II SA/Sz 475/25

II SA/Sz 475/25 - Postanowienie WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-07-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Katarzyna Sokołowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6269 Inne o symbolu podstawowym 626
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 87
art. 16 ust 11
Ustawa z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 58 par 1 pkt 1 i par 3, art. 232 par 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na informację Burmistrz w przedmiocie nierozstrzygnięcia konkursu na stanowisko Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącej kwotę 200 (dwieście) zł, uiszczoną tytułem wpisu od skargi.
Uzasadnienie
A. B., dalej jako "skarżąca", wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na informację Burmistrz, w przedmiocie nierozstrzygnięcia konkursu na stanowisko Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury
Zaskarżonej informacji zarzuciła naruszenie art. 16 ust. 11 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 87 – j.t.) dalej jako "u.o.p.d.k." i art. 8 § 1 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi, skarżąca wskazała, że od 1 maja 2022 r. do 30 kwietnia 2025 r. piastowała stanowisko Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury. Przed upływem jej kadencji, w dniu 9 kwietnia 2025 r., w Biuletynie informacji Publicznej ogłoszono konkurs na stanowisko. Następnie skarżąca przedstawiła przebieg postępowania konkursowego, wskazując na posiadane kwalifikacje i doświadczenie zawodowe.
Wyjaśniła, że do konkursu stanęły dwie kandydatki. W dniu 30 kwietnia 2025 r. organ opublikował informację, z której wynika, że o wyborze kandydata na stanowisko decydowała rozmowa kwalifikacyjna, podczas której oceniano predyspozycje i umiejętności gwarantujące prawidłowe wykonanie zadań na objętym konkursem stanowisku. Podano, że żaden z kandydatów nie spełnił wymaganych oczekiwań, w związku z czym konkurs pozostał nierozstrzygnięty.
Skarżąca podniosła, że w związku z taką treścią informacji zwróciła się do Burmistrza o udostępnienie informacji i dokumentów dotyczących przebiegu konkursu i otrzymała informację, z której wynika, ze wszelkie dokumenty i informacje dotyczące konkursu znajdują się na stronie BIP Urzędu Miejskiego
Skarżąca wskazała, ze jakkolwiek rozumie, iż organ przy podejmowaniu decyzji o wynikach konkursu posiada pewną swobodę, jednak w jej ocenie dowolność ta nie może oznaczać zamieszczenia informacji o nierozstrzygnięciu konkursu bez podania kryteriów, których kandydatka nie spełniła. Uniemożliwia jej to bowiem ocenę własnej przydatności zawodowej i nosi znamiona dowolności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc w pierwszej kolejności, że sprawa wywołana skargą nie należy do kognicji sądów administracyjnych. Podkreślił, że skarżąca skarży jedynie poszczególną czynność, a nie wynik konkursu.
Dalej organ wskazał, że w wypadku, gdyby Sąd uznał skargę za dopuszczalną, wówczas należałoby się skoncentrować na tym, czy zaskarżona informacja została wydana z naruszeniem prawa, a nie na ocenie kandydata na stanowisko dyrektora instytucji.
Końcowo organ wyjaśnił, że Rada Miejska podjęła w dniu 26 czerwca 2025 r. uchwałę nr XVII/116/2025 r., w przedmiocie zamiaru połączenia Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy i Gminnego Ośrodka Kultury, co oznacza, że nie będzie potrzeby powoływania Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 t.j.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Poddanie we wskazanym przepisie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta.
Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 p.p.s.a., który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne.
W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z
2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2023 r. poz. 615, z późn.zm), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.).
Mając zatem na względzie powyższe, zauważyć należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach ściśle przez ustawę określonych.
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na informację Burmistrza w przedmiocie nierozstrzygnięcia konkursu na stanowisko Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury, zarzucając naruszenie art. 16 ust. 11 u.o.p.d.k. i art. 8 k.p.a.
Należy zatem wyjaśnić, że zgodnie z art. 16 ust. 1 przywołanej ustawy kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury można wyłonić w drodze konkursu, z zastrzeżeniem ust. 2, w którym przewidziano, że w samorządowych instytucjach kultury, których wykaz określi, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, biorąc pod uwagę ich znaczenie dla kultury narodowej, wyłonienie kandydata na stanowisko dyrektora następuje w drodze konkursu, z zastrzeżeniem ust. 3.
Stosownie zaś do ust. 11 tego przepisu konkurs pozostaje nierozstrzygnięty w razie stwierdzenia przez komisję konkursową, że żadna oferta nie spełnia warunków określonych w ogłoszeniu o konkursie lub że żaden z uczestników dopuszczonych do udziału w konkursie nie spełnia kryteriów oceny, o których mowa w ust. 5a pkt 1.
Gminny Ośrodek Kultury nie został ujęty w rozporządzeniu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 30 lipca 2015 r. w sprawie wykazu samorządowych instytucji kultury, w których wyłonienie kandydata na stanowisko dyrektora następuje w drodze konkursu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1298).
Z przywołanych przepisów wynika, że przeprowadzenie konkursu w przypadku instytucji, które nie zostały ujęte w wykazie, o którym mowa nie jest obligatoryjne, a analiza art. 16 u.o.p.d.k. prowadzi do wniosku, że ustawodawca nie przewidział szczególnych regulacji dotyczących sposobu przeprowadzenia konkursu innego, aniżeli określony w ust. 2. Jednak, w ocenie Sądu, regulacje dotyczące przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora instytucji kultury mogą być stosowane odpowiednio.
Szczegółowe zasady przeprowadzenia konkursu określa rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 12 kwietnia 2019 r. w sprawie konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury (Dz. U. z 2019 r. poz. 724), dalej jako "rozporządzenie". W § 11 rozporządzenia wskazano, że z posiedzeń komisji są sporządzane protokoły, które podpisują członkowie komisji obecni na posiedzeniu.
Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia, protokół końcowy, o którym mowa w art. 16 ust. 5a pkt 3 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, zawiera:
1) imiona i nazwiska:
a) przewodniczącego komisji oraz pozostałych członków komisji,
b) uczestników konkursu oraz
2) co najmniej:
a) informację o liczbie głosów uzyskanych przez poszczególnych uczestników konkursu w kolejnych głosowaniach,
b) informację o wyniku postępowania konkursowego wraz z uzasadnieniem.
Do protokołu końcowego załącza się dokumenty określające spełnienie kryteriów oceny uczestników konkursu (ust. 2).
Protokół końcowy bez załączników udostępnia się na stronie podmiotowej w Biuletynie Informacji Publicznej organizatora, do czasu powołania dyrektora instytucji kultury albo ogłoszenia kolejnego konkursu zgodnie z art. 16 ust. 13 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, nie krócej niż na okres 30 dni i nie dłużej niż na okres 2 lat (ust. 3).
Przystąpienie do procedury konkursowej w badanej sprawie wiązało się z powołaniem komisji konkursowej, zarządzeniem Burmistrza z 24 kwietnia 2025 r., wydanym na podstawie art. 16 ust. 1 u.o.p.d.k. i wspomnianego rozporządzenia, bez wskazania jednostki redakcyjnej.
Skoro zatem Burmistrz powołał komisję konkursową, to jej zadaniem było przeprowadzenie konkursu i wyłonienie kandydata na dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury, bądź uznanie, że ogłoszony konkurs pozostaje nierozstrzygnięty.
Obowiązkiem komisji było także sporządzenie protokołu końcowego spełniającego wymagania, o których mowa w § 12 ust. 1 rozporządzenia, który to protokół powinien zostać opublikowany w Biuletynie Informacji Publicznej.
Podkreślenia jednak wymaga, że to nie Burmistrz jest organem właściwym do wskazania powodów, dla których konkurs pozostał nierozstrzygnięty, a powołana przez niego komisja konkursowa. Tym samym zamieszczone przez ten organ ogłoszenie, z którego wynika, że konkurs nie został rozstrzygnięty ma wyłącznie walor informacyjny, nie stanowi jednak czynności administracyjnej, która podlegałaby zaskarżeniu do sąd administracyjnego.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi. Jednocześnie, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd postanowił o zwrocie kwoty 200 zł uiszczonej tytułem wpisu od skargi.