II SA/Sz 473/22

II SA/Sz 473/22 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2022-10-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Katarzyna Grzegorczyk-Meder
Krzysztof Szydłowski
Marzena Iwankiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 611/23 - Wyrok NSA z 2024-04-24
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 741
art. 61 ust. 1, art. 53 ust. 4 pkt 9
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
par. 4, par. 5, par. 7, par. 8
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2022 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 24 marca 2022 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.- dalej "u.p.z.p."), po ponownym rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej "Spółka") od decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia 28 czerwca 2019 r., Nr [...] odmawiającej Spółce ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie "zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej (hotel min. 4* z usługami wczasowo - uzdrowiskowymi i wypoczynkowo - rekreacyjnymi), z garażami w kondygnacji podziemnej na terenie działek nr [...] i [...] obręb [...] miasta Ś., położonych przy ul. [...] w Ś. , Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i ustaliło warunki zabudowy dla ww. inwestycji, określając m.in. poszczególne jej parametry, tj. obowiązującą linię zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy, wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, szerokość i wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrię dachu.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że decyzją
z dnia 28 czerwca 2019 r., Nr [...] Prezydent Miasta Ś. w wyniku ponownego rozpoznania wniosku Spółki odmówił, ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wskazując na brak kontynuacji funkcji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej.
W wyniku rozpoznania odwołania Spółki od powołanego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 29 grudnia 2020 roku nr [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ś. z 28 czerwca 2019 roku Nr [...] i orzekło o ustaleniu warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji.
W zakresie parametrów planowanej zabudowy organ II instancji wskazał, że ustalono je w oparciu o analizę sporządzoną na jego zlecenie. Linię obowiązująca zabudowy określono w nawiązaniu do tej linii wyznaczonej przez zabudowę na działkach nr [...] i [...] u zbiegu ulic U. i Z. Hotelu H. Zgodnie z tabelą stanowiącą załącznik do przedmiotowej analizy średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym wyniósł 34,93%, (w zaokrągleniu 35%.). W najbliższym sąsiedztwie terenu zainwestowania wskaźnik zabudowy wynosi od 30,47 % (zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna przy ul. [...] - dz. nr [...]), poprzez 44,40 % (hotel I. przy ul. [...] dz. nr [...] i [...]) aż do 57,50 % hotel H. przy ul. [...] - dz. [...] i [...]. Mając na uwadze funkcje istniejącej i projektowanej zabudowy za zasadne uznano wyznaczenie dla planowanej inwestycji wskaźnika zabudowy o wartości zgodnej z obliczoną średnią z całego obszaru analizowanego, tj. do 35%.
Szerokość elewacji frontowej została ustalona na podstawie § 6 ust.
2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy. Organ przyjął, że realizacja szerokość elewacji frontowej dla planowanej inwestycji w przedziale od 18 do 52 m wynika z analizy i pozostaje zgodna z wnioskiem inwestora.
Dalej Kolegium zaznaczyło, że w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej zabudowy nawiązano do zabudowy Hotelu H. . Jak wynika z ustaleń analizy jedyna zabudowa dostępna z tej samej drogi publicznej tworzącej się pierzei ulicy [...] położona jest na działce sąsiedniej składającej się z działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...]. Zabudowę tę tworzy budynek Hotelu H. o maksymalnej wysokości 27,9 m.
Biorąc powyższe pod uwagę uznano, że dla kształtowania nowej zabudowy
w zakresie wysokości elewacji frontowej istotna będzie ww. zabudowa. Budynek został wybudowany w 2018 r. na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o wydaną w dniu 19 listopada 2013 r. przez Prezydenta Miasta Ś. decyzję Nr [...]/ [...] o warunkach zabudowy. W ustaleniach tej decyzji określono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (ósmej niepełnej powierzchniowo kondygnacji) na 27,5 m, liczonej od poziomu terenu.
Na podstawie dokonanej wizji lokalnej, a także po przeprowadzeniu analizy wysokości budynku w oparciu o jego przekrój znajdujący się w aktach sprawy autor analizy dokonanej na zlecenie Kolegium ustalił, że maksymalna wysokość tego obiektu wynosi 27,9 m, przy czym wysokość ta dotyczy niepełnej powierzchniowo kondygnacji. Parametr wysokości dla wnioskowanej zabudowy został ustalony jako wyjątek na podstawie § 7 ust 4 rozporządzeniem w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy. Ze względu na to, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku Hotelu H. dotyczy niepełnej powierzchniowo kondygnacji uznano, że wysokość projektowanego budynku hotelu może nawiązywać do tej formy kształtowania elewacji. Dla kondygnacji niższej ustalono maksymalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej 24 m, licząc od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Dla 4 budynków mieszkalnych wielorodzinnych ustalono kontynuację górnej krawędzi elewacji frontowej planowanego hotelu tj. do 27,9 m. Tak określona wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej planowanych budynków kształtuje pierzeję ulicy [...] i jednocześnie realizuje słuszny interes inwestora.
Co do geometrii dachów parametr ten ustalono odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W obszarze tym występują budynki o różnej formie geometrii dachów (naczółkowe, brogowe i stropodachy), zarówno przykryte dachami płaskimi jak i stromymi o kącie nachylenia 30°- 45°. Dla wnioskowanej inwestycji ustalono dachy płaskie o maksymalnej wysokości do 27,9 m licząc od poziomu terenu przed wejściem głównym do budynku.
Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał, że wnioskowana inwestycja realizuje zasadę dobrego sąsiedztwa w rozumieniu art. 61 ust 1 pkt u.p.z.p. i pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.
I. Spółka z o.o. w L. (dalej: "Skarżąca"), zaskarżyła opisaną wyżej decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie.
Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2021 r. wydanym w sprawie II SA/Sz 161/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił decyzję Kolegium z dnia 29 grudnia 2020 r.
Sąd uznał, że w sprawie nie dokonano koniecznych uzgodnień projektu wydanej decyzji z ministrem właściwym do spraw zdrowia oraz organem nadzoru górniczego, co oznaczało wydanie decyzji z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo Sąd dostrzegł, że sporządzona w toku postępowania odwoławczego analiza urbanistyczna została przeprowadzona na bazie mapy geodezyjnej o nieprawidłowej skali.
Z kolei w wyroku nie podzielono zarzutu skargi dotyczącego naruszenia § 7 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1589, dalej "rozporządzenie") uznając za słuszne ustalenie parametru polegającego na określeniu wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej w nawiązaniu do obiektu hotelowego znajdującego się na działkach o numerach [...] oraz [...], jako jedynej zabudowy dostępnej z tej samej drogi publicznej mogącej tworzyć pierzeję ul. [...]. Jednocześnie w ocenie Sądu sposób sformułowania w zaskarżonej decyzji ustaleń co do przedmiotowego parametru poprzez posłużenie się zwrotem niepełnej kondygnacji nie budzi żadnych wątpliwości i nie wymaga doprecyzowania, zwłaszcza, że wysokość górnej elewacji frontowej określono w metrach.
Dodatkowo zdaniem Sądu nie zostały naruszone przepisy § 5 rozporządzenia
w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie wyliczenia wskaźnika powierzchni zabudowy.
W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji z dnia 24 marca 2022 r., wydanej w wyniku ponownego rozpoznania odwołania A. sp. z o. o.
w S. od decyzji Prezydenta Miasta Ś. z 28 czerwca 2019 roku nr [...], Kolegium powołując się na opracowane w sprawie analizy urbanistyczne, powtórzyło argumentację podniesioną w uprzednio wydanej decyzji z dnia 29 grudnia 2020 r. oraz ponownie podkreśliło, że w wyznaczonym obszarze występują budynki
o zróżnicowanym charakterze, tj. usługowe, mieszkalne wielorodzinne. Funkcję mieszkaniową wielorodzinną posiada zabudowa na działce przy ul. [...] nr [...], a także przy ul. [...] nr [...], [...]. Również funkcja mieszkaniowa wielorodzinna znajduje się m.in. na działkach położonych przy ul. [...]. Z kolei u zbiegu ulicy [...] oraz [...] znajduje się obiekt hotelowy – Hotel H. podobnie przy ulicy [...] nr [...] znajduje się obiekt hotelowy.
Zdaniem organu odwoławczego, powyższe ustalenia analizy potwierdzają, że planowany zespół zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej (hotel min. 4*
z usługami wczasowo-uzdrowiskowymi i wypoczynkowo-rekreacyjnymi) z garażami
w kondygnacji podziemnej stanowi kontynuację istniejącej zabudowy usługowej
i wielorodzinnej na działkach sąsiednich w obszarze analizowanym. Ponadto planowana funkcją wielorodzinna z całą pewnością nie jest sprzeczna (nie wyklucza współistnienia) z drugą z tych funkcji.
W zakresie parametrów planowanej zabudowy organ II instancji wskazał, że ustalono je w oparciu o sporządzoną analizę. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustalono w nawiązaniu do budynku Hotelu H. o wysokości 27, 9 m, znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej zabudowy. Zdaniem organu tak określona wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wpisuje się w panoramę Ś. co potwierdza przeprowadzona analiza urbanistyczna.
Nadto Kolegium uznało, że wnioskowana inwestycja realizuje zasadę dobrego sąsiedztwa w rozumieniu art. 61 ust 1 pkt u.p.z.p. i pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech
i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.
W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił, że po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 10 czerwca 2021 r. (sygn. akt: II SA/Sz 161/21), autorowi analizy urbanistycznej zlecono uzupełnienie wyników
z analizy, przygotowanie nowego załącznika graficznego na mapie w odpowiedniej skali oraz przygotowanie projektu decyzji zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu powyższego wyroku. Wyniki z analizy urbanistycznej zostały uzupełnione o kwestie położenia terenu inwestycji na obszarze uzdrowiskowym i obszarze górniczym. Nowy załącznik graficzny do decyzji został przygotowany na mapie w skali 1:1000. Po przygotowaniu projektu decyzji został on przesłany do uzgodnienia do Prezydenta Miasta Ś. jako zarządcy drogi publicznej do której przylega teren inwestycji, do Ministra Zdrowia ze względu na położenie terenu inwestycji na obszarze uzdrowiskowym oraz do Okręgowego Urzędu Górniczego w P. ze względu na położenie terenu inwestycji na obszarze górniczym. W wiadomości z 8 lutego 2022 r. przesłanej poprzez platformę e-PUAP Urząd Miasta Ś. przesłał tekst postanowienia Prezydenta Miasta Ś. z tej samej daty odmawiającego uzgodnienia przesłanego projektu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Analiza przesłanego dokumentu elektronicznego wykazała, że przesłany załącznik do wiadomości z 8 lutego 2022 r. jest zwykłym plikiem tekstowym, nieopatrzonym żadnym podpisem. Tymczasem żeby takie postanowienie można było uznać za prawnie wiążące musi ono spełniać wszystkie wymogi określone w art. 107 § 1 Kpa, w tym wymogi określone w punkcie 8, tj. podpis
z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania postanowienia, a jeżeli postanowienie wydane zostało
w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny. W związku z tym Kolegium nie mogło uznać, że sam tekst postanowienia organu uzgadniającego stanowi postanowienie w rozumieniu przepisów Kpa. W związku z tym, że odmowa uzgodnienia ze strony Prezydenta Miasta Ś. nie wpłynęła do Kolegium w żadnej innej formie, zaś termin do odmowy uzgodnienia upłynął, należało uznać, że Prezydent uzgodnił przesłany projekt decyzji w drodze milczącej zgody. Z kolei pozostałe organy uzgadniające nie wniosły żadnych uwag do przesłanego projektu decyzji, co jest równoznaczne z pozytywnym jej uzgodnieniem.
Podsumowując Kolegium stwierdziło, że wobec spełnienia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję Prezydenta Miasta Ś. nr [...] z 28 czerwca 2019 roku odmawiającą ustalenia warunków zabudowy należało uchylić i orzec o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia.
I. Spółka z o.o. w L. (dalej: "Skarżąca"), zaskarżyła opisaną wyżej decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do rozpatrzenia organowi
I instancji. Jednocześnie Spółka zarzuciła:
1. Naruszenie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2021 r. poz. 735). Zdaniem skarżącej w wydanych warunkach zabudowy naruszono zasadę prawdy obiektywnej, zasadę uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołuje się na okoliczności i fakty niezgodne ze stanem faktycznym. Prezydent Miasta Ś., jako zarządca drogi o którym mowa w art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydał postanowienie negatywnie opiniujące przedmiotową decyzję. Tymczasem na str. 13 uzasadnienia decyzji Kolegium twierdzi, iż otrzymało postanowienie niespełniające wymogów określonych w art. 107 § 1 K.p.a., w tym wymogu określonego w punkcie 8, tj. podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania postanowienia, a w przypadku wydania dokumentu w formie elektronicznej - kwalifikowanego podpisu elektronicznego. Zdaniem skarżącej w takiej sytuacji organ mógł wystąpić o wyjaśnienie stanu faktycznego.
2. Naruszenie art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2022 r. poz. 503), gdyż została wydana bez wymaganego przepisem prawa uzgodnienia, co stanowi bezpośrednią konsekwencję uchybienia organu wykazanego w punkcie 1 odwołania.
3. Naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. W punkcie II lit. a, tiret 4, str. 2 decyzji skarżonej zapisano: "dla pozostałych budynków w głębi działki nie ustala się obowiązującej linii zabudowy". Zdaniem skarżącej dopuszczona ustaleniem decyzji zabudowa w głębi terenu inwestycyjnego nie jest umocowana w żadnej normie prawa materialnego i wynika wyłącznie z wniosku Inwestora. Analiza oraz sama decyzja nie wyjaśnia przyczyn takiego działania. Ustalając możliwość zabudowy poza tą linią, w głębi działki organ w sposób nieuzasadniony przekroczył swoje kompetencje.
4. Naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy w zw. z § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia w związku
z takim ustaleniem wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, które nie znajduje potwierdzenia w dokonanej analizie urbanistycznej.
5. Naruszenie § 4 rozporządzenia w kontekście określenia linii zabudowy w zakresie wskazania: "dopuszcza się wysunięcie przed obowiązującą linię zabudowy takich elementów jak: schody, podesty i pochylnie, zadaszenia nad wejściami, balkony, markizy, gzymsy, żaluzje zewnętrzne i inne detale architektoniczne". Zdaniem skarżącej powyższy zapis jest nieprecyzyjny. Użyte sformułowanie: "takich elementów jak" powoduje, iż nie jest to katalog zamknięty, lecz katalog otwarty, a co za tym idzie nie obejmuje wyłącznie wymienionych elementów lecz inne elementy podobne. O ile detale architektoniczne nie budzą szczególnych wątpliwości w kontekście wyznaczenia linii zabudowy, o tyle schody, podesty i pochylnie, zadaszenia nad wejściami czy balkony, a szczególnie elementy do nich podobne ("takie elementy jak") budzą spore wątpliwości. Mogą to być bowiem np.: portyki, wykusze, ryzality - elementy podobne do wymienionych w decyzji, a stanowiące części budynków istotnie naruszające linię zabudowy. Zgodnie z użytym sformułowaniem, które nie stanowi katalogu zamkniętego, wskazane przykładowe elementy jak: portyki, wykusze, czy ryzality mogą być brane pod uwagę jako te elementy podobne, które mogą być wysunięte przed linię zabudowy. Jak już wspomniano są to elementy budynków istotnie wpływające na przebieg linii zabudowy, a tym samym na kształtowanie ładu przestrzennego. Stąd takie sformułowanie decyzji w zakresie linii zabudowy, a konkretnie możliwości wysunięcia przed linię zabudowy różnorakich elementów budynków powoduje, iż decyzja jest w tym zakresie nieprecyzyjna.
6. Naruszenie § 5 rozporządzenia w zakresie wyznaczenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Zarówno w samej decyzji, jak i w analizie urbanistycznej przeprowadzonej w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, wskaźnik ten określono do 35%. Jednakże do wyznaczenia tak intensywnego wskaźnika posłużono się powierzchnią zabudowy głównie z działek zbudowanych budynkami jednorodzinnymi.
7. Naruszenie § 8 rozporządzenia w zakresie wyznaczenia geometrii dachu. Zgodnie
z tym przepisem geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu terenu) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Z przeanalizowanych 36 obiektów tylko jeden jest przykryty dachem płaskim.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz utrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone
w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") stanowi z kolei, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami
i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji na zasadach wyżej wskazanych
i stwierdził, że skarga nie jest zasadna.
Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), w związku ze spełnieniem przesłanek w nim przewidzianych.
Zasadnym jest zwrócenie uwagi na okoliczności prawno-faktyczne w jakich dokonywana jest kontrola zaskarżonej decyzji. Będące przedmiotem zaskarżenia rozstrzygnięcie Kolegium z dnia 24 marca 2022 r. zostało wydane wskutek zapadłego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 czerwca 2021r., sygn. akt: II SA/Sz 161/21. Niesie to za sobą określone skutki prawne. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Jak wskazuje się w orzecznictwie, skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne oraz sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Kontrola sądowa rozstrzygnięcia wydanego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, sprowadza się do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest to główne kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I GSK 557/20, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 września 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 267/20, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 3 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Sz 283/20, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Celowym zatem jest ponowne przypomnienie, że we wskazanym wyroku z dnia 10 czerwca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, iż skoro inwestycja zlokalizowana jest zarówno na terenie położonym w granicach strefy "C" ochrony uzdrowiskowej oraz częściowo na obszarze górniczym, zatem decyzja ustalająca warunki zabudowy powinna była zostać poprzedzona dokonaniem stosownych uzgodnień z ministrem właściwym do spraw zdrowia oraz organem nadzoru górniczego. Rzeczą organu odwoławczego było przeprowadzenie zatem postępowania w kierunku dokonania takich uzgodnień z właściwymi organami.
Odczytując wprost wskazania Sądu płynące z powołanego orzeczenia, Kolegium po przygotowaniu załącznika graficznego do decyzji na mapie o prawidłowej skali 1:1000, przesłało (pismami z dnia 21 stycznia 2022 r.) projekt decyzji do uzgodnienia Prezydentowi Miasta Ś. jako zarządcy drogi publicznej do której przylega teren inwestycji, do Ministra Zdrowia oraz do Okręgowego Urzędu Górniczego w P..
Jak wskazało Kolegium Prezydent Miasta Ś. po otrzymaniu wskazanego projektu przesłał poprzez platformę e-PUAP wiadomość zawierającą postanowienie z dnia 8 lutego 2022 r. o odmowie uzgodnienia przesłanego projektu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Przy czym jak prawidłowo zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, aby uznać takie rozstrzygnięcie konieczne jest opatrzenie go podpisem upoważnionego pracownika organu (ze wskazaniem jego imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego), a jeżeli decyzja została wydana w formie dokumentu elektronicznego – kwalifikowanym podpisem elektronicznym, jak wynika z treści art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. Tymczasem przesłany dokument nie zawierał wymaganych danych w zakresie podpisu osoby upoważnionej.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że na mocy odesłania zawartego w art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu m.in.
z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego (art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy). Stosownie zaś do art. 53 ust. 5 uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane.
Mając na uwadze okoliczność, że wskazane postanowienie nie zostało doręczone inwestorowi, co zostało potwierdzone w piśmie z dnia 4 marca 2022 r., należało przyjąć, że nie weszło ono do obrotu prawnego, co oznacza, że Prezydent Miasta Ś. nie odmówił skutecznie uzgodnienia, a tym samym brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 53 ust. 4 ustawy, czyli bez wymaganego uzgodnienia oraz przepisów ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy w związku z § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu
w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U.
z 2003 r., nr 164, poz. 1588, dalej: "rozporządzenie") przypomnienia wymaga, że kwestia określenia parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej stanowiła już przedmiot oceny sądowej dokonanej w wyroku z dnia 10 czerwca 2021 r. w sprawie II SA/Sz 161/21. W poprzednio ocenianej decyzji Kolegium z dnia 29 grudnia 2020 r. parametr ten został określony w sposób tożsamy, jak w zaskarżonej decyzji.
W powołanym orzeczeniu Sąd przyjął, że wysokość tą określono w nawiązaniu do obiektu hotelowego znajdującego się na sąsiednich działkach o nr [...] i [...], jako jedynej zabudowy dostępnej z tej samej drogi publicznej mogącej tworzyć pierzeję ul. [...] Jednocześnie Sąd uznał, że takie działanie znajduje uzasadnienie
w § 7 rozporządzenia. Na gruncie niniejszej sprawy działki bezpośrednio graniczące
z działkami, wobec których ustalono warunki zabudowy i które dostępne są z ulicy [...], stanowią tereny zieleni, a zatem słusznie ustalono ww. parametr w oparciu o wysokość zabudowy hotelowej znajdującej się na kolejnych działkach, tj. nr [...] i [...]. Niewątpliwie działki nr [...] i [...] mieszczą się w pojęciu działki sąsiedniej, a zatem ustalenie spornego wskaźnika w oparciu o wysokość istniejącej na tych działkach zabudowy było w pełni uzasadnione i znajduje potwierdzenie w dokonanej analizie.
W uzasadnieniu wskazanego wyroku podkreślono, że sposób sformułowania
w zaskarżonej decyzji ustaleń co do przedmiotowego parametru poprzez posłużenie się zwrotem niepełnej kondygnacji nie budzi żadnych wątpliwości i nie wymaga doprecyzowania, zwłaszcza, że wysokość górnej elewacji frontowej określono w metrach.
Podobnie Sąd w powołanym wyroku w ustosunkowaniu się do zarzutu naruszenia § 5, który został powtórzony w niniejszej skardze, nie zakwestionował sposobu wyznaczenia wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki (określonej do 35%), co stanowi o braku podstaw do jego uwzględnienia. Tym bardziej, że stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, który dla przedmiotowego obszaru wyniósł 34,95 %, a zatem za prawidłowe należało uznać wyznaczenie dla planowanej inwestycji wskaźnika zabudowy o wartości do 35 %.
Nadto za niezasadne Sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 61 ust. 1 w zw. z § 4 rozporządzenia w kontekście określenia linii zabudowy. Stosownie do powołanego § 4 ust. 1 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W sprawie została ona wyznaczona w nawiązaniu do linii zabudowy obiektu – Hotelu H. zlokalizowanego na działkach o nr [...] i [...] u zbiegu ulic U. i Z. jako jedynego budynku położonego w terenie inwestycji położonego przy ulicy [...] i z niej obsługiwanego komunikacyjnie. Jednocześnie przyjęto obowiązującą linię zabudowy jako linię wyznaczającą położenie lica głównej bryły budynku, która wyznacza maksymalne zbliżenie budynku do pasa drogowego. Powyższe oznacza brak obowiązku ustalenia kolejnej linii zabudowy dla budynków zlokalizowanych w głębi działki inwestycyjnej, co zostało wyartykułowane w treści decyzji, zgodnie z którą dla pozostałych budynków w głębi działki nie ustala się linii zabudowy, który to zapis w świetle powołanego przepisu § 4 rozporządzenia należy uznać za prawidłowy.
Zdaniem Sądu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut odnoszący się do naruszenia § 4 powołanego rozporządzenia w zakresie dopuszczenia wysunięcia przed obowiązującą linię zabudowy takich elementów jak: schody, podesty i pochylnie, zadaszenia nad wejściem, balkony, markizy, gzymsy, żaluzje zewnętrzne i inne detale architektoniczne, który to zapis strona skarżąca uznała za nieprecyzyjny, a w rezultacie za sprzeczny z prawem. Należy podkreślić, że ustalenie warunków zabudowy jest etapem wstępnym realizacji inwestycji, służącym uzyskaniu odpowiedzi na pytanie, czy zamierzenie to może być w ogóle podjęte na danym obszarze jako zgodne z przepisami szczegółowymi, określającymi porządek urbanistyczny i sposób zagospodarowania terenu, w które nowa zabudowa ma się wkomponować. Ma ono więc charakter rozstrzygnięcia ogólnego, zakreślającego ramy, które dopiero muszą być doprecyzowane w dalszej fazie procesu inwestycyjnego, czyli w decyzji o pozwoleniu na budowę, zatwierdzającej konkretne parametry inwestycji podane w projekcie budowlanym.
Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu odnoszącego się do naruszenia § 8 rozporządzenia w zakresie wyznaczenia geometrii dachu jako dachu płaskiego. Zgodnie z powołanym przepisem geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu terenu) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym.
Wskazany parametr nowej zabudowy wynikający z przepisów rozporządzenia
w odniesieniu do nieruchomości inwestycyjnej wynika wprost z analizy urbanistycznej, w której 7 obiektów z analizowanego obszaru pokrytych jest dachem płaskim, i co wymaga podkreślenia 5 z tych obiektów znajduje się przy ul. [...], czyli w jej bezpośrednim sąsiedztwie. W tej sytuacji za nieznajdujący potwierdzenia w materiale dowodowym należy uznać argument skarżącej jakoby w obszarze analizowanym tylko jeden obiekt przykryty był takiego rodzaju dachem (płaskim).
Podsumowując należy stwierdzić, że stwierdzona w obszarze analizowanym zabudowa pozwala na określenie parametrów planowanej zabudowy w sposób, jak przyjęło to w realiach niniejszej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W ocenie Sądu, Kolegium nie naruszyło zaskarżoną decyzją art. 153 p.p.s.a. albowiem uwzględniło w swoich rozważaniach zalecenia wynikające z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2021 r. II SA/Sz 161/21 i ponownie prawidłowo rozpatrzyło sprawę.
Mając powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.