II SA/Sz 571/07

II SA/Sz 571/07 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2007-09-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-05-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Danuta Strzelecka-Kuligowska /przewodniczący sprawozdawca/
Maria Mysiak
Stefan Kłosowski
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 30/08 - Wyrok NSA z 2009-01-30
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka Kuligowska /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant Katarzyna Skrzetuska - Gajos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2007r. sprawy ze skargi J. i K. K. oraz M. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. i K. K. oraz M. K. od decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nakazującej J. K. K. oraz M. K. rozbiórkę samowolnie postawionego obiektu budowlanego tj. [...] wraz [...]na terenie działki oznaczonej nr ewidencyjnym [...] w obrębie [...] w [...] - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] powiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej powstałej na nieruchomości oznaczonej nr geodezyjnym [...] w obrębie [...] położonej przy ul. [...] w [...].
W dniu [...] Prezydenta Miasta wydał decyzję o sprzeciwie w sprawie przyjęcia zgłoszenia robót budowlanych na okres [...] dni polegających na [...] na działce nr [...] przy ul. [...] stwierdzając, że wnioskowana inwestycja nie jest zgodna
z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego dla tej dzielnicy miasta oraz z uwagi na zastrzeżenia strony postępowania z uwagi na uciążliwość inwestycji dla sąsiedniej nieruchomości. Powyższa decyzja została uchylona decyzją Wojewody z dnia [...]
W dniu [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego, przeprowadził wizję lokalną przedmiotowej nieruchomości, stwierdzając usytuowanie, na działce w/w osób od strony ul. [...], [...]
Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] zobowiązał J. i K. K. oraz M. K. do określenia i udokumentowania czy [...] posiada bądź może posiadać dopuszczenia do ruchu[...]. W odpowiedzi strona złożyła dowód, że [...] była dopuszczona do ruchu [...] na terenie [...] i może być zarejestrowana również w [...]
W dniu [...] organ I instancji, w związku z pismem I.
i P. L., ponownie przeprowadził oględziny nieruchomości przy
ul. [...]. Wizja lokalna potwierdziła fakt, że [...] wyposażona jest we [...] widoczne od strony posesji, natomiast obmurowanie [...] od strony ul. [...] stanowi cokół ogrodzenia przedmiotowej posesji, na którym [...] opiera się krawędzią obudowy w celu stabilizacji. Podczas przeprowadzenia kontroli wykonano dokumentację fotograficzną, z której wynika, że przedmiotowa [...] stanowi centrum działalności [...] prowadzonej przez J. i K. K. oraz M. K. na posesji przy ul. [...] w [...]
W świetle powyższych zdarzeń organ I instancji w dniu [...] wystąpił do Prezydenta Miasta o wydanie opinii na temat zgodności, powyższej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla rozpatrywanej dzielnicy miasta.
W dniu [...] Prezydent Miasta wydał opinię o braku zgodności przedmiotowej inwestycji z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla obszaru [...] zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]Nr [...] z dnia [...]
Wobec powyższego organ I instancji działając zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał stronie (inwestorom) rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego.
Organ II instancji, mając na względzie dokonane ustalenia w sprawie uznał rozstrzygnięcie organu I instancji za zgodne z prawem.
Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu decyzji na brzmienie art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z obowiązującymi przepisami. Prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest immanentnie związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie przepisami ustaw, w tym ustawy Prawo budowlane, jak również ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jak wyjaśnił dalej organ II instancji, jest dokumentem normatywnym stanowiącym podstawę prawną do rozstrzygania sposobów zagospodarowania terenu w szczególności tworzenia obiektów budowlanych, a w konsekwencji wydawania pozwoleń na budowę.
Następnie organ Ii instancji wskazał na treść art. 28 ustawy Prawo budowlane, że roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 - 31 w/w ustawy, które określają budowa jakich obiektów i wykonanie jakich robót budowlanych, nie wymaga pozwolenia na budowę oraz, które spośród wymienionych można rozpocząć dokonując zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru ich wykonania, a ten w terminie 30 dni od dnia doręczenia nie zgłosi sprzeciwu.
Zdaniem organu II instancji usytuowanie przedmiotowej [...] pełniącej funkcję tymczasowego obiektu [...] wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Inwestor pozwolenia takiego nie uzyskał. W takim przypadku zastosowanie mają przepisy art. 48 ustawy Prawo budowlane, które pozwalają na legalizację samowolnie usytuowanego obiektu, jeżeli budowa:
1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:
a) ustaleniami obowiązującego miejscowego zagospodarowania przestrzennego albo
b) ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem,
Następnie organ II instancji wywiódł, że z uwagi na usytuowanie przedmiotowego obiektu [...], które jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...], dla obszaru [...] (w/w) określającym nie tylko rodzaj zabudowy, architekturę, ale również sposób zagospodarowania nieruchomości gruntowej (wprowadza zakaz lokalizacji wszelkich obiektów tymczasowych), brak jest podstaw prawnych do jego zalegalizowania zgodnie z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego.
W odpowiedzi na zarzut J. i K. K. oraz M. K., podniesiony w odwołaniu, odnośnie uchybienia procedury określonej wart. 10 K.p.a. organ II instancji podał, że ze względu na znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie J. K. oraz M. K. o zapoznaniu się z zebranymi dokumentami w sprawie, podpisane w dniu [...] (tj. przed datą wydania zaskarżonej decyzji) zarzut ten nie znajduje uzasadnienia.
Od decyzji organu II instancji J. i K. K. oraz M. K. wnieśli do Sądu skargę zarzucając naruszenie przepisów Prawa budowlanego i postępowania administracyjnego. Skarżący stwierdzili, że w art. 3 ust 5 ustawy Prawo budowlane w definicji tymczasowy obiekt budowlany nie mieści się pojęcie [...] i fakt prowadzenia w niej działalności [...] nie wpływa na zmianę [...] jako tymczasowego obiektu budowlanego, jak również nie można zaliczyć do obiektów budowlanych [...] wobec których orzeczono nakaz rozbiórki. Następnie skarżący zarzucili organowi obu instancji naruszenie przepisów art. 8, 7, 75 § 1 i 77 § 1 Kp.a. wskazując na szereg nieprawidłowości, które ich zdaniem wystąpiły w toku niniejszego postępowania między innymi podnieśli sprawę dwukrotnych wizji lokalnych na ich posesji i ponownych ustaleń faktów wcześniej już wyjaśnionych przez organ I instancji. Nadto skarżący wskazali na naruszenie, w prowadzonym postępowaniu w niniejszej sprawie, przepisów art. 10 § 1 i art. 12 § 1, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 Kp.a. albowiem nie mieli możliwości wypowiedzenia się co do nowych zebranych dowodów w tej sprawie. Dodatkowo skarżący podali, że uzasadnienie obu decyzji jest ogólnikowe i odnosi się jedynie do niezgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie została wyjaśniona kwestia na jakiej podstawie uznano [...] i [...] jako tymczasowy obiekt budowlany. Skarżący wyjaśnili, że posiadają stosowne [...] oraz, że Sanepid dopuścił [...] do prowadzenia działalności [...].
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczasowe stanowisko
w sprawie.
Uczestnik postępowania P. L. wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Przedmiotem niniejszej sprawy jest samowola budowlana polegająca na postawieniu na działce skarżących [...] pełniącej funkcję tymczasowego obiektu handlowego wraz z [...] w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki.
Zdaniem Sądu bezsporne w sprawie są ustalenia organów administracji, że przedmiotowa [...] pełni funkcję obiektu handlowego, w którym skarżący prowadzą działalność [...].
Kwestią sporną pozostaje w sprawie ustalenie, czy przedmiotowa [...] pełniąca funkcję [...] jest obiektem budowlanym rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego (t.jedn. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), którego postawienie wymaga uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, czy też jest tymczasowym obiektem budowlanym, którego budowa wymaga zgłoszenia właściwemu organowi.
W ocenie Sądu przedmiotowa [...]o funkcji [...] stanowi tymczasowy obiekt budowlany.
Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy - Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o tymczasowym obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.
Natomiast stosownie do brzmienia art. 29 ust 1 pkt 12 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu; zwolnienie to nie dotyczy obiektów, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska.
Z brzmienia w/w przepisu wynika, że drugą kategorię obiektów tymczasowych tworzą obiekty budowlane nietrwale związane z gruntem, zaś wyliczenie obiektów budowlanych w tym przepisie nie ma charakteru zamkniętego (jest przykładowe) co oznacza, że do tej kategorii będą zaliczały się inne obiekty posiadające podobne właściwości. Istotnym dla oceny charakteru przedmiotowego obiektu w niniejszej sprawie winny być okoliczności faktyczne sprawy, zamiar inwestora, konstrukcja obiektu.
Jak wynika z akt sprawy skarżący w dniu [...] dokonali zgłoszenia robót budowlanych. Na okres [...] dni polegających na ustawieniu [...]
i wykonaniu [...] na działce oznaczonej nr [...] przy ul. [...]
w [...], co do którego następnie Prezydent Miasta decyzją
z dnia [...] .zgłosił sprzeciw. Nadto w trakcie dokonanych przez organ I instancji oględzin nieruchomości ustalono, że postawiona została [...] wyposażona we [...] widoczne od strony posesji, natomiast obmurowanie [...] od strony ul. [...] stanowi cokół ogrodzenia przedmiotowej posesji, na którym opiera się krawędzią obudowy w celu stabilizacji. Organ II instancji nie zakwestionował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powyższych ustaleń.
Zdaniem Sądu, ustalone fakty w sprawie, w szczególności to, że nie jest to obiekt trwale związany z gruntem, zamiar inwestorów - ustawienie [...] na okres [...] dni świadczą o tym, że jest to tymczasowy obiekt budowlany, którego budowa wymaga zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego).
W świetle wskazanych przepisów prawa oraz wobec dokonanych ustaleń faktycznych w toku całego postępowania uznać należy, że organ II instancji określając przedmiotowy obiekt jako obiekt budowlany, dokonał błędnej oceny materiału dowodowego i okoliczności sprawy. W konsekwencji błędnych ustaleń odnośnie charakteru spornego obiektu organ II instancji przyjął, że usytuowanie [...] wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, a w konsekwencji niewłaściwie zastosował przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.
W opinii Sądu, wobec niespornego faktu, że usytuowanie przedmiotowego obiektu [...] jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...], dla obszaru [...] organ I instancji winien był zastosować przepis art. 49 b Prawa budowlanego, który stanowi, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ (ust. 1). Organ administracji może na podstawie art. 49 b pkt. 2 Prawa budowlanego wszcząć proces legalizacji samowoli budowlanej, jednakże jest to możliwe wówczas, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kwestie legalizacji samowoli budowlanej w tym zakresie reguluje art. 49 b pkt 2 i nast. Prawa budowlanego.
Wyjaśnić ponadto należy, że zarzut skarżących, że przedmiotowa [...] w ogóle nie jest obiektem budowlanym, lecz stanowi [...] nie może być uwzględniony w niniejszym postępowaniu. Skarżący oświadczyli w toku postępowania, że [...] nie jest zarejestrowana w [...] i dopuszczona do ruchu [...], a ponadto bezspornym jest w sprawie, że obiekt ten pełnił funkcje punktu [...].
W zaskarżonej decyzji orzekającej nakaz rozbiórki na podstawie art. 48 ust.1 Prawa budowlanego, organ odwoławczy nie wyjaśnił co jest [...]. Jak wynika z akt sprawy [...] stanowiły [...], W tym stanie rzeczy obiekt ten, zdaniem Sądu, nie mieści się w pojęciu obiekt budowlany, w odniesieniu do którego orzeka się nakaz rozbiórki.
W świetle powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak na wstępie.