II SA/Sz 616/25

II SA/Sz 616/25 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-10-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Wojciechowska /przewodniczący/
Katarzyna Sokołowska
Krzysztof Szydłowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
uchylono zaskarżone orzeczenie i poprzedzające je orzeczenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1267
art. 1 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 2171
art. 14 ust. 1-4, 8, 8a, art. 4, art. 6 ust. 1 pkt 2 , ust. 3 i ust. 8, art. 5
Ustawa z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 października 2025 r. sprawy ze skargi P. P. na zakaz klubowy Pogoń Szczecin S.A. w Szczecinie z dnia 3 czerwca 2025 r. w przedmiocie zakazu uczestnictwa w imprezach masowych I. uchyla zaskarżony akt oraz poprzedzający go zakaz klubowy z dnia 7 maja 2025r. II. zasądza od Pogoń Szczecin S.A. w Szczecinie na rzecz skarżącego P. P. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
Uzasadnienie
W dniu [...] maja 2025 r. P. S.A. na podstawie art. 14 ust. 1 - 2 ustawy z dnia 20 mara 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 62 poz. 504, z późn. zm.), nałożyła na D. P. (dalej: Strona lub Skarżący) zakaz klubowy, polegający na zakazie uczestniczenia w imprezach masowych przeprowadzanych przez P. S.A. (dalej: Klub) jako organizatora meczów piłki nożnej. Wskazano, iż zakaz ten obowiązuje przez okres dwóch lat, począwszy od dnia 14 maja 2025 roku.
W uzasadnieniu wskazano, iż przyczyną nałożenia powyższego zakazu klubowego jest naruszenie przez Stronę "Regulaminu imprez masowych" organizowanych przez Klub poprzez dopuszczenie się, podczas meczu P. - C. rozgrywanego w dniu [...] marca 2025 r. w S., słownego znieważania A.B. (dalej: "właściciel Klubu") oraz stosowania wobec niego gróźb związanych z dochodzeniem przysługujących Stronie rzekomo wierzytelności wobec Klubu, co stanowi naruszenie § 4 ust. 2 lit. m) "Regulaminu imprez masowych".
Zgodnie z pouczeniem, pismem z 14 maja 2025 r., pełnomocnik Strony wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. W treści wniosku oświadczył w szczególności, iż Skarżący nigdy nie "znieważył słownie" właściciela Klubu, ani też mu nie groził w jakikolwiek sposób. Wskazał, iż zakaz został zastosowany instrumentalnie a przedmiotowy regulamin sporządzony przez Klub nie zawiera zakazu "zniewagi", natomiast w prawnym pojęciu groźby nie mieści się zapowiedź dochodzenia wierzytelności.
Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, P. S.A., orzeczeniem z 3 czerwca 2025 r., postanowiła utrzymać w mocy zakaz klubowy nałożony w dniu [...] maja 2025 r.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że poza sporem jest, iż w § 4 ust. 2 lit. m) "Regulaminu imprez masowych" P. S.A. zakazuje się formułowania gróźb pod adresem innych uczestników imprezy masowej. Skarżący - podczas meczu P. - C. - znieważył właściciela Klubu [...] oraz kwestionował jego kompetencję do zarządzania Klubem. Następnie wprost do niego adresował groźby o konsekwencjach jakie poniesie właściciel Klubu osobiście, jeżeli Klub nie zaspokoi wierzytelności jakie rzekomo przysługują Skarżącemu. Tego typu zachowanie wypełnia znamiona groźby adresowanej w stosunku do innego uczestnika imprezy masowej, skoro po rozmowie właściciel Klubu miał pełne prawo odczuwania zagrożenia ze strony Skarżącego.
Pismem z 7 lipca 2025 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł skargę na powyższe rozstrzygnięcie zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 14 ust 1 i 2 ustawy poprzez jego całkowicie instrumentalne zastosowanie, pomimo braku jakichkolwiek podstaw faktycznych i nałożenie na Skarżącego zakazu klubowego, co skutkowało dalszym zawiadomieniem o zakazie wstępu na Stadion Miejski [...] w S. oraz obiekty towarzyszące pomimo, że Skarżący nie dopuścił się naruszenia przepisów regulaminu imprez masowych obowiązującego na obiekcie, albowiem nie groził, ani nie znieważał akcjonariusza oraz członka zarządu klubu - właściciela Klubu. Taką okoliczność przyznał zresztą sam rzekomo znieważony właściciel Klubu, wskazując w mediach społecznościowych na prawdziwą przyczynę wystosowania przedmiotowego zakazu, która nie miała nic wspólnego z postanowieniami regulaminu imprez masowych, jak i przepisów ustawy.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że Skarżący od wielu lat jest licencjonowanym agentem piłkarskim zajmującym się reprezentowaniem zawodników w relacjach z klubami piłkarskimi, prowadzeniem ich kariery oraz przeprowadzaniem transferów. Doprowadził do zawarcia kontraktów o profesjonalne uprawianie piłki nożnej przez dziesiątki zawodników, w tym licznej grupy reprezentantów Polski oraz transferów z ich udziałem. Transakcje te niejednokrotnie opiewały na kwoty liczone w dziesiątkach milionów Euro. Co najmniej kilka z nich dotyczyła klubu P. , który miał dla niego szczególny charakter, ale to z tego powodu, że pochodzi ze S., mieszka w jego pobliżu i jest prywatnie jego kibicem. Z tego powodu podejmował wielokrotnie decyzje wraz z reprezentowanymi przez siebie zawodnikami o podpisywaniu kontraktów bądź kierunkach, bądź datach transferów, które brały pod uwagę również interes Klubu. Pełnomocnik Skarżącego wskazał przy tym, iż dniu [...] maja 2025 r. na platformie społecznościowej X (dawniej: twitter) korzystając ze swojego konta [...] - właściciel Klubu umieścił obszernie zacytowany post, tuż po tym jak zarządzany przez niego klub odniósł porażkę sportową. Owa porażka wywołała niezadowolenie kibiców, do których przedmiotowy post zdaje się być kierowany w ramach swoistego, instrumentalnego "usprawiedliwienia". Co jednak najistotniejsze nie ma w nim mowy o rzekomym fakcie znieważenia, gróźb i okoliczności wskazanych w pisemnym uzasadnieniu zakazu klubowego. W swoim poście właściciel Klubu zarzucił skarżącemu wyimaginowane działanie na szkodę Klubu, oszustwa, korupcję oraz poinformował, że wydał polecenie zespołowi prawnemu podjęcie stosownych działań. W tym wprowadzenie "zakazu wstępu" na obiekty P. przez Skarżącego. Powyższe obiekty są własnością miasta S., a nie prywatnego podmiotu, należącego do właściciela Klubu. "Podbudowanie" żądania członka zarządu i "właściciela" klubu wymagało instrumentalnego podania przesłanek wskazanych w ustawie oraz powiązania regulaminu imprez masowych poprzez wskazanie rzekomo zaistniałej sytuacji ataku na właściciela Klubu.
Końcowo oświadczono, że właściciel Klubu domagał się od skarżącego rezygnacji z przysługujących mu wobec P. S.A. wierzytelności z tytułu wykonanych usług, a po jego odmowie - zagroził mu "medialnym zniszczeniem", czego realizacją jest m.in. działanie stanowiące przedmiot skargi.
W odpowiedzi ina skargę P. S.A wniosła o jej oddalenie.
Wskazano, iż skarżący w treści skargi koncentruje się bardziej na okolicznościach nie związanych z istotą sprawy, a dotyczących zmian w strukturze akcjonariatu P. S.A. czy też działalnością zawodową skarżącego niż na samych okolicznościach związanych z podstawą nałożenia na skarżącego zakazu klubowego, tj. naruszenia § 4 ust. 2 lit. m) "Regulaminu imprez masowych".
Kwestią całkowicie irrelewantną dla niniejszego postępowania jest brak zgody P. S.A. na wstęp skarżącego na obiekty sportowe P. S.A. pozostające w prywatnym zarządzie.
Wskazano wreszcie, że skarżący w ogóle nie odnosi się do wydarzeń, które miały miejsce w dniu [...] marca 2025 r., stanowiących naruszenie Regulaminu imprezy masowej, a będących podstawą nałożenia zakazu klubowego. Jak wynika z oświadczenia właściciela Klubu z dnia [...] marca 2025 r., Skarżący — podczas meczu P. - C. — znieważył go [...] oraz kwestionował kompetencje do zarządzania klubem. Następnie wprost do niego adresował groźby o konsekwencjach, jakie miałby ponieść właściciel Klubu osobiście, jeżeli Klub nie zaspokoi wierzytelności, które rzekomo przysługują Skarżącemu. Tego typu zachowanie wypełnia, w ocenie organizatora imprezy masowej (meczu piłki nożnej), znamiona groźby adresowanej w stosunku do innego uczestnika imprezy masowej (meczu piłki nożnej) skoro po rozmowie ze Skarżącym, właściciel Klubu miał pełne prawo odczuwania zagrożenia ze strony Skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.). Nadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd podzielił stanowisko zaprezentowane w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2012 r. sygn. akt I OSK 2220/12, że orzeczenie w przedmiocie zakazu klubowego nie jest decyzją w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stanowi, jednakże inny niż określone w pkt 1-3 art. 3 § 2 p.p.s.a. akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Instytucję tzw. zakazu klubowego reguluje art. 14 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 616, dalej: ustawa). Zgodnie z jego treścią: organizator meczu piłki nożnej może stosować zakaz klubowy, polegający na zakazie uczestniczenia w kolejnych imprezach masowych przeprowadzanych przez organizatora meczu piłki nożnej, nakładany przez tego organizatora na osobę, która dopuściła się naruszenia regulaminu obiektu (terenu) lub regulaminu imprezy masowej (ust. 1).
Zakaz klubowy, o którym mowa w ust. 1, dotyczy również kolejnych imprez masowych przeprowadzanych z udziałem drużyny organizatora rozgrywanych poza siedzibą organizatora, i może być nakładany za naruszenie regulaminu obiektu (terenu) lub regulaminu imprezy masowej prowadzonej z udziałem drużyny tego organizatora (ust. 1a).
Okres obowiązywania zakazu klubowego nie może być dłuższy niż 2 lata od dnia jego wydania (ust. 2).
Organizator meczu piłki nożnej, w terminie 7 dni od dnia zastosowania zakazu klubowego, informuje o tym osobę, której ten zakaz dotyczy. Informacja określa okres obowiązywania zakazu uczestnictwa tej osoby (ust.3).
Osobie ukaranej zakazem klubowym, o którym mowa w ust. 1, służy prawo wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do podmiotu, który zastosował zakaz klubowy (ust. 4).
Orzeczenie podmiotu, o którym mowa w ust. 1, wydane na skutek wniesienia wniosku, o którym mowa w ust. 4, jest ostateczne (ust. 8).
Od orzeczenia o zastosowaniu zakazu klubowego przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, osobie ukaranej służy prawo wniesienia skargi do właściwego sądu administracyjnego (ust. 8a).
Stosownie do art.4 ustawy, postępowanie w sprawach określonych w ustawie, z wyłączeniem art. 14, prowadzi się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 i 2185), jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle przywołanego wyżej art. 14 ust.1 ustawy, przesłanką do nałożenia przez organizatora na daną osobę zakazu klubowego jest naruszenie przez tę osobę regulaminu imprezy masowej. Podmiotem umocowanym przez ustawodawcę do opracowania tego regulaminu jest organizator. Zgodnie bowiem z art. 6 ust.3 ustawy organizator opracowuje i udostępnia osobom uczestniczącym w imprezie masowej regulamin obiektu (terenu) oraz regulamin imprezy masowej zawierający warunki uczestnictwa i zasady zachowania się osób na niej obecnych. Na podstawie wskazanego wyżej upoważnienia organizator meczów piłkarskich (tj. P. S.A.) opracowała stosowny Regulamin imprezy masowej.
W §4 ust. 2 Regulaminu imprezy masowej - meczu piłki nożnej określono, iż zabrania się w szczególności:
a. używania elementów odzieży lub przedmiotu służących do zakrycia twarzy lub do uniemożliwienia lub utrudnienia identyfikacji;
b. głoszenia i wywieszania haseł o treściach obscenicznych, obraźliwych, wulgarnych, rasistowskich, nawoływania do waśni na tle narodowościowym, religijnym, społecznym, światopoglądowym, itp.; a także skłaniania innych uczestników imprezy masowej do głoszenia takich treści, m.in. poprzez intonowanie pieśni lub okrzyków;
c. rzucania przedmiotami;
d. wnoszenia, posiadania oraz spożywania alkoholu poza miejscami do tego wyznaczonymi przez Organizatora;
e. zażywania środków odurzających lub psychotropowych;
f. uporczywego stania poza miejscami w sektorach wskazanych przez Organizatora;
g. rozniecania i podsycania ognia oraz palenia tytoniu poza miejscami do tego wyznaczonymi;
h. posiadania materiałów wybuchowych, wyrobów pirotechnicznych oraz innych substancji o podobnym działaniu.;
I. umieszczania transparentów, flag lub elementów opraw w sposób ograniczający widoczność Innym uczestnikom Imprezy lub w sposób ograniczający widoczność materiałów reklamowych lub blokujących wyjścia i bramy ewakuacyjne;
j. załatwiania potrzeb fizjologicznych poza toaletami i zaśmiecania terenu stadionu, a także niszczenia infrastruktury obiektu;
k. nieuzasadnionego zajmowania miejsc w ciągach komunikacyjnych oraz na drogach ewakuacyjnych.
l. używania urządzeń obiektu w sposób niezgodny z nich przeznaczeniem;
m. stosowania przemocy fizycznej lub formułowania gróźb pod adresem innych uczestników imprezy masowej,
n. korzystania z dronów.
Podstawą wydania zakazu klubowego w rozpatrywanej sprawie było stwierdzenie przez Klub, iż Skarżący dopuścił się, podczas meczu P. - C. rozgrywanego w dniu [...] marca 2025 r. w S., słownego znieważania właściciela Klubu oraz stosowania wobec niego gróźb związanych z dochodzeniem przysługujących stronie rzekomo wierzytelności wobec P. S.A., co ma stanowić § 4 ust. 2 lit. m) Regulaminu.
W rozstrzygnięciu zapadłym 7 maja 2025 r. nie wskazano w jaki sposób powyższe zostało ustalone. Także po wniesieniu przez Skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wyraźnie zaprzeczono, iż do naruszenia regulaminu doszło, w orzeczeniu z 3 czerwca 2025 r. Klub w dalszym ciągu nie wskazał w jaki sposób poczynił swoje ustalania będące podstawą ukarania zakazem klubowym. Ograniczono się do stwierdzenia, że wnoszący o ponowne rozpoznanie sprawy nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swojej tezy, ani też nie wniósł o przeprowadzenie postępowania dowodowego, chociażby w zakresie przesłuchania świadków. Nie zostały także ujawnione żadne nowe okoliczności w sprawie.
Dopiero w odpowiedzi na skargę Klub powołał się na oświadczenie właściciela Klubu z dnia [...] marca 2025 r. Przy czym mając na względzie odpowiedź na skargę i dokumenty przekazane sądowi wraz ze skargą przez Klub należy przyjąć, iż wydając rozstrzygnięcie Klub opierał się ona wyłącznie na przedmiotowym oświadczeniu właściciela Klubu z [...] marca 2025 r., zatytułowanym "Zawiadomienie o znieważeniu i groźbach podczas meczu P. - C. ".
Jak oświadczył właściciel Klubu w powyższym piśmie, skarżący miał skierować do niego serię "wyraźnych gróźb, rasistowskich obelg i zastraszających uwag w sposób, który był zarówno agresywny, jak i głęboko niepokojący". Używając wulgarnego i obraźliwego języka, zagroził, że "zrujnuje go finansowo, jeśli klub nie spełni jego żądań lub zostanie dopuszczony do współpracy z klubem". Następnie eskalował swoje zachowanie, wygłaszając rasistowskie komentarze na temat pochodzenia etnicznego właściciela klubu. Przy czym jak wynika z dalszej części oświadczenia owa "wymiana zdań wypełniona wrogimi zrachowaniami, groźbami fizycznymi i życiowymi oraz celowymi próbami sprowokowania fizycznej konfrontacji" trwała od 12 do 15 minut. Jak oświadczył właściciel Klubu "został on zmuszony do opuszczenia tego obszaru, aby uniknąć eskalacji, ale szkody zostały wyrządzone - emocjonalnie i psychicznie". Wreszcie oświadczył, że "to nie była zwykła kłótnia czy słowna sprzeczka. Stanowiło to kryminalne zastraszanie, nękanie na tle rasowym oraz wiarygodne zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego podczas imprezy masowej".
Jak wynika wprost z art. 14 ust. 1 ustawy Klub był uprawniony do wydania zakazu klubowego jedynie na osobę, która dopuściła się naruszenia regulaminu obiektu (terenu) lub regulaminu imprezy masowej. Z powyższego przepisu wynika zatem jednoznacznie, iż warunkiem zastosowania takiej kary jest obiektywne potwierdzenie, że do naruszenia regulaminu faktycznie doszło.
Stosownie do art. 5 ustawy, za bezpieczeństwo imprezy masowej w miejscu i w czasie jej trwania odpowiada jej organizator tj. osoba prawna, osoba fizyczną lub jednostka organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, przeprowadzającą imprezę masową (tutaj: P. S.A.).
W celu realnego zapewnienia wykonania powyższego obowiązku, ustawodawca zobowiązał organizatora do zapewnienia odpowiednich służb porządkowych, służb informacyjnych oraz kierującego tymi służbami kierownika do spraw bezpieczeństwa (art. 6ust. 1 pkt 2 ustawy) oraz uprawnił organizatora do utrwalania przebiegu imprezy masowej, a w szczególności zachowania osób w niej uczestniczących, za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk (art. 11 ustawy). Przy czym w przypadku imprezy masowej podwyższonego ryzyka organizator ma obowiązek utrwalania jej przebiegu, a w szczególności zachowań osób, za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk (ust 8). Wreszcie w myśl art. 13 ust. 1 ustawy organizator meczu piłki nożnej klubu uczestniczącego w rozgrywkach jednej z trzech najwyższych ligowych klas rozgrywkowych rywalizacji mężczyzn, niezależnie od rodzaju rozgrywek, tj. krajowych czy międzynarodowych, zapewnia identyfikację osób uczestniczących w tej imprezie, niezależnie od obowiązków i wymogów, o których mowa w art. 6.
Wobec powyższego organizator imprezy zmierzający do wydania zakazu klubowego ma cały wachlarz możliwości weryfikacji okoliczności sprawy i zgromadzenia dowodów dotyczących przebiegu imprezy masowej i ewentualnych naruszeń regulaminu w jej toku. W rozpatrywanym przypadku Klub bezrefleksyjnie oparł się na oświadczeniu właściciela Klubu, złożonym w dotyczącej go osobiście sprawie, a sporządzonym dnia [...] marca 2025 r., tj. [...] dni po zdarzeniach w nim opisanych. Przy czym mimo takiego zgłoszenia Klub nie zgromadził ani nie zweryfikował dowodów w postaci nagrań, które powinny były powstać w trakcie meczu. Nie ustalał też czy zostały w tym zakresie zgłoszone w trakcie meczu lub po jego zakończeniu jakiekolwiek zawiadomienia o naruszeniu prawa do właściwych organów chroniących porządek publiczny. Nie poczyniono wreszcie żadnych ustaleń czy do służb porządkowych w trakcie trwania imprezy masowej lub po jej zakończeniu były kierowane jakiekolwiek zgłoszenia przez uczestników lub czy owe służby odnotowały jakikolwiek działania związane z przedmiotem sprawy. Brak tego rodzaju ustaleń jest tym bardziej niezrozumiały, iż niezależnie od wydania rozpatrywanego zakazu klubowego, powzięcie wiedzy, że przez okres kilkunastu minut miało dochodzić pomiędzy uczestnikami imprezy nie tylko do artykułowania gróźb, ale do prób "sprowokowania fizycznej konfrontacji", które nie spotkały się z reakcją służb porządkowych, powinno rodzić pytania co do prawidłowości zabezpieczenia tego rodzaju imprezy masowej przez służby porządkowe. Warto odnotować, że w rozpatrywanym przypadku impreza masowa z uwagi na konflikt pomiędzy kibicami drużyn piłkarskich miała dodatkowo status spotkania podwyższonego ryzyka co w sposób szczególny winno wyczulić Klub i służby porządkowe w zakresie interwencji na nietypowe sytuacje.
Okoliczność, iż w toku działań Klubu nie miały zastosowania przepisy k.p.a. nie oznacza, że Klub zamierzając do skorzystania z władztwa publicznego i ukarania obywatela zakazem wstępu na obiekt komunalny, przed wydaniem rozstrzygnięcia nie ma obowiązku zbadania sprawy w sposób odpowiadający standardom demokratycznego państwa prawa i należytego uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia. W demokratycznym państwie prawa, którym Rzeczpospolita Polska jest zgodnie z art. 2 Konstytucji, to podmiot zamierzający ograniczyć prawo obywatela lub go ukarać jest zobowiązany do wykazywania, iż doszło do sytuacji stanowiącej podstawę ograniczenia prawa czy ukarania. Nie sposób oczekiwać, aby to obywatel wykazywał, iż do zdarzenia mającego być podstawą wydania zakazu nie doszło i aby to on wykazywał swoją "niewinność" w odniesieniu do arbitralnych i niepodających się ocenie ustaleń poczynionych przez podmiot nakładający zakaz Klubowy. Takie zasady jak domniemanie niewinności (art. 42 ust. 3 Konstytucji) stanowią fundament demokratycznego państwa prawa i powinny mieć odpowiednie zastosowanie rozpatrywanej sprawie. Zatem skoro Klub dysponował dwoma sprzecznymi relacjami z przebiegu zdarzenia, przed wydaniem rozstrzygnięcia winien był, przy zachowaniu zasad obiektywizmu, należycie zweryfikować ich wiarygodność w oparciu o dostępny mu materiał dowodowy oraz przedstawić jego ocenę w wydawanych rozstrzygnięciach w sposób umożliwiający Skarżącemu obronę jego racji a sądowi administracyjnemu weryfikację prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. Należy podkreślić w szczególności, iż wbrew tezie orzeczenia zapadłego w po ponownym rozpatrzeniu sprawy i w odpowiedzi na skargę, to nie adresat nakazu klubowego a podmiot zamierzający skorzystać z władztwa przewidzianego w ustawie miał obowiązek należycie i przekonująco wykazać, że do naruszenia regulaminu imprezy faktycznie doszło. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie zaniechano elementarnych w takim zakresie działań. Powyższe nakazuje uznać, że brak jest wiarygodnych dowodów wskazujących na złamanie któregokolwiek z punktów regulaminu przez Skarżącego. Tym samym nie wykazano, iż w odniesieniu do Skarżącego mógł być zastosowany zakaz przewidziany w art. 14 ust. 1 ustawy.
W zakresie wniosku skargi o uchylenie decyzji w całości, należy wskazać, iż jak wskazał NSA w przywołanym na wstępie postanowieniu z dnia 12 września 2013 r. orzeczenie w przedmiocie zakazu klubowego nie jest decyzją w rozumieniu przepisów k.p.a. a stanowi, jednakże inny niż określone w pkt 1-3 art. 3 § 2 p.p.s.a. akt z zakresu administracji publicznej, dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zatem należało orzec nie o uchyleniu decyzji, lecz o uchyleniu zaskarżonego aktu oraz poprzedzającego go zakazu klubowego z dnia [...] maja 2025r.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.