II GSK 2825/17

II GSK 2825/17 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2018-09-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-08-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Kowalik-Grzanka /sprawozdawca/
Mirosław Trzecki /przewodniczący/
Zbigniew Czarnik
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Gry losowe
Sygn. powiązane
III SA/Kr 1815/16 - Wyrok WSA w Krakowie z 2017-04-05
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 134 par. 1, art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 174, art. 183 par. 1, art. 269 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 165
art. 2 ust. 3 i 4, art. 6 ust. 4, art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 2 pkt 2
Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.) Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 1815/16 w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. O. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1815/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę R. O. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
W toku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2013 r. w lokalu [...], zlokalizowanym na [...] w [...], funkcjonariusze celni stwierdzili cztery urządzenia do gry, w tym jeden należący do skarżącego: Bell Scatter nr [...], który w chwili rozpoczęcia kontroli był włączony do zasilania i gotowy do gry. Na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej kontrolujący przeprowadzili eksperyment (grę kontrolną), w wyniku którego ustalili, że na ww. automacie można prowadzić gry z naruszeniem przepisów ustawy o grach hazardowych. Opierając się na tych ustaleniach, organ l instancji decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., wydaną na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 2 pkt 2, art. 90 i art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 612 ze zm., obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 165 ze zm. dalej: u.g.h.) wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.
Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia [...] października 2016 r.
Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną dokonane przez organ pierwszej instancji oraz sformułowane na ich podstawie wnioski wskazując w szczególności, że skarżący był podmiotem urządzającym gry na automacie, jako jego właściciel, czerpiący zyski z tego procederu, zaś skontrolowane urządzenie spełnia wymogi do zakwalifikowania gier na nim prowadzonych jako gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 4 u.g.h., przy czym gry na tym automacie urządzane były poza kasynem gry.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - dalej jako "p.p.s.a.".
Sąd I instancji stwierdził, że postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie przeprowadzone zostało z poszanowaniem wszelkich zasad wynikających z przepisów regulujących postępowanie podatkowe.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 247 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm. – dalej: o.p.) Sąd I instancji odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt P 32/12, podkreślił, że o podwójnym karaniu można mówić tylko wtedy, gdy kara administracyjna ma charakter represyjny. Kara pieniężna określona w art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 2 pkt 2 u.g.h. jest konsekwencją zastosowania środka o pewnej skali dolegliwości dla osób, które nie dopełniły ustawowych obowiązków. Kara ta nie stanowi represji (brak elementu winy) za naruszenie prawa, ale jest formą zabezpieczenia przed możliwością wystąpienia negatywnych skutków takiego naruszenia poprzez brak wpływów z tytułu legalnie prowadzonej działalności w tym zakresie. W przypadku kary z art. 89 u.g.h., istotna jest funkcja restytucyjna, uzupełniająca i rekompensująca straty Skarbu Państwa w zakresie braku wpływów z prowadzenia legalnej działalności. Kara ta stanowi zastępcze spełnienie obowiązku podatkowego. Wystarczającą podstawą do zastosowania kary pieniężnej z art. 89 u.g.h. jest konkretne zachowanie sprawcy czynu zabronionego z punktu widzenia treści normy prawnej. W takim przypadku mamy do czynienia z tzw. obiektywną odpowiedzialnością spowodowaną zaistnieniem okoliczności faktycznych określonych w przepisach prawa, bez względu na winę sprawcy oraz jego naganne zachowanie, bez badania przyczyny naruszenia prawa i okoliczności, które do tego doprowadziły.
Sąd I instancji wyjaśnił, że wniosek skarżącego, zawarty w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r., dotyczący konieczności przesłuchania strony, czy też przeprowadzenia dowodu z opinii jednostki badającej, jest bezpodstawny. Zasada wynikająca z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. nie ma charakteru bezwzględnego, a jeżeli organ celny, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać nie budzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Ustalenie charakteru gry w drodze opinii jednostki badającej jest trybem, który nie znajduje zastosowania w toku postępowania o nałożenie kary pieniężnej za prowadzenie gier bez stosownych uprawnień.
Sąd I instancji uznał, że organy wykazały, iż przedmiotowe urządzenie było automatem w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h. Hazardowy charakter gier prowadzonych na kontrolowanym automacie został wykazany przez organy, co obrazował wynik eksperymentu przeprowadzonego w dniu kontroli przez funkcjonariuszy celnych. Sąd I instancji podzielił również ustalenia organów co do uznania skarżącego, jako właściciela i beneficjenta użytkowania automatu, za urządzającego gry na automacie.
Omówiony wyrok skarżący zaskarżył w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz w każdym przypadku o zasądzenie kosztów postępowania.
Opierając skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:
1. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak rozstrzygnięcia w granicach sprawy - brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze przez skarżącego;
2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu skarżonego wyroku odniesienia się do zarzutów podniesionych przez skarżącego;
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej było sprzeczne z przepisami prawa;
4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa;
5. art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 ust. 1 u.g.h. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i wymierzenie kary pieniężnej, pomimo że stan faktyczny w odniesieniu do skarżącego nie spełnia przesłanek jego zastosowania;
6. art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 6 ust. 4 u.g.h. polegające na nałożeniu kary pieniężnej na osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, w sytuacji gdy karę pieniężną za urządzanie gry można orzec jedynie wobec podmiotu, który może takie gry prowadzić czyli spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, podczas gdy wobec osoby fizycznej art. 89 nie ma zastosowania, a co najwyżej można stosować przepis art. 107 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2226 ze zm., dalej: k.k.s.).
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie podniósł, że sąd I instancji nie wytłumaczył w sposób należyty akceptacji dla stosowania wskazanych przepisów w stosunku do osoby fizycznej.
Co do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej stwierdził, że Sąd I instancji nie wyjaśnił wystarczająco swojego stanowiska i podstawy prawnej rozstrzygnięcia poprzestając na stwierdzeniu, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. W ocenie skarżącego takie zachowanie Sądu I instancji ma istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w najmniejszym nawet stopniu nie pozwala na zrozumienie takiego rozstrzygnięcia oraz merytoryczną z nim polemikę.
Uzasadniając zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. skarżący kasacyjnie podniósł, że mimo iż wykazał on sprzeczność z prawem postępowania organów administracji publicznej, to skarga została oddalona.
Uzasadniając pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej jej autor powołał się na brak podstaw prawnych i faktycznych do obciążenia skarżącego karą. W jego ocenie nie przeprowadzono dowodów wskazujących, że urządzał on gry hazardowe. Urządzanie gier nie może być automatycznie utożsamiane z prowadzeniem, które to określenie ma inne znaczenie. Ustawodawca nie przewidział w ustawie z 2009 r. o grach hazardowych definicji "urządzania". W art. 89 ust. 1 u.g.h. mowa jest o "urządzającym gry"; zaś organ przytoczył jedynie definicję czasownika "urządzać", przez co bezzasadnie rozszerzył znaczenie ustawowego sformułowania. "Urządzanie gier" jest w tym wypadku pojęciem węższym niż samo pojęcie "urządzać", zarówno w zakresie przedmiotowym jak i podmiotowym. Skarżący przywołał wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi i zawartą tam akceptowaną przez skarżącego wykładnię pojęcia "urządzanie gier" jako "czynności związane z ustaleniem ich regulaminu, określeniem praw i obowiązków uczestników, zorganizowaniem i przystosowaniem lokalu, zatrudnieniem i przeszkoleniem pracowników; zapewnieniem stosownych zabezpieczeń".
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, które oparte zostały na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Celnej w Krakowie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za urządzenie gier na automacie poza kasynem gry stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co skutkowało oddaleniem skargi na tę decyzję.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że niewadliwie przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały - zdaniem Sądu I instancji - przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie przez organ administracji oceny, że skarżący urządzał gry na należącym do niego automacie do gier. Spełnianie przez zakwestionowane urządzenie cech, o jakich mowa w art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h. wynikało z tego, że skarżącemu przysługiwał tytuł prawny do urządzenia i pozostawało ono w jego władaniu.
Podważając zgodność z prawem zaskarżonego wyroku skarżący w ramach zarzutów podniesionych w pkt 1 – 4 petitum skargi kasacyjnej zmierzał do wykazania, że Sąd I instancji naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak rozstrzygnięcia w granicach sprawy - brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze przez stronę skarżącą, art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu skarżonego wyroku odniesienia się do zarzutów podniesionych przez skarżącego oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że postępowanie organów administracji publicznej było sprzeczne z przepisami prawa, a decyzje zostały wydane zostały z naruszeniem prawa.
Uwzględniając tak zarysowaną - w świetle stanowiska Sądu I instancji oraz stanowiska skarżącego - istotę sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie, w pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutów opartych na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to jest naruszenie art. 141 § 4 oraz art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a.
Zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. uzasadniony jest tym, że zdaniem skarżącego Sąd instancji naruszył ten przepis "poprzez brak rozstrzygnięcia w granicach sprawy – brak wystarczającego odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze". Tak postawiony zarzut jest całkowicie bezzasadny. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, by skarżący zarzucał Sądowi I instancji tak rozumiane wyjście poza granice sprawy. W istocie więc uzasadnienie tego zarzutu dotyczy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który to zarzut w skardze kasacyjnej został sprecyzowany w pkt 2.
Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku sądu administracyjnego I instancji, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia. Prowadzi to do wniosku, że Sąd I instancji uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Inną kwestią jest natomiast siła przekonywania zawartych w nim argumentów. Fakt, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez skarżącego nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można bowiem skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13).
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że orzekając na podstawie akt sprawy oraz w jej granicach, Sąd I instancji wskazał zarówno ustalenia faktyczne, które przyjął za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, co wyraziło się, między innymi, w wyeksponowaniu zasadniczych - z punktu widzenia istoty spornego w sprawie zagadnienia - elementów tychże ustaleń, i co poprzedzone zostało oceną odnośnie do prawidłowości ich przeprowadzenia przez organ administracji publicznej. Sąd I instancji wskazał na istotne dla sprawy ustalenia faktyczne i ich dokonanie przez organy uznał za prawidłowe. Ustalenia te dotyczyły w szczególności spełnienia przez gry na przedmiotowym urządzeniu cech określonych w art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h. jak i uznania skarżącego za urządzającego gry na automacie poza kasynem gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., gdyż był właścicielem i władającym automatem, a nadto beneficjentem jego użytkowania. Sąd I instancji wskazał też dowody, z których takie ustalenia faktyczne wynikały. Wywody Sądu I instancji w tym zakresie pozwoliły Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na pełną ocenę zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.
Sąd I instancji wskazał również zasadnie, podstawę prawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia oraz wyczerpująco ją wyjaśnił, co w tym względzie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w jednoznaczny sposób odnosiło się do normatywnego wzorca kontroli legalności zaskarżonego aktu, poprzez wyznaczenie ram materialnoprawnych i przepisów postępowania, które miały lub powinny mieć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.
W kontekście wynikającej z art. 134 § 1 p.p.s.a. zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną podkreślić należy, że sąd administracyjny I instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji niemających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi bowiem naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy.
Zarzut podniesiony w pkt 5 petitum skargi jest również nieuzasadniony. Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej w wysokości 12.000 zł podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Jak wyżej wskazano Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że zakwestionowane urządzenie spełniało cechy wymienione w art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h., a więc gry na nim były grami na automatach. Ustalił też prawidłowo, że skarżący urządzał gry na tym urządzeniu poza kasynem gry. Argumentacja skarżącego dotycząca różnic pomiędzy "prowadzeniem" a "urządzaniem gier" nie zasługuje na uwzględnienie. Chociaż w świetle przepisów ustawy mogą istnieć wątpliwości co do tego, które z osób mających mniejszy czy większy, pośredni czy bezpośredni udział w umożliwianiu gier na automatach poza kasynem można uznać za urządzających gry, to wątpliwości takich nie ma co do osób władających automatami i czerpiących z tego jednocześnie zasadnicze zyski uzależnione wprost od przychodów z danych urządzeń. Taką osobą był skarżący.
Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry na osobę fizyczną. Zdaniem skarżącego do uiszczenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może być zobowiązany jedynie podmiot, który takie gry może prowadzić, to jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością czy spółka akcyjna. Wskazać więc należy, że w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ustawodawca operuje pojęciem "urządzającego gry". Przepis ten nie konkretyzuje podmiotu, do którego jest adresowany. Podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność, jest więc każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. Nie ma natomiast znaczenia to, czy podmiot ten legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, a której - jak wynika z art. 6 ust. 4 u.g.h. - nie może uzyskać ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne o koncesję taką mogą się ubiegać. Podkreślić należy, iż art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. wskazuje, iż karze pieniężnej podlega zachowanie, które narusza zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych na automatach, nie wskazuje natomiast, iż tej karze podlega zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków, od spełnienia których w ogóle uzależnione jest rozpoczęcie, a następnie prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach. Powyższe znajduje potwierdzenie w stanowisku wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 16 maja 2016 r. w sprawie o sygn. akt II GPS 1/16 stanowiącej w punkcie 2 jej sentencji, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Uchwałą tą skład orzekający jest związany mocą art. 269 § 1 p.p.s.a.
Z tych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804). W rozpoznawanej sprawie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu należny jest z tytułu sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udziału reprezentującego organ radcy prawnego w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Organowi za udział w rozprawie nowo ustanowionego profesjonalnego pełnomocnika zasądzono koszty w wysokości 100% stawki minimalnej - 3600 zł.