II SA/Sz 616/24

II SA/Sz 616/24 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2024-10-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Krzysztof Szydłowski
Marzena Iwankiewicz
Patrycja Joanna Suwaj /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 138 par. 1 pkt 2, art. 144, art. 217 par. 1 i  par. 2, art. 218 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 725
art. 48b ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 134 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 października 2024 r. sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 3 czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Ś. z dnia 27 grudnia 2023 r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie na rzecz skarżącego J. D. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2023 r "znak: WUA.6724.227.2023.JA Prezydent Miasta S. odmówił J. D. (dalej przywoływany jako: "Skarżący") oraz A. D. i T. D., reprezentowanych przez J. D. wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie zadaszenia ogródka restauracyjnego (werandy) przy budynku handlowo - usługowym [...] na działce nr [...] w obrębie [...] S. przy ul. [...] w S..
W wydanym postanowieniu Organ I instancji wskazał, że dla terenu działki nr [...] w obrębie [...] S., obowiązują ustalenia uchwały nr [...] Rady Miasta S. z dnia 7 maja 2010 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S., obejmującego obszar Dzielnicy [...] S.. Publikacja w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 28 czerwca 2010 r. Nr [...], Poz. [...]. Teren działki nr [...] w obrębie [...] S. podlega zapisom dla terenu elementarnego 60 UH,UG - zabudowa usługowa handlu i gastronomii. Rysunek planu wyznacza obowiązującą linię zabudowy, należy przez to rozumieć linię wyznaczającą położenie lica budynku i ograniczającą obszar dopuszczalnego usytuowania budynku, poza którą lokalizacja budynków jest niedopuszczalna. Zgodnie z definicją uchwały, linia jest jednocześnie linią nieprzekraczalną dla dobudowywanych części budynku. Dla obowiązującej linii zabudowy dopuszczalne jest max. 1,5-metrowe przekroczenie kubaturowymi elementami elewacji o szerokości do 25% łącznej szerokości ściany. Wskazane we wniosku (wg załączonych zdjęć) zadaszenie podparte na słupach nie mieści się we wskazanych dopuszczalnych parametrach i znacznie je przekracza. Dalej Organ podał, ze na terenie działki nie występuje oznaczenie "nieprzekraczalnej linii zabudowy elementów wysuniętych poza lico budynku, co oznacza brak możliwości realizacji zadaszenia o charakterze werandy otwartej. Jednocześnie zdaniem organu nie zostały spełnione wymogi planu dotyczące maksymalnej powierzchni zabudowy terenu zgodnie z ustaleniami uchwały (§3, pkt 4) do powierzchni zabudowy wlicza się powierzchnie elementów budynku m in. takich jak werandy otwarte i oszklone oraz przybudowane szklarnie (ogrody zimowe), garaże lub wiaty garażowe - stanowiące integralną część budynku. Wskazane na zdjęciach zadaszenie ma charakter werandy otwartej, wobec tego zwiększa powierzchnię zabudowy terenu inwestycji. Organ wskazał także, że we wniosku nie przedstawiono danych odnoszących się do współczynników zabudowy, dlatego na potrzeby opinii przeanalizowano dane z ewidencji gruntów i budynków i stwierdzono, że dopuszczona planem powierzchnia zabudowy dla inwestycji została prawie całkowicie wykorzystana przez istniejącą zabudowę (rezerwa wynosi ok. 1 %). W tej sytuacji wnioskowane zadaszenie na działce nr [...] powoduje przekroczenie dopuszczalnych wskaźników w zakresie powierzchni zabudowy. Wobec powyższych zapisów planu Organ I instancji uznał, iż realizacja zamierzenia polegającego na rozbudowie budynku o werandę nie jest zgodna z planem i wydanie zaświadczenia o zgodności z planem nie jest możliwe.
2. Na powyższe postanowienie zażalenie w terminie złożyli J. D. oraz A. D. i T. D., reprezentowani przez J. D.. Na wstępie wskazano, że postanowienie nie odnosi się do stanu faktycznego i przepisów prawa, albowiem sprawa została rozpatrzona niezgodnie ze złożonym wniosku w przedmiocie kwalifikacji "obiektu i tematu". Ponadto jak wskazano, postanowienie wydane zostało w oparciu o własną swobodną interpretację organu dla inwestycji już istniejącej, zaś postanowienie zawiera uzasadnienie nie znajdujące oparcia w przepisach prawa lokalnego i powszechnie obowiązującego w temacie linii zabudowy, czy powierzchni zabudowy, w odniesieniu do faktycznego zakresu inwestycji.
Dalej Skarżący podali, że dnia 11 grudnia 2023r. złożyli wniosek o "wydanie zaświadczenia o zgodności budowy zadaszenia ogródków gastronomicznych z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie postanowienia P1NB.5160.24.2023.KK, zatem zgodnie z kwalifikacją obiektu jako wiaty. Kwalifikacja obiektu nastąpiła już zatem w postępowaniu organu nadzoru budowlanego, a przedmiotem inwestycji była budowa odrębnego obiektu budowlanego jakim jest wiata. Ponadto jak podniesiono przepisy prawa budowlanego nie posługują się pojęciem "werandy". Zapisy ustawy posługują się pojęciem wiaty, ganku czy oranżerii (ogrodu zimowego), bez ich definicji ustawowych, a celem ich wprowadzenia jest określenie obowiązków dla inwestorów dla ich zamierzeń inwestycyjnych (art. 29 i 39 ustawy Prawo budowlane). Gdyby zatem przedmiotem inwestycji była "budowa werandy", jak to, określono w postanowieniu Prezydenta Miasta S., przedmiotem legalizacji przez PINB, byłaby rozbudowa budynku usługowo - gastronomicznego o to pomieszczenie. W słownikowej definicji werandy zawarto zapis, że jest to "dobudówka, najczęściej drewniane lub murowane pomieszczenie, otwarte lub oszklone, przykryte dachem, umieszczone przed wejściem do budynku albo przy innej elewacji. Weranda jest pomieszczeniem o funkcji wypoczynkowej, stawianym najczęściej przy budynkach mieszkalnych na terenach wiejskich i podmiejskich (https://pl.wikipedia.org/wiki/Weranda). Wówczas jak dalej wywodzili Skarżący obszerna dokonana przez Prezydenta Miasta S. analiza zgodności budowy z ustaleniami planu co do powierzchni zabudowy, czy obowiązujących linii zabudowy znalazłaby uzasadnienie. Tymczasem budowa odrębnego obiektu - zadaszenia w formie wiaty nad ogródkiem gastronomicznym - nie jest sprzeczna co do funkcji z ustaleniami obowiązującego planu (jednostka 60 UH, UG zabudowa usługowa handlu i gastronomii). Budowa tej wiaty nie powoduje także zwiększenia powierzchni zabudowy w rozumieniu przepisów powszechnych i definicji zawartych w planie i nie jest też budynkiem wyznaczającym obowiązującą linię zabudowy. W art. 29 ustawy Prawo budowlane ustawodawca posługuje się co prawda pojęciem powierzchni zabudowy wiaty, jednakże jest to pojęcie zawarte jedynie dla potrzeb określenia granic obowiązków inwestora, tj. określenia obowiązku zgłoszenia, uzyskania pozwolenia na budowę lub zwolnienia z tych obowiązków. Nie jest to pojęcie tożsame z powierzchnią zabudowy jaką pojmuje się w rozumieniu budynków.
Ponadto zgodnie z § 3 ust. 2 planu (uchwała [...]) i zawartą w nim definicją obowiązującej linii zabudowy określoną w tym planie, linię tę wyznacza lico budynku. Wiata, której dotyczy wniosek, nie stanowi lica budynku. Skarżący wskazali także, że zgodnie z § 3 ust. 4 planu i zawartą w nim definicją powierzchni zabudowy, powierzchnię tę wyznacza rzut skrajnego obrysu budynku powyżej poziomu terenu. W pkt "c" doszczegółowiono zakres elementów budynku, jakie należy brać pod uwagę w określeniu powierzchni zabudowy w rozumieniu planu. Poza elementami bezpośrednio wynikającymi z ukształtowania bryły budynku (prześwity, loggie, itp.) wskazano na elementy integralne z budynkiem wyliczając konkretnie: werandy, szklarnie (ogrody zimowe), garaże lub wiaty garażowe. W pkt "d" określono natomiast, że do tej powierzchni nie zaliczają się: osłony przeciwsłoneczne, daszki. Wiata, której dotyczy wniosek, zdaniem Skarżących nie stanowi werandy, szklarni, ogrodu zimowego czy też wiaty garażowej. Jej budowa nie narusza zatem ustaleń określonych w § 3 ust. 4 pkt c planu. Wykonana wiata, sama w sobie (zgodnie z pojęciem wiaty) stanowi dach / daszek wsparty na słupkach, a jej funkcją jest osłona przed słońcem (na co wskazuje lekkie ruchome pokrycie na przedmiotowym daszku z tkaniny, w formie chowanych rolet rzymskich. Konkludując skarżący wskazali, że wybudowana wiata jest zatem zgodna z zapisami § 3 ust. 4 pkt d planu miejscowego.
3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie postanowieniem z dnia 3 czerwca 2024 r. nr SKO.Ma505/369/24, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 oraz art. 217 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2023.775 t.j. z późn. zm., dalej przywoływana jako: "K.p.a.") uchyliło w całości zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta S. ze względu na wadliwość opisu przedmiotu odmowy wydania zaświadczenia i odmówiło wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie zadaszenia ogródka restauracyjnego (wiaty gastronomicznej) przy budynku handlowo - usługowym [...] na działce nr [...] w obrębie [...] S. przy ul[...] w S..
W uzasadnieniu Organ odwoławczy wskazał, że zażalenie co do istoty nie jest zasadne, a rozumowanie Skarżących tylko częściowo prawidłowe.
Kolegium stwierdziło, że wnioskowane zamierzenie legalizacyjne w postaci budowy wiaty gastronomicznej nie jest zgodne z postanowieniami planu miejscowego. Zgodzić się należy ze Skarżącymi, że przedmiotem wydania zaświadczenia jest wiata w tym przypadku pełniąca funkcje gastronomiczną, nie zaś weranda i Organ wydający zaświadczenie jest związany treścią wniosku i przyjętym przez wnioskodawcę nazewnictwem o to zaświadczenie i jeżeli twierdzi, że przedmiotem zaświadczenia jest faktycznie weranda nie zaś wiata, to powinien odmówić wydania zaświadczenia dla wiaty, a dopiero w uzasadnieniu wskazać, że według organu wiata jest werandą. Tymczasem Organ I instancji w sentencji już na wstępie wyraźnie odmówił wydania zaświadczenia dla werandy uznając ze legalizowana zabudowa to weranda. W ocenie Organu odwoławczego wnioskowana o legalizację zabudowa pomimo braku definicji legalnej zarówno wiaty jak i werandy stanowi jednak wiatę, w tym przypadku wiatę służącą zadaszeniu części gruntu przewidzianego do świadczenia usług gastronomicznych. Pojęcie werandy jest zdecydowanie węższe w tym także gabarytowo i służy ona ze swej istoty głównie celom mieszkalnym i rekreacyjnym. Taka też jak wskazał Organ, argumentacja została przyjęta przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w wydanym postanowieniu z dnia 25 października 2023r. znak: PINB.5160.24.2023.KK., w którym organ nadzoru wprost posługuję się pojęciem wiaty nie zaś werandy. W świetle zatem cech legalizowanej zabudowy jej gabarytów oraz funkcji Kolegium podziela pogląd Skarżących, że przedmiotowy obiekt pozostaje wiatą nie werandą. Okoliczność ta implikuje stwierdzenie, że do wiaty nie znajduje zastosowanie postanowienie § 3 pkt 4 lit c planu w myśl, którego do powierzchni zabudowy wlicza się powierzchnie elementów budynku: prześwity, przejścia i przejazdy (bramy), nadwieszone części budynku powyżej parteru, ganki, loggie wgłębne (cofnięte) i loggio-balkony przystawiane, werandy otwarte i oszklone oraz przybudowane szklarnie (ogrody zimowe), garaże lub wiaty garażowe - stanowiące integralną część budynku. Z wykładni tego postanowienia planu wynika, jak dalej wskazywał Organ, że powierzchnia przedmiotowej wiaty wliczana byłaby do powierzchni zabudowy jedynie, gdyby owa wiata była wiatą garażową i to nie wolnostojącą , a jak wiadomo taką przedmiotowy obiekt nie jest. Pogląd zatem Organu I instancji, że legalizowana zabudowa nie jest zgodna z postanowieniem § 3 pkt 4 lit c planu jest błędny. Jednocześnie pogląd Skarżących, jakoby wiata gastronomiczna mieściła się w katalogu ujętym w § 3 pkt 4 lit d planu jest również błędny, albowiem obiekt ten nie stanowi żadnego obiektu wskazanego w tym przepisie. Podkreślić w tym miejscu należy, że postanowienia § 3 pkt 4 przedmiotowego planu mają charakter katalogu zamkniętego (numerus clausus) i zawierają wszystkie enumeratywnie wskazane rodzaje obiektów budowlanych. Skoro zatem wiata inna jak garażowa nie mieści się w postanowieniu § 3 pkt 4 planu to ograniczenie dla takiej wiaty w postaci wskaźnika zabudowy nie istnieje. De lege ferenda ustawodawca miejscowy jeżeli zamierza na przyszłość ograniczyć posadowienie wiat innych niż garażowe powinien rozważyć kwestie zmiany planu. Podkreślenia w tym miejscu wymaga obowiązująca reguła interpretacyjna, że nie można odmówić pozwolenia na budowę z powodu braku precyzji, czy niejasności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - por np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 listopada 2019 r. IV SA/Po 451/19.
Organ jednak zauważył, że legalizowana zabudowa musi pozostawać także w zgodzie dopuszczalną linią zabudowy dla tego terenu oznaczonego na planie jako 60 UH,UG.
W myśl § 3 pkt 2 postanowień uchwały planistycznej obowiązująca linia zabudowy to - linia wyznaczająca położenie lica budynku;
a) dopuszczalne max. 1,5-metrowe przekroczenie kubaturowymi elementami elewacji o szerokości do 25% łącznej szerokości ściany;
b) dopuszcza się wysunięcie bryły od poziomu I piętra o 0,8 m, z wyjątkiem wielkości innych, określonych w ustaleniach szczegółowych;
linia jest jednocześnie linią nieprzekraczalną dla dobudowywanych części budynku
O ile zatem, w ocenie Organu Skarżący ma rację, że legalizowana wiata nie przekracza lica budynku, ponieważ lico tego budynku wyznacza jego frontowa ściana, a sama wiata licuję się linią posadowienia tej ściany, to stara się nie dostrzegać, że plan reguluje nie tylko zabudowę do lica budynku, ale także wewnątrz granicy terenu zainwestowania. Przedmiotowy obiekt budowlany w postaci budynku przyjmuje bowiem kształt litery E, zaś wewnętrzny teren tego gruntu ograniczony jest także obowiązującą linią zabudowy, która jest jednocześnie linią nieprzekraczalną dla dobudowywanych części budynku - arkusz nr 7 do uchwały Nr [...] Rady Miasta S. z dnia 7 maja 2010 r str. 189. Wyznaczonej linii zabudowy nie można przekraczać jakąkolwiek zabudową na całej długości tego budynku, a nie tylko jego lica. Nie ulega zatem żadnej wątpliwości, że legalizowana wiata zdecydowanie przekracza tą linię i stanowi dobudowaną część do budynku wspartą w najniższych jej punktach na stalowych zabetonowanych do podłoża wspornikach słupowych licujących z licem tego budynku. Jednocześnie "gołym okiem" widać także z dokumentacji fotograficznej tego terenu dla osób którym obca jest topografia Miasta S., że posadowiona wiata nie spełnia możliwych odstępstw dopuszczalnych postanowieniami § 3 pkt lit a i b przedmiotowej uchwały planistycznej.
Z tych też względów mając na uwadze, że legalizowana zabudowa nie jest zgodna z postanowieniami § 3 pkt 2 lit. c przedmiotowej uchwały planistycznej, wydanie zaświadczenia o odmowie okazało się zasadne. Jednocześnie mając na uwadze okoliczność, że Prezydent Miasta S. orzekł o odmowie wydania zaświadczenia dla zamierzenia inwestycyjnego opisanego przez siebie jako weranda, gdy tymczasem wniosek dotyczył wiaty, Organ odwoławczy korzystając ze swoich uprawnień reformatoryjnych, uchylił zaskarżone postanowienie w zakresie opisu przedmiotu zaświadczenia i orzekł zgodnie z wnioskiem o wydanie tego zaświadczenia dla wiaty.
4. Niezadowolony z rozstrzygnięcia Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
Zarzucił naruszenie art. 6 K.p.a. poprzez orzeczenie niezgodne z treścią wniosku oraz art. 8 § 1 K.p.a. przez naruszenie zasady równego traktowania, tj. stanowiska negatywnego (odmowa wydania zaświadczenia) wobec realizacji analogicznych obiektów budowlanych w ramach tego samego planu i tożsamych jego zapisów przez inne podmioty dokonujące zgłoszenia wykonania robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że treścią wniosku o wydanie zaświadczenia było poświadczenie zgodności zabudowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie postanowienia P1NB.5160.24.2023.KK, zgodnie z kwalifikacją obiektu jako wiaty. Kwalifikacja obiektu nastąpiła w postępowaniu organu nadzoru budowlanego, a przedmiotem inwestycji była budowa odrębnego obiektu budowlanego jakim jest wiata. We wniosku wyraźnie określono cel jego złożenia. Tymczasem Organy obu instancji wydały postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o "zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego". Jednocześnie Organy nie uzasadniły dlaczego pomimo wyraźnej treści wniosku, podpartego postanowieniem PINB, orzekły w temacie "zamierzonego sposobu użytkowania obiektu".
Ponadto Skarżący wskazał, że dobudowana wiata nie stanowi dodatkowej części budynku. Stanowi ona samodzielny obiekt budowlany, zaś uzasadnienie odmowy wydania zaświadczenia nie może być oparte na argumentacji wrażeń wizualnych "na oko", o których wypowiada się SKO.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
5. Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Natomiast zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, skutkuje uchyleniem przez Sąd zaskarżonego rozstrzygnięcia (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw akt podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.
6. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy.
W myśl art. 217 § 1 i 2 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli
1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,
2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że Skarżący ma interes prawny w ubieganiu się o wydanie zaświadczenia, bowiem konieczność uzyskania takiego zaświadczenia wynika z prowadzonego postępowania legalizacyjnego prowadzonego na podstawie art. 48b ustawy Prawo budowlane, przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. i obowiązku nałożonego postanowieniem tego organu z dnia 25 października 2023r. znak: PINB.5160.24.2023.KK.
Organy obu instancji odmówiły Skarżącemu wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie zadaszenia ogródka restauracyjnego (najpierw werandy – Organ I instancji, potem wiaty gastronomicznej – Organ II instancji) przy budynku handlowo - usługowym [...] na działce nr [...] w obrębie [...] S. przy ul. [...] w S..
7. Postępowanie wszczęte wnioskiem o wydanie zaświadczenia cechuje się szczególną, uproszczoną procedurą. Ten szczególny charakter ujawnia się zwłaszcza w tym, że w ramach tego postępowania obowiązkiem organu, do którego skierowano wniosek inicjujący postępowanie, jest dokonanie w pierwszej kolejności porównania treści żądania strony ze stanem wynikającym z prowadzonych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu i poświadczenie faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w jego dyspozycji lub wydanie postanowienia o odmowie np. z powodu niepotwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żądała osoba ubiegająca się o zaświadczenie. Po złożeniu wniosku o wydanie zaświadczenia strona powinna uzyskać zaświadczenie o żądanej treści albo postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia bądź postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn. akt I SAB/Wr 224/23).
Ponadto, organ właściwy do wydania zaświadczenia na podstawie k.p.a. w zw. z art. 48b ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem zaświadczenia albo postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o żądanej treści jest zobowiązany przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., w celu ustalenia - istotnych z uwagi na ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - parametrów i funkcji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 279/24).
8. Sąd zauważa, że Organ nie może swobodnie dysponować zakresem wniosku, gdyż w tej kwestii jest związany żądaniem strony. Skarżący wyraźnie w treści wniosku oczekiwał wydania zaświadczenia i poświadczenia zgodności zabudowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem Organy obu instancji wydały postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o "zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego".
Żaden z Organów rozpatrujących sprawę jednocześnie nie uzasadnił dlaczego pomimo wyraźnej treści wniosku, podpartego postanowieniem PINB, orzekł w zakresie "zamierzonego sposobu użytkowania obiektu". Takie działanie jest zdaniem Sądu nieprawidłowe i nie odpowiada na wniosek Skarżącego.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie, jak też poprzedzające jego wydanie postanowienie Organu I instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.