II SA/Sz 567/25

II SA/Sz 567/25 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-10-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Wojciechowska /przewodniczący/
Katarzyna Sokołowska
Krzysztof Szydłowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 października 2025 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie z dnia 6 czerwca 2025 r. nr 2/2025 w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia działalności oddala skargę .
Uzasadnienie
Decyzją z 6 czerwca 2025 r., Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Szczecinie, po rozpatrzeniu odwołania B. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. nr 145/2024, znak: BŻ.5200.1.2023(35) z dnia 30 grudnia 2024 r., nakazującą zaprzestania w całości prowadzenia działalności podmiotu do czasu przedstawienia dowodów potwierdzających spełnienie wymagań weterynaryjnych określonych w przepisach krajowych i unijnych oraz realizacji obowiązków nałożonych przedmiotową decyzją w punktach 2-69.
Jak wyjaśniono w uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia w dniach 31 maja - 23 czerwca 2023 r. upoważniony lekarz weterynarii przeprowadził kontrolę w należącym do strony zakładzie. Z kontroli został sporządzony protokół kontroli nr 32170202/1/2023, z dnia 29 czerwca 2023 r.
W dniu 7 lipca 2023 r. strona wniosła pisemne zastrzeżenia do w/w protokołu kontroli.
Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. dokonał analizy wniesionych przez stronę pisemnych zastrzeżeń, w wyniku której w protokole kontroli dokonano stosownych skreśleń i poprawek.
Podczas powyższej kontroli stwierdzono uchybienia ujęte w 22 punktach w zakresie niezastosowania się strony do wymogów wynikających z przepisów krajowych, jak i Unii Europejskiej, dotyczących działalności przedmiotowego zakładu.
Następnie pismem z dnia 3 sierpnia 2023 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego i o zakończeniu postępowania dowodowego w związku z ww. uchybieniami.
W dniu 14 sierpnia 2023 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. wydał decyzję nr [...], nakazującą stronie usunięcie uchybień stwierdzonych w trakcie kontroli w zakładzie, dotyczących produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego w zakładzie.
W dniu 24 sierpnia 2023 r. strona wniosła odwołanie do Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie.
Organ odwoławczy decyzją z 13 listopada 2023 r. nr 9/2023 uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
W dniach od 27 listopada 2023 r. do 20 czerwca 2024 r. przeprowadzona została kontrola udokumentowana protokołem nr 32170202/5/2023, w trakcie której stwierdzono uchybienia wyszczególnione w 68 punktach.
W dniu 10 września 2024 r. strona wniosła pisemne zastrzeżenia do ww. protokołu kontroli. Natomiast Powiatowy Lekarz Weterynarii w W., po analizie wniesionych przez stronę pisemnych zastrzeżeń, nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia i w konsekwencji do uzupełnienia lub zmiany ustaleń zawartych w protokole.
Pismem z dnia 28 października 2024 r., Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. zawiadomił stronę o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie uchybień stwierdzonych w trakcie kontroli przeprowadzonych w dniach od 31 maja 2023 r. do 23 czerwca 2023 r. oraz w dniach od 27 listopada 2023 r. do 20 czerwca 2024 r.
Strona nie zapoznała się z aktami sprawy, nie zgłosiła swoich uwag i nie zgłosiła dodatkowych żądań dowodowych, w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego.
Następnie, decyzją nr 145/2024, Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. nakazał stronie zaprzestania całości działalności. Decyzja powyższa została zaskarżona przez stronę odwołaniem, po którego rozpatrzeniu zapadła aktualnie zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie z 6 czerwca 2025 r.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, iż z treści art. 19a-19c ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 12) wynika, iż przeprowadzenie kontroli ma na celu ustalenie stanu faktycznego i porównanie go ze stanem pożądanym, określonym w prawodawstwie weterynaryjnym oraz dokonanie oceny i podjęcie działań wynikających z ustaleń kontroli. Kontrolujący dokonuje ustaleń stanu faktycznego na podstawie zebranych w toku kontroli dowodów. Dowodami są w szczególności dokumenty, oględziny, zeznania świadków, opinie biegłych oraz wyjaśnienia i oświadczenia. Zgodnie z art. 19f ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, ustalenia ujęte w protokole kontroli stanowią podstawę do podjęcia dalszych czynności, w tym dokonania ocen, sporządzenia wniosków, zaleceń pokontrolnych, wydania decyzji i sporządzenia informacji dla jednostek nadrzędnych, oraz do powiadomienia właściwego organu w przypadku popełnienia przestępstwa lub wykroczenia. Treść art. 19f ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej oznacza, że ustalenia kontroli co do zasady mogą stanowić podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2023 r. poz. 872), powiatowy lekarz weterynarii albo urzędowy lekarz weterynarii z upoważnienia powiatowego lekarza weterynarii wydają decyzje administracyjne lub wykonują czynności w celu realizacji zadań wynikających z przepisów rozporządzenia nr 999/2001, rozporządzenia nr 852/2004, rozporządzenia nr 853/2004, rozporządzenia 2015/1375, rozporządzenia 2017/625 lub z przepisów Unii Europejskiej wydanych w trybie tych rozporządzeń. Decyzje administracyjne, o których mowa w ust. 1, określają termin usunięcia niezgodności - w przypadku ich stwierdzenia
Organ odwoławczy nie zgodził się tezą odwołania jakoby nakazy nałożone decyzją PLW w W. były wewnętrznie sprzeczne z uwagi na to, iż podmiot nie może wykonać nakazów przy braku prowadzenia produkcji. W tym zakresie wskazano, że spełnienie wymagań weterynaryjnych przez podmiot sektora spożywczego jest wymogiem niezbędnym przed rozpoczęciem działalności podmiotu. Zgodnie z art. 148 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/625 właściwy organ zatwierdza zakład do celów określonej działalności wyłącznie, jeżeli podmiot prowadzący przedsiębiorstwo spożywcze wykazał, że spełnia odpowiednie wymogi prawa żywnościowego. Zatem spełnienie wymagań weterynaryjnych jest warunkiem, rozpoczęcia prowadzenia działalności w celu wprowadzenia żywności do obrotu. Nie znajduje zatem uzasadnienia teza jakoby dostosowywanie się podmiotu do wymagań przepisów prawa było procesem, podczas którego niezbędne jest prowadzenie działalności podmiotu, a produkty wytworzone w tym czasie miałyby być wprowadzane do obrotu. Obowiązek spełnienia wymagań przy produkcji wprowadzanych do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego wynika wprost również z treści art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 853/2004.
Co do podniesionego przez stronę zarzutu, jakoby pkt 1 sentencji zaskarżonej decyzji PLW w W. nie miał umocowania w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, organ odwoławczy uznał, iż jest on nietrafiony. Nakaz ten wydano na podstawie art. 138 ust. 2 lit. i rozporządzenia (UE) 2017/625, który stanowi: "Działając zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, właściwe organy podejmują wszelkie środki, jakie uznają za odpowiednie, by zapewnić zgodność z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2, obejmujące następujące działania, ale nie ograniczające się do nich: i) nakaz zaprzestania na odpowiedni okres całości lub części działalności danego podmiotu oraz - w stosownych przypadkach - prowadzonych lub wykorzystywanych przez niego stron internetowych".
Określenie zastosowane w decyzji PLW w W. "do czasu przedstawienia dowodów potwierdzających spełnienie wymagań weterynaryjnych" stanowi określenie ram czasowych, do których ma obowiązywać nałożony nakaz. Stanowi ono niemierzalne określenie, niemniej jednak prawodawca nie wprowadził ograniczenia do określenia wyłącznie ściśle określonego, policzalnego okresu czasu. Potwierdza to sformułowanie przed wyliczeniem konkretnych działań, iż właściwe organy nie muszą ograniczać się do wylistowanego przez prawodawcę katalogu działań. Jednocześnie organ I instancji nakładając nakaz "do czasu przedstawienia dowodów potwierdzających spełnienie wymagań weterynaryjnych" zastosował zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, wyrażoną w art. 7a k.p.a. W tej sytuacji, tak szybko jak strona zapewni spełnienie wymagań weterynaryjnych, będzie mogła wznowić działalność. W sytuacji, gdy organ I instancji wskazałby konkretną datę obowiązywania nakazów, mogłoby to działać na niekorzyść podmiotu, który uznałby ten okres za zbyt długi, a niezgodności zostałyby usunięte przed jego upływem. Z drugiej strony niepożądane byłoby, gdyby okres ten był zbyt krótki na wdrożenie wszystkich niezbędnych działań, a po jego upływie podmiot w dalszym ciągu nie spełniałby wymagań prawa żywnościowego. Mając na uwadze powyższe, środek zastosowany przez PLW w W. w ocenie organu II instancji jest właściwy dla osiągnięcia celu jakim jest produkcja żywności wprowadzanej na rynek z zachowaniem wymagań prawa żywnościowego.
Organ odwoławczy nie zgodził się też z zarzutem jakoby zastosowany przez organ I instancji środek był nieodpowiedni i nadmierny i nie można mu było przypisać mu cech niezbędnej konieczności i efektywności. Wskazano, że niezgodności zostały stwierdzone już podczas kontroli przeprowadzonej w dniach 31 maja - 23 czerwca 2023 r. Natomiast podczas kontroli wykonanej w dniach od 27 listopada 2023 r. do 20 czerwca 2024 r. stwierdzono, iż podmiot nie podjął działań zmierzających do usunięcia uchybień stwierdzonych w zakładzie podczas wcześniejszej kontroli i co więcej stwierdzone zostały liczne dodatkowe niezgodności.
Wskazano też, że w odrębnym postępowaniu PLW w W. wydał postanowienie z dnia 14 sierpnia 2023 r., w którym postanowił wyznaczyć stronie terminy na przedstawienie dowodów potwierdzających usunięcie naruszeń prawa stwierdzonych podczas kontroli w dniach od 31 maja 2023 r. do 23 czerwca 2023 r. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, iż zaprzestanie naruszenia prawa w terminach i w zakresie uchybień wskazanych w rozstrzygnięciu postanowienia lub zaprzestanie działalności nadzorowanej, usunie stan niezgodności z prawem i pozwoli na odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.
Podczas kontroli wykonanej w dniach od 27 listopada 2023 r. do 20 czerwca 2024 r. stwierdzono, że podmiot nie wykonał tego postanowienia.
Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 to podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze zapewniają zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Zatem powstałe niezgodności powinny być zidentyfikowane przez sam podmiot, który w świetle tego przepisu powinien in persona podjąć działania zmierzające do spełnienia wymagań zawartych w przepisach prawa. W niniejszym przypadku strona nie zidentyfikowała naruszeń prawa. Po ich stwierdzeniu w trakcie urzędowej kontroli, strona nie podjęła działań zmierzających do zapewnienia zgodności z przepisami. Co więcej, strona nie wykonała również postanowienia z dnia 14 sierpnia 2023 r., w którym to PLW w W. wyznaczył terminy na przedstawienie dowodów potwierdzających usunięcie naruszeń prawa. Wykonanie tego postanowienia było warunkiem odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej. Zaskarżona decyzja została wydana dopiero ponad rok po wykonanej kontroli i stwierdzeniu, iż podmiot nie podjął działań mających na celu usunięcie wcześniej stwierdzonych niezgodności, nadto stwierdzono większą liczbę niezgodności.
Mając na uwadze całokształt bezczynności strony i ignorowanie wykrytych niezgodności, w ocenie organu II instancji zaskarżona decyzja nakłada środek, który jest proporcjonalny i skutecznie zapewni, aby żywność wyprodukowana przez stronę była zgodna z wymogami w zakresie bezpieczeństwa żywności. Podmiot przez rok nie wdrożył działań zmierzających do spełnienia wymagań prawa żywnościowego przy niezachowaniu kultury bezpieczeństwa żywności zgodnie z rozdziałem XIa rozporządzenia (WE) nr 852/2004. Zastosowany zaskarżoną decyzją środek był konieczny w celu usunięcia naruszeń przepisów prawa i zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi oraz ochrony interesów konsumentów, co jest nadrzędnym celem prawa żywnościowego zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002.
Odnosząc się do innych twierdzeń strony wyjaśniono, że zastosowanie nakazu nastąpiło dopiero w grudniu 2024 r., gdyż PLW w W. w trakcie prowadzonego postępowania zapewnił stronie wystarczającą ilość czasu na podjęcie działań, które w sposób skuteczny zapewniłyby pełną zgodność z wymaganiami weterynaryjnymi przy produkcji żywności.
W zakresie twierdzenia, iż organ I instancji powinien w pierwszej kolejności wydać decyzję nakazującą usunięcie zidentyfikowanych niezgodności, a dopiero w razie niewykonania prawnie wiążącej decyzji, rozważyć zastosowanie dalej idących środków, wskazano, że w odrębnym postępowaniu wydane zostało postanowienie z dnia 14 sierpnia 2023 r., wyznaczające stronie terminy na przedstawienie dowodów potwierdzających usunięcie naruszeń prawa stwierdzonych podczas kontroli w dniach od 31 maja 2023 r. do 23 czerwca 2023 r. Postanowienie wydano na podstawie art. 189f k.p.a., który umożliwia odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Podczas kontroli wykonanej w dniach od 27 listopada 2023 r. do 20 czerwca 2024 r. stwierdzono, że podmiot nie wykonał tego postanowienia. Toteż wcześniej wydano akt administracyjny nakazujący usunięcie naruszeń prawa ze wskazaniem terminów, natomiast strona nie podjęła działań w celu wykonania postanowienia, nawet mając świadomość, iż nieusunięcie naruszeń będzie skutkować nałożeniem kary pieniężnej.
W ocenie organu odwoławczego nie można również zgodzić się z zarzutem, iż zaskarżona decyzja jest niewykonalna a niewykonalność na o charakter stały, gdyż zawarte w niej nakazy zawierają wyrazy niedookreślone takie jak: odpowiednie, prawidłowe. Określenia tego typu zawarte są w wymaganiach rozporządzenia (WE) nr 852/2004 i mają na celu zapewnienie elastyczności w stosowanych koncepcjach zapewniających bezpieczeństwo żywności. Wyjaśniono to w motywie 15 preambuły do ww. rozporządzenia "Wymogi HACCP powinny uwzględniać zasady zawarte w Kodeksie Żywnościowym. Powinny zapewniać odpowiednią elastyczność, aby mogły być stosowane w każdej sytuacji, w tym w małych przedsiębiorstwach". I dalej w motywie 16 "Elastyczność jest również właściwa w celu zapewnienia dalszego korzystania z tradycyjnych metod na każdym z etapów produkcji, przetwarzania lub dystrybucji żywności oraz w odniesieniu do wymagań strukturalnych dla zakładów (...). Jednakże elastyczność nie powinna zagrażać celom higieny żywności". Wyjaśnienie celu stosowania nieprecyzyjnych określeń w rozporządzeniu (WE) nr 852/2004 zawarte jest w cz. 4 Wytycznych dotyczących wykonania niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 852/2004 w sprawie higieny środków spożywczych, w których załączniki do rozporządzenia stosują określenia "w miarę potrzeby", "gdzie właściwe", " odpowiednie " i " wystarczające ", decyzja, czy spełnienie danego wymogu jest konieczne, właściwe, odpowiednie lub wystarczające do wypełnienia celów rozporządzenia (WE) 852/2004 należy w pierwszym rzędzie do przedsiębiorstwa sektora spożywczego. (...) Podmiot prowadzący przedsiębiorstwo może uzasadnić dokonany wybór zgodnie z procedurami opartymi na zasadach HACCP lub zgodnie z procedurami działania własnego przedsiębiorstwa."
W świetle powyższego uznano, że właściwe jest zastosowanie przez organ I instancji w nakazach sformułowań ujętych w prawie żywnościowym. Właściwe władze mają zapewnić, iż podmiot przestrzega odpowiednich wymogów prawa żywnościowego, a wybór technicznego aspektu sposobu realizacji tych wymagań należy do podmiotu. Przykładowo PLW w W. w pkt 46 rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji nakazuje "odpowiednio oznaczać niebezpieczne i niejadalne substancje ". Zgodnie z wymogiem zał. 2 rozdz. IX ust. 8 do rozporządzenia (WE) nr 852/2004: "Niebezpieczne i/lub niejadalne substancje, w tym pasza dla zwierząt, są odpowiednio oznaczone i magazynowane w oddzielnych i zabezpieczonych kontenerach". Stosowanie takich zapisów nie ogranicza prawa podmiotu do wyboru sposobu wykonania tego obowiązku np. poprzez stosowanie zawieszek, napisów na pojemnikach, etykiet itp. Dzięki temu zapewniona zostaje zgodność z wymogiem prawa przy jednoczesnym zachowaniu swobody strony do wyboru sposobu realizacji wymagań. Dlatego też organ I Instancji w pkt 1 decyzji nie sprecyzował jaki rodzaj dowodów należy przedłożyć na potwierdzenie ich spełnieni, co strona podnosi w pkt 1 lit. b odwołania.
Organ nie zgodził się też z tezą, iż nakaz "zapewnić kobietom pracującym w zakładzie odpowiednie warunki do przebierania się" nie ma podstawy prawnej. Zał. II rozdz. I ust. 9 do rozporządzenia (WE) nr 852/2004 stanowi: "W miarę potrzeby, muszą być zapewnione odpowiednie warunki do przebierania się przez personel". Zatem wymóg ten wynika z przepisu rozporządzenia ustanawiającego ogólne zasady dla podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa spożywcze w zakresie higieny środków spożywczych (art. 1 ust. 1 ww. rozporządzenia) i nie wymaga dodatkowego uszczegółowiania.
Jeśli chodzi o zarzut odwołania, iż organ I instancji oparł decyzję na ustaleniach kontroli, która trwała od listopada 2023 r. do czerwca 2024 r. i udokumentowana została protokołem sporządzonym w dniu 8 sierpnia 2024 r., co naruszać ma art. 19d ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej wyjaśniono, że przepis ten zawiera wymagania dla protokołu z kontroli takie jak: elementy jego treści, załączniki, liczba egzemplarzy oraz odbiorcy protokołu. Zarówno w tej ustawie jak i innych przepisach prawnych nie określono czasokresu trwania kontroli ani terminu sporządzenia protokołu po zakończeniu czynności kontrolnych a w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż: "postępowanie organu właściwego do sprawowania kontroli weterynaryjnej nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu art. 1 pkt 1-4 k.p.a. Istotne jest też to, że ustawa o Inspekcji Weterynaryjnej, regulując postępowanie kontrolne, nie odsyła mutatis matandis do przepisów k.p.a. w tym postępowaniu." (tak wyrok NSA z 20 grudnia 2017 r., II OSK 728/16). Zatem terminów wynikających z k.p.a. nie stosuje się przy postępowaniu kontrolnym. Organy urzędowej kontroli mają swoistą dowolność w czasokresie wykonywania kontroli i jej dokumentowania, co jest szczególnie istotne przy uwzględnieniu różnorodności przeprowadzanych kontroli i potrzebie indywidualnego podejścia do danej kontroli. W przypadku, takim jak kontrola przeprowadzona z ramienia PLW w W. w dniach od listopada 2023 r. do czerwca 2024 r., gdy stwierdzane są liczne niezgodności i istnieje potrzeba rozpatrzenia całości zebranego materiału dowodowego, bezsprzecznie okres ten ulega wydłużeniu. Nie świadczy to o braku rzetelności czy wiarygodności jak podnosi strona, a wręcz potwierdza rzetelną i wyczerpującą ocenę stanu faktycznego, co jest elementem prawidłowo prowadzonego nadzoru nad podmiotem.
Jeśli chodzi o wyrażony w odwołaniu pogląd jakoby decyzja wydana 30 grudnia 2024 r. nie odzwierciedlała stanu faktycznego, gdyż opiera się na wynikach kontroli zakończonej w czerwcu 2024. Nie sposób przychylić się do tego stanowiska, ponieważ strona na każdym etapie postępowania była pouczona o przysługujących jej uprawnieniach. Strona, mając prawo do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, w szczególności do wypowiedzenia się, co do zebranych materiałów i dowodów przed wydaniem decyzji, nie zapoznała się z aktami sprawy i nie zgłosiła swoich uwag. Strona w żaden sposób nie powiadomiła o jakichkolwiek zmianie stanu rzeczywistego, zatem nie istniały żadne przesłanki mogące świadczyć o zmianie stanu faktycznego.
Odnosząc się do innych twierdzeń odwołania wskazano, że organ urzędowej kontroli nie ma obowiązku udowadniania bezskuteczności i niewystarczalności innych środków. Przywołany wcześniej art. 138 rozporządzenia (UE) nr 2017/625 daje właściwym władzom dowolność w wyborze wprowadzanych środków, kładąc nacisk przede wszystkim na ich skuteczność. PLW w W. poddał analizie stan faktyczny i wdrożył proporcjonalne środki zapewniające podjęcie przez podmiot działań naprawczych i zapobiegawczych.
Jeśli chodzi natomiast o dokumentację dołączoną do odwołania wyjaśniono, że obejmuje pojedyncze, wyrywkowe strony, które w żaden sposób nie mogą stanowić podstawy do uznania, iż podmiot spełnia wymagania prawa żywnościowego. Przedłożenie pojedynczych dokumentów z jednego, wąskiego okresu czasu bądź pojedynczego dnia nie świadczy o spełnieniu wymagań. Ponadto przedłożona Procedura pt. "Nadzór nad wyrobem niezgodnym i wycofanie wyrobu niezgodnego" w dalszym ciągu zawiera niezgodności opisane w protokole z kontroli nr 32170202/5/2023 z dnia 8 sierpnia 2024 r. Podobnie na dokumentacji fotograficznej widoczne są niezgodności ujęte w ww. protokole z kontroli.
Wskazano, że zapewnienie bezpieczeństwa żywności na wszystkich etapach jej produkcji, przetwarzania i dystrybucji stanowi zasadniczy cel ogólnie rozumianego prawa żywnościowego. Nadzór w zakresie bezpieczeństwa żywności sprawują organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz Inspekcji Weterynaryjnej. Zostały one wyposażone w kompetencje władcze, w tym do wydawania decyzji administracyjnych mających na celu zapobieżenie wprowadzania do obrotu produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi niespełniających norm bezpieczeństwa, jakości i higieny. Prawodawca unijny, a w ślad za nim prawodawca polski przewidują rygorystyczne normy jakim powinny sprostać produkty pochodzenia zwierzęcego. Ostatecznie bowiem chodzi o zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i interesów konsumentów związanych z żywnością.
W ocenie organu II instancji wydana decyzja przez organ I instancji skutecznie zapewni produkcję żywności przez stronę przy spełnieniu wymagań prawa żywnościowego.
Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał oraz rozpatrzył cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego zasadnie uznał, że strona dopuściła się naruszenia wskazanych przepisów weterynaryjnych oraz podjął przewidziane prawem, działania mające na celu wyeliminowanie tych naruszeń, powodujących zagrożenie bezpieczeństwa zdrowia i życia obywateli. Nałożenie na podmiot nakazów w związku z wskazanymi naruszeniami było konieczne i zostało przez organ I instancji poprawnie uzasadnione. W toku postępowania Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. w sposób wszechstronny i prawidłowy ocenił dokonane ustalenia faktyczne z uwzględnieniem słusznego interesu społecznego, a w decyzji dokładnie wyjaśnił podstawy prawne dokonanego rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Ustalenia te nie zostały podważone przez stronę na żadnym etapie postępowania.
Pismem z 3 lipca 2025 r. pełnomocnik strony wniósł skargę na decyzję organu odwoławczego do sądu administracyjnego zarzucając skarżonemu rozstrzygnięciu:
1. naruszenie art. 138 ust. 2 rozporządzenia nr 2017/625 w związku z art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że:
a. określenie zastosowane przez PLW w W. "do czasu przedstawienia dowodów potwierdzających spełnienie wymagań weterynaryjnych" stanowi określenie ram czasowych, w sytuacji, gdy, wskazane sformułowanie nie spełnia warunków określoności ram czasowych, ponieważ nie wskazuje końcowego terminu obowiązywania środka, nie określa, jakie konkretne wymagania weterynaryjne mają zostać spełnione przez stronę, nie precyzuje, jakie dowody miałyby zostać przedstawione celem zakończenia obowiązywania środka, co w konsekwencji skutkuje niespełnieniem przez zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii, wymagań prawnej skuteczności decyzji;
b. zastosowanie nakazu nastąpiło dopiero w grudniu 2024 r., gdyż PLW w W. w trakcie postępowania zapewnił stronie wystarczającą ilość czasu na podjęcie działań, które zapewniłyby zgodność z wymaganiami i weterynaryjnymi przy produkcji żywności, w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie organ przez kilka miesięcy prowadził działania kontrolne (listopad 2023 r. - czerwiec 2024 r.), po czym przez kolejne kilka miesięcy nie podejmował żadnych decyzji, w szczególności nie wydał decyzji nakazującej usunięcie ewentualnych uchybień w określonym przez organ terminie, a dopiero w grudniu 2024 r. wydał decyzję administracyjną o nakazie zaprzestania działalności, co wyklucza możliwość uznania, że decyzja była podjęta w odpowiedzi na realne i aktualne zagrożenie;
2. naruszenie art. 7 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 872), na skutek jego błędnej wykładni i przyjęcia, że zastosowany przez organ I instancji termin "do czasu przedstawienia dowodów potwierdzających spełnienie wymagani weterynaryjnych" stanowi namierzalny w danej chwili termin usunięcia niezgodności, co powoduje, że decyzja jest nie tylko nieprecyzyjna i niewykonalna, ale również narusza zasady proporcjonalności oraz skutecznej analizy ryzyka, stanowiące podstawę działań kontrolnych zgodnie z rozporządzeniem nr 2017/625;
3. naruszenie art. 19 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, na skutek zarzucania stronie prowadzenia działalności w zakładzie o nieodpowiedniej - zdaniem organu - infrastrukturze, podczas gdy zakład ten, w szczególności w zakresie układu pomieszczeń i infrastruktury, funkcjonuje od wielu lat na podstawie i zgodnie z projektem technologicznym zatwierdzonym ostateczną decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii w W., a fakt wydania tej decyzji przez poprzednika obecnego piastuna tego organu nie wpływa na ważność i prawne obowiązywanie tej decyzji;
4. naruszenie granic tzw. uznania administracyjnego przy doborze zastosowanego środka w postaci nakazu zaprzestania działalności, na skutek arbitralnego i dowolnego wyboru środka określonego przepisami rozporządzenia nr 2017/625, z pominięciem ustawowego celu stosowania właściwych środków naprawczych, w sytuacji gdy z powołanych przepisów wynika nie tylko wymóg bezspornego udowodnienia przez organ istnienia wszelkich okoliczności uzasadniających zastosowanie środków, ale także konieczność zastosowania w pierwszej kolejności środków najmniej restrykcyjnych, a w przypadku uznania konieczności środków bardziej drastycznych dla strony (a tym bardziej środka terminalnego dla przedsiębiorstwa) - organ ma obowiązek udowodnienia bezskuteczności i niewystarczalności innych środków dla zapewnienia usunięcia przez podmiot niezgodności oraz uniknięcia naruszeń w przyszłości, jak również powinien wykazać zasadność i konieczność wyboru środka skutkującego negatywnymi konsekwencjami dla zakładu oraz podmiotu go prowadzącego;
5. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez bezpodstawne podważenie wiarygodności i skuteczności czynności kontrolnych przeprowadzonych w zakładzie skarżącego na przestrzeni lat przez byłego Powiatowego Lekarza Weterynarii (str. 19 zaskarżonej decyzji), bez przedstawienia obiektywnych, precyzyjnych i jednoznacznych dowodów uzasadniających odrzucenie wyników tych kontroli, a także poprzez brak należytego uzasadnienia tej decyzji w świetle zasady zaufania obywatela do organów władzy publicznej oraz zasady ciągłości działania organów administracji, jak również wbrew wiążącemu charakterowi protokołu kontroli wynikającemu z art. 19f ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej;
6. naruszenie art. 7 i art. 8 § 1 oraz art. 77 § 4 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady podejmowania z urzędu wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, uwzględniania faktów znanych organowi z urzędu oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, na skutek przyjęcia, że:
a. przedłożona przez stronę dokumentacja na pamięci usb (załączona do odwołania od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. nr145/2024 lecz nie przekazana do organu II instancji wraz z odwołaniem, lecz ponownie złożona przez stronę do Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii) obejmuje pojedyncze wyrywkowe strony, które w żaden sposób nie mogą stanowić podstawy do uznania, iż podmiot spełnia wymagania prawa żywnościowego, podczas gdy strona złożyła te dokumenty wobec zarzutu, iż w ogóle ich nie prowadzi i nie posiada wymienionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji procedur, a organ II instancji powinien był zwrócić się do skarżącego o ich ewentualne uzupełnienie, jeżeli uznał tę przykładową dokumentację za niewystarczającą;
b. wskazywanie na uchybienia pozostające w sprzeczności ze stanem faktycznym, np.:
i. o rzekomym niekorzystaniu przy produkcji z wody pitnej, podczas gdy zakład korzysta wyłącznie z pitnej wody wodociągowej i nie ma własnego ujęcia,
ii. o braku procedur HACCP podczas gdy zakład ma od lat wdrożone procedury obejmujące wymagane prawem elementy,
c. zarzucanie uchybień, np. krzyżowanie się dróg badania mięsa i jelit, podczas gdy organizacja badania należy do organu nadzoru, a kwestia badania może być rozwiązana poprzez wyznaczenie przez Powiatowego Lekarza Weterynarii dwóch lekarzy do przeprowadzania badań w zakładzie strony;
7. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wydanie decyzji, której uzasadnienie: zawiera wewnętrzne sprzeczności, organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, że "organ drugiej instancji potwierdza, że protokoły kontroli PLW w W. z 2018 i 2022 roku nie zawierały informacji o jakichkolwiek niezgodnościach, wręcz potwierdzały prawidłowości w kontrolowanej działalności" (str.19), jednocześnie jednak w dalszej części uzasadnienia organ stwierdził, że; podczas kontroli stwierdzono liczne niezgodności, które stanowią naruszenie ogólnych zasad i wymagań prawa żywnościowego oraz ogólnych zasad higieny, będące wynikiem wieloletnich zaniedbań;
8. naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., przez wydanie decyzji niewykonalnej, gdzie niewykonalność ta ma charakter stały, mianowicie w treści nakazów z rozstrzygnięcia skarżonej decyzji w większości organ posługuje się wyrażeniami niedookreślonymi, takimi jak: "odpowiedniej szkolenia/nadzór", "prawidłowe procedury", "prawidłowo opracować" - organ ani w rozstrzygnięciu decyzji, ani w jej uzasadnieniu, nie wyjaśnia jaki zakres miały rzekome naruszenia, a powołanie się na przepisy, które takimi sformułowaniami się posługują nie jest wystarczające, skoro organ zarzuca stronie niezapewnienie takich "odpowiednich" warunków, nie wyjaśniając dlaczego warunki jaki są zapewnione w zakładzie - nie uznaje za odpowiednie.
Wskazując na powyższe zawnioskowano o uchylenie decyzji organów obu instancji.
W uzasadnieniu powyższego stanowiska wskazano, że zakład strony jest zakładem zatwierdzonym, który w zakresie układu pomieszczeń i infrastruktury, funkcjonuje od wielu lat na podstawie i zgodnie z projektem technologicznym zatwierdzonym ostateczną decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii w W.. Okoliczność wydania tej decyzji, jak i decyzji o zatwierdzeniu zakładu, przez poprzednika obecnego piastuna tego organu nie wpływa na ważność i prawne obowiązywanie tej decyzji.
W przedmiotowej sprawie doszło również do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. bowiem skarżący przekazał organowi pendrive’a zawierający istotne dowody, m.in. dokumentację fotograficzną i skany dokumentów, mogące mieć wpływ na ustalenie stanu faktycznego. Organ I nie przekazał jednak nośnika wraz z odwołaniem i dopiero na etapie postępowania odwoławczego, strona ponownie dożyła pendrive z ww. dowodami. Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii uznał, że przedłożona przez stronę dokumentacja obejmuje pojedyncze wyrywkowe strony, które w żaden sposób nie mogą stanowić podstawy do uznania, że podmiot spełnia wymagania prawa żywnościowego. Tymczasem strona złożyła te dokumenty wobec zarzutu, iż w ogóle ich nie prowadzi i nie posiada wymienionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji procedur i rejestrów, a organ II instancji powinien był zwrócić się do skarżącego o ich ewentualne uzupełnienie, jeżeli uznał przykładową dokumentację za niewystarczającą
Organ II instancji zakwestionował też rzetelność wcześniejszych kontroli przeprowadzonych przez swojego poprzednika, tj. urzędującego wówczas Powiatowego Lekarza Weterynarii. Tymczasem w dokumentacji sprawy brak jest konkretnych, szczegółowych i przekonujących dowodów, które mogłyby uzasadniać tak daleko idącą ocenę. Nie wskazano, które dokładnie czynności były nierzetelne, w jakim zakresie, ani w jaki sposób miały one wpływ na późniejsze decyzje. Działanie to narusza zasadę lojalności organu wobec strony oraz podważa ciągłość działań administracji publicznej - bez należytego uzasadnienia i wskazania podstaw faktycznych, organ pozbawia mocy ustalenia dokonane przez inne osoby wykonujące obowiązki z ramienia tego samego organu administracyjnego. Ponadto kwestionowanie ustaleń ostatecznego protokołu kontroli narusza przepis ustawy.
W odpowiedzi na skargę Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Szczecinie wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Stosownie do postanowień art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu.
Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa uzasadniającym uwzględnienie skargi.
Przedmiotem skargi w badanej sprawie jest decyzja Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. nakazującą zaprzestania w całości prowadzenia działalności podmiotu do czasu przedstawienia dowodów potwierdzających spełnienie wymagań weterynaryjnych określonych w przepisach krajowych i unijnych oraz realizacji obowiązków nałożonych przedmiotową decyzją w punktach 2-69 jej rozstrzygnięcia.
Jak wyjaśniły organy administracji powyższe rozstrzygnięcie jest następstwem uchybień stwierdzonych w toku kontroli w dniach od 31 maja 2023 r. do 23 czerwca 2023 r. oraz w dniach od 27 listopada 2023 r. do 20 czerwca 2024 r.
Organy trafnie ustaliły, że zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 to podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze zapewniają zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów.
Brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska organu, iż w świetle powyższej regulacji powstałe niezgodności powinny być zidentyfikowane przez sam przedsiębiorstwo i to ono powinno podjąć działania zmierzające do spełnienia wymagań zawartych w przepisach prawa.
Jak wynika z udokumentowanej protokolarnie kontroli przeprowadzonej przez uprawnionego lekarza weterynarii w okresie od 31 maja do 23 czerwca 2023 r. (nieprawidłowości ujęte w 22 punktach) przedsiębiorstwo samo nie zidentyfikowało nieprawidłowości natomiast zostały one stwierdzone przez uprawniony podmiot. Przy czym usunięcie uchybień nie nastąpiło mimo zagrożenia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W tym zakresie organ ustalił, że w odrębnym postępowaniu wydane zostało postanowienie, znak sprawy: BŻ.5200.1.2023(6) z dnia 14 sierpnia 2023 r. wyznaczające Stronie terminy na przedstawienie dowodów potwierdzających usunięcie naruszeń prawa stwierdzonych podczas kontroli w dniach od 31 maja 2023 r. do 23 czerwca 2023 r. Postanowienie wydano na podstawie art. 189f k.p.a., który umożliwia odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Podczas kontroli wykonanej w dniach od 27 listopada 2023 r. do 20 czerwca 2024 r. stwierdzono, że podmiot nie wykonał tego postanowienia. Toteż wcześniej wydano akt administracyjny nakazujący usunięcie naruszeń prawa ze wskazaniem terminów, natomiast strona nie podjęła działań w celu wykonania postanowienia.
Skarżący kwestionuje w szczególności sposób określenia ram czasowych na potwierdzenie wymagań weterynaryjnych, co na wynikać z braku wskazania końcowego terminu obowiązywania środka oraz braku wskazania jakie konkretne wymagania weterynaryjne mają zostać spełnione przez stronę i jakie dowody przedstawione na tą okoliczność celem zakończenia obowiązywania środka.
W powyższym zakresie zgodzić się należy ze stanowiskiem organu wyrażonym w skarżonej decyzji, iż użycie zwrotu "do czasu przedstawienia dowodów potwierdzających spełnienie wymagań weterynaryjnych" było dopuszczalne, czyniąc datę końcowa zależną wyłącznie od działań samego przedsiębiorstwa. Słusznie wskazuje organ, iż przy takim zapisie im szybciej strona zapewni spełnienie wymagań weterynaryjnych, tym szybciej będzie mogła wznowić działalność. Ustalenie sztywnych ram po pierwsze miałoby charakter wysoce uznaniowy, a po wtóre mogłoby prowadzić do uniemożliwienia stronie prowadzenia działalności mimo skutecznego podjęcia wymaganych działań naprawczych.
Podobnie użyte przez organ a kwestionowane przez stronę zwroty niedookreślone, szczególnie wobec treści mającego zastosowanie rozporządzenia, jako przejaw pozostawienia możliwości doboru dowodów i sposobu potwierdzenia spełniania wymagań przedsiębiorstwu jawią się jako dopuszczalny a nawet pożądany przejaw elastyczności zapadłego rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutowi skargi brak jest podstaw do przyjmowania by powyższe mogło stanowić o nieprecyzyjności czy niewykonalności decyzji.
W zakresie twierdzenia skargi, iż decyzja była podjęta w odpowiedzi na realne aktualne zagrożenie co ma być efektem kilkumiesięcznej zwłoki w wydaniu przedmiotowego rozstrzygnięcia, przedmiotowa zwłoka nie dowodzi ze stwierdzone naruszenia nie istniały lub zostały usunięte. Przy czym strona będąc informowaną o kolejnych działaniach organu miała możliwość usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i poinformować o podjętych działaniach organ, co dawałoby podstawy do odstąpienia od stosowania względem przedsiębiorstwa dal daleko idących środków. Nie sposób zatem uznać, aby powyższe "opóźnienie" mogło zostać zakwalifikowane jako naruszenie prawa dające podstawy do uchylenia skarżonej decyzji. Nie można wreszcie nie dostrzegać racjonalnego stanowiska organu odwoławczego, iż zastosowanie nakazu nastąpiło dopiero w grudniu 2024 r., gdyż PLW w W. w trakcie prowadzonego postępowania zapewnił stronie wystarczającą ilość czasu na podjęcie działań, które w sposób skuteczny zapewniłyby pełną zgodność z wymaganiami weterynaryjnymi przy produkcji żywności.
Jeśli chodzi o zarzut oparty na twierdzeniu, iż zakład w zakresie układu pomieszczeń i infrastruktury, funkcjonuje od wielu lat na podstawie i zgodnie z projektem technologicznym zatwierdzonym ostateczną decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. należy dostrzec, iż w toku działań kontrolnych ocenia podlega konkretna, faktyczna działalność przedsiębiorstwa, zatem formalne dopuszczenie zakładu do prowadzenia działalności nie dowodzi nieprawidłowości ustaleń poczynionych w toku kontroli.
Co do zarzutu naruszenia granic uznania administracyjnego przy doborze zastosowanego środka organ przekonująco wyjaśnił z jakich przyczyn zastosowany środek należy uznać adekwatny do okoliczności badanej sprawy. Skoro wcześniejsze działania organu nie przyniosły efektu, należy się zgodzić z tezą, iż zastosowany zaskarżoną decyzją środek był konieczny w celu usunięcia naruszeń przepisów prawa i zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi oraz ochrony interesów konsumentów.
Jeśli chodzi o zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania to w ocenie sądu organ należycie uzasadnił swoją decyzję oraz należycie wyjaśnił okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia. W szczególności przekonująco wyjaśnił z jakiej przyczyny nie uznał za istotne w sprawie przedstawionych przez stronę dowodów.
Sąd nie dopatrzył się też takich wad uzasadnienia decyzji, które uniemożliwiłyby jej kontrolę sądowoadministracyjną i ustalenie czym kierował się organ wydając skarżone rozstrzygnięcie.
Wbrew ostatniej tezie skargi, brak jest podstaw do uznania niewykonalności wydanych nakazów. Jak twierdzi strona o powyższym miałoby świadczyć użycie takich wyrażeń niedookreślonych jak "odpowiednie szkolenia/nadzór", "prawidłowe procedury", "prawidłowo opracować". Jednak nie można nie dostrzegać, iż w następstwie kontroli stronie zakomunikowano na czym polegała stwierdzona nieprawidłowość zatem to rolą strony (nie organ) u jest stosowne zmodyfikowanie procedur. Nie sposób oczekiwać, aby to organ tworzył obowiązujące w przedsiębiorstwie rozwiązania czy też narzucał oczekiwane procedury. Zastosowanie powyższych zwrotów umożliwia przedsiębiorcy samodzielne organizowanie swojego procesu produkcyjnego czy przetwórczego a rolę organu administracji sprowadza jednie do podmiotu weryfikującego obowiązujące w zakładzie zasady i rozwiązania.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.