II SA/Sz 57/22

II SA/Sz 57/22 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2022-07-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-01-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Katarzyna Grzegorczyk-Meder /sprawozdawca/
Krzysztof Szydłowski
Renata Bukowiecka-Kleczaj /przewodniczący/
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Prawo miejscowe
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
art. 101 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 147 par. 1, art. 200, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
art. 157 ust. 1
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 32
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lipca 2022 r. sprawy ze skargi M. Z. na uchwałę Rady Miejskiej w Trzebiatowie z dnia 28 marca 2013 r. nr XXXIV/272/13 w przedmiocie ograniczenia czasu funkcjonowania instalacji i korzystania z urządzeń, z których emitowany hałas może negatywnie oddziaływać na środowisko I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. zasądza od Gminy Trzebiatów na rzecz skarżącego M. Z. kwotę [...]([...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu [...] marca 2013 r. Rada Miejska w T. (zwana dalej: "organem"), działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., poz. 1591 ze zm.) zwanej dalej: "u.s.g."
i art. 157 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U.
z 2008 r., poz. 150 ze zm.) zwanej dalej: "p.o.ś.", podjęła uchwałę Nr [...]
w sprawie ograniczenia czasu funkcjonowania instalacji i korzystania z urządzeń,
z których emitowany hałas może negatywnie oddziaływać na środowisko.
W § 1 wskazanej uchwały organ wprowadził na terenie Gminy T. ograniczenie co do czasu funkcjonowania instalacji i korzystania z urządzeń, z których emitowany hałas może negatywnie oddziaływać na środowisko, w szczególności instalacji i urządzeń nagłaśniających poprzez wprowadzenie zakazu używania tych instalacji i korzystania z tych urządzeń od godz. 23.00 do godz. 6.00, w okresie od [...] lipca do [...] sierpnia.
Z przepisu § 2 ust. 1 ww. uchwały wynika, że ograniczenia określone w § 1 skierowane są do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w szczególności w zakresie organizacji dyskotek, wieczorków tanecznych, koncertów, festynów oraz działalności gastronomicznej. W myśl § 2 ust. 2 ww. uchwały, ograniczeń określonych w § 1 nie stosuje się do obiektów i lokali zabezpieczonych przed wydostawaniem się hałasu na zewnątrz budynku oraz imprez organizowanych lub współorganizowanych przez gminę.
M. Z. (zwany dalej: "skarżącym"), zastępowany przez radcę prawnego, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
ze skargą na uchwałę Rady Miejskiej w T. nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonego aktu w całości. Skarżący wniósł
o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika, według norm przepisanych.
Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów:
a) wydruku informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej,
b) umowy dzierżawy z [...] marca 2019 r.,
c) pisma Starosty [...] z [...] lipca 2021 r., znak [...],
d) pisma Starosty [...] z [...] lipca 2021 r., znak [...]
e) pisma Starosty [...] z dnia [...] listopada 2021 r., znak [...],
- na okoliczność: prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej na terenie Gminy T. , w miejscowości M. oraz naruszania przez zaskarżony akt interesu prawnego/uprawnienia skarżącego.
Wydanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 20, art. 22 Konstytucji RP, art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 157 p.o.ś., poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały bez podstawy faktycznej, bez merytorycznego uzasadnienia oraz z przekroczeniem granic ustawowej kompetencji, a w wyniku tego naruszenie zasady swobody oraz zasady wolności prowadzenia działalności gospodarczej za pomocą ich ograniczenia nieprzewidzianego ustawą,
2) art. 32 Konstytucji RP, poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały z naruszeniem zasady równości wobec prawa wobec bezzasadnego zróżnicowania sytuacji osób
i podmiotów prowadzących działalność gospodarczą - względem pozostałych osób
i podmiotów, jak również względem innych przedsiębiorców, którzy prowadzą działalność w obiektach i lokalach zabezpieczonych przed wydostawaniem się hałasu na zewnątrz budynku oraz przedsiębiorców organizujących imprezy we współpracy
z Gminą T. ,
3) art. 157 p.o.ś., poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu,
że przepis ten przyznaje radzie gminy możliwość wprowadzania ograniczeń co do czasu funkcjonowania wszelkich instalacji mogących, czy też emitujących hałas,
w sytuacji gdy odnosi się on wyłącznie do instalacji lub urządzeń, z których emitowany hałas może negatywnie oddziaływać na środowisko - co miało istotny wpływ na treść uchwały, albowiem w istocie skutkowało jej wydaniem.
W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że jest przedsiębiorcą prowadzącym na terenie Gminy T. działalność gastronomiczną (między innymi organizuje dyskoteki) w nadmorskiej miejscowości M.. Działalność ta prowadzona jest bezpośrednio przy zejściu na plażę, w miejscu oddalonym od najbliższych zabudowań o kilkadziesiąt metrów. Skarżący prowadzi działalność na terenie dzierżawionym
od Powiatu G. na mocy umowy z dnia [...] marca 2019 r.
Skarżący wspierając się stanowiskiem doktryny oraz orzecznictwa, wypracowanym na gruncie art. 157 ust. 1 p.o.ś, podniósł, że zaskarżona uchwała została podjęta w sposób całkowicie dowolny i bez należytego uzasadnienia. Organ nie przeprowadził bowiem żadnej analizy oddziaływania hałasem emitowanym przez wskazane instalacje na środowisko, ani nie odniósł go do oddziaływania innych podmiotów i tła akustycznego. Jedynym uzasadnieniem podjęcia takiej uchwały miały być "liczne skargi, pochodzące głównie z ośrodków wczasowych i wypoczynkowych".
Według skarżącego, wskazane uzasadnienie uchwały nie wyjaśnia należycie, jakimi racjami kierował się organ wprowadzając ograniczenia adresowane
do wskazanych w uchwale grup podmiotów prowadzących działalność określonego rodzaju, a także wyłączenia w zakresie imprez organizowanych oraz współorganizowanych przez gminę. Organ w żaden sposób nie wykazał, że hałas emitowany przez instalacje oraz urządzenia wyliczone w uchwale faktycznie może negatywnie oddziaływać na środowisko, a tym samym czy zachodzą przesłanki do podjęcia uchwały w tym zakresie.
W ocenie skarżącego, zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem
art. 157 ust. 1 p.o.ś. Przepis ten nie może być bowiem odczytywany w ten sposób, że przyznaje radzie gminy możliwości wprowadzania ograniczeń co do czasu funkcjonowania wszelkich instalacji mogących, czy też emitujących hałas, nawet uciążliwy. Odnosi się on bowiem wyłącznie do instalacji lub urządzeń, z których emitowany hałas może negatywnie oddziaływać na środowisko.
Dalej skarżący argumentował, że organ uzasadniając kontrolowaną uchwałę nie wykazał w żaden sposób, aby funkcjonowanie na terenie gminy T. lokali rozrywkowych emitowało hałas, który może negatywnie oddziaływać na środowisko.
Organ nie wykazał również, aby przeprowadzone zostały jakiekolwiek badania (oceny, analizy) wykazujące, że korzystanie z instalacji i urządzeń określonych w uchwale może, w zakresie emitowanego hałasu, negatywnie oddziaływać na środowisko. Skargi mieszkańców oraz turystów nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia negatywnego oddziaływania hałasu na środowisko. Podniósł również, że przepis art 157 p.o.ś., nie stanowi podstawy do podjęcia uchwały mającej na celu ochronę przed zakłócaniem ciszy nocnej, która to ochrona została zresztą zapewniona w innych obowiązujących przepisach.
Skarżący zarzucał, że uchwała wydana została z istotnym naruszeniem, zawartej w art. 32 Konstytucji RP, zasady równości wobec prawa. Różnicuje bowiem sytuację podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, w szczególności
w zakresie organizacji dyskotek, wieczorków tanecznych, koncertów, festynów oraz działalności gastronomicznej, w ten sposób, że wobec podmiotów prowadzących działalność gospodarczą wprowadzone zostały ograniczenia co do czasu funkcjonowania instalacji lub korzystania z urządzeń, z których emitowany hałas może negatywnie oddziaływać na środowisko. Ograniczenia te nie dotyczą natomiast podmiotów nieprowadzących działalności gospodarczej, które również mogą korzystać z instalacji i urządzeń emitujących hałas negatywnie oddziałujący na środowisko. Przede wszystkim jednak brak jest racjonalnego uzasadnienia dla przyjętych w § 3 (winno być § 2 ust. 2) uchwały wyłączeń spod zakazu korzystania
z urządzeń i używania instalacji, z których hałas może negatywnie oddziaływać na środowisko w godz. od 23.00 do godz. 6.00 w odniesieniu do lokali, z których hałas nie wydostaje się na zewnątrz budynku oraz imprez organizowanych lub współorganizowanych przez Gminę T. .
Jak wskazał skarżący, pismem z dnia [...] listopada 2021 r., Starosta [...] złożył względem skarżącego oświadczenie w sprawie wypowiedzenia umowy dzierżawy, w którym powołuje się między innymi na postanowienia skarżonej uchwały i bezpodstawnie zarzuca jej naruszenie. Skuteczność oświadczenia z uwagi na jego bezpodstawny charakter jest kwestionowana i stanowi przedmiot sporu pomiędzy skarżącym a Starostą. Skarżący uważa, że próbuje się obarczyć go winą za cudze zachowania oraz brak interwencji przez patrole Policji oraz Straży Gminnej. Kilka metrów dalej tożsamą działalność (dyskotekę) prowadzi inny przedsiębiorca - mieszkaniec pobliskiej miejscowości. Również prowadzi w niej lokal rozrywkowy, który zbudowany jest z tożsamych materiałów (letni pawilon tymczasowy), lecz jego działalność wedle informacji skarżącego, nie spotyka się z kontrolami, wizytami radnych, urzędników oraz innych osób. Wydzierżawiający złożył względem skarżącego oświadczenie w sprawie wypowiedzenia umowy. Postanowienia zaskarżonej uchwały w sposób istotny godzą w interes prawny skarżącego. Wskazana sytuacja ma podwójny wymiar negatywny. Z jednej strony, uniemożliwia to skarżącemu prowadzenie na przedmiotowym terenie działalności gospodarczej.
Z drugiej zaś strony, wskazana sytuacja umożliwia wydzierżawiającemu dochodzenie od skarżącego odszkodowania w wysokości czynszu należnego do końca okresu obowiązywania umowy (do marca 2029 r.). Z uwagi na panującą pandemię COVID-I9, skarżący nie miał możliwości prowadzenia działalności przez pełny okres dzierżawy i musiał mierzyć się ze skutkami przymusowych przerw w działalności lokali gastronomicznych. Obecnie zaś obarczany jest winą za zaniechania osób i podmiotów obowiązanych do zapewnienia komfortu mieszkańcom oraz turystom. Z tego względu skarżący uważa, że zaskarżona uchwała godzi bezpośrednio w interes prawny skarżącego. Skarżącemu uniemożliwia się swobodne prowadzenie działalności gospodarczej, godząc w jego prawo do realizacji zobowiązania umownego.
Do skargi skarżący dołączył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa kierowane do organu dotyczące zaskarżonej uchwały, drogą elektroniczną, w dniu
[...] listopada 2021 r.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz T. wniósł o jej oddalenie w całości.
Według organu, zaskarżona uchwała na dzień jej podejmowania została właściwie uzasadniona. Organ podejmując kwestionowaną uchwałę nie przekroczył delegacji ustawowej, wskazanej w art. 157 ust. 1 p.o.ś., a działał w ramach tej delegacji i podjął ją w oparciu o merytoryczne i uzasadnione przesłanki. Potrzeba i uzasadnienie podjęcia przedmiotowej uchwały wynikały z konieczności uporządkowania i ograniczenia nadmiernej emisji hałasów z urządzeń nagłaśniających zlokalizowanych w obiektach gastronomicznych na terenie Gminy T. , szczególnie w okresie wakacyjnym. Liczba obiektów gastronomicznych wykorzystujących urządzenia nagłaśniające, w tym do późnych godzin nocnych znacznie zwiększa się na terenie Gminy w okresie letnim. Powszechne
i nieograniczone wykorzystywanie urządzeń nagłaśniających powoduje spływanie
do Gminy licznych skarg na nadmierną emisję hałasu. Zaskarżona uchwała tym samym odpowiada również na oczekiwania społeczne związane z ograniczeniem dotkliwych skutków emitowanego hałasu w godzinach nocnych.
Jednocześnie Burmistrz potwierdził, że w dniu [...] listopada 2021 r. skarżący wystosował do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, poprzez uchylenie przedmiotowej uchwały w całości. Wezwanie przedmiotowe, w związku ze stanowiskiem organu w sprawie, nie zostało rozpatrzone zgodnie z wnioskiem skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Wniesiona skarga okazała się zasadna.
Skarga M. Z. na uchwałę Rady Miejskiej w T. nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. w sprawie ograniczenia czasu funkcjonowania instalacji i korzystania z urządzeń z których emitowany jest hałas może negatywnie oddziaływać na środowisko została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., i spełnia formalne warunki umożliwiające jej merytoryczne rozpoznanie. Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zauważyć przy tym należy, że ze względu na datę jej podjęcia przez Radę Miejską w T. , tj. [...] marca 2013 r., która poprzedza datę wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), Sąd zobowiązany jest stosować w niniejszym postępowaniu przepisy art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: t.j. Dz. U. z 2022, poz. r. poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") oraz art. 101 ustawy z dnia marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie: t.j. Dz. U. z 2022, poz. 559 ) w brzmieniu sprzed wejścia w życie powołanej nowelizacji, co wynika wprost z dyspozycji przepisu przejściowego zawartego w jej art. 17 ust. 2. Okoliczność ta ma natomiast istotne znaczenie w kontekście oceny dopuszczalności skargi, do przeprowadzenia której Sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności.
Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. w ówczesnym brzmieniu przewidywał, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Stosownie zaś do poprzedzającej ww. nowelizację treści art. 53 § 2 w zw. z art. 52 § 4 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. skargę na uchwałę rady gminy stanowiącą prawo miejscowe wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, że skarżący - zgodnie z wymogiem przewidzianym w art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. - poprzedził skargę skierowaniem do Rady Miejskiej w T. w dniu [...] listopada 2021 r. (data wpływu - k.51 akt sąd.) wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez zaskarżoną uchwałę. Organ nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie.
Niewątpliwie uchwała podjęta przez radę gminy na podstawie art. 157 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska stanowi akt prawa miejscowego bowiem zawiera normy o charakterze abstrakcyjnym, nie konsumującym się przez jednokrotne zastosowanie, jej postanowienia kształtują w sposób bezpośredni prawa pewnej kategorii potencjalnych adresatów, a ponadto nie ma charakteru wewnętrznego. Nadto sprawa mieści się w szeroko rozumianym pojęciu sprawy z zakresu administracji publicznej.
Zdaniem Sądu, zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, który od [...] marca 2019 r. dzierżawił na podstawie umowy zawartej ze Starostą G. część działki nr [...] w obrębie M. o pow. [...] m2 w celu prowadzenia działalności handlowo – usługowej. Umowa ta została wypowiedziana przez Starostę w trybie natychmiastowym [...] listopada 2021 r. ze względu na naruszenie ciszy nocnej wprowadzonej zaskarżoną uchwałą, bowiem - w ocenie wydzierżawiającego, usytuowany w namiocie bar "[...]" nie zapewniał bariery dźwiękowej dla odtwarzanej w tym miejscu muzyki i był uciążliwy dla sąsiedztwa.
W okolicznościach niniejszej sprawy, legitymacja skargowa M. Z. nie budzi wątpliwości. Skarżący wykazał, że kwestionowana uchwała narusza jego interes prawny a także istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego indywidualną sytuacją prawną. Innymi słowy udowodnił, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną,
Przechodząc do oceny zgodności zaskarżonej uchwały z prawem wskazać należy, że uchwała została podjęta na podstawie art. 157 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Przepis ten stanowi, iż rada gminy może, w drodze uchwały, ustanawiać ograniczenia co do czasu funkcjonowania instalacji lub korzystania z urządzeń, z których emitowany hałas może negatywnie oddziaływać na środowisko, z zastrzeżeniem ust. 2 (ograniczenia, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą instalacji lub urządzeń znajdujących się w miejscach kultu religijnego).
Przytoczony przepis nie może być – zdaniem Sądu- odczytywany w taki sposób jak to przyjął organ, że przyznaje radzie możliwości wprowadzania ograniczeń co do czasu funkcjonowania lub korzystania z wszelkich instalacji emitujących hałas, nawet uciążliwy. Odnosi się on bowiem wyłącznie do instalacji lub urządzeń, z których emitowany hałas może negatywnie oddziaływać na środowisko.
Rada Miejska w T. w żaden sposób nie wykazała, że hałas emitowany przez instalacje oraz urządzenia wyliczone w uchwale faktycznie może negatywnie oddziaływać na środowisko, a tym samym, że zachodzą przesłanki do podjęcia uchwały w tym zakresie. Z uzasadnienia uchwały, które jest niezwykle lakoniczne wynika, że uchwała jest odpowiedzią organu stanowiącego gminy, znajdującą oparcie w przepisie art. 157 ust. 1 p.o.ś., na skargi pochodzące z ośrodków wczasowych i wypoczynkowych na nadmierną emisję hałasu.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 1815/16 ( dostępny w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wyraził pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w całej rozciągłości popiera, że "ustawodawca nie upoważnił rady gminy do dowolnej i samowolnej oceny, iż danego typu instalacja bądź urządzenia emituje hałas który negatywnie oddziałuje na środowisko. Rada gminy wprowadzając zatem ograniczenia, o którym mowa w art. 157 § 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, winna wykazać, że hałas emitowany z danej instalacji lub urządzenia faktycznie negatywnie oddziałuje na środowisko. Dopiero bowiem ustalenie, że emitowany hałas z tego typu instalacji lub urządzeń przekracza dopuszczalne granice poziomów hałasu w środowisku, których normy określono z rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, może stanowić podstawę, do wydania przez radę gminy aktu przewidzianego art. 157 ustawy Prawo ochrony środowiska".
Z akt sprawy będącej przedmiotem rozpoznania, w tym z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika, żeby Rada Miejska w T. przeprowadziła stosowne badania (oceny, analizy) wykazujące, iż korzystanie z instalacji i urządzeń określonych w uchwale może - w zakresie hałasu -negatywnie oddziaływać na środowisko, w tym przekraczać dopuszczalne normy. Nie mogą bowiem świadczyć o spełnieniu powyższego wymogu jedynie "skargi pochodzące z ośrodków wczasowych i wypoczynkowych".
Brak wykazania przez Radę Miejską tego, że hałas emitowany z określonego typu urządzeń w ramach działalności wymienionej w uchwale może negatywnie oddziaływać na środowisko, świadczy, iż nie zostały spełnione przesłanki do podjęcia skarżonej uchwały. Przepis art. 157 p.o.ś. nie stanowi podstawy do podjęcia uchwały mającej na celu ochronę przed zakłócaniem ciszy nocnej ( na który to argument powołuje się Rada w uzasadnieniu). Ochrona ta została zapewniona w innych obowiązujących przepisach.
Za zasadny Sąd uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia skarżoną uchwałą art. 32 Konstytucji RP, albowiem uchwała w § 1 i 2 różnicuje sytuację podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie organizacji dyskotek, wieczorków tanecznych, koncertów festynów oraz działalności gastronomicznej gdyż wobec wymienionych kategorii podmiotów wprowadzone zostały ograniczenia, przy jednoczesnym braku takich restrykcji względem podmiotów prowadzących inne rodzaje działalności, chociaż podmioty te także mogą korzystać z instalacji i urządzeń emitujących hałas, negatywnie oddziaływujący na środowisko. Nie wskazanie w uchwale jasnych i jednoznacznych kryteriów zróżnicowania podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, narusza konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. Zastanawiające i nie mające racjonalnego uzasadnienia jest również wyłączenie a priori z ograniczeń wprowadzonych zaskarżoną uchwałą imprez organizowanych lub współorganizowanych przez gminę, co stawia ten podmiot bez jakiegokolwiek uzasadnienia w pozycji uprzywilejowanej.
Podsumowując, Sąd uznał, że zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem prawa, tj. art. 157 p.o.ś. oraz art. 32 Konstytucji RP, które to naruszenia uzasadniają stwierdzenie jej nieważności.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 147 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadniają przepisy art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a.
Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, na które niniejsza sprawa została skierowana na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 28 czerwca 2022 r., wydanego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia
2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.).