II SA/Sz 48/22

II SA/Sz 48/22 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2023-02-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-01-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Krzysztof Szydłowski
Marzena Iwankiewicz
Patrycja Joanna Suwaj /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
127 par 1, art. 129 par. 1 i 2, art. 134 , art. 49 par. 1, art. 28
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 503
art. 53 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 lutego 2023 r. sprawy ze skargi A. M. , M. S. i M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Odwołanie od decyzji Wójta Gminy W. znak: [...] z dnia [...].07.2020 r., ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego złożyły sto dwadzieścia cztery osoby, tytułujące się "mieszkańcami miejscowości O.", wg załączonej listy z odręcznie naniesionymi imionami, nazwiskami i adresami oraz podpisami osób odwołujących się.
2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrzyło ww. odwołanie i decyzją znak: [...] z dnia [...] października 2020 r. uchyliło zaskarżoną decyzję, a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na nieprawidłowe ustalenie obszaru oddziaływania planowanej inwestycji i brak w aktach informacji z rejestru gruntów w zakresie pozostałych działek znajdujących się w obszarze analizowanym, Kolegium nie ma możliwości zweryfikować, czy osobom, które skorzystały z prawa wniesienia odwołania, prawo to w rzeczywistości przysługuje. W tej sytuacji należało kierować się ogólną zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 81a K.p.a., rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony.
3. Na powyższe rozstrzygnięcie, inwestor [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniósł sprzeciw, w wyniku którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 28 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 989/20 uchylił decyzję Kolegium, wskazując, że przed przystąpieniem do merytorycznej oceny odwołania, rzeczą organu odwoławczego było w tej sytuacji ustalenie, czy wszystkie osoby, które wniosły odwołanie są stronami postępowania. Bowiem dopiero w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia tej kwestii możliwe było przystąpienie do jego rozpoznania.
4. W ponownie prowadzonym postępowaniu SKO zleciło na podst. art. 136 §1 K.p.a. Wójtowi Gminy W. przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w zakresie ustalenia stron postępowania organu I instancji, oraz ustalenia danych osobowych osób, które złożyły odwołanie od decyzji w dniu 03.08.2020 r. oraz tytułu prawnego do uzyskania przymiotu strony ww. postępowania organu I instancji.
5. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] września 2021 r., postanowieniem nr [...], działając na podstawie:
- art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: K.p.a.),
- art. 1 ust. 1 i ust.2, art. 2, art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2018 roku poz. 570), w sprawie z odwołania stu dwudziestu czterech mieszkańców miejscowości O. wg załączonej listy, od decyzji Wójta Gminy W. znak: [...] z dnia [...].07.2020 r., ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...], na części działki nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], Gmina W., w wyniku uchylenia wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 989/20, decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego znak: [...] z dnia [...] października 2020 r. uchylającej ww. decyzję Wójta Gminy W., stwierdziło niedopuszczalność odwołania.
W uzasadnieniu Organ wskazał, że wyniki postępowania uzupełniającego przesłane do Kolegium przez Wójta Gminy W. wykazały, że żadna z osób, które wniosły odwołanie, nie wykazuje przymiotu strony przedmiotowego postępowania, zatem należy stwierdzić niedopuszczalność odwołania.
6. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiodło 71 osób. W wyniku przeprowadzonego postępowania odrzuceniu podlegały skargi 68 osób, natomiast Sąd rozpoznał skargę wywiedzioną przez A. M.-S., M. S. i M. K., która sprowadzała się do argumentacji przeciwko decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...], na części działki nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], Gmina W.. W ocenie Skarżących prawidłową definicją strony postępowania, jaką powinien przyjąć Organ jest ta z art. 28 K.p.a.
7. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł i jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
8. Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.
W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z brzmieniem art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
9. Przedmiotem kontroli sądowej w tak przyjętych kryteriach, w sprawie niniejszej jest postanowienie SKO w K. z dnia [...] września 2021 r., stwierdzające niedopuszczalność odwołania skarżących od decyzji Wójta Gminy W. znak: [...] z dnia [...] lipca 2020 r.
10. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy.
Zagadnienie dopuszczalności odwołania należy rozpatrywać w kontekście wymagań stawianych odwołaniu przez przepisy k.p.a. lub przepisy szczególne. Jak stanowi art. 127 § 1 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 1 i 2 k.p.a.).
Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Wyjaśnić należy, że postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania ma charakter wyłącznie procesowy i nie rozstrzyga merytorycznie sprawy. Tym samym zakres kontroli sądowej mającej za przedmiot takie postanowienie ogranicza się do analizy prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy art. 134 k.p.a.
Powyżej powołany przepis określa warunki konieczne, niezbędne do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy, to jest dopuszczalność odwołania oraz zachowanie terminu przewidzianego do jego wniesienia. Ocena spełnienia powyższych przesłanek formalnych jest obowiązkiem organu odwoławczego, przy czym jak podkreśla się w piśmiennictwie pierwszeństwo przed przesłanką zachowania terminu, ma przesłanka dopuszczalności skargi. Wniesienie odwołania, w sytuacji gdy stronie postępowania nie przysługuje żaden środek zaskarżenia skutkuje wydaniem postanowienia o niedopuszczalności odwołania. Natomiast stwierdzenie przez organ odwoławczy, że przysługujący stronie środek zaskarżenia został wniesiony z uchybieniem terminu, powoduje bezskuteczność odwołania czego następstwem jest ostateczność decyzji wykluczająca merytoryczną kognicję organu odwoławczego. Wskazać również należy, że przepisy k.p.a. nie definiują pojęcia niedopuszczalności odwołania, co skutkuje stwierdzeniem, że warunki dopuszczalności odwołania wynikają z przepisów k.p.a. określających przedmiot zaskarżenia, toku postępowania, a także określających podmioty uprawnione do wniesienia odwołania (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydanie 7, Warszawa 2021 r., C.H. BECK, str.1151-1153).
Podkreślenia wymaga również, że postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania nie ma charakteru merytorycznego, lecz jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że odwołanie nie może zostać rozpoznane. Tym samym przedmiot badania sądu rozpoznającego skargę na tego rodzaju postanowienie ogranicza się zatem jedynie do skontrolowania legalności orzeczenia o niedopuszczalności odwołania, natomiast nie obejmuje oceny, co do podniesionych w skardze innych zarzutów.
W orzecznictwie ugruntował się pogląd, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych (por. m.in. wyrok NSA z 10 marca 2009 r., II OSK 316/08, CBOSA). W pierwszej grupie wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Do podmiotowych przyczyn niedopuszczalności odwołania zalicza się wniesienie środka zaskarżenia przez osobę niemającą do tego legitymacji, bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych (por. m.in. wyrok NSA z 11 grudnia 2007 r., II OSK 1661/06, CBOSA).
W kontrolowanej sprawie przyczyną niedopuszczalności odwołania był brak legitymacji po stronie osób wnoszących środek zaskarżenia.
11. Zgodnie z art. 49 § 1 Kpa, jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej.
Zgodnie natomiast z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm.), o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.
12. Przechodząc zaś do meritum sprawy należy wyjaśnić, że Organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że w konkretnym przypadku zachodzi niedopuszczalność wniesionego przez stronę skarżącą zażalenia, z przyczyny o charakterze podmiotowym.
Należy podkreślić, że stronami postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego są inwestor oraz właściciel i użytkownik wieczysty nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego oraz właściciele bądź użytkownicy wieczyści nieruchomości znajdujących się w zasięgu oddziaływania przyszłej inwestycji. Zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Na piśmie zawiadamia się wyłącznie Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego. Natomiast pozostałe strony, zawiadamiane w drodze obwieszczenia, należy ustalić na zasadach ogólnych, tj. art. 28 K.p.a. W myśl tej normy, stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Należy przyjąć, że w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, przymiot strony przysługuje właścicielom nieruchomości położonych na terenie objętym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia.
Jak wynika z akt sprawy, w wyniku wyroku WSA w Szczecinie z dnia 28 stycznia 2021 (sygn. akt II SA/Sz989/20) SKO zleciło Organowi I instancji przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia czy wszystkie osoby, które wniosły odwołanie są stronami postępowania. Organ I instancji w odpowiedzi na zalecenia natomiast, w czytelnej i jednoznacznej formie przedstawił zestawienie danych osobowych wszystkich osób odwołujących się, imiona, nazwiska, adres oraz nr działki, do której osoba posiada tytuł własności (poza jedną osoba, której nie udało się zweryfikować z uwagi na nieczytelność pisma). Do wykazu załączono mapę w skali 1:5000 - wydruk z systemu WebEWID z zaznaczeniem wszystkich ustalonych działek. Oznaczono również na tej mapie lokalizację planowanej inwestycji, która jest przedmiotem decyzji lokalizacyjnej. Załączono także rysunek w skali 1:1000 przedstawiający otoczenie analizowanej stacji bazowej, obrazujący brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych - obszar oddziaływania wykazano na 70 m wokół planowanej stacji bazowej oraz rysunek obrazujący przewidywane obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych (zasięg poniżej 40 m). Kolegium porównało przesłane opracowania w zakresie oddziaływania planowanej stacji bazowej z Kwalifikacją Przedsięwzięcia złożoną wraz z wnioskiem Inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego i prawidłowo, zdaniem Sądu doszło do przekonania, że ustalenia w tym zakresie są tożsame. Zgodnie z Kwalifikacją Przedsięwzięcia, odległość w osi głównej wiązki promieniowania wynosi 70 m (k. 61 akt), a maksymalny zasięg występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych wynosi dokładnie 39,6 m (k. 76 akt).
Biorąc powyższe pod uwagę, co do argumentów SKO w sprawie braku interesu prawnego wnoszących odwołania i uznania, że przymiot strony przysługuje właścicielom nieruchomości położonych na terenie objętym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia, to są one trafne. Dany podmiot posiada interes prawny wtedy, gdy na podstawie konkretnego przepisu prawa może skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami tego podmiotu. To nie art. 28 k.p.a. wyznacza w danym postępowaniu dla konkretnej osoby status strony, ale odrębny przepis (norma prawna), który chroni prawa danej osoby, a celem postępowania administracyjnego jest wydanie rozstrzygnięcia ingerującego lub kształtującego te prawa (tak wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 2534/19). Inaczej mówiąc, podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wypływają żadne uprawnienia ani obowiązki o charakterze prawnym, nie ma w świetle przepisu art. 28 k.p.a. przymiotu strony. Nie posiada więc legitymacji do kwestionowania zapadłych rozstrzygnięć. Od pojmowanego w taki sposób interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, jednakże nie może wykazać w prowadzonym postępowaniu i w jego przedmiocie przepisu prawa, który stanowiłby podstawę jego roszczeń.
13. Stroną postępowania prowadzonego w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego są właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio lub w dalszej odległości od nieruchomości objętej wnioskiem, jednakże pod warunkiem, że nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Status strony w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest ściśle powiązany z legitymowaniem się prawem własności lub prawem użytkowania nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. W przypadku braku tego rodzaju praw, po stronie podmiotów wykazujących wolę uczestnictwa w postępowaniu zachodzi zatem jedynie interes faktyczny, który nie jest tożsamy z interesem prawnym, będącym warunkiem koniecznym do uznania za stronę postępowania. Podobne stanowisko zajął WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 8 maja 2019 r. (sygn. akt II SA/Gd 16/19): "Dla ustalenia stron postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, innych niż wnioskodawca, konieczne jest przede wszystkim prawidłowe ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia, przy czym przyjąć należy, że chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone dopuszczone prawem normy tego oddziaływania. Stroną analizowanego postępowania jest więc niewątpliwie właściciel każdej nieruchomości położonej na terenie objętym tak rozumianym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia (wynikającym z konkretnej normy prawnej)".
Z prawidłowo przeprowadzonych ustaleń Organu odwoławczego wynika, że nieruchomości Skarżących znajdują się obecnie daleko poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji (działka [...], [...], [...]). W tej sytuacji już na pierwszy rzut oka można uznać, że brak obecnie interesu prawnego po stronie Skarżących. Ta okoliczność dodatkowo przemawia za prawidłowością rozstrzygnięcia SKO.
14. Na marginesie trzeba powiedzieć, że do niedawna przy okazji badania kwestii oddziaływania brano pod uwagę przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839), wskazującego przedsięwzięcia mogące potencjalnie lub znacząco oddziaływać na środowisko, także w zakresie stacji bazowych. Jednakże przepisy dotyczące instalacji radiolokacyjnych, radionawigacyjnych i radiokomunikacyjnych, a to § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 zostały uchylone przez § 1 pkt 1 lit. b oraz odpowiednio § 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia z dnia 5 maja 2022 r. (Dz.U.2022.1071) zmieniającego powyższe rozporządzenie z dniem 4 czerwca 2022 r. Jak chodzi o przepis przejściowy, to § 2 rozporządzenia zmieniającego brzmiał następująco: "Do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że w art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie wymieniono decyzji o lokalizacji celu publicznego. W ocenie Sądu jednak do tej decyzji wskazany § 2 rozporządzenia zmieniającego stosuje się odpowiednio. W art. 72 wymieniono bowiem decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, a są to decyzje wydawane w oparciu o ten sam akt prawny, czyli ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Takie samo stanowisko w przedmiocie zbliżonego charakteru obu decyzji zajął WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 18 stycznia 2018 r. (sygn. akt II SA/Go 1026/17) teza 6: "W art. 72 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy z 2008 r. wymieniono tylko decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną na podstawie u.p.z.p., nie wskazując na decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednak uznać należy, iż powyższy przepis odnieść można także do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, mając na uwadze, iż do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednio znaczną część przepisów dotyczących decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz, że obie te instytucje uregulowane są w tym samym rozdziale u.p.z.p., spełniając w istocie ten sam cel, tylko w odniesieniu do różnych przedsięwzięć". Podobnie wśród decyzji z art. 72 ust. 1 umieszcza decyzję o lokalizacji celu publicznego (choć w innym kontekście, bo w odniesieniu do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) wyrok WSA w Kielcach z dnia 6 kwietnia 2020 r. (sygn. akt II SA/Ke 212/20): "Choć decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie została wymieniona w art. 72 ust. 1 u.u.i.ś., który określa, przed uzyskaniem jakich decyzji następuje wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niewątpliwie należy ją ocenić jako decyzję wymagającą wcześniejszego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (o ile przepisy szczególne wskazują na taką konieczność)". W rezultacie przy przyjęciu, że § 2 rozporządzenia zmieniającego należy odnieść także do decyzji o lokalizacji celu publicznego, w niniejszej sprawie stosować należało Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w nowym brzmieniu, a więc bez wcześniejszych ograniczeń. Oznacza to, że jedynymi normami prawnymi związanymi z obszarem oddziaływania były te wynikające ze wskazanego Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Jednakże, jak to już wcześniej wskazano, z opisanego rozporządzenia w nowym brzmieniu nie można wyprowadzić ograniczeń i elementów oddziaływujących na nieruchomości Skarżących. Wobec tego brak interesu prawnego na tym etapie postępowania jest oczywisty.
15. W świetle zarysowanego stanu prawnego pozostają bezskuteczne zarzuty naruszenia wskazanych w skardze norm prawnych.
16. Z wymienionych przyczyn na zas. art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.