II SA/Sz 539/09

II SA/Sz 539/09 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2009-12-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-05-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Danuta Strzelecka-Kuligowska
Henryk Dolecki /sprawozdawca/
Maria Mysiak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 824/10 - Wyrok NSA z 2011-05-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2001 nr 79 poz 856
art. 1 i 2
Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 czerwca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1, art.61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. H. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r., [...], ustalającej dla Firmy A. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, z pokojami na wynajem oraz infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...] przy ul. [...], obręb [...] - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję
W uzasadnieniu podano, że po rozpatrzeniu wniosku inwestora organ pierwszej instancji w decyzji z dnia [...]r. uznał, iż planowana inwestycja uwzględniając jej funkcję, gabaryty i architekturę oraz spełnienie wymogów określonych w przepisach szczególnych, może być realizowana na wskazanym terenie i spełnia wszystkie wymogi określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalił warunki zabudowy.
Od decyzji tej odwołanie wniósł M. H., właściciel przyległej nieruchomości (działka nr [...]) zarzucając, że została wydana z naruszeniem ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie ustalania wymogów dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołujący wskazując na inne postępowania, zakwestionował posadowienie budynku przy granicy z jego działką, wyznaczenie obszaru analizowanego i sposób wyznaczenia linii zabudowy. Zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów procesowych i jego praw jako strony w postępowaniu, poprzez pominięcie przedstawionego przez niego stanowiska i sprzeciwu co do planowanej inwestycji. W ocenie odwołującego się budynek mieszkalny jednorodzinny z pokojami na wynajem jest przedsięwzięciem mogącym negatywnie oddziaływać na środowisko, zrównoważony rozwój i naruszać będzie ład przestrzenny oraz walory estetyczne. Planowana inwestycja przesłoni dom odwołującego i pozbawi nasłonecznienia. Zmniejszy też jego atrakcyjność jako miejsca wypoczynku.
Odnosząc się do podniesionych zarzutów organ odwoławczy stwierdził na wstępie, że mając na uwadze alternatywne żądania przedstawione w piśmie z dnia
[...]r. dotyczące odwołania od decyzji o ustaleniu warunków zabudowy
i żądanie stwierdzenia jej nieważności, uznał, że art. 156 kpa dopuszcza możliwość stwierdzenia nieważności decyzji nie ostatecznej, jednak pod warunkiem, że nie wniesiono od niej odwołania. Regulacje prawne zawarte w art. 156-159 kpa mają charakter nadzwyczajny i ich celem jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Kolegium orzekając w nadzwyczajnym trybie o nieważności decyzji posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, nie rozstrzyga natomiast o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Przyjmuje się, że postępowanie odwoławcze ma zawsze pierwszeństwo przed postępowaniem w trybie nadzoru.
W dalszej kolejności Kolegium przedstawiło szczegółowo tryb postępowania
w sytuacji, gdy na terenie, na którym planowana jest inwestycja, nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium wskazało nadto, że wbrew stanowisku odwołującego, wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy spełnia wymogi określone w art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a, b i c w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jest przedstawiony w formie opisowej i graficznej. Zawiera dane określające charakterystyczne parametry techniczne inwestycji, obejmujące między innymi określenie: zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, planowany sposób zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy, w tym przeznaczenia projektowanych obiektów budowlanych oraz informację o braku wpływu na środowisko.
Zdaniem organu odwoławczego bez wpływu na rozstrzygniecie niniejszej sprawy należy uznać zarzut o wadliwym załączniku graficznym. Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej potwierdza zgodność tej mapy z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zaznaczając, że może służyć do celów opiniodawczych w tym do sporządzenia analizy urbanistycznej. Spełnia zatem wymogi art. 52 ust. 2 cyt. ustawy.
Badając zaskarżoną decyzję w aspekcie przepisów ustawy o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym organ II instancji stwierdził, że postępowanie poprzedzające wydanie przedmiotowej decyzji wyczerpuje tryb określony w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717; z 2004r. Nr 6, poz. 41 i Nr 141, poz. 1492) oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Organ pierwszej instancji, zgodnie z art. 53 ust 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy dokonał analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, uwzględniając istniejącą w jego sąsiedztwie zabudowę. Analizę przeprowadził prawidłowo, stosownie do wymagań rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Projekt decyzji sporządził uprawniony architekt, co czyni zadość wymogom art. 60 ust. 4 cyt. ustawy.
Ustalenia części tekstowej analizy znajdują odzwierciedlenie w części graficznej analizy, której obszar wyznaczono uwzględniając zróżnicowaną zabudowę sąsiednich działek dostępnych z tej samej drogi publicznej - ul. [...]. Rozważania dotyczące ustalenia linii zabudowy na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia, wbrew twierdzeniom odwołania, nie są dowolne i znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Zgodnie z zasadą kompozycji brył związaną z estetyką urbanistyczną w zakresie zabudowy wzdłuż dróg, zakładającą "domknięcie" osi widokowej ulicy, organ pierwszej instancji, ustalił nieprzekraczalną linię zabudowy, wyznaczoną na załączniku graficznym, w odległości [...] m od granicy z pasem drogowym ul. [...] (działka nr [...]). W analizowanym obszarze zachodnia pierzeja ulicy [...] "domknięta" jest obiektem na działce nr [...], który w stosunku do budynków w tym ciągu, działki [...], [...], [...], [...], [...] wysunięty jest o [...] m w kierunku drogi. W ocenie organu wyznaczenie linii zabudowy w odległości [...] m od granicy zachodniej działki ograniczyłoby wymiary projektowanego budynku do maks. [...] x [...]m. Projektowany obiekt znacząco odbiegałby w proporcjach do budynków na sąsiednich działkach, co pogorszyłoby odbiór ogólnej przestrzeni na skrzyżowaniu ulic [...] i [...].
W związku z tym uznano, że planowane zamierzenie nie stanowi ingerencji w ład przestrzenny, a działanie inwestora nie będzie wpływać na interesy osób trzecich.
W analizie dokonanej przez organ I instancji, odniesiono się do istotnych parametrów, gabarytów, formy architektonicznej obiektów zlokalizowanych w analizowanym terenie, zaś wyniki tej analizy stanowiły podstawę do ustalenia wymagań dla planowanej przez wnioskodawcę inwestycji. Wyniki analizy warunków i zasad zagospodarowania potwierdzają, iż teren lokalizacji inwestycji znajduje się na obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej (z pokojami na wynajem) i usługowej. Średni wskaźnik zabudowy w analizowanym obszarze, dla działek objętych wnioskiem, ustalono na [...]%. Uwzględniając zróżnicowanie wysokości budynków na tym obszarze, wysokość budynku ustalono na [...] kondygnacje. Zaś wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w ten sposób, że okap na wysokości do [...] m, a całkowita wysokość budynku - kalenica na wysokości do [...] m. Z uwagi na kształty dachów obiektów usytuowanych w obszarze analizowanym, dla przedmiotowej zabudowy przyjęto dach stromy wielospadowy, o kącie nachylenia od [...] do [...] stopni, na dachu dopuszczalny taras widokowy. Działka posiada dostęp do drogi publicznej, którą jest
ul. [...]. Uzbrojenie terenu wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. W toku postępowania, organ I instancji, realizując obowiązek wynikający z art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu (...), przedłożył do uzgodnienia wyspecjalizowanym organom projekt przedmiotowej decyzji. Zamierzenie inwestora uzyskało pozytywne uzgodnienia Dyrektora Urzędu Morskiego i Wojewody.
W ocenie organu istotne znaczenie w sprawie ma iż zasada ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, która może być rozważana tylko w takich granicach, w jakich nie jest objęta przepisami prawa budowlanego. W myśl art. 63 ust.2 cyt. ustawy decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich oraz nie przesądza o zrealizowaniu planowanej inwestycji. Ma ona przede wszystkim charakter informacyjny oraz kształtujący zagospodarowanie terenu z punktu widzenia obowiązujących przepisów szczególnych, mających zastosowanie w sprawie, zaś naruszenia tych przepisów organ w rozpatrywanej sprawie się nie dopatrzył. Decyzja ustalająca warunki zabudowy ma charakter promesy, uprawniającej do uzyskania pozwolenia na budowę, na warunkach w niej określonych, ale dopiero wówczas, gdy spełnione zostaną warunki przewidziane przepisami Prawa budowlanego. Ważne znaczenie ma również zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy (art.6 ust.2 pkt 1).
Zdaniem organu odwoławczego w toku postępowania nie stwierdzono naruszenia uzasadnionych interesów odwołującego, ponieważ planowana inwestycja nie wkracza w granice należącej do niego działki, ani nie uniemożliwia czy też ogranicza korzystanie z własnej nieruchomości. Okoliczność, że po zrealizowaniu projektowanej inwestycji powstaną dla odwołującego określone uciążliwości, nie podważa legalności zaskarżonej decyzji, nie może więc odnieść zamierzonego skutku, gdyż dotyczy jedynie hipotetycznego naruszenia interesu faktycznego odwołującego, a nie interesu prawnego, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. W przeciwnym razie naruszono by właścicielskie prawa inwestora. Poza tym, każda inwestycja zrealizowana w istniejącej zabudowie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów.
Natomiast za wykraczające poza zakres sprawy organ II instancji uznał zarzuty zawarte w odwołaniu, dotyczące posadowienia budynku i przesłonięcia domu odwołującego. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może być rozważana tylko w takich granicach, w jakich nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. Tego typu ochronę przewidują przepisy budowlane, przede wszystkim Prawo budowlane oraz rozporządzenie dotyczące warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Organ II instancji wskazał nadto, że nieuzasadniony jest zarzut odwołującego
o pozbawieniu go prawa do czynnego udziału na każdym etapie postępowania. Konkretyzacją zasady kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu administracyjnym oraz czynnego udziału strony w tym postępowaniu, a wyrażonych
w art. 7 i 10 kpa, jest przepis art. 73§ 1 kpa, który zobowiązuje organ administracji publicznej do umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów. Jednakże uprawnienia te przysługują stronie pod określonymi warunkami. Zgodnie z treścią art. 73 § 2 kpa, oznacza to, że strona żądając wydania odpisów z akt sprawy ma obowiązek wykazać swój ważny interes, a więc do czego potrzebne jej są żądane dokumenty, co zamierza nimi udowodnić i w jakim postępowaniu. Jednak nie oznacza to, że organ ma obowiązek sporządzenia kserokopii dokumentów i dostarczania ich stronie. Organ prowadząc postępowanie zagwarantował stronom czynny w nim udział, zawiadamiając o jego wszczęciu oraz o uprawnieniach do zgłaszania uwag i wniosków oraz do zapoznania się z aktami po zakończeniu postępowania. Nadto, wbrew treści art. 73 § 1 kpa dwukrotnie doręczano odwołującemu się kserokopie dokumentów zebranych w sprawie.
W świetle uregulowań zawartych w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz.627 ze zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów
z dnia 9 listopada 2004r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych
z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), za bezpodstawny uznać należy pogląd odwołującego o zakwalifikowaniu planowanej inwestycji jako mogącej znacząco oddziaływać na środowisko.
Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
złożył M. H., wnosząc o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem prawa. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 1 ust. 1, ust.2 pkt 1, 7 i 9, art. 2 pkt.2, art. 6 ust. 2, art. 15 ust. 2, pkt 2 i 6, art. 52 ust. 1 i 2, 53, art. 54, art.60, art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 6, ust. 7 pkt 1, art. 59 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) jak też § 3 ust. 1 i 2, § 4 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) przez wadliwe i dowolne ustalenie "obszaru analizowanego", nierzetelne sporządzenie analizy urbanistyczno - architektonicznej, nie przedstawienie załącznika graficznego do wniosku na kopii mapy zasadniczej (lub kopii mapy katastralnej) a wyłącznie na kopii mapy sytuacyjno - wysokościowej bez wyraźnego zaznaczenia obszaru przyjętego do analizy oraz nieuwzględnienie interesu faktycznego i prawnego skarżącego, zgodnie z zasadami "dobrego sąsiedztwa". Konsekwencją powyższego, jak też naruszenia § 4 ust. 3 rozporządzenia, było również nieprawidłowe ustalenie i wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy dla planowanej inwestycji, gdyż w przypadku " uskoku", linię zabudowy tworzy się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który się znajduje w większej odległości od pasa drogowego.
Ponadto, zdaniem skarżącego, planowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym w sposób znaczący negatywnie oddziaływać na środowisko, w tym na zrównoważony rozwój i naruszać ład przestrzenny oraz walory estetyczne. Zaistniałe nieprawidłowości dotkną najbardziej bezpośrednio sąsiadującą nieruchomość skarżącego przez posadowienie planowanej inwestycji praktycznie na granicy
z zabudowaną działką skarżącego nr [...], przesłonięcie i zasłonięcie naturalnego słonecznego oświetlenia domu posadowionego już przy granicy działki, a tym samym zmniejszenie jego atrakcyjności jako miejsca wypoczynku i zamieszkania.
Skarżący zarzucił nadto, naruszenie przepisów proceduralnych polegające na nieuwzględnieniu przez organy obu instancji praw skarżącego jako strony postępowania do czynnego udziału w postępowaniu i możności wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonej decyzji
z jednoczesnym rzetelnym ustosunkowaniem się do wnoszonych zastrzeżeń. Naruszono zatem art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 10 i 81, a ponadto art. 6, 7, 8, 9, 77 § 1, 86 i 136 kpa. Przejawiło się to w nie wyjaśnieniu istotnych okoliczności sprawy, ograniczeniu do minimum postępowania dowodowego, przemilczeniu okoliczności, faktów i dowodów przedstawianych przez stronę skarżącą. Poza tym zaskarżona decyzja wbrew treści art. 107 k.p.a. pozbawiona jest praktycznie uzasadnienia faktycznego i odniesienia się do dowodów zaoferowanych przez stronę skarżącą,
a jedynie posługuje się i przyjmuje bezkrytycznie stanowisko organu i instancji.
Skarżący wskazał nadto, że postępowanie administracyjne w sprawie wydania dla inwestora – Firmy A. decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, było poprzedzone wcześniejszymi, identycznymi wnioskami w sprawach
o identycznym przedmiocie inwestycji, tylko zamiast budynku mieszkalnego jednorodzinnego z pokojami na wynajem oraz infrastrukturą techniczną, na działce nr [...], obręb [...], ul. [...], wskazany był budynek pensjonatowy
z przyłączami infrastruktury technicznej dla działki nr [...].
Z uwagi na identyczne uchybienia proceduralne oraz naruszenia prawa materialnego, decyzje w sprawie ustalenia warunków zabudowy były już dwukrotnie uchylane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, np. wyrok z [...]r., [...], w którym wskazano na uchybienia, skutkujące uchyleniem zaskarżonych decyzji. Uchybienia te zostały w obecnej sprawie powtórzone. Poza tym ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji są dowolne i nie do zaakceptowania przez stronę skarżącą, ponieważ nie uwzględniają istniejącego stanu faktycznego sprawy wykazanego dowodami. Szczególnie w odwołaniu przedstawiono zastrzeżenia merytoryczne i formalne wraz z dokumentacją fotograficzną, gdzie bezspornie i sposób oczywisty wskazano, że zrealizowanie planowanej inwestycji zeszpeci dotychczasowy ład urbanistyczny i estetykę terenu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności
z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Odnosząc się do podniesionych przez skarżącego zarzutów należy stwierdzić, że są nieuzasadnione. Organ odwoławczy, zgodnie z wymogami procedury administracyjnej (zasada dwuinstancyjności) ponownie rozpoznał sprawę i sporządził uzasadnienie odpowiadające wymogom art. 107 kpa. W pierwszej części uzasadnienia opisał dotychczasowy przebieg postępowania, wskazał na zarzuty podniesione w odwołaniu, a następnie przedstawił rozwiązania normatywne, które regulują postępowanie w sytuacji, gdy na terenie, na którym planowana jest inwestycja, nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W treści uzasadnieniu organ odwoławczy omawiając poszczególne instytucje prawne odniósł się do wszystkich podniesionych przez odwołującego zarzutów.
Przechodząc do zagadnień szczegółowych należy stwierdzić, wbrew stanowisku skarżącego, że planowana inwestycja spełnia warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyczerpano procedurę poprzedzającą wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Jednym z jej elementów jest wyznaczenie obszaru analizowanego.
W rozpoznawanej sprawie z załącznika graficznego do analizy wynika, że organ wyznaczył wokół działki nr [...] obszar, który wzięto pod uwagę przy analizie urbanistycznej. Nie jest zasadny zarzut skargi, że organ nie uzasadnił przyczyn usytuowania inwestycji przy drodze gminnej w odległości [...] m. Ustalenia organu co do linii zabudowy § 4 ust. 4 rozporządzenia nie są dowolne, bowiem organ odwoławczy zgodnie z zasadą kompozycji brył związaną z estetyką urbanistyczną w zakresie zabudowy wzdłuż dróg, zakładającą "domknięcie" osi widokowej ulicy, ustalił nieprzekraczalną linię zabudowy, podzielając stanowisko organ
I instancji, wyznaczoną na załączniku graficznym, w odległości [...] m od granicy
z pasem drogowym ul. [...] (działka nr [...]).
Zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że w analizowanym obszarze zachodnia pierzeja ul. [...] "domknięta" jest obiektem na działce nr [...], który w stosunku do budynków w tym ciągu - działki [...], [...], [...], [...], [...], wysunięty jest o [...] m w kierunku drogi. Wyznaczenie linii zabudowy w odległości [...] m od granicy zachodniej działki ograniczyłoby wymiary projektowanego budynku do max. [...] x [...]m. W tej sytuacji projektowany obiekt znacząco odbiegałby w proporcjach od budynków na sąsiednich działkach, co pogorszyłoby odbiór ogólnej przestrzeni na skrzyżowaniu ulic [...] i [...]. W związku z tym zasadnie przyjęto, że planowana inwestycja nie narusza ładu przestrzennego, a działanie inwestora nie będzie miało wpływu na interesy osób trzecich. Poza tym planowana inwestycja nie narusza też interesów skarżącego, ponieważ zamyka się w granicach działki należącej do inwestora.
Niesłuszny i przedwczesny okazał się zarzut zacienienia budynku, gdyż szczegółowe kwestie, np. wysokości, miejsca posadowienia - odległości od granic, odnoszące się do projektowanego budynku będą przedmiotem ustaleń w dalszej części procesu budowlanego, a mianowicie w decyzji o pozwoleniu na budowę.
Twierdzenie skarżącego, że planowana inwestycja może w sposób znaczący negatywnie wpływać na środowisko jest nieuzasadniony, ponieważ obowiązujące przepisy w tym zakresie jednoznacznie wskazują, które z inwestycji mogą znacząco wpływać na środowisko – rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004r.
w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Dom jednorodzinny nie zaliczany jest do takiej kategorii.
Organ odwoławczy słusznie stwierdził, że powoływanie się na orzeczenia sądów stwierdzających uchybienia w innych sprawach, nie może odnosić się do oceny postępowania w przedmiotowej sprawie. W każdej konkretnej sprawie Sąd bada zgodność z prawem orzeczenia wydanego w postępowaniu administracyjnym. Uwzględnienie innego orzeczenia może mieć tylko miejsce w przypadku gdy ma ono znaczenie prejudycjalne, a takiego charakteru nie mają orzeczenia wskazane przez skarżącego.
Natomiast porozumienie z dnia [...]r. zawarte pomiędzy Zarządem Gminy, a Urzędem Morskim w [...] już nie obowiązuje ponieważ było zawarte na czas obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 czerwca 1993r. w sprawie określenia granic oraz szerokości pasa technicznego i pasa ochronnego (Dz.U. Nr 50, poz. 228), a ten akt prawny obecnie utracił moc.
W związku z tym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.