II SA/Sz 631/24

II SA/Sz 631/24 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2024-12-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Krzysztof Szydłowski
Patrycja Joanna Suwaj /sprawozdawca/
Wiesław Drabik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1267
art. 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 200, art. 205 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 977
art. 50, art. 53 ust. 4 pkt 2a, ust. 5, art. 59 ust. 1, art. 1 ust. 2 pkt 5 i 7
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1688
art. 1 pkt 51 lit. c tiret pierwsze
Ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (t.j.)
Dz.U. 2023 poz 775
art. 106
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Drabik, Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.),, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski, Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 grudnia 2024 r. sprawy ze skarg W. J. i A. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia[...] r nr [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A. U. kwotę [...] ([...] ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego W. J. kwotę [...] [... ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
1. W wyniku rozpoznania wniosku spółki P. sp. z o.o. z siedzibą w W. Burmistrz [...] decyzją dnia 8 stycznia 2024 r., NR [...], znak :[...] [...] ustalił na rzecz ww. operatora lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na terenie działki nr [...], obręb D., ul. [...]. Inwestycja została zaplanowana jako:
- Konstrukcja wsporcza zamontowana na dachu budynku mieszkalnego (dwukondygnacyjnego z płaskim dachem) o wysokości do 16,0 m (z odgromnikiem, samej konstrukcji, bez budynku),
- zespól urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych na dachu budynku,
- zespół anten sektorowych pracujących w częstotliwościach 800MHz, 900MHz, 1800MHz, 2100MHz, 2600MHz,
- zespół anten parabolicznych (nie podlegają analizie stosownie do treści Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. W sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839 z p. z.)
- elementy torów antenowych,
- zasilanie elektroenergetyczne (przyłącze i instalacja zewnętrzna elektroenergetyczna),
- ew. ogrodzenia z siatki stalowej.
Specyfikację techniczną zespołu anten Organ I instancji szczegółowo opisał.
2. Od powyższej decyzji odwołanie w terminie dla obwieszczenia publicznego złożyli W. J. reprezentowany również przez pełnomocnika r.pr. J. C., M. U., A. U., I. J., M. H. reprezentowany ostatecznie przez pełnomocnika r.pr. Ł. Z.. Ponadto odwołania wnieśli A. U., T. H.. Na odwołaniu T. H. podpisy poparcia pod odwołaniem w tabeli złożyli: M. U., A. U., A. U., K. S., B. D., B. D., I. J..
W samodzielnym odwołaniu W. J. zarzucił naruszenie
1). przepisów postępowania:
- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie stanu fizycznego oraz nie wyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, w szczególności w zakresie stanu faktycznego terenu inwestycyjnego, przez co wydano decyzję naruszającą art. 106 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,
- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie stanu fizycznego oraz nie wyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego w szczególności w odniesieniu do oceny, czy inwestycja jest przedsięwzięciem, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w szczególności z uwagi na znajdowanie się miasta D. na terenie Natura 2000,
- art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez zaniechanie przez organ dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy podczas gdy istnieją wątpliwości, co do zamiarów inwestycyjnych objętych kontrolowaną sprawą, jak również jej zakresy, których Organ nie wyjaśnił prowadząc postępowanie,
- art. 8 k.p.a., poprzez nie przyczynienie się przez Organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa,
2). przepisów prawa materialnego,
- art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 3, art. 54, art. 61 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 2 ust. 5 i art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego podczas, gdy brak było ku temu podstaw,
- art. 53 ust. 4 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji przy braku jej uzgodnienia ze wszystkimi wymaganymi organami,
- art. 59 ust. 2 w zw. z 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego niezastosowanie w stosunku do inwestycji, która znacząco oddziałuje na obszar Natura 2000,
- rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania odwołujący się opisał stawiane zarzuty.
W odwołaniu W. J., reprezentowanego przez r. pr. J. C. zarzucono:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie przepisu art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez wydanie decyzji powodujące liczne i poważne naruszenia chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich skutkujących, w sytuacji gdy możliwa była lokalizacja inwestycji celu publicznego w miejscu mniej uciążliwym dla mieszkańców nieruchomości sąsiadujących,
2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8 k.p.a. poprzez zezwolenie na realizację inwestycji w miejscu godzącym w liczne interesy mieszkańców nieruchomości sąsiednich, podczas gdy realizacja tego rodzaju inwestycji z powodzeniem mogłaby zostać zrealizowana w inne lokalizacji,
3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 111 i art. 80 k.p.a., polegające na niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz pominięciu dopuszczenia dowodu z opinii biegłego celem weryfikacji twierdzeń Inwestora o rzekomej pełnej ochronie przed polami elektromagnetycznymi oraz o zapewnieniu utrzymania pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych norm, podczas gdy przedstawiona analiza została opracowana na zlecenie Inwestora, mającego interes w wydaniu decyzji, winny podlegać weryfikacji w toku postępowania wyjaśniającego.
Mając na uwadze przywołane powyżej pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o przekazanie sprawy Organowi w I instancji do ponownego rozpoznania, względnie orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie wniosku inwestora.
M. U. w identycznym odwołaniu podniósł tożsame zarzuty jak odwołaniu W. J., sporządzonym przez jego pełnomocnika r. pr. J. C..
Z kolei w odwołaniu A. U. powołując się na piśmiennictwo i judykaturę wskazała, że jest stroną przedmiotowego postępowania lokalizacyjnego jednocześnie podając ze nie brała udziału w postępowaniu, co jej zdaniem stanowi przesłankę do wznowienia postępowania. W odwołaniu dodatkowo podniosła, że jako najbliższa sąsiadka nie zgadza się z tą lokalizacją. Jej zdaniem inwestycja będzie rażąco naruszać jej dobro, wynikające ze swobodnego korzystania z jej nieruchomości i terenu do niej przyległego, w pełnym zdrowiu i spokoju. Obawy wynikają z faktu, że w wielu publikacjach prasy naukowej pojawiają się artykuły dotyczące długotrwałego oddziaływania takich nadajników na zdrowie i życie ludzkie. Idąc "tym tropem" wskazała, że zagrożone jest również swobodne korzystanie z najbliższych nieruchomości pod względem wynajmu. Wskazała także na względy estetyczne planowaną inwestycją, a także podniosła, że ani sąsiedzi ani ona sama nie mają problemu z działaniem telefonii komórkowej. W tych warunkach skarżąca wniosła uchylenie zaskarżonej decyzji.
W piśmie nazwanym wnioskiem o wstrzymanie planowanej inwestycji celu publicznego I. J. wskazał, że w odpowiedzi na decyzję Burmistrza [...] z dnia 8 stycznia 2024 r., zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie zaplanowanej inwestycji w związku z brakiem przeprowadzonej ekspertyzy wytrzymałościowej konstrukcji technicznej w/w budynku. Jak podał budynek, na którym ma powstać budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, jest budynkiem, którego dach ma konstrukcję wykonaną w latach 60-tych, która nie była modernizowana i technicznie nie spełnia wymogów budowlanych, co wiąże się z katastrofą budowlaną. W decyzji wydanej przez Burmistrza [...] nie ma również istotnych informacji na temat przeprowadzonych prób wytrzymałościowych dachu budynku na, którym jest zaplanowana budowa stacji. Operator nie przedstawił danych dotyczących obciążeń wagowych i wytrzymałościowych danej inwestycji z uwzględnieniem obowiązujących przepisów Prawa Budowlanego.
W odwołaniu M. H. wyrażono ogólne niezadowolenie z planowanej inwestycji. Z kolei w odwołaniu pełnomocnika p. H. wskazano, że stroną jest M. H., zaś I. H. działał tylko jako notarialny pełnomocnik swojego ojca M. H.. W odwołaniu tym pełnomocnik zarzucił naruszenie
art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez Organ wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu rzeczy oraz niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy, w tym w szczególności pominięcie przez Organ faktu licznych protestów mieszkańców okolicznych nieruchomości, w tym Skarżącego jako osoby zamieszkującej w budynku jednorodzinnym trwale zespolonym z nieruchomością na której ma być usytuowana stacja bazowa. Dodatkowo Skarżący wskazuje, iż w decyzji w żaden sposób nie zostało wskazane jaki wpływ ta inwestycja będzie miała na zdrowie mieszkańców zamieszkujących w nieruchomościach sąsiednich, a w szczególności na zdrowie Skarżącego, który wraz z rodzicami zamieszkuje w budynku bliźniaku do budynku na którym ma być posadowiona stacja bazowa.
art. 54 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie wskazanie przez Organ wszystkich elementów które winna zawierać decyzja o ustalenie lokalizacji celu publicznego, w tym w szczególności Organ I instancji pomimo ustawowego obowiązku w tym zakresie nie wskazał inwestorowi na podstawie odrębnych przepisów warunków ochrony zdrowia w związku z budową stacji bazowej jakie jest on zobowiązany przestrzegać przy realizacji tej inwestycji.
W odwołaniu podniesiono, iż Organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję w znacznej mierze powołał się jedynie na przepisy prawne je określające, w żaden sposób nie odnosząc ich jednak do zaistniałego stanu faktycznego, w tym specyfiki lokalnej oraz uwarunkowań prawnych terenu na którym ma być docelowo zlokalizowana stacja bazowa. Formułując te zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Burmistrza [...] i orzeczenie co do istoty i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W odwołaniu T. H. wyrażono także głębokie niezadowolenie z wnioskowanej inwestycji. Pod tym odwołaniem oprócz wskazanych wyżej osób uznanych za strony postępowania (M. U., A. U. I. J. ) podpisy złożyli także: A. U., K. S., B. D. oraz B. D..
3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], decyzją z dnia 3 czerwca 2024 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.) oraz art. 50 ust. 1, art. 53 ust. 3 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.), po rozpoznaniu odwołań: M. H. reprezentowanego ostatecznie przez pełnomocnika r.pr. Ł. Z., W. J. reprezentowanego także przez pełnomocnika J. C., M. U., A. U. oraz I. J. od decyzji Burmistrza [...] dnia 8 stycznia 2024 r., NR [...], znak:[...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora P. , na terenie działki nr [...], obręb D., ul. [...], orzekło o utrzymaniu w całości w mocy zaskarżonej decyzji Organu I instancji oraz umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołań:
T. H., (brak działki)
A. U., (brak działki)
K. S., (udział -działka nr [...] )
B. D. (brak działki)
B. D. (działka nr [...]) ze względu na brak w stosunku do tych osób przymiotu stron postępowania.
W pierwszej kolejności Kolegium uznało, że T. H. nie była w żaden sposób pełnomocnikiem tych osób albowiem osoby te samodzielnie podpisały złożone odwołanie, przy czym M. U., A. U., A. U., I. J., wnieśli własne samodzielne odwołania. Z kolei sama T. H., B. D. oraz A. U., ze względu na brak nieruchomości nie tylko w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji, ale w ogóle na terenie gminy D. - nie mogli zostać uznani za strony postępowania. Z kolei w stosunku do nieruchomości gruntowych K. S. i B. D., oznaczonych odpowiednio jako działki nr [...], [...] ustalono, że grunty te nie znajdują się w zakresie obiektywnego odziaływania planowanej inwestycji.
Organ wskazał, że w stosunku do przedmiotowego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Okoliczność ta wymaga zatem dla uzyskania możliwości realizacji planowanej inwestycji i ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi bezspornie inwestycję celu publicznego. Wydana zatem w tym stanie rzeczy decyzja Organu I instancji pozostaje prawidłowa, a wszystkie przesłanki wymagane przepisami prawa dla jej wydania zostały spełnione. Materiał dowodowy był kompletny (sporządzono uproszczoną analizę urbanistyczną) i wystarczający dla procedowania tej sprawy, zaś sam projekt przedłożonej decyzji został uzgodniony w wymaganymi organami, którym w tym przypadku pozostawał jedynie dyrektor Urzędu Morskiego w S., ze względu na przyleganie temu zainwestowania do granicy lądowej pasa technicznego brzegu wód morskich. Wydaniu przedmiotowej decyzji ustalającej nie sprzeciwiają się ponadto żadne przepisy odrębne, a przy procedowaniu w tej sprawie nie naruszono także przepisów postępowania wbrew twierdzeniu skarżących, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., 77 § 1 i 80 k.p.a. Okoliczność, że Skarżącym nie podoba się realizowana inwestycja, w ocenie SKO wcale jeszcze nie oznacza, że jest ona niegodna z prawem lub formalnie wadliwa. Kolegium zauważyło, że aktualnie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2022.1071), uchylono między innymi § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W § 2 rozporządzenia z dnia 5 maja 2022 r. wskazano, że do przedsięwzięć o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego, w przypadku wszczętych i nie zakończonych postępowań dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, stosuje się przepisy rozporządzenia w nowym brzmieniu. Oznacza to, że począwszy od 4 czerwca 2022 r. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco ani też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z tym stanie prawnym wykluczono ustawowo potencjalnie oddziaływanie instalacji telefonii komórkowej na środowisko. W tych okolicznościach wszelkie zarzutu dotyczące wpływu na środowisko pozostają bezpodstawne bowiem w przedmiotowym postępowaniu takiej oceny aktualnie się nie dokonuje.
Dalej Organ odwoławczy wskazał, że decyzja Organu pierwszej instancji opisuje elementy techniczne projektowanej stacji bazowej w wymagany sposób. Wynika z niej, że przedmiotem instalacji projektowanej stacji bazowej będą zasadniczo trzy anteny typu COM [...] posadowione w trzech różnych azymutach 60, 160 i 260 stopni gdzie wysokość zawieszenia tych anten (ich środek elektryczny) wynosi 21,2 metra n.p.t. to jest w miejscu niedostępnym dla ludności. Decyzja określa ponadto warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w tym warunki i wymagania ochrony i kształtowania ludu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, przyrody i krajobrazu, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. SKO podkreśliło, że w toku tego postępowania Organ pierwszej instancji uzyskał wszystkie wymagane uzgodnienia i opinie. Brak jest zatem przesłanek do odmowy ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji.
Organ odwoławczy posłużył się przedłożoną przez inwestora analizą występowania obszaru pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Zgodnie z analizą instalacji radiokomunikacyjnej P. , sumaryczny obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych dla maksymalnego pochylenia wiązek anten sektorowych na azymutach 60, 160 i 260 stopni gdzie wysokość zawieszenia tych anten (ich środek elektryczny) wynosi 21,2 metra n.p.t. to jest w miejscu niedostępnym dla ludności. Rozciągające się oddziaływanie projektowanej stacji bazowej nie będzie zatem w żaden sposób ograniczać właścicieli działki nr [...] jak i [...] zarówno w faktycznym jak też potencjalnym sposobie korzystania z tych nieruchomości gruntowych. Analizując zatem całokształt materiału dowodowego i obowiązujących przepisów w tej sprawie Organ odwoławczy uznał materiał za kompletny dostrzegł niezgodności planowanej inwestycji z jakimikolwiek przepisami prawa. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania poza ww. wywodami przedmiotowego uzasadnienia Kolegium wskazuje, że w toku postępowania w zakresie lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego jakiekolwiek aspekty zdrowotne podnoszone przez Skarżących, czy domniemana szkodliwość tej inwestycji na organizmy żywe poza obowiązującymi normami nie podlega żadnej dodatkowej ocenie i badaniu, i nie posiada żadnego znaczenia dla bytu prawnego prowadzonego postępowania. Planowana inwestycja nie zależy także od akceptacji, czy zgody osób trzecich. Również zarzut A. U., że nie brała udziału w postępowaniu, co jej zdaniem stanowi przesłankę wznowienia postępowania jest bezpodstawny. W postępowaniu lokalizacyjnym inwestycji celu publicznego na piśmie o czynnościach organu zawiadamia się tylko inwestora i właściciela nieruchomości na której planowana jest inwestycja. Wszystkie inne podmioty zainteresowane zawiadamiane są w trybie obwieszczenia publicznego, a ich czynny udział zależy jedynie od inicjatywy samych zainteresowanych, co jak widać okazało się skuteczne, albowiem nie przeszkodziło zainteresowanej w formalnie skutecznym złożeniu odwołania.
W zakresie zarzutu I. J. Kolegium wskazało, że w postępowaniu lokalizacyjnym nie stosuje się przepisów prawa budowlanego. Okoliczność jaki jest zatem stan dachu na którym ma zostać posadowiony masz antenowy i czy wymaga wzmocnienia, czy naprawy, podlega ocenie przez organ budowlany na etapie realizacji inwestycji nie zaś jej planowania przestrzennego.
4. Niezadowoleni z rozstrzygnięcia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnieśli W. J. i A. U..
W. J., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w skardze podniósł zarzuty tożsame jak w odwołaniu. Ponadto podniósł zarzut
- naruszenia przepisów prawa materialnego przez niezastosowanie art. 1 ust. 2 pkt 1, 1a, 2 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez określenie sposobu zagospodarowania nieruchomości w sposób naruszający zasady zrównoważonego rozwoju, walory architektoniczne i krajobrazowe oraz prawo własności, polegające na zezwoleniu na budowę na niewielkim budynku mieszkalnym o wysokości zaledwie 7,8 m, w otoczeniu innych budynków mieszkalnych oraz kościoła, pensjonatów i lokali gastronomicznych, stacji bazowej telefonii komórkowej, w tym wysokiego 16 metrowego masztu,
- naruszenia przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 1 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji z pominięciem rozważenia wniosków i uwag Skarżącego i lokalnej społeczności, których celem była ochrona istniejącego stanu zagospodarowania a także z pominięciem analiz środowiskowych i społecznych zmierzających do wskazania inwestorowi dogodniejszych lokalizacji.
Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Organów obu instancji i w uzasadnieniu skargi rozwinął wskazane zarzuty podnosząc w szczególności, że Kolegium nie odniosło się szerzej do podstawowego niefortunnego zarzutu i nieprzemyślanego miejsca lokalizacji inwestycji. Pomimo licznych uwag, Organy zaniechały podjęcia mediacji między stronami, Organ nie odniósł się do niezgodności inwestycji ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy D., co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji pomijającej wszelkie cele polityki przestrzennej gminy.
A. U. w skardze zarzuciła zaskarżonej decyzji brak dokonania ustaleń faktycznych, jakie działki gruntu znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu a także w zakresie ilości i mocy anten. Podniosła brak konsultacji z Inspektorem Nadzoru Budowlanego z uwagi na stan techniczny budynku, na dachu którego ma być posadowiona antena; Sanepidem z uwagi na otwartą gastronomię oraz z Urzędem Morskim z uwagi na odległość masztu od morza.
Podniosła, że jako najbliższa sąsiadka nie zgadza się z lokalizacją, podniosła kwestie obaw o stan zdrowia jej i jej rodziny oraz wpływu inwestycji na letników. Oburzenie Skarżącej wywołał "ewentualny wygląd estetyczny" inwestycji oraz potencjale zagrożenie dla jej nieruchomości jakie może wywołać upadek anteny, np. w wyniku złych warunków pogodowych. Końcowo podniosła, że zarówno ona, jak i sąsiedzi nie mają problemów z zasięgiem, stąd wskazała na brak potrzeby lokalizacji inwestycji akurat w tym miejscu.
5. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.
Skargi są zasadne.
6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie, w myśl art. 135 p.p.s.a., następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Rozpoznając skargi w powyżej zakreślonych granicach, Sąd doszedł do przekonania, że zasługują one na uwzględnienie.
7. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 50 i nast. u.p.z.p., albowiem wnioskiem spółka P. sp. z o.o. z siedzibą w W. zwróciła się do Burmistrza [...] o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na terenie działki nr [...], obręb D., ul. [...].
Przepisu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidują, że decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 tej ustawy. Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.).
W tym miejscu Sąd zauważa, że od dnia 24 września 2023 r. obowiązuje w systemie prawnym art. 53 ust. 4 pkt 2a u.p.z.p., dodany przez art. 1 pkt 51 lit. c tiret pierwsze ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688). Przepis ten wprost przewiduje obowiązek uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z właściwym organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej - pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Przepis ten - z uwagi na treść art. 59 ust. 1 powyższej ustawy zmieniającej – znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 ustawy zmieniającej, do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.
Postępowanie administracyjne kontrolowane obecnie przez Sąd zostało wszczęte na wniosek złożony 8 listopada 2023 r., skutkiem czego obwieszczeniem z 22 listopada 2023 r. Organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu tego postępowania.
Wynika z powyższego, że Burmistrz [...] zobligowany był do uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wraz załącznikiem z właściwym organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej, czego jednak nie uczynił. Wynika z akt sprawy, że projekt decyzji (i załącznika) został uzgodniony przez Organ I instancji jedynie z właściwym Dyrektorem Urzędu Morskiego.
8. Uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi przez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający. Przyjmuje się bowiem, że choć postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, to jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie. Dopóki zatem postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek uwzględnić je, rozstrzygając sprawę (por. wyroki NSA z: 20 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 922/06; 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2322/10, 1 października 2014 r., sygn. akt II OSK 733/13).Wiążący charakter i brak możliwości weryfikacji postanowienia uzgodnieniowego przez organ prowadzący postępowanie głównie wywodzony jest z możliwości zaskarżenia takiego postanowienia w drodze zażalenia stosownie do art. 106 § 5 k.p.a., a w konsekwencji wniesienia również skargi do sądu administracyjnego i dopuszczalności prowadzenia postępowania w trybach nadzwyczajnych (por. wyrok NSA z 16 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2307/15).
Podsumowując, nie może być wątpliwości w okolicznościach tej sprawy, że Organy istotnie naruszyły prawo, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, albowiem wydały decyzje pomimo niedokonania obligatoryjnego uzgodnienia projektu decyzji w trybie art. 106 k.p.a. z właściwym organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Organy orzekające w sprawie nie dostrzegły zmiany przepisów prawa.
Wypada zauważyć, że wymóg uzgodnienia decyzji z organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej koresponduje z art. 3 pkt 1a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2023 r. poz. 38 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy w szczególności uzgadnianie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Zgodnie z art. 1 pkt 1 – 7 przywołanej ostatnio ustawy, Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami: higieny środowiska, higieny pracy w zakładach pracy, higieny radiacyjnej, higieny procesów nauczania i wychowania, higieny wypoczynku i rekreacji, zdrowotnymi żywności, żywienia i produktów kosmetycznych, higieniczno-sanitarnymi, jakie powinien spełniać personel medyczny, sprzęt oraz pomieszczenia, w których są udzielane świadczenia zdrowotne - w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych.
Jak wynika ze stanowiska Skarżącej A. U., miejsce lokalizacji inwestycji otaczają punkty gastronomiczne. Uzgodnienie projektu decyzji z organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej pozwoli na wyjaśnienie przez organ prowadzący postępowanie, czy obawy (zarzuty) Skarżącej w tym zakresie są zasadne. Uzgodnienie, którego domaga się Skarżąca pozwoli na lokalizację przedmiotowej inwestycji celu publicznego w sposób bezpieczny dla właścicieli nieruchomości sąsiadujących z tą inwestycją. Niewykluczone, że organ uzgadniający zaleci inną lokalizację stacji na etapie projektowania i budowy, niż planuje to inwestor. To umożliwi organowi prowadzącemu postępowanie główne zrealizowanie obowiązku uwzględnienia uzasadnionego interesu osób trzecich przy wydawaniu decyzji w trybie art. 50 i nast. u.p.z.p., skoro organy administracji orzekające w trybie tej ustawy mają obowiązek w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniać także wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, i prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 5 i 7 u.p.z.p.).
9. Sąd, z uwagi na dostrzeżone wady decyzji, odnoszenie się do pozostałych zarzutów uznał za przewczesne. Z podanych wcześniej powodów konieczne stało się wyeliminowanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Organu I instancji z obrotu prawnego na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt I wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a..
10. Ponownie rozpoznając sprawę, Organy będą kierować się oceną prawną i wskazaniami Sądu przedstawionymi powyżej, w szczególności Organ I instancji dokona wszystkich wymaganych przepisami prawa uzgodnień, uwzględniając specyfikę planowanej inwestycji celu publicznego.