II SA/Sz 58/25

II SA/Sz 58/25 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-04-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Wojciechowska
Krzysztof Szydłowski
Renata Bukowiecka-Kleczaj /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1267
art. 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 134 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 622
art. 51, art. 67 ust. 1, art. 72 ust. 1, art. 54 ust. 1
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami  - t.j.
Dz.U. 2023 poz 775
art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3, art. 76 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Asesor WSA Krzysztof Szydłowski, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Protokolant sekretarz sądowy Paulina Grzegórzek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia państwowego egzaminu praktycznego w zakresie prawa jazdy kategorii B I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa Z. z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego D. J. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Marszałek Województwa Z. decyzją z dnia 5 marca 2024 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. - dalej "k.p.a.") oraz art. 67 ust. 1 pkt 4 i art. 72 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2023 r., poz. 622 ze zm.) unieważnił z urzędu państwowy egzamin praktyczny w zakresie prawa jazdy kategorii B, przeprowadzony w dniu [...] grudnia 2023 r. w [...] Ośrodku Ruchu Drogowego w K. - Oddział Terenowy ZORD K. w S., przez egzaminatora państwowego D. J. z udziałem zdającego J. S..
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że negatywny wynik z egzaminu zdający uzyskał za dwukrotne, nieprawidłowe wykonanie tego samego zadania egzaminacyjnego nr 2 określonego w tabeli nr 2 załącznika nr 2 do rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach, pn. ruszanie z miejsca oraz jazda pasem ruchu do przodu i tyłu – realizowanego na placu manewrowym ośrodka w pierwszej części państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B. W piśmie z dnia 29 stycznia 2024 r. egzaminator wyjaśnił, że zdający przystępując do egzaminu zobowiązany był używać w czasie jazdy okularów do korekcji wzroku – co wynikało wprost z wpisanego do orzeczenia lekarskiego kodu ograniczeń specjalnych wymaganych od osoby kierującej pojazdem oznaczonego symbolem 01.01. Zdający zgłosił się do odbycia egzaminu w okularach, co uzasadniało rozpoczęcie egzaminu. Po jego rozpoczęciu wykonał poprawnie (w drugiej próbie) zadanie nr 1 (przygotowanie do jazdy, sprawdzenie stanu technicznego podstawowych elementów pojazdu odpowiedzialnych bezpośrednio za bezpieczeństwo jazdy), z którego uzyskał ocenę pozytywną i zgodnie z poleceniem egzaminatora przystąpił do wykonania pierwszej próby zadania nr 2. Egzaminator wskazał, że wymieniony podczas tej próby zdjął okulary z oczu i przesunął je na czoło. Ponadto w czasie jazdy do tyłu zdający najechał kołem pojazdu egzaminacyjnego na linię wyznaczającą pas ruchu. Wobec tego egzaminator ocenił wykonanie pierwszej próby zadania negatywnie, nakazując jednocześnie przystąpienie do drugiej próby zadania. Podczas wykonywania tej próby zdający dalej nie korzystał z okularów w sposób wymagany i prawidłowo – co w ocenie egzaminatora stanowiło przesłankę uzasadniającą wystawienie oceny negatywnej za wykonanie zadania i wyniku negatywnego z egzaminu za dwukrotne nieprawidłowe wykonanie tego samego zadania egzaminacyjnego. W ocenie egzaminatora jazda w okularach stanowiła warunek konieczny dla uzyskania uprawnień do kierowania pojazdem oraz stanowiła integralną część techniki kierowania pojazdem.
Analizując wykonanie drugiej próby zadania Marszałek stwierdził, że zdający wykonał ją prawidłowo i z zachowaniem kryteriów przewidzianych dla wykonania tego zadania – a pomimo tego uzyskał ocenę negatywną. Przed rozpoczęciem tej próby egzaminator nie zwrócił zdającemu uwagi na nieprawidłowe korzystanie z okularów, a wydając mu polecenie wykonania drugiej próby bez zapewnienia korekty wzroku nie wypełnił zapisu § 15 pkt 2 lit. c rozporządzenia. W trakcie realizacji drugiej próby zadania nr 2 nie wystąpiły żadne okoliczności, uzasadniające wystawienie wyniku negatywnego – w związku z zaprezentowanym sposobem realizacji zadania (z wyjątkiem tego, że zdający za przyzwoleniem egzaminatora nie spełniał warunków wynikających z wpisanych w orzeczeniu lekarskim kodów i subkodów 01.01 – wymagana korekta lub ochrona wzroku). W takiej sytuacji każda inna osoba dopuszczona do egzaminu, dla której nie zastosowano ograniczeń w zakresie wymogów specjalnych uzyskałaby za wykonane zadanie, w sposób zaprezentowany przez zdającego – ocenę pozytywną i miałaby możliwość kontynowania egzaminu.
Zdaniem organu, egzaminator w trakcie przeprowadzania egzaminu po wykonaniu pierwszej próby zadania miał świadomość faktu, że zdający nie spełnia warunków dopuszczenia do jazdy wskutek czego egzamin nie powinien być przeprowadzony lub osoba egzaminowana nie powinna zostać dopuszczona do wykonywania jakichkolwiek zadań egzaminacyjnych wymagających prowadzenia pojazdu, a pomimo tego zezwolił zdającemu na kontynuowanie egzaminu i jazdę bez wymaganej korekty lub ochrony wzroku. Zdający drugą próbę zadania nr 2 wykonał zgodnie z kryteriami jego wykonania oraz techniką kierowania pojazdem. Jazda bez wymaganej korekty wzroku nie stanowi kryteriów oceny zadań egzaminacyjnych wskutek czego nie może zostać uwzględniona jako podstawa dla wystawienia oceny negatywnej zadania, a jedynie może stanowić przesłankę odmowy przeprowadzenia egzaminu.
Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie wniósł egzaminator D. J., zarzucając, że organ nadzoru:
1. nieprawidłowo zastosował przepisy prawa w przedmiotowym egzaminie,
2. nie przewidział konsekwencji prawnych dla egzaminatora wykazując w wyżej wymienionej decyzji sposób w jaki egzaminator miał przeprowadzić ten egzamin,
3. wydał uzasadnienie do skargi nr [...] z dnia 24 sierpnia 2016 r., w której rozpatrywał skargę na prawidłowość prowadzenia egzaminu. Przedstawione wnioski z analogicznego przypadku, na podstawie takich samych przepisów prawa, choć zawartych w różnych rozporządzeniach są zupełnie odwrotne.
Odwołujący się podkreślił, że egzaminator nie przeprowadza egzaminu jedynie wtedy gdy kandydat nie spełnia warunków określonych w § 26 rozporządzenia. W omawianym przypadku osoba zgłaszająca się na egzamin spełniała wszystkie warunki, więc egzamin państwowy musiał się rozpocząć. Przepis, który zdający naruszył to art. 79 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami bowiem prowadził pojazd niezgodnie z przepisami, to jest w sposób nieuwzględniający spełnienie wymogu specjalnego. Dodał, że prawidłowe używanie okularów, tak jak prawidłowe zapięcie pasa, spoczywa na kierującym i stanowi jego obowiązek prawny. W związku z tym egzaminator nie musi przypominać tego osobie egzaminowanej lecz jest zobligowany taki stan faktyczny ocenić.
Strona zwróciła uwagę, że ten sam organ nadzoru w innym przypadku, kiedy osoba egzaminowana nie założyła okularów stwierdzając wcześniej, że je posiada (co skutkowało nie zliczeniem zadania) – stwierdził, że to na osobie zdającej ciąży obowiązek założenia okularów przy przygotowaniu do jazdy, a egzaminator nie ma obowiązku przypominania jej o tym fakcie. Organ podtrzymał wówczas decyzję egzaminatora uznając ją za prawidłową.
Decyzją z dnia 13 listopada 2024 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając decyzję Kolegium po przytoczeniu treści przepisów znajdujących w sprawie zatasowanie (tj. ustawy o kierujących pojazdami oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach), w całości podzieliło ustalenia organu I instancji.
Zdaniem organu egzaminator dostrzegł wykonanie przez zdającego pierwszego zadania bez koniecznej korekty wzroku oraz przystąpienie do kolejnego zadania bez tej korekty, a mimo to wbrew obowiązującym przepisom "nie oznajmił zdającemu o pełnej wadliwości wykonania pierwszej próby zadania", ograniczając się do wskazania wyłącznie na najechanie kołem pojazdu na linię wyznaczającą pas ruchu. Nie uprzedził też zdającego egzamin, przed podjęciem drugiej próby wykonania zdania o obowiązku korzystania z okularów zgodnie z ich przeznaczeniem, a "konsekwentnie wobec wykonania zadania przez osobę egzaminowaną bez okularów ocenił jako wynik negatywny". Taka postawa egzaminatora jest niezgodna z § 26 pkt 5 rozporządzenia, nakazującym potwierdzenie – przed rozpoczęciem części praktycznej egzaminu spełnienie warunków wynikających z opisanych w orzeczeniu lekarskim kodów ograniczeń w korzystaniu z uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na stan zdrowia. W zaistniałej sytuacji, w zgodzie z § 15 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, egzaminator był uprawniony do nieprzeprowadzania egzaminu lub niekontynuowania go, jeżeli osoba egzaminowana nie spełnia warunków wynikających z wpisanych w orzeczeniu lekarskim kodów i subkodów ograniczeń w zakresie specjalnych wymagań wobec osoby kierującej pojazdem.
Kolegium uznało, że J. S. wykonał zadanie egzaminacyjne polegające na ruszaniu z miejsca i jeździe pasem ruchu do przodu i tyłu, w drugiej próbie przeprowadzanej na placu manewrowym w części praktycznej egzaminu państwowego na prawo jazdy kategorii B, a zatem negatywny wynik egzaminu nie znajduje uzasadnienia w świetle uwzględnionych w niniejszym postępowaniu przepisów prawa.
D. J. zaskarżył opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze decyzji tej zarzucił organowi nieprawidłową interpretację przepisu dotyczącego nieprzeprowadzania egzaminu w myśl § 15 pkt 2 lit. c) rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2019 r. W jego ocenie, w przepisie tym jednoznacznie umiejscowiona jest jego realizacja poprzez użycie słów "osoba egzaminowana zgłaszająca się na egzamin". Należy go stosować tylko i wyłącznie w stosunku do osoby, która przychodzi i wyraża gotowość do podjęcia egzaminu. Punkt 2 w tym przepisie determinuje jego zastosowanie tylko i wyłącznie przed rozpoczęciem egzaminu, a nie w trakcie jego trwania. Skarżący zwrócił uwagę, że organ nadzoru wydał rozstrzygnięcie w tożsamej sprawie na podstawie tych samych przepisów a wynik był zupełnie inny.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 - dalej "p.p.s.a.") stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, przepisów postępowania, czy też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 p.p.s.a.).
Przeprowadzona w tak zakreślonych ramach sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także z mocy art. 135 p.p.s.a. poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, doprowadziła Sąd do uznania, że akty te nie odpowiadają prawu. Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy decyzję Marszałka Województwa Z. unieważniającą egzamin praktyczny w zakresie prawa jazdy kategorii B, przeprowadzony w dniu [...] grudnia 2023 r. przez skarżącego jako egzaminatora państwowego z udziałem zdającego J. S..
Podstawę materialnoprawną wskazanych wyżej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2023 r., poz. 622 ze zm.).
Zgodnie z art. 51 ustawy o kierujących pojazdami egzamin państwowy jest przeprowadzany w celu sprawdzenia kwalifikacji osoby egzaminowanej, w tym sprawdzenia wiedzy oraz umiejętności w zakresie zgodnego z przepisami, bezpiecznego, energooszczędnego, sprawnego i nieutrudniającego innym uczestnikom ruchu poruszania się, odpowiednio do uprawnienia, o które ubiega się osoba zdająca egzamin, w ruchu drogowym motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów składającym się z takiego pojazdu i przyczepy oraz tramwajem. Egzamin państwowy składa się z części teoretycznej i praktycznej. Część praktyczna egzaminu przeprowadzana jest na placu manewrowym wojewódzkiego ośrodka ruchu oraz w ruchu drogowym na drogach publicznych.
Na mocy art. 67 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych, o których mowa w art. 51, w ramach którego: 1) rozpatruje skargi dotyczące egzaminu, 2) kontroluje działalność wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego w zakresie przeprowadzania egzaminów, 3) wydaje zalecenia pokontrolne, 4) unieważnia egzamin, 5) zawiesza przeprowadzanie przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego egzaminów, 6) skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów, 7) występuje do zarządu województwa z wnioskiem o odwołanie dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego z zajmowanego stanowiska, 8) prowadzi analizę: kwartalną w zakresie średniej zdawalności osób egzaminowanych w danym ośrodku oraz bieżącą w zakresie skarg złożonych na ośrodek, 9) przerywa egzamin prowadzony niezgodnie z przepisami, 10) kieruje na egzamin egzaminatora skreślonego z ewidencji egzaminatorów.
Według art. 72 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami marszałek województwa unieważnia egzamin w drodze decyzji administracyjnej jeżeli był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik.
Z powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że do kompetencji marszałka województwa należy sprawowanie nadzoru nad całością procesu ubiegania się
o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, czego wyrazem jest możliwość unieważnienia egzaminu przeprowadzonego przez egzaminatora państwowego. Uprawnienia nadzorcze obejmują nie tylko czuwanie nad stroną organizacyjno-prawną, ale również nad rzetelnością czynności wykonywanych przez egzaminatora w zakresie sprawdzania wiedzy i umiejętności zdającego (zob. W. Kotowski, Ustawa o kierujących pojazdami. Komentarz, Lex el. 2022). Jak przyjmuje się w orzecznictwie w uprawnieniach nadzorczych marszałka województwa mieści się prawo do weryfikacji prawidłowości wykonania egzaminu, w tym oceny konkretnego zadania egzaminacyjnego. Weryfikacja ta najczęściej odbywa się na gruncie oceny poprawności zastosowania w poszczególnych zadaniach egzaminacyjnych norm z zakresu ruchu drogowego i pozwala ocenić czy egzamin był przeprowadzony zgodnie z przepisami ustawy o kierujących pojazdami, a jeżeli nie, to czy ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 2025/18, dostępny w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zdaniem NSA wyrażonym w wyroku z dnia 27 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 3879/18, wykładnia art. 72 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 67 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami prowadzi do wniosku, że zakresem kontroli jest objęta nie tylko strona formalna samego egzaminu, ale również sposób jego przeprowadzenia oraz postawa i działania egzaminatora w jego trakcie. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organy prowadząc postępowanie nadzorcze posiadają umocowanie ustawowe do oceny przebiegu egzaminu państwowego na prawo jazdy. Innymi słowy rzecz ujmując, choć do uprawnień egzaminatora należy podejmowanie decyzji w sprawie egzaminu jak i jego wyniku, tym niemniej organy w ramach przysługujących kompetencji nadzorczych mają prawo do weryfikacji zasadności stanowiska egzaminatora celem stwierdzenia, czy egzamin przeprowadzono zgodnie z prawem.
Na gruncie rozpoznawanej sprawy organy obu instancji przyjęły, że egzamin został przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy o kierujących pojazdami, z uwagi na dokonaną przez egzaminatora błędną ocenę zadania (wystawioną z zastosowaniem nieprzewidzianych w przepisach dla tej oceny dodatkowych kryteriów).
Zdaniem Kolegium, egzaminator dostrzegł wykonanie przez zdającego pierwszego zadania bez koniecznej korekty wzroku oraz przystąpienie do kolejnego zdania bez tej korekty, jednak nie poinformował go o wadliwym wykonaniu pierwszej próby zadania, ograniczając się do wskazania wyłącznie na najechanie kołem pojazdu na linię wyznaczającą pas ruchu. Nie uprzedził też zdającego egzamin, przed podjęciem drugiej próby wykonania zdania o obowiązku korzystania z okularów zgodnie z ich przeznaczeniem, a z uwagi na wykonanie zadania przez osobę egzaminowaną bez okularów ocenił drugą próbę negatywnie. Powyższe jest – w ocenie Kolegium - niezgodne z § 26 pkt 5 rozporządzenia, nakazującego potwierdzenie – przed rozpoczęciem części praktycznej egzaminu spełnienie warunków wynikających z opisanych w orzeczeniu lekarskim kodów ograniczeń w korzystaniu z uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na stan zdrowia. Zdaniem Kolegium, egzaminator był uprawniony do nieprzeprowadzania egzaminu lub niekontynuowania go, jeżeli osoba egzaminowana nie spełnia warunków wynikających z wpisanych w orzeczeniu lekarskim kodów i subkodów ograniczeń w zakresie specjalnych wymagań wobec osoby kierującej pojazdem.
Z treści uzasadnienia decyzji Marszałka Województwa Z. wynika jednoznacznie, że swoje rozstrzygnięcie wydał w oparciu o "analizę zgromadzonej w toku postępowania dokumentacji, w szczególności nagrania z egzaminu". Nie ulega też wątpliwości, że płyta z nagraniem egzaminu z dnia [...] grudnia 2023 r. została dołączona do akt administracyjnych i Kolegium dysponowało wspomnianym zapisem. Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z treścią art. 54 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, przebieg praktycznej części egzaminu państwowego w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii B jest rejestrowany za pomocą urządzenia technicznego służącego do zapisu obrazu i dźwięku. Jednocześnie w myśl § 15 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach, egzaminator nie przeprowadza egzaminu państwowego, jeżeli stwierdził awarię urządzenia rejestrującego uniemożliwiającą rejestrację przebiegu części praktycznej egzaminu państwowego, a nie ma możliwości przeprowadzenia części praktycznej egzaminu państwowego pojazdem wyposażonym w sprawne urządzenie rejestrujące.
Z powyższych przepisów wynika w sposób jednoznaczny, że dla prawidłowości przebiegu egzaminu państwowego w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii B konieczne jest zapewnienie możliwości rejestracji praktycznej części egzaminu państwowego za pomocą urządzenia technicznego służącego do zapisu zarówno obrazu jak i dźwięku.
W niniejszej sprawie organy nie zbadały czy taka rejestracja była zapewniona skoro oparły swoje ustalenia na dowodzie z zapisów znajdujących się na płycie CD dołączonej do akt administracyjnych, która zawiera jedynie zapis obrazu natomiast nie zawiera zapisu dźwięku. Przystępując do rozpoznania sprawy Sąd obowiązany jest zapoznać się z całością materiału dowodowego w związku z czym podjęto próbę zapoznania się z zapisem na wspomnianej płycie CD, jednak okazało się że nie zawiera ona zapisu dźwięku. Po sprawdzeniu (przez informatyka) plików programem [...] okazało się, że brak jest ścieżki audio. Z akt sprawy nie wynika by organy dysponowały inną płytą niż płyta załączona do akt wobec czego nasuwa się wniosek, że dokonały ustaleń w oparciu o niekompletny materiał dowodowy. Powyższe jest tym bardziej istotne, że Kolegium w uzasadnieniu skargi powołuje się na wypowiedzi egzaminatora, które miały wskazywać na jego niezgodną z przepisami postawę.
Mając powyższe na uwadze, oceniając prawidłowość dokonania ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia Sąd uznał, że zebrany materiał dowodowy nie był wystarczający do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia tak przez Marszałka jak i przez Kolegium. Organy orzekające dysponowały bowiem niekompletnym zapisem z przebiegu przedmiotowego egzaminu. Taki też niekompletny materiał dowodowy stanowił podstawę poczynionych przez te organy ustaleń. Żaden z nich nie podjął kroków celem wyjaśnienia, czy WORD dysponuje pełnym zapisem przebiegu egzaminu, a jedynie zapis na płycie jest wadliwy, czy też pojazd egzaminacyjny wyposażony był w wadliwie działające urządzenie do zapisu obrazu i dźwięku (co w istocie uniemożliwiałoby przeprowadzenie egzaminu).
Tymczasem art. 7 k.p.a. wskazuje na konieczność podejmowania przez organy administracji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wynika z niego obowiązek organu administracji państwowej wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Inaczej mówiąc bez należytego ustalenia stanu faktycznego nie ma prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego.
Z treści art. 8 k.p.a. wynika, że organy administracji zobowiązane są przy tym prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny w tym, w zakresie postępowania odwoławczego, także w odniesieniu do okoliczności powoływanych w odwołaniu. Zasada ta wiąże się z zasadą przekonywania sformułowaną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organy powinny wyjaśniać zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy.
Ponadto przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organy obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, który zgodnie z art. 80 k.p.a. w całości powinien być podstawą dokonywanej przez organ oceny. Natomiast w myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Podzielając stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 13 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Op 113/23, wskazać należy, że nagranie egzaminu w postaci zapisu obrazu i dźwięku zarejestrowanego na płycie DVD, jako rejestracja za pomocą urządzenia technicznego, o jakim mowa w art. 54 ust. 1 ustawy, jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. czyli sporządzonym w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania, niewątpliwie stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania zgodności z prawdą. Podlega jednak ocenie jak każdy inny dowód. Zdaniem Sądu, skoro organ powołał się na stwierdzenia egzaminatora wypowiedziane w trakcie egzaminu zatem do pełnej, niebudzącej wątpliwości oceny przebiegu egzaminu konieczne było zapoznanie się z pełnym nagraniem egzaminu praktycznego zawierającym zarówno zapis obrazu jak i dźwięku Jak już wspomniano, z akt sprawy przedłożonych sądowi nie wynika aby organy podjęły kroki celem wyjaśnienia braków zapisów na płycie, ewentualnie uzyskania prawidłowego zapisu.
W realiach sprawy analiza niepełnego zapisu przebiegu egzaminu doprowadziła do dokonania niepełnych ustaleń, skutkujących stwierdzeniem, że w sprawie zaistniała przesłanka unieważnienia egzaminu określona w art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. przedmiotowy egzamin był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżone decyzje nie są prawidłowe bo zostały podjęte z naruszeniem powołanych wyżej przepisów procedury mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie II wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę [...]zł tytułem uiszczonego od skargi wpisu sądowego.
Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. Po należytym zebraniu dowodów organ wyda prawidłowe rozstrzygnięcie uzasadnione okolicznościami, stanem faktycznym sprawy i zgromadzonymi dowodami, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w szczegółowym jego uzasadnieniu, sporządzonym stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.