II SA/Sz 493/14

II SA/Sz 493/14 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2014-10-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-05-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Arkadiusz Windak
Danuta Strzelecka-Kuligowska
Grzegorz Jankowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
II OSK 325/15 - Wyrok NSA z 2017-02-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 poz 267
art. 28,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 października 2014 r. sprawy ze skargi M. G. i I. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę
Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez spółkę E. z siedzibą w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] r., Burmistrz określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy [...] elektrowni wiatrowych w miejscowościach:[...] .
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując odwołanie I. i M. G., decyzją nr [...] z dnia [...] r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W dniu [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] rozstrzygając sprawę ze skargi I. i M. G. wyrokiem sygn. akt II SA/Sz 1142/12, uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium.
Sąd zarzucił organowi odwoławczemu, że nie przeprowadził postępowania zmierzającego do wykazania, czy autorom odwołania przysługiwała legitymacja procesowa do udziału w sprawie w charakterze strony, a pomimo to rozpoznał merytorycznie sprawę. Sąd, uchylając decyzję Kolegium uznał, iż wydanie decyzji co do istoty, bez rozważenia kwestii posiadania przez autorów odwołania interesu prawnego w rozumieniu art. 28 Kpa, jest uchybieniem mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem stwierdzenie braku legitymacji do złożenia odwołania uniemożliwia wydanie decyzji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Nadto podkreślono, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, rozpatrzenie odwołania podmiotu niebędącego stroną w sprawie powoduje, że decyzja odwoławcza dotknięta jest kwalifikowaną wadą stanowiącą podstawę do stwierdzenia jej nieważności.
Mając na uwadze powyższe Sąd wskazał, że rzeczą organu odwoławczego przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie w pierwszej kolejności zweryfikowanie, czy odwołanie zostało wniesione przez uprawniony podmiot, a następnie w zależności od poczynionych ustaleń wydanie stosowanego orzeczenia.
Kolejna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr[...] , umarzająca postępowanie odwoławcze została przez WSA uchylona wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 940/13.
Uzasadniając wyrok Sąd zarzucił organowi odwoławczemu, iż nie zastosował się do zaleceń, jakie Wojewódzki Sąd Administracyjny zawarł w wyroku z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt: II SA/Sz 1142/12.
Sąd uznał, iż w treści uzasadnienia organ odwoławczy przytoczył jedynie szereg przepisów dotyczących interesu prawnego wynikającego z poszczególnych powołanych przez organ przepisów cyt. ustawy i bez przeprowadzenia analizy w oparciu o przepisy ustawy o udostępnieniu informacji udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, że nie są oni stroną w prowadzonym postępowaniu. Za błędne Sąd uznał także to, iż organ odwoławczy nie uzasadnił dlaczego umorzył postępowanie w sprawie wskazując jedynie na zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 138 § 1 pkt 3 Kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uzasadniając swoje rozstrzygnięcie nakazał organowi odwoławczemu zastosować się do wytycznych zawartych w wyroku z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie, której przedmiotem oceny była decyzja SKO z dnia [...] r. Nr[...] , utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] r. Sąd wskazał w zaleceniach dla organu odwoławczego jakimi przesłankami ma się kierować dokonując oceny, czy skarżącym przysługuje legitymacja procesowa do udziału w sprawie w charakterze strony. Organ odwoławczy zobowiązany został do dokonania analizy w oparciu o przepisy ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustalenia, czy autorom skargi przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości położonej w sferze oddziaływania inwestycji polegającej na budowie farmy elektrowni wiatrowych "[...] ", zaś po ustaleniu, czy i w jaki sposób planowana inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomość skarżących, wydać stosowne rozstrzygnięcie.
Pełnomocnik I. G. i M. G., kwestionując decyzję Burmistrz z dnia [...] r., wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił on wydanie decyzji z naruszeniem przepisów ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nieuwzględnienie w decyzji w całości uzgodnień Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w zakresie utrzymania funkcjonowania lokalnego korytarza ekologicznego, utrzymania ciągłości przydrożnej alei śródpolnej [...] oraz utrzymania istniejących śródpolnych szpalerów drzew i ograniczenie tych uzgodnień tylko do etapu budowy, podczas gdy powyższe warunki wskazane w postanowieniu dotyczą całego przedsięwzięcia (art. 80 ust. 1 pkt 1); brak uwzględnienia istotnych elementów ustaleń zawartych w raporcie; w szczególności oddziaływania elektrowni na klimat akustyczny środowiska, w tym na ludzi oraz powstanie bariery dla ptaków i nietoperzy, powodującej ich śmierć lub uszkodzenie ciał (art. 80 ust. 1 pkt 2); brak wyczerpującego określenia warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony wartości przyrodniczych oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich (art. 82 ust. 1 pkt 1b i 5); brak wyczerpującego odniesienia do wniosków i uwag zgłoszonych przez społeczeństwo oraz nie wskazanie ich zasadności bądź bezzasadności wniesionych uwag i wniosków, co w konsekwencji uniemożliwia uznanie, że ich ocena została dokonana w sposób racjonalny i przekonywający (art. 85 ust. 2 pkt 1a,b w związku z art. 80 ust. 1 pkt 3 oraz art. 37 pkt 2); naruszenie art. 7 i 77 Kpa, poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności koniecznych do dokładnego wyjaśnienie stanu faktycznego; naruszenie art.8 Kpa poprzez działanie organu w sposób sprzeczny z zasadą pogłębienia zaufania do organu; naruszenie art.10 Kpa poprzez nieodniesienie się organu do wszystkich okoliczności zgłoszonych przez strony; naruszenie art. 107 § 1-3 Kpa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji oceny stanu faktycznego w świetle konkretnych przepisów prawa i niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, a także brak uzasadnienia faktycznego i prawnego.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze umorzyło postępowanie odwoławcze.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że pierwszą czynnością podejmowaną przez organ odwoławczy po otrzymaniu pisma jest kontrola dopuszczalności odwołania. Postępowanie odwoławcze oparte jest na zasadzie skargowości i legitymacja do złożenia odwołania, zgodnie z art. 127 § 1 Kpa przysługuje stronie, tj. podmiotowi, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyło postępowanie, w którym została wydana decyzja organu pierwszej instancji. Utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz doktryna dokonując wykładni pojęcia interesu prawnego w rozumieniu art. 28 Kpa przyjmują obiektywną wersję legitymacji strony. Stroną w rozumieniu tego przepisu jest osoba fizyczna lub prawna albo też inna jednostka organizacyjna, która na podstawie obowiązującego prawa może uzyskać konkretne korzyści, albo też może być obarczona powinnością określonego zachowania wyznaczonego nakazem lub zakazem, jednakże dopiero po skonkretyzowaniu ich w decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej. W orzecznictwie dominuje zdecydowany pogląd, że tylko przepis prawa materialnego stanowiąc podstawę interesu prawnego stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. W przypadku decyzji o wydanie środowiskowych uwarunkowań prawem, które będzie stanowić podstawę do wyznaczenia stron danego postępowania, będą na przykład przepisy ustalające poszczególne standardy jakości środowiska. W postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko stronami tego postępowania bezsprzecznie będą właściciele działek położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, jak też właściciele działek objętych przewidywanym obszarem ograniczonego oddziaływania, jeżeli oddziaływanie planowanej inwestycji będzie wykraczać poza teren, do którego inwestor posiada tytuł prawny - będzie przekraczać ustalone prawem standardy. Obowiązek wyznaczenia (utworzenia) obszaru ograniczonego oddziaływania dla określonej inwestycji powinien wynikać, zgodnie z uregulowaniami Działu V "Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000" ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Naruszenie zatem prawnie chronionego interesu musi być udowodnione, np. wykazane w raporcie.
Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie bezsporne jest, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie - budowa farmy [...] elektrowni wiatrowych "[...] " zlokalizowane będzie na terenie o charakterze rolniczym, a punkty posadowienia poszczególnych elektrowni w ich bezpośrednim sąsiedztwie otoczone są ze wszystkich stron terenami rolniczym, na których nie są sprecyzowane wartości dopuszczalne poziomowi misji hałasu - tereny niechronione akustycznie. W załączniku graficznym obrazującym rozprzestrzenianie się hałasu dla wariantu trzeciego, przedstawiono najbliżej położoną zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i zagrodową, dla której dopuszczalny poziom hałasu wynosi 45,0 dB (raport Część C zał. graf.nr 3 dla wariantu trzeciego). Stosownie do uregulowań zawartych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, przeanalizowano zgodność poziomów dopuszczalnych dla analizowanego terenu i ustalono, że nie wpłyną one na zmianę klimatu akustycznego w sposób stwarzający zagrożenie dla okolicznych terenów. Inwestor dokonał wyboru wariantu trzeciego, zaś przeprowadzona analiza akustyczna potwierdziła, iż budowa farmy elektrowni wiatrowych nie wpłynie na zmianę klimatu akustycznego w sposób zagrażający dla okolicznych terenów chronionych.
Analiza raportu zawierającego m.in. oddziaływanie hałasu na przyległe tereny wykazała, że podczas oceny tego przedsięwzięcia określono zasięg jego oddziaływania. Dokonano tego, z uwzględnieniem metodyki obliczeń na podstawie Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. 2010, Nr 16, poz. 87) w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza oraz Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. 2007, Nr 120, poz. 826), w zakresie emisji hałasu.
Z treści raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, który zawierał szczegółową analizę oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne komponenty środowiska w fazie realizacji i eksploatacji nie stwierdzono oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość I. i M. G. .
Szczegółowa analiza usytuowania działek należących do odwołujących potwierdziła bezspornie, iż należąca do odwołujących nieruchomość (dz. nr [...] ), znajduje się poza granicami strefy ewentualnego oddziaływania na środowisko w miejscowości [...] nr [...] , w odległości [...] metrów od miejsca posadowienia poszczególnych wiatraków, a więc zgodnie z przeprowadzoną analizą nie znajduje się w strefie prawnie chronionej. Tym samym nie jest możliwe uznanie ich za stronę w przedmiotowym postępowaniu.
Powyższe wynika bezspornie z załącznika graficznego do raportu oddziaływania z środowiska, a w szczególności zakreślonego miejsca położenia nieruchomości stron względem miejsc posadowienia turbin i zakreślonej strefy (obszaru) oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Co do odległości jaka istnieje pomiędzy działką stron, względem posadowienia najbliższego wiatraka na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu [...] r. wypowiedział się także pełnomocnik I. G.j i M. G., podając, iż "działka jego mandantów nie graniczy z terenem inwestycji, gdyż od najbliższego wiatraka znajduje się w odległości około 1300 metrów".
Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji a inwestycja uniemożliwi lub utrudni korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem(art. 143 Kc). W przedmiotowej sprawie zatem należy uznać, że oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia nie będzie ingerowało w prawa rzeczowe I. i M. G. , co skutkuje uznaniem, że nie mają oni interesu prawnego w niniejszej sprawie, a zatem nie posiadają przymiotu strony.
Organ odwoławczy wskazał również, iż w przypadku spraw dotyczących środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia rozstrzyganych na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko osoby nie posiadające opartego na prawie materialnym interesu prawnego, mogą jedynie korzystać z ograniczonego zakresu uprawnień, poprzez możliwość składania uwag lub wniosków. Nie jest to związane ze statusem strony postępowania, ani nie przyznaje przez to zainteresowanym statusu strony. Jedynie w przypadku podmiotów posiadających interes prawny w określonych sprawach z zakresu ochrony środowiska, załatwianych w drodze decyzji administracyjnej, rozumiany w przedstawiony wyżej sposób realizacji ich uprawnień, przejawiać się może w możliwości ich udziału w takich postępowaniach. Nie jest jednak możliwe dopuszczenie do udziału w konkretnym postępowaniu administracyjnym w sprawie z zakresu ochrony środowiska - jako stron - wszystkich potencjalnie zainteresowanych tym osób, w tym również tych, które nie posiadają w danym postępowaniu interesu prawnego, obiektywnie znajdującego ochronę w normach materialnoprawnych. Status strony, obejmuje zaś jedynie osoby spełniające przedstawione wyżej warunki i przesłanki, których autorzy odwołania - jak to zostało wykazane - nie spełniają
W związku z powyższym, zdaniem organu II instancji, ustosunkowywanie się do merytorycznych zarzutów odwołania dotyczących przebiegu postępowania poprzedzającego wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji byłoby przedwczesne i nieuzasadnione.
Pismem z dnia [...] r. I. i M. G., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
- art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie polegające na wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia niezgodnie z wytycznymi Sądu wskazanymi w wyroku z dnia 21 listopada 2013 r. oraz w poprzedzającym go wyroku z dnia 7 marca 2013 r.,
- art. 28 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że właściciele nieruchomości położonych w pobliżu planowanego przedsięwzięcia, w tym skarżący, nie posiadają interesu prawnego w toczącym się postępowaniu, podczas gdy ze stanu faktycznego sprawy wynika, że nieruchomość skarżących znajduje się w zasięgu oddziaływania planowanego inwestycji, w związku z tym mają oni interes prawny w niniejszej sprawie, który wynika wprost z art. 140 K.c.,
- art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,
- art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie,
- art. 6, art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wydanie decyzji sprzecznej z prawem i nieodniesienie się do wszystkich twierdzeń stron, w szczególności zawartych w piśmie z dnia [...] r., tj. m.in. zależności wysokości elektrowni wiatrowej 170m w stosunku do nieruchomości skarżących, wibracji spowodowanych budową i funkcjonowaniem farmy wiatrowej, tzw. efektu cienia oraz umiejscowienia elektrowni wiatrowej w kontekście prowadzonej działalności agroturystycznej przez skarżących.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której wyżej mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym złożona skarga, w ocenie Sądu, nie może zostać uwzględniona.
W rozpoznawanej sprawie, kwestią kluczową było wyjaśnienie, czy odwołanie wniesione przez skarżących zostało złożone przez uprawniony podmiot. Kwestia ta wiązała się nierozerwalnie z koniecznością oceny, czy zasięg oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy elektrowni wiatrowych został określony w sposób prawidłowy.
Zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istotne jest, iż przymiot strony nie zależy od jakiegokolwiek zainteresowania wynikiem sprawy, a jedynie od interesu prawnego, który należy rozumieć jako interes wynikający z normy prawa materialnego, przy czym aby interes ten stanowił podstawę zakwalifikowania określonego podmiotu jako strony postępowania musi pozostawać w bezpośrednim, konkretnym, indywidualnym i aktualnym związku z postępowaniem w określonej sprawie administracyjnej.
Stwierdzenie istnienia takiego interesu wymaga zaistnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej (vide: wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1876/99). Źródłem interesu prawnego mogą być normy prawa administracyjnego a także prawa cywilnego dotyczące własności. Sam interes prawny nie uzasadnia jednak jeszcze statusu strony konkretnego postępowania, zgodnie bowiem z treścią art. 28 k.p.a. o stronie postępowania administracyjnego można mówić dopiero po stwierdzeniu opisanego wyżej związku pomiędzy tym interesem a postępowaniem w konkretnej sprawie administracyjnej. Dla ustalenia tego związku konieczna jest zatem również analiza przedmiotu postępowania administracyjnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 225/11).
Zdaniem Sądu, organ odwoławczy zastosował się do zaleceń, jakie tutejszy Sąd zawarł w wyrokach z dnia 7 marca 2013 r. i z dnia 21 listopada 2013 r., i – w oparciu o przepisy ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak również zebrany w sprawie materiał dowodowy – prawidłowo ustalił, że planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na nieruchomość, stanowiącą własność skarżących, a tym samym nie mają oni interesu prawnego w postępowaniu w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji opisanego wyżej przedsięwzięcia.
Dokonując oceny, czy ww. nieruchomość znajduje się w obrębie oddziaływania planowanej inwestycji organ II instancji oparł się na raporcie oddziaływania na środowisko i innych oświadczeniach składanych zarówno przez wnioskodawcę, jak i skarżących i ich pełnomocnika.
W tym miejscu wskazać należy, że przedmiotowy raport jest dowodem prywatnym, lecz o szczególnej mocy dowodowej. Jego szczególny charakter wynika w szczególności z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą.
Oczywiście, jak każdy inny dokument prywatny, także przedmiotowy raport podlega ocenie dokonywanej przez organ administracyjny w toku postępowania. W sytuacji, gdy treść raportu budzi wątpliwości lub gdy organ ma trudności z interpretacją zapisów raportu, winien rozważyć przeprowadzenie innego dowodu, np. z opinii biegłego, który na użytek toczącego się postepowania dokona obiektywnej oceny zarzutów odnoszących się do raportu.
W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie, organ odwoławczy zasadnie uznał, iż treść raportu w odniesieniu do kwestii oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość skarżących nie budzi wątpliwości, a w konsekwencji brak było uzasadnienia dla przeprowadzenia dodatkowych dowodów na okoliczność istnienia takiego oddziaływania. Innymi słowy, przyjęty w sprawie jako dowód raport o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko zawiera informacje wystarczające do stwierdzenia, że oddziaływanie planowanej inwestycji nie będzie wychodzić poza obszar zaznaczony na mapie ewidencyjnej dołączonej do wniosku.
Wspomniany raport zawiera szczegółową analizę oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne komponenty środowiska w fazie realizacji i eksploatacji, w tym w zakresie emisji hałasu na przyległe tereny. Nieruchomość należąca do skarżących, niegranicząca bezpośrednio z terenem inwestycji i usytuowana w odległości około 1300 m od miejsca posadowienia poszczególnych wiatraków - co wynika bezspornie z treści raportu, jego załącznika graficznego i oświadczeń pełnomocnika skarżących – znajduje się poza granicami prawnie chronionej strefy ewentualnego oddziaływania na środowisko.
Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że planowana inwestycja uniemożliwi lub utrudni skarżącym korzystanie z ich nieruchomości zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem.
Ze wskazanych przyczyn podzielić należy stanowisko Kolegium, iż skoro oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia nie będzie ingerowało w prawa rzeczowe I. i M. G. , to uznać należało, że nie mają oni interesu prawnego w niniejszej sprawie, a zatem nie mogą oni skutecznie kwestionować decyzji organu I instancji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji ww. przedsięwzięcia.
W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.