II SA/SZ 485/04

II SA/Sz 485/04 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2005-06-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Henryk Dolecki /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Grzegorczyk-Meder
Maria Mysiak
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par 1 pkt 1 lit c w zw. z art 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki /spr./ Sędziowie: Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Wojewody z dnia [...]r., [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego i zasiłku dla bezrobotnych I. u c h y l a zaskarżoną decyzję, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Wojewoda , działając na podstawie art. 6c ust. 2 pkt. 2 i art. 13 ust. 3 pkt. 5 ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 58 z 2003r. poz. 514 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt. 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania D. S. od decyzji Starosty z dnia [...]r. orzekającej utratę statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...] r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że D. S. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu [...]r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku od dnia [...]r. Stronie wyznaczono termin zgłoszenia się w urzędzie pracy celem potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy na dzień [...]r. W wyznaczonym terminie bezrobotna nie stawiła się i nie powiadomiła w ciągu [...] dni o przyczynie swojego niestawiennictwa.
D. S. odwołała się od decyzji I instancji i zarzuciła, że od dnia [...]r. do [...] r. była [...] i jednocześnie nie wiedziała o powinności zgłoszenia swojej [...] w urzędzie pracy.
Zdaniem organu odwoławczego dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zasadnicze znaczenie ma treść przepisu art. 13 ust 2 i 3 pkt 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zgodnie z którym bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach, a starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w ciągu [...] dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres [...] miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Z treści tego przepisu wynika, że niestawiennictwo w wyznaczonym terminie tylko wówczas nie powoduje utraty statusu bezrobotnego, gdy bezrobotny spełni łącznie dwa warunki, a mianowicie powiadomi powiatowy urząd pracy w ciągu [...] dni i usprawiedliwi przyczynę niestawiennictwa. Strona nie spełniła jednego z wymienionych warunków tj. nie powiadomiła właściwego urzędu w ciągu [...] dni o przyczynie niestawiennictwa.
W tej sytuacji organ odwoławczy uznał za bezprzedmiotowe rozstrzyganie, czy podana już po upływie przewidzianego terminu przyczyna nie stawienia się, mogłaby zostać uznana za usprawiedliwioną, gdyby została podana w ciągu [...] dni od wyznaczonego dnia stawienia się.
Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła D. S. wnosząc o przywrócenie statusu osoby bezrobotnej.
Skarżąca podała, że nie stawiła się w wyznaczonym dniu tj. [...]r. ponieważ była [...] od [...]r. do [...]r. i na tą okoliczność załączyła do odwołania od decyzji Starosty zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza rodzinnego ZOZ Gminy
Organ odwoławczy nie uwzględnił zaświadczenia lekarskiego, pomimo iż jednoznacznie usprawiedliwia skarżącą. Ponadto skarżąca zarzuciła, że nie pouczono jej o skutkach nie złożenia w wyznaczonym terminie oświadczenia o zdolności do pracy. W następnym dniu po ustaniu choroby skarżąca stawiła się w PUP i otrzymała krzywdzącą decyzję Starosty o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku.
Zdaniem skarżącej rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28.02.1997r. w sprawie szczególnych zasad przyznawania świadczeń określonych w ustawie o zatrudnianiu i bezrobociu w § 7 przewiduje, że bezrobotny będący nawet szkoleniowo zatrudniony jest usprawiedliwiony, gdy w terminie dwóch dni po ustaniu choroby dostarczy zaświadczenie lekarskie o niezdolności do pracy. Powołane rozporządzenie mówi wyraźnie, że w stosunku do skarżącej zostały naruszone w sposób rażący zasady współżycia społecznego. Stanowią o tym przepisy prawa powszechnego.
Skarżąca wskazała poza tym, że wychowuje [...] dzieci w wieku [...] lat, swe obowiązki pracownicze zawsze wypełniała wzorowo, uczciwie zasługuje na statut osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku. Szuka aktywnie pracy, bo wie że Powiatowy Urząd Pracy nie posiada ofert pracy przy tak wysokim bezrobociu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji ostatecznej dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego dała podstawę do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Ma też obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie organ wskazał, że osoba bezrobotna ma obowiązek stawienia się we właściwym powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Jeżeli tego nie uczyni, to starosta pozbawia taką osobę statusu bezrobotnego. Obowiązek stawiennictwa jest spełniony jeżeli bezrobotny nie stawił się w wyznaczonym terminie ale w ciągu [...] dni powiadomił organ o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.
Skarżącej wyznaczono kolejny termin stawienia się w powiatowym urzędzie pracy na dzień [...]r. ale w wyznaczonym terminie nie stawiła się i w ciągu [...] dni nie powiadomiła o przyczynie niestawiennictwa. D. S. zgłosiła się natomiast w dniu [...]r. wyjaśniając, że była [...], a następnie do odwołania załączyła zaświadczenie lekarskie datowane na dzień [...]r. z którego treści wynika, że była [...] w dniach od [...]r. do [...]r. W zaświadczeniu lekarz stwierdził, że [...] wymaga stałego przyjmowania [...].
W tej sytuacji organ odwoławczy przyjął, że bezprzedmiotowe jest rozstrzyganie, czy podana przez skarżącą przyczyna nie stawienia się, mogłaby zostać uznana za usprawiedliwioną, skoro została wskazana po upływie [...]- dniowego terminu ustawowego.
Ze stanowiskiem organu nie można się zgodzić. Skarżąca korzystała ze zwolnienia lekarskiego do dnia [...]r. Niezwłocznie, bo w dniu następnym tj. [...]r. zgłosiła się do powiatowego urzędu pracy. Należało zatem wyjaśnić, czy nie zgłoszenie się w terminie było usprawiedliwione obiektywnymi przyczynami, to znaczy takimi, które uniemożliwiały wypełnienie ustawowego obowiązku przy dołożeniu wszelkich starań. Wymaga to poczynienia odpowiednich ustaleń, których zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co uzasadnia stwierdzenie, że została ona wydana z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien wyjaśnić wszystkie wskazane okoliczności, a następnie wydać stosowną decyzję.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w zw. z art. 152 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.