II SA/Sz 462/06

II SA/Sz 462/06 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2006-11-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Henryk Dolecki
Maria Mysiak /sprawozdawca/
Stefan Kłosowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędzia WSA Maria Mysiak/spr./ Protokolant Katarzyna Skrzetuska - Gajos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2006r. sprawy ze skargi B.Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu o d d a l a skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję inspektora Nadzoru Budowlanego
z dnia [....] r., Nr [...], odmawiającej B. Z. udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku [...] (kat. [...]I), położonego na działkach nr [...], [...], [...] w obrębie [...] w [...] przy ul. [...].
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż organ pierwszej instancji po stwierdzeniu w trakcie obowiązkowej kontroli budowy ww. budynku nieprawidłowości w zakresie zgodności z zatwierdzonym projektem budowlanym oraz wymierzeniu kary z tego tytułu, odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu – na podstawie art. 59f ust. 6 ustawy Prawo budowlane.
Dalej organ odwoławczy podał, że B. Z. odwołała się od powyższej decyzji ponosząc, iż decyzja narusza przepisy art. 59a ust. 2 w zw.
z art. 36a ust. 5 i art. 59f ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 10 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto wydana została przedwcześnie, bowiem przed upływem terminu zaskarżenia postanowienia
w przedmiocie nałożenia kary. Na tych podstawach wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Po rozpatrzeniu odwołania, organ II instancji uznał, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest zgodne z prawem. Zgodnie bowiem z przepisem art. 59 a ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu, organ zobowiązany jest przeprowadzić kontrolę, podczas której dokonuje się sprawdzenia jego zgodności z ustaleniami i warunkami określonymi
w pozwoleniu na budowę. W trakcie przeprowadzonej kontroli stwierdzono wykonanie obiektu niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlany. W związku
z tym postanowieniem z dnia [...] r. organ pierwszej instancji, na podstawie art. 59f ust. 1, 2 i 5 ustawy Prawo budowlane, wymierzył inwestorowi karę w wysokości [...] zł. W takiej sytuacji, zgodnie z przepisem art. 59f ust. 6 ww. ustawy, należało wydać decyzję odmawiającą pozwolenia na użytkowanie.
Ponadto organ odwoławczy podał, że postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie organu [....] o wymierzeniu kary.
We wniesionej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Szczecinie skarżąca, działając przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji
w całości wskazując, iż wydana została z naruszeniem art. 59a ust. 2 w zw. z art. 36a ust. 5 i 59f ust 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia
2 kwietnia 2001 r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej (Dz. U. Nr 38, poz. 455).
W ocenie skarżącej obie decyzje wydane zostały przedwcześnie, bowiem jeżeli nie było podstaw do nałożenia kary w trybie art. 59f i art. 59g ustawy, to nie było podstaw do wydania zaskarżonej decyzji. W rezultacie działanie organów nadzoru budowlanego mogły doprowadzić do sytuacji, w której decyzja wydana na podstawie uchylonego postanowienia stała się ostateczna.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego przywołanego wyżej przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powyższej regulacji Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności
z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji, nie badając przy tym celowości, czy też słuszności zaskarżonego orzeczenia.
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga B. Z. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jak i Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiadają prawu.
Skarżąca w dniu [...] r. złożyła Inspektorowi Nadzoru Budowlanego zawiadomienie o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania. Jako że skarżąca zobowiązana była do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu, co wynikało z decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], o pozwoleniu na budowę, organ pismem z dnia [...] r. wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Następnie, zgodnie z przepisem art. 59 ust. 1 i art. 59a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), przeprowadził obowiązkową kontrolę budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Kontrola wykazała nieprawidłowości obiektu
w zakresie zgodności z projektem zagospodarowania terenu oraz zgodności
z projektem architektoniczno-budowlanym, co skutkowało wymierzeniem skarżącej kary określonej w przepisie art. 59f ust. 1 ustawy Prawo budowlane – postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...], utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] r., Nr [...].
Zgodzić należy się z organem odwoławczym, że w opisanych okolicznościach przepis art. 59 f ust. 6 ustawy Prawo budowlane obligował organy do orzeczenia
w drodze decyzji o odmowie wydania skarżącej pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu. Wynika to z treści normy prawnej zawartej w powołanym przepisie i kategorycznego sposobu jej sformułowania: "odmawia wydania".
Nie można zgodzić się z zarzutem skargi, iż decyzje obu instancji wydane zostały przedwcześnie. Jak sama skarżąca przyznaje, wniesienie zażalenia na postanowienie pierwszej instancji w przedmiocie nałożenia kary nie wstrzymało jego wykonania. Natomiast zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej jednocześnie z postanowieniem organu drugiej instancji, a zatem również nie można jej zarzuć, iż wydana została przedwcześnie.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.