II SA/Sz 672/05

II SA/Sz 672/05 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2005-12-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Arkadiusz Windak /sprawozdawca/
Iwona Tomaszewska /przewodniczący/
Katarzyna Grzegorczyk-Meder
Symbol z opisem
6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędziowie Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Asesor WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant Agata Banc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi S. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie dodatku mieszkaniowego oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...], na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), przyznał S. T. dodatek mieszkaniowy na okres od [...] r. do [...] r. w wysokości [...] zł. miesięcznie, w tym [...] zł. ryczałtu na zakup opału.
W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego przez S. T. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1, art. 6 i art. 17 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta [...], na mocy art. 7 ust. 1 i ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych wstrzymał S. T. wypłatę przyznanego decyzją z dnia [...] r. dodatku mieszkaniowego od [...] r. do czasu uregulowania zaległości z tytułu opłacania części należnego czynszu i opłat eksploatacyjnych.
Od powyższej decyzji S. T. wniósł odwołanie. Wskutek jego rozpoznania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji wstrzymującą wypłatę dodatku mieszkaniowego.
Wnioskiem z dnia [...] r. S. T. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną tegoż organu z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego.
W piśmie z dnia [...] r., zatytułowanym "Załącznik do wniosku z dnia [...] r. (...)" S. T. sformułował kolejny wniosek o wznowienie postępowania, tym razem obejmujący ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] uzasadniając to tym, że przewodniczącym składu orzekającego w tej sprawie był pracownik organu podlegający wyłączeniu z urzędu z możliwości orzekania w sprawach odwołań S. T. od decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...], tj. T. W.
W obszernym uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania S. T. podał, m.in., że T. W. wraz z innymi członkami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydała decyzję z dnia [...] r., nr [...], która zdaniem strony była kompromitująca, stronnicza i mająca na celu ukryć wieloletnią przestępczą działalność Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...]. Ponadto S. T. wskazał, że w dniu [...] r. postanowieniem Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...], T. W. została wyłączona z możliwości orzekania w sprawach z jego odwołań od decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...]. Zdaniem S. T., z treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o numerach [...], a także decyzji M.O.P.R. – RO [...] jasno wynika, że T. W. wydała decyzję z dnia [...] r. ze stronniczością o cechach rażącego naruszenia prawa.
W sprawie odwołania od decyzji z dnia [...] r. wydanej z up. Rady Miasta [...] przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego, zakończonej ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...] r., w ocenie S. T., doszło do wydania decyzji fikcyjnej, zmierzając do obejścia prawa i godząc w zasady współżycia społecznego, bowiem zarówno decyzja w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego jak i decyzja o przyznaniu zasiłku stałego wyrównawczego wydane zostały przez samorząd terytorialny – czyli Radę Gminy [...]. Nieprawidłowe było zatem podejmowanie decyzji przyznającej dodatek mieszkaniowy, który nigdy nie został wypłacony tylko potrącony z zasiłku stałego wyrównawczego przyznanego przez ten sam organ jednostki samorządu terytorialnego.
W dalszej części swego pisma z dnia [...] r. wnoszący je odniósł się do złożonego żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. w przedmiocie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego.
Postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wyłączył czterech członków tego Kolegium, w tym. m.in. T. W., z orzekania w przedmiocie dodatku mieszkaniowego dla S. T.
W dniu [...] r. S. T. złożył wniosek o wyłączenie z możliwości orzekania w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego decyzji z dnia [...] r., nr [...], sześciu członków Kolegium, tj. T. W., M. H., D. K., T. A., B. J. i M. W. Żądanie to oparł na stwierdzeniu, że T. W., M. H. i D. K. wydali w II instancji orzeczenie utrzymujące w mocy decyzją organu I instancji z rażącym naruszeniem prawa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku S. T. o wznowienie postępowania, podtrzymanego w piśmie z dnia [...]r., postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], wznowiło postępowanie w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] r., nr [...].
Orzeczeniem z dnia [...] r., nr [...], działając w oparciu o art. 151 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie utrzymania decyzji organu I instancji przyznającej S. T. dodatek mieszkaniowy. W trakcie ponownego rozpatrywania sprawy zakończonej ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...] r. organ ustalił, iż Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] po rozpatrzeniu wniosku S. T. o wyłączenie członków Kolegium, w tym m.in. T. W., postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] wyłączyła wymienionych w nim członków Kolegium z orzekania w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego. Tym samym organ stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] r., nr [...], gdyż S. T. błędnie przyjął, że T. W. jako przewodnicząca składu orzekającego została wyłączona w sprawach z odwołań od decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] z zakresu dodatku mieszkaniowego. W decyzji organ zamieścił pouczenie, iż decyzja ta jest ostateczna i przysługuje na nią prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...].
Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], na podstawie art. 27 § 1 w zw. z art. 24 § 1 k.p.a., odmówił wyłączenia członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wymienionych we wniosku S. T. z dnia [...] r., uznając, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 24 § 1 k.p.a.
S. T. pismem z dnia [...]r., za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożył skargę zaadresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na decyzję Kolegium z dnia [...] r., nr [...] odmawiającą uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji ostatecznej tego organu z dnia [...] r., utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji przyznające dodatek mieszkaniowy.
Odnosząc się do kwestionowanej decyzji S. T. podkreślił, że brak jest w niej odniesienia się do zarzutów o fikcyjności decyzji przyznającej dodatek mieszkaniowy (obejścia prawa) oraz że w składzie członków Kolegium ją wydających brał udział M. H., o którego wyłączenie z orzekania w sprawie wniósł [...] r. Uzasadniając potrzebę wyłączenia T. W. z możliwości orzekania w sprawach odwołań skarżącego od decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, a także niektórych członków Kolegium, S. T. podał, że jest to uzasadnione tym. iż działania T. W. w decyzjach administracyjnych noszą znamiona stronniczości. Biorąc udział w wydaniu decyzji z dnia [...] r. w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego w/w "dopuściła się podżegania do popełnienia przestępstwa przez funkcjonariuszy z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] w taki sposób, że dysponując pełną dokumentacją dotyczącą sprawy skarżącego pozwalającą na prawidłowe obliczenie należnych skarżącemu świadczeń stałych, nakazała wykonywać bezprawne decyzje o cechach przestępstwa w konstrukcji czynu ciągłego, a nadto wprowadziła skarżącego w błąd, że decyzja z dnia [...] r. wydana w trybie art. 138 § 2 k.p.a. jest decyzją ostateczną (...)".
W uzupełnieniu pisma z dnia [...] r. S. T. podniósł, że postanowienie w przedmiocie odmowy wyłączenia określonych członków Kolegium z orzekania we wznowionym postępowaniu wydano po dacie podjęcia decyzji w tym przedmiocie z dnia [...] r., tj. [...] r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na mocy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 127 § 3 k.p.a., decyzją z dnia [...] r., nr [...] orzekło o utrzymaniu w mocy własnej decyzji z dnia [...] r., nr [...].
Uzasadniając treść dokonanego rozstrzygnięcia organ wskazał, że kwestionowana decyzja z dnia [...] r., nr [...] została wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], które działało jako organ pierwszej instancji. W związku z powyższym, w myśl art. 127 § 3 k.p.a., strona niezadowolona z decyzji miała prawo zwrócić się do Kolegium z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednakże w pouczeniu decyzji z dnia [...] r. mylnie podano, iż stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], co S. T. uczynił. W związku z powyższym, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należało potraktować jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, aby został wyczerpany tok instancyjny, co nakazuje art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Odpowiadając na zarzuty S. T. organ podkreślił, iż w zdecydowanej większości odnoszą się one do decyzji w sprawie przyznania zasiłku stałego wyrównawczego, co nie jest przedmiotem rozpatrywania sprawy o przyznanie dodatku mieszkaniowego.
Kolegium nie podzieliło jako uzasadnionego poglądu, iż powodem wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...] r., nr [...] jest okoliczność, że przewodnicząca składu orzekającego w w/w sprawie – T. W., podlegała wyłączeniu, bowiem postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wyłączył T. W. jedynie z orzekania w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego. To oznacza, że brak jest podstaw prawnych do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] r., nr [...], gdyż przewodnicząca składu orzekającego – T. W. nie została wyłączona z orzekania w sprawach dotyczących dodatku mieszkaniowego.
Nadto organ wyjaśnił, że decyzja organu I instancji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przyznania S. T. dodatku mieszkaniowego została wydana na gruncie obowiązujących przepisów ustawy z dnia [...] r. o dodatkach mieszkaniowego, stąd nie można było przy jej podejmowaniu kierować się przepisami ustawy o pomocy społecznej, w tym definicją dochodu określoną w przepisach o pomocy społecznej.
S. T. na powyższą decyzję złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] zarzucając, że w ten sposób blokuje się mu dostęp do Sądu w celu ukrycia wieloletniej patologicznej działalności samorządu terytorialnego w kwestii przyznania dodatków mieszkaniowych, które są następnie zabierane przez te same organy z naruszeniem art. 110 k.p.a.
Decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] z dnia [...] r. w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego zarzucił nieważność z mocy prawa, albowiem była niewykonalna w dniu jej wydania a jej niewykonalność miała charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.).
Orzeczeniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. utrzymującego w mocy w/w decyzję organu I instancji z [...] r. skarżący zarzucił, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa, celem ukrycia działalności samorządu, który w jednym dniu przyznawał dodatek mieszkaniowy i w tym samym dniu go zabierał poprzez potrącanie w całości ze świadczenia stałego z opieki społecznej, które to świadczenie było przeznaczone na zabezpieczenie egzystencji osoby całkowicie niezdolnej do pracy (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.).
Decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] r., nr [...] odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej tegoż organu z dnia [...] r., S. T. zarzucił, iż stanowi obstrukcję prawną poprzez nie zajęcie się istotą sprawy lecz zagadnieniami ubocznymi takimi jak ustalenie, czy członek Kolegium – T. W. miała być wyłączona, czy też nie a która to kwestia nie ma nic wspólnego z prawidłowym rozpoznaniem istoty sprawy administracyjnej i zmierzeniem się przez Kolegium z zarzutem nieważności merytorycznej decyzji organu I instancji polegającym na wydawaniu fikcyjnych decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego. Nadto skarżący podniósł, że w decyzji z dnia [...] r. wskazano błędne pouczenie oraz, że podjęto ją przed wydaniem postanowienia w przedmiocie odmowy wyłączenia z udziału w sprawie członków Kolegium, w tym m.in. M. H.
W żądaniach skargi S. T. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] z dnia [...] r., decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. i z dnia [...] r. oraz o przedstawienie przez Sąd wykładni prawa w zakresie obejmującym stwierdzenie, czy skarżący miał prawo skorzystać z ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, czy też zgodnie ze stanowiskiem Kolegium, nie miał takiego prawa bowiem korzystał w tym samym czasie z zasiłku stałego wyrównawczego przyznanego w oparciu o ustawę z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej.
Żądania skargi dokonania wykładni w/w ustaw oraz stwierdzenia nieważności kwestionowanych decyzji skarżący podtrzymał z dotychczasowym uzasadnieniem w dwóch pismach procesowych z dnia [...]r. Z tą samą datą skarżący złożył również do Sądu wniosek o zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do wydania wyszczególnionych akt postępowania, ponawiając szeroką argumentację, która stałą się powodem wniesienie skargi. Do skargi oraz pism procesowych S. T. dołączył szereg dokumentów, zawierających w szczególności kopię otrzymanych decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego oraz zasiłku stałego wyrównawczego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Kontrola zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., przeprowadzona pod względem zgodności z prawem – stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), doprowadziła Sąd do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi objęte zostało orzeczenie kończące postępowanie przeprowadzone w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, co miało istotne znaczenie na zakres kontroli Sądu i tym samym możliwość merytorycznego rozpoznania podniesionych przez skarżącego zarzutów. Przed ustosunkowaniem się do wywodów skargi, zasadne wydaje się poczynienie kilku uwag natury ogólnej.
Jedną z tzw. naczelnych zasad Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r., tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) jest zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, która znalazła swoje odzwierciedlenie w treści art. 16 § 1 k.p.a.: "Decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych."
Oznacza to, że jeżeli została wydana ostateczna decyzja administracyjna rozstrzygająca co do istoty sprawy, to ponowne prowadzenie postępowania w tym przedmiocie jest możliwe tylko w wyjątkowych sytuacjach, w tzw. nadzwyczajnych trybach postępowania (np. wznowienie postępowania – art. 145 k.p.a., stwierdzenia nieważności – art. 156 k.p.a. lub zmiany decyzji ostatecznej – art. 154, art. 155 i art. 161 k.p.a.).
Wzruszenie postępowania w jednym z przedstawionych trybów uzależnione jest od zaistnienia ściśle określonych przesłanek. Oznacza to, że odmienne są podstawy np. do przeprowadzenia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania, inne zaś do stwierdzenia nieważności decyzji. Tak określony system weryfikacji decyzji ostatecznych opiera się na zasadzie niekonkurencyjności, tzn. że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie (por. B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., wydanie 7 - C.H. Beck, s. 624 i nast.). Nie jest zatem dopuszczalne łączenie ze sobą w jednym postępowaniu dwóch nadzwyczajnych trybów i orzekanie w jednej decyzji zarówno w przedmiocie istnienia podstaw do wznowienia oraz stwierdzenia nieważności decyzji.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, że zaskarżona decyzja wydana została w ramach procedury wznowienia postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego z dnia [...]r. We wniosku tym skarżący wyraźnie określił podstawę żądania wszczęcia postępowania wskazując na konieczność jego wznowienia z powodu zaistnienia okoliczności o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. S. T. uznał, że przy podejmowaniu ostatecznej decyzji z dnia [...]r. brał udział pracownik organu, który podlegał wyłączeniu - członek Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] – T. W.
W tym też zakresie zostało przez Kolegium przeprowadzone postępowanie wznowieniowe zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] r.
Tymczasem, zasadnicza część wywodów skarżącego przedstawionych w skardze i pismach kierowanych do organu, obejmuje zarzuty, które w istocie stanowić mogą podstawę do ewentualnego przeprowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji związanych z przyznaniem dodatku mieszkaniowego, na co skarżący wyraźnie wskazał poprzez właściwe przyporządkowanie im określonych norm Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.
Zarzuty związane z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 5 kpa, wbrew oczekiwaniom skarżącego, nie mogły zostać rozpatrzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w postępowaniu prowadzonym w trybie wznowienia postępowania. Łączne rozpoznanie przez Kolegium w jednej decyzji przesłanek wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji, stanowiłoby rażące naruszenie prawa, bowiem łączenie obu tych trybów nadzwyczajnych jest niedopuszczalne. Z tych względów Sąd nie podzielił zarzutu skargi, iż Kolegium nie rozważyło argumentacji skarżącego uzasadniającej, w jego ocenie, stwierdzenie nieważności decyzji związanych z przyznaniem dodatku mieszkaniowego.
Skoro postępowanie wznowieniowe zostało oparte na zarzucie udziału przy wydawaniu decyzji pracownika, który powinien być wyłączony z orzekania w sprawie dodatku mieszkaniowego, to trafnie organ rozpoznał sprawę pod kątem zaistnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.
Badając prawidłowość przeprowadzonego przez Kolegium postępowania w tym zakresie Sąd stwierdził, że organ ten prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy wyprowadzając z niego właściwe wnioski.
Podstawy prawne do wyłączenia z udziału w sprawie pracownika organu kolegialnego (takiego jak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]) normują przepisy art. 24 w zw. z art. 27 k.p.a.
W ocenie Sądu zarzuty skarżącego obejmujące udział członka Kolegium – T. W. przy podejmowaniu decyzji z dnia [...]r., nie zasługiwały na uwzględnienie. Członek Kolegium – T. W. nie była wyłączona z udziału w sprawach związanych z przyznaniem dodatku mieszkaniowego lecz jedynie z orzekania w sprawie zasiłku stałego wyrównawczego (dowód: postanowienie z dnia [...]r., nr [...]). Poza tym skarżący w toku postępowania wznowieniowego nie przedstawił przekonującego uzasadnienia twierdzenia o istnieniu w dniu wydania decyzji z [...] r. którejś z przesłanek uprawdopodobniających konieczność wyłączenia pracownika organu - określonych w art. 24 § 1 i 3 k.p.a. Okoliczności takich nie mogą stanowić subiektywne odczucia skarżącego oraz nawet (hipotetycznie) zasadne zarzuty związane z rażącym naruszeniem prawa, czy też wydaniem decyzji w wyniku przestępstwa. Te ostatnie bowiem, w przypadku ich potwierdzenia, dawałyby podstawę odpowiednio do: wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 k.p.a.) lub wznowienia postępowania (w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.). Okoliczności te nie stanowią jednak przesłanki wyłączenia pracownika organu z udziału w postępowaniu w danej sprawie.
S. T. słusznie zauważył, że sposób załatwienia jego wniosku z dnia [...] r. o wyłączenie określonych członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] został mu przedstawiony w postanowieniu wydanym dnia [...] r., tj. po dacie podjęcia decyzji z dnia [...] r., nr [...]. W istocie, z punktu widzenia procesowego, wskazane było wcześniejsze rozpoznania wniosku skarżącego w zakresie wyłączenia przed wydaniem decyzji w sprawie. Zdaniem Sądu, uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem zarówno organ wydając postanowienie z dnia [...] r., jak i Sąd, nie dostrzegł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wyłączenie wymienionych pracowników organu. W tym miejscu należy wyjaśnić, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), podstawą do uwzględnienia skargi nie jest jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa procesowego ale tylko takie, które mogło mieć w przekonaniu Sądu, istotny wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc się do wniosku skargi obejmującego dokonanie przez Sąd wykładni przepisów regulujących kwestie przyznawania dodatków mieszkaniowych w kontekście zasiłku stałego wyrównawczego i stwierdzenia nieważności wskazanych decyzji administracyjnych przyznających sporny dodatek mieszkaniowy zasadne jest wyjaśnienie ograniczeń Sądu jakie wiążą się z rozpoznawaniem sprawy.
Art. 134 § 1 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi m.in., że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy. Jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest decyzja administracyjna, to przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego staje się ta sama sprawa, która została w decyzji rozstrzygnięta. Badając legalność zaskarżonej decyzji, sąd administracyjny odnosi się do materialnego stosunku administracyjnoprawnego, który stanowił przesłankę wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, s. 427 i nast.).
Skoro w niniejszej sprawie podstawą wszczęcia postępowania i wydania zaskarżonej decyzji była okoliczność wznowienia postępowania z uwagi na stricte procesową przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., to poza granicą sprawy badanej przez Sąd pozostały kwestie związane z ewentualnym naruszeniem przepisów prawa materialnego w wyniku ich niewłaściwej wykładni dokonanej przez organy obu instancji, czy też wystąpieniem którejś z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Kwestie te mogłyby być rozważone przez Sąd w przypadku wniesienia przez skarżącego w odpowiednim terminie skargi, a skoro termin ten upłynął zasadność przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji może być poddana weryfikacji wyłącznie po przeprowadzeniu postępowania w trybie stwierdzenia nieważności.
Reasumując powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] uznał, że z uwagi na niewystąpienie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] odmawiająca zmiany decyzji ostatecznej tego organu dotycząca przyznania dodatku mieszkaniowego odpowiada prawu, co skutkować musiało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.