II SA/SZ 575/21

II SA/Sz 575/21 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2021-10-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-05-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Arkadiusz Windak /przewodniczący/
Katarzyna Sokołowska
Maria Mysiak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 225/22 - Wyrok NSA z 2023-03-15
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 981
art. 4, art. 5 ust. 1, art. 6 pkt 3, art. 15 ust. 2 i 3
Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych - t.j.
Dz.U. 2020 poz 293
art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7, art. 77 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2021 r. sprawy ze skargi N. Spółki z o.o. Sp.K. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej N. Spółki z o.o. Sp.K. w K. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Burmistrz Gminy i Miasta S. decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm. - dalej "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej "k.p.a."), po rozpoznaniu wniosku N. T. N. Sp. z o.o. SP.K. z siedzibą w K. z dnia 16 listopada 2020 r., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą budowa trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących na działce nr [...], obręb [...], m. S..
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że ustalenie warunków zabudowy jest możliwe wyłącznie pod warunkiem spełnienia wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., dotyczących m.in. kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy występujących na sąsiednich działkach – tzw. zasada "dobrego sąsiedztwa" (pkt 1), dostępu do drogi publicznej (pkt 2), wystarczającego dla realizacji planowanej inwestycji istniejącego uzbrojenia terenu (pkt 3), braku wymagania uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych (pkt 4) oraz zgodności z przepisami odrębnymi (pkt 5). Uchybienie którejkolwiek z wyżej wskazanych przesłanek czyni wydanie pozytywnej decyzji niemożliwym.
Dalej organ I instancji wyjaśnił, że podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy jest niespełnienie warunku zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Wskazał, że na terenie gminy S. dla obszaru położonego w obrębach ewidencyjnych S. i S. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] sierpnia 2011 r., w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. dla obszaru położonego w obrębach ewidencyjnych S. ). Zgodnie z ustaleniami tego planu, w dalszym sąsiedztwie dz. nr [...], obr. [...], m. S., dla terenu oznaczonego symbolem [...] dopuszcza się lokalizację elektrowni wiatrowych o wysokości maksymalnej 170 m.
Powołując się na przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 654), Burmistrz Gminy i Miasta S. wskazał, że należy przyjąć, iż minimalna odległość zabudowy mieszkaniowej od tego obszaru powinna być równa lub większa od 1.700 m. Działka nr [...], obr. [...], m. S. znajduje się w odległości około 1.610 m od granicy terenu [...]. Wobec tego znajduje się w obszarze oddziaływania planowanych elektrowni i nie spełnia wszystkich wymogów zawartych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
Od decyzji organu I instancji, działając przez pełnomocnika, odwołanie wniosła N. T. N. Sp. z o.o. SP.K. w K.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania:
1. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym do wyjaśnienia czy w przypadku gdy działka, której dotyczy wniosek o wydanie warunków zabudowy, a która nie znajduje się w obszarze objętym planem miejscowym w zakresie zabudowy wiatrakowej, mogą mieć do niej zastosowanie przepisy art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy,
2. art. 80 k.p.a. polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego, skutkujących uznaniem, że przepisy art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy znajdują zastosowanie do działki objętej wnioskiem o wydanie warunków zabudowy w niniejszej sprawie,
3. art. 4 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych poprzez ich zastosowanie, podczas gdy ustalony w sprawie stan faktyczny na to nie pozwala,
4. art. 15 ust. 3 pkt 3a w związku z art. 10 ust. 2a u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie, skutkujące przyjęciem, że obszar oddziaływania, może wykraczać poza granice obszaru objętego planem,
5. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że nie została w przedmiotowej sprawie spełniona przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując wniesione odwołanie, decyzją z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że z przeprowadzonej przez osobę upoważnioną analizy wynika, iż w niniejszej sprawie przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 1 do 5 u.p.z.p. nie zaistniały łącznie. Ustalono, że w granicach analizowanego obszaru znajdują się w przeważającej ilości działki zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, dostępnymi z tej samej drogi publicznej, w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, które pozwalają na określenie wymagań dla inwestycji wskazanej przez wnioskodawcę. Planowana inwestycja na działce nr [...] spełnia warunek tzw. "dobrego sąsiedztwa" (art. 61 ust. 1 pkt 1). Teren objęty wnioskiem posiada pośredni dostęp do drogi publicznej powiatowej - ul. [...], poprzez działkę nr [...] (art. 61 ust. 1 pkt 2). Planowana inwestycja posiada możliwość przyłączenia do sieci energetycznej, gazowej, wodociągowej i kanalizacji sanitarnej (art. 61 ust. 1 pkt 3). Teren planowanej inwestycja stanowiącej grunty rolne klasy RIIIa, RIVa, ŁIV i W-ŁIV o powierzchni [...] ha. Zamierzenie inwestycyjne realizowane będzie w granicach miasta i zgodnie z art. 10a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161) przepisów rozdziału 2 ustawy; ograniczania przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne, nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast (art. 61 ust. 1 pkt 4). Z analizy jednoznacznie wynika, że planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt od 1 od 4 u.p.z.p.
Natomiast organ I instancji ustalił niezgodność inwestycji z przepisami ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 981 ze zm.), co stanowi podstawę odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych określa warunki i tryb lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych oraz warunki lokalizacji elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie istniejącej albo planowanej zabudowy mieszkaniowej. Lokalizacja elektrowni wiatrowej następuje wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak z akt sprawy wynika, od 5 listopada 2011 r. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla farm elektrowni wiatrowych w obrębach ewidencyjnych S. i S. , zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] sierpnia 2011 r., w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. dla obszaru położonego w obrębach ewidencyjnych S. i S. [...] (Dz. Urz. Woj. Zach. z dnia [...] października 2011 r. poz. [...]). Według powyższego planu (§ 35 pkt 2 lit. b), dla terenu oznaczonego na rysunku symbolem 14R,EW, który przeznaczony jest w planie miejscowym pod tereny rolnicze z dopuszczeniem lokalizacji elektrowni wiatrowych, dopuszcza się lokalizację elektrowni wiatrowych o wysokości maksymalnej 170 m (mierzonej od poziomu terenu do najwyżej położonego punktu łopaty wirnika). W myśl przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych należy przyjąć, że minimalna odległość zabudowy mieszkaniowej od w/w obszaru powinna być równa lub większa od 1.700 m. Według przeprowadzonej analizy (część opisowa i graficzna) odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane budynki mieszkalne od elektrowni wiatrowej (art. 4 ust. 1 pkt 2), przez którą rozumie się najkrótszy odcinek pomiędzy granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy (art. 5 ust. 1 pkt 2), a linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej (art. 5 ust. 1 pkt 5) jest mniejsza niż wymagana i wynosi około 1.610 m. Planowana inwestycja - budynki mieszkalne na działce nr [...] - znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej elektrowni, co jest niezgodne z wymaganiami ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych.
Wobec powyższego, w odniesieniu do terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy lokalizacja działki nr [...], [...], miasto S. jest niezgodna z przepisem odrębnym, którym jest ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, co stanowi o naruszenie wymagań art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.
W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo zastosował obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa. W szczególności poprawnie została wskazana odległość, w której może być zlokalizowany budynek mieszkalny od elektrowni wiatrowej, wynosząca 1.700 m. W aktach sprawy znajduje się mapa zawierająca granice zasięgu oddziaływania elektrowni wiatrowej i lokalizacji terenu inwestycji, z której wynika, że planowana inwestycja w całości znajduje się w granicach oddziaływania elektrowni wiatrowej. W związku z powyższym, mimo że przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 u.p.z.p. zostały spełnione, to planowana inwestycja nie spełnia przesłanki określonej wart. 61 ust. 1 pkt 5.
N. T. N. Sp. z o.o. SP.K. w K., działając przez pełnomocnika, zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzję Kolegium, zarzucając naruszenie przepisów postępowania poprzez:
1. naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym do ustalenia linii rozgraniczającej teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej, co skutkowało błędnym przyjęciem, że linią tą jest granica obszaru objętego planem, podczas gdy linię tę stanowić powinna nieprzekraczalna linia zabudowy, co miało istotne znaczenie dla treści wydanej decyzji,
2. naruszenie art. 80 k.p.a. polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego, skutkujące uznaniem, że przepisy art. 5 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych pozwalają na przyjęcie, że odległość, o której mowa w w/ w przepisach może być mierzona od granicy obszaru objętego planem, podczas gdy pomiar powinien być dokonany od nieprzekraczalnej linii zabudowy określonej w planie,
Ponadto zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego:
3. art. 4 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej jest linia granicy obszaru objętego planem, podczas gdy należało przyjąć, że w/w linią rozgraniczającą jest określona w planie nieprzekraczalna linia zabudowy,
4. art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że w stanie niniejszej sprawy nie zostały spełnione warunki dotyczące zachowania minimalnej odległości, o których stanowi art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, co skutkowało odmową wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Z uwagi na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w K. z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w całości oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] stycznia 2021r. nr [...] oraz o zasądzenie koszów postępowania według norm przepisanych.
Zdaniem spółki skarżącej organ błędnie przyjął, że odległość, o której mowa powinna być ustalona jako najkrótsza odległość pomiędzy działką [...] a granicą terenu oznaczonego w planie jako [...]. Organ błędnie zastosował przepis art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy wiatrakowej, przyjmując, że linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej jest granica obszaru [...]. W obszarze tym bowiem został wyznaczony inny obszar - obszar zabudowy. Podejmując uchwałę [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rada Miejska w S. wyznaczyła w ramach tego planu nieprzekraczalne linie zabudowy, których inwestorom elektrowni wiatrowych przekroczyć nie wolno. A zatem terenem, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej jest teren opisany nieprzekraczalnymi liniami zabudowy. Dokonanie pomiaru odległości, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy wiatrakowej w sposób przyjęty przez organ skutkowało uzyskaniem wyniku 1.610 m, przy dopuszczalnej minimalnej odległości 1.700 m. Pomiar odległości z uwzględnieniem rzeczywistej linii rozgraniczającej teren, w którym plan miejscowy dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej, tj. nieprzekraczalnej linii zabudowy, określa odległość, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy wiatrakowej na 1.801 m. Ta niewielka różnica odległości jest jednak kluczowa dla uzyskania przez skarżącą spółkę warunków zabudowy dla działki nr [...] obręb [...], m. S.. W konsekwencji organ błędnie przyjął, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., przez co odmówił wydania korzystnej dla skarżącej spółki decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zważył co następuje:
Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych.
Na wstępie przypomnieć należy, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a.").
Podstawą prawną działania organów administracji w niniejszej sprawie były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293, dalej powoływanej jako "u.p.z.p.").
Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca m.in. na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy służy zbadaniu, czy na danym terenie jest dopuszczalna nowa zabudowa i jakie powinna ona spełniać wymogi.
W związku z tym, w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. ustawodawca określił wymagania, jakie winien spełnić wnioskodawca celem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, przy czym warunki te muszą być spełnione łącznie:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych
i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy,
o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Nie ulega wątpliwości, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Organ właściwy do jej wydania jest bowiem zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z przepisów prawa wymogom, a odmowa wydania decyzji o warunkach zabudowy może nastąpić wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
Rozpoznające sprawę organy obu instancji uznały, że żądania strony skarżącej nie można rozpatrzeć pozytywnie z uwagi na to, iż teren planowanej inwestycji nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., albowiem działka nr [...] obręb [...] miasta S., położona jest w odległości mniejszej niż 1.700 m od terenu oznaczonego zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla farm elektrowni wiatrowych w obrębach S. i S. - symbolem [...], na którym dopuszczono lokalizację elektrowni wiatrowych o wysokości maksymalnej 170 m. Tym samym, w ocenie organów, brak jest zgodności decyzji z przepisami odrębnymi, o której mowa w ww. art. 61 ust. 1 pkt 5 tej ustawy.
Zdaniem Sądu, ocenę tę należy uznać za przedwczesną przede wszystkim z uwagi na zaniechanie przez organy przeprowadzenia pełnego i wyczerpującego postępowania dowodowego, albowiem okoliczności sprawy niezbędne dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia nie zostały wyczerpująco wyjaśnione - co naruszyło przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.
Decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynku mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących na działce nr [...], której właścicielem jest strona skarżąca, wydana została w oparciu o dokumentację, z której w żaden sposób nie wynika w jaki sposób ustalono, że planowana inwestycja znajduje się w odległości mniejszej niż 1.700 m od terenu, na którym zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dopuszcza się lokalizację elektrowni wiatrowej.
Jak słusznie ustaliły organy, Rada Miejska w S. w dniu 31 sierpnia 2011 r., podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. dla obszaru położonego w obrębach ewidencyjnych S. i S. [...] (Dz. Urz. Woj. Zach. z dnia [...] października 2011 r. poz. [...]), w której (w § 35 pkt 2 lit. b) teren oznaczony na rysunku planu [...] przeznaczony jest pod tereny rolnicze z dopuszczeniem lokalizacji elektrowni wiatrowych, przy czym dopuszcza się lokalizację elektrowni wiatrowych o wysokości maksymalnej 170 m (mierzonej od poziomu terenu do najwyżej położonego punktu łopaty wirnika).
Z kolei w dniu 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 981 - dalej powoływanej jako "i.z.e.w."), która w art. 4 ust. 1 określiła odległości, w której mogą być lokalizowane i budowane elektrownie wiatrowe od budynków mieszkalnych albo budynków o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa jak również budynki mieszkalne albo budynki o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa – od elektrowni wiatrowych. Zgodnie z tym przepisem, wspomniana odległość jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej).
Przyjmując za organami wysokość elektrowni wiatrowej jako 170 m, tj. taką jaką ustalono w planie miejscowym, nie ulega wątpliwości, że sporna inwestycja powinna znajdować się w odległości większej niż 1.700 m od terenu, na którym możliwe jest realizowanie elektrowni wiatrowych. Organy przyjęły, że odległość ta jest mniejsza i wynosi 1.610 m, jednakże nie sposób stwierdzić, czy ustalona przez organ I instancji odległość zgodna jest z faktyczną odległością w terenie.
Zdaniem Sądu, w aktach administracyjnych brak jest wiarygodnej mapy, na której widoczne byłoby położenie działki należącej do strony skarżącej względem ww. terenu [...]. Dołączona do akt mapa mająca obrazować tą odległość to wydruk z serwisu [...]. Jednocześnie na wydruku tym widnieje informacja, że nie stanowi on dokumentu w rozumieniu przepisów prawa. W takiej sytuacji dokładność dokonanych w ten sposób pomiarów, a tym samym ich rzetelność i przydatność w postępowaniu, budzi poważne wątpliwości.
Wskazać bowiem należy, że w myśl art. 15 ust. 2 i.z.e.w., plany miejscowe obowiązujące w dniu jej wejścia zachowują moc. Z kolei, zgodnie z ust. 3 tego przepisu, jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 lub w ust. 7 pkt 1, przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3, do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej inwestor dołącza dodatkowo informację wskazującą na spełnienie warunków określonych w art. 4, zawierającą dodatkowo:
1) wskazanie projektowanej wysokości elektrowni wiatrowej;
2) kopię mapy ewidencyjnej obejmującej nieruchomości położone w stosunku do elektrowni wiatrowej w odległości równej i mniejszej niż określona w art. 4;
3) wskazanie aktualnego sposobu zagospodarowania, w tym zabudowy, nieruchomości położonych w stosunku do elektrowni wiatrowej w odległości równej i mniejszej niż określona w art. 4;
4) wypis i wyrys z planu miejscowego obejmującego nieruchomości położone w stosunku do elektrowni wiatrowej w odległości równej i mniejszej niż określona w art. 4;
5) informacje o występowaniu form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 i 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz od leśnych kompleksów promocyjnych, w stosunku do elektrowni wiatrowej w odległości równej lub mniejszej niż określona w art. 4 – o czym stanowi art. 15 ust. 5 tej ustawy.
W świetle zacytowanych powyżej przepisów, przyjąć należy, że również w przypadku ustalania odległości planowanej zabudowy mieszkaniowej od elektrowni wiatrowych wiarygodnym dowodem na tą okoliczność może być kopia mapy ewidencyjnej lub wypis i wyrys z planu miejscowego, a takich dokumentów w aktach administracyjnych brak.
Wątpliwości Sądu budzi również, czy dla ustalenia odległości planowanej zabudowy mieszkaniowej od elektrowni wiatrowych prawidłowo organy przyjęły wysokość tych ostatnich. Niewątpliwe stanowisko organów w tym zakresie uznać należałoby za prawidłowe, tj. przyjęcie planowanej wysokości elektrowni wynikającą z ustaleń planu, gdyby z akt administracyjnych nie wynikało, iż wydane zostały pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych w granicach terenu elementarnego [...]. W takim bowiem przypadku, zdaniem Sądu, podstawą określenia odległości planowanej zabudowy mieszkaniowej od elektrowni wiatrowych powinna być projektowana wysokość wynikająca z ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni, a nie ich planowana wysokość.
Niezależnie od opisanych powyższej uchybień w ustaleniu stanu faktycznego w sprawie doszło również do błędnej wykładni przepisu art. 5 ust. 1 i.z.e.w., według którego: przez odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1, rozumie się najkrótszy odcinek pomiędzy:
1) rzutem poziomym istniejącego budynku mieszkalnego albo istniejącego budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa,
2) granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 i w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwaną dalej "decyzją WZ", dotyczącą inwestycji, o której mowa w pkt 1, na którym możliwa jest lokalizacja tej inwestycji, albo
3) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza realizację inwestycji, o której mowa w pkt 1,
a:
1) okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej, albo
2) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej.
Ponadto, według art. 6 pkt. 3 cyt. ustawy odległość określoną zgodnie z art. 4 i.z.e.w. uwzględniają organy gminy przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy.
W rozpoznawanej sprawie organy przyjęły, że minimalna odległość planowanej zabudowy mieszkaniowej od elektrowni wiatrowych powinna być mierzona od granicy terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy a linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej. Literalnie odczytując przytoczony wyżej przepis można dojść do wniosku, że stanowisko organów jest prawidłowe. Niewątpliwie tak jest, jeżeli chodzi o punkt stanowiący odniesienie do lokowania zabudowy mieszkaniowej. Natomiast jeżeli chodzi o punkt odniesienia do elektrowni wiatrowych, to w przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, odkodowując znaczenie powyższego przepisu należy wziąć pod uwagę jaki był cel jego wprowadzenia, a mianowicie zachowanie minimalnej odległości elektrowni wiatrowych od zabudowy mieszkaniowej. Inaczej rzecz ujmując, rolą organu jest ustalenie takiej linii, po za którą nie jest możliwe lokowanie elektrowni wiatrowych.
Jak trafnie podniesiono w skardze, a co Sąd potwierdził analizując załącznik graficzny do uchwały Rady Miejskiej w S. z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. dla obszaru położonego w obrębach ewidencyjnych S. i S. [...], w granicach terenu elementarnego [...] wykreślono nieprzekraczalną linię zabudowy. Przy czym linia ta oddalona jest od linii wyznaczającej granice terenu elementarnego [...]. Oznacza to, że nie w każdym miejscu terenu elementarnego [...] możliwe jest wybudowanie elektrowni wiatrowych. W szczególności plan nie dopuszcza ich lokowania w pasie pomiędzy nieprzekraczalną linię zabudowy, a liną rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej.
W takiej sytuacji drugim punktem odniesienia, tj. w odniesieniu do elektrowni, do pomiaru odległości planowanej zabudowy mieszkaniowej od elektrowni wiatrowych powinna być nieprzekraczalna linia zabudowy wykreślona w granicach terenu elementarnego [...].
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że wydanie decyzji odmawiającej stronie skarżącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech jednorodzinnych budynków mieszkalnych należy uznać za przedwczesne.
Opisanych nieprawidłowości, nie pozostających bez istotnego wpływu na wynik sprawy, organ odwoławczy – Samorządowe Kolegium Odwoławcze – nie dostrzegł. Przyjął za organem I instancji, że z uwagi na niezachowanie odległości, o której mowa powyżej, inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnymi, a co za tym idzie nie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.
Zdaniem Sądu – z przyczyn, o których mowa powyżej - ustalenia organów w omawianym zakresie okazały się niekompletne.
Opisane uchybienia doprowadziły Sąd do wniosku, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, art. 77 k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany do uwzględnienia przedstawionego wyżej stanowiska Sądu i przeprowadzenia wszechstronnej analizy obejmującej wszystkie aspekty tej sprawy. Organ winien dokonać niebudzących wątpliwości ustaleń w omawianym zakresie, w tym przede wszystkim co do spełnienia wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. - w oparciu o prawidłowo sporządzoną dokumentację.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, nie przesądzając ostatecznego wyniku rozstrzygnięcia przez organ, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi orzekł w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 1 powołanej ustawy.