II SA/Sz 413/04

II SA/Sz 413/04 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2005-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Danuta Strzelecka-Kuligowska
Elżbieta Makowska /przewodniczący/
Maria Mysiak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6146 Sprawy uczniów
Hasła tematyczne
Oświata
Skarżony organ
Kurator Oświaty
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par 1 pkt 1 lit c, art. 152, art 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak/spr./ Sędzia NSA Danuta Strzelecka Kuligowska Protokolant Joanna Janczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Kuratora Oświaty z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie kształcenia specjalnego I u c h y l a zaskarżoną decyzję, II stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III z a s ą d z a od Kuratora Oświaty na rzecz skarżącej D. J. kwotę [...] ( [...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...]r. D. J. zwróciła się do Zespołu Orzekającego Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej
o wydanie orzeczenia w sprawie kształcenia specjalnego i indywidualnego nauczania córki M. J.
Orzeczeniem odmownym nr [...], z dnia [...]r., Dyrektor Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej , na podstawie art. 71 b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty ( Dz. U z 1996 r. Nr 67, poz. 329 i nr 106, poz. 496 z 1997 r. nr 28, poz.153 i nr 141, poz. 943, 1998 r. nr 117, poz. 759
i nr 162 poz.1126 oraz z 2000 r. nr 12, poz. 136, nr 19, poz. 239, nr 48, poz. 550,
nr 104, poz.1104, nr 120, poz.1268 i nr 122, poz. 1320z 2001r. nr 111, poz. 1194 i nr 144, poz. 1615, z 2002r. nr 41, poz. 362, nr 113, poz. 984, nr 141, poz. 1185 i nr 200, poz. 1683 oraz z 2003 r. nr 6, poz. 65; Dz. U. z 2003r. nr 137, poz. 1304) orzekł, iż nie zachodzi potrzeba kształcenia specjalnego M. J.
W uzasadnieniu orzeczenia organ stwierdził, że nauczanie specjalne nie zostało przyznane zgodnie z § 1 pkt 1 Rozporządzenia MEN i S (Dz. U. z 2000 r.
Nr 13, poz. 114 ze zm. z 2003 r. Dz. U. Nr 23, poz. 192) na podstawie którego poradnie psychologiczno - pedagogiczne wydają orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego dzieciom i młodzieży z zaburzeniami i odchyleniami rozwojowymi wymagającymi stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy, nie dotyczy to jednak uczniów przewlekle chorych.
D. J. odwołała się od powyższego orzeczenia zarzucając mu naruszenie rozporządzenia MEN i S z dnia 12 lutego 2001 r. (Dz. U. Nr 13, poz. 114 ) w związku z rozporządzeniem MEN i S z dnia 29 stycznia 2003 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 192) przez przyjęcie błędnej interpretacji i wykładni przepisów co spowodowało wydanie orzeczenia odmawiającego Jej córce kształcenia specjalnego. Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 107 kpa z uwagi na brak w orzeczeniu rozstrzygnięcia faktycznego i prawnego oraz błędy w ustaleniach faktycznych.
W konkluzji D. J. wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia
i przyznanie M. J. świadczenia w postaci odbywania nauczania
w systemie kształcenia specjalnego.
Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.
W uzasadnieniu Kurator podał, że w toku postępowania odwoławczego ustalono, iż orzeczenie wydane przez organ pierwszej instancji nie zawiera uchybień formalno-prawnych, a zarzuty podniesione w odwołaniu nie znajdują potwierdzenia.
Zgodnie z obowiązującym prawem oświatowym poradnia nie ma podstaw do wydania orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego w przypadku uczennicy przewlekle chorej. Natomiast ze względu na stan zdrowia M. J. poradnia wydała orzeczenie o potrzebie nauczania indywidualnego, w którym wskazano warunki realizacji potrzeb edukacyjnych, możliwości uczestniczenia uczennicy
w życiu szkoły, formy stymulacji, terapii i potrzebne formy pomocy psychologiczno - pedagogicznej.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego D. J. podniosła, że w zaskarżonej decyzji naruszono prawa procesowe i materialne przez:
- nie ustalenie wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,
- niepełną ocenę ułomnie zebranego materiału dowodowego,
- lakoniczne uzasadnienie decyzji oraz nie wskazanie przyczyn dania wiary dowodom,
- nie ustosunkowanie się do oceny prawnej zawartej w decyzji organu pierwszej instancji, co skutkuje naruszeniem ustawy o ustroju WSA,
- przyjęcie niewłaściwej podstawy prawnej w zaskarżonej decyzji.
Ponadto D. J. podniosła, iż zaskarżona decyzja narusza art. 107 kpa, bowiem jej uzasadnienie nie wyjaśnia w jaki sposób ustalono przyjęte fakty. Wskazała również, iż występowała o uzupełnienie postępowania dowodowego
o jednoznaczną opinię biegłych, które to zostało przez organ pominięte. Nadto organy pominęły znajdujące się w aktach sprawy dowody w postaci opinii lekarskiej dr D. D..
Kurator Oświaty w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej).
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności
z przepisami prawa doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja ta wydana zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że organ odwoławczy naruszył przepis art. 107 § 1 kpa, w którym wyliczono składniki jakie powinna zawierać decyzja administracyjna. Do składników takich należą między innymi: oznaczenie organu, oznaczenie stron, uzasadnienie faktyczne i prawne.
W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy w swojej decyzji w ogóle nie wskazał odwołanie od decyzji jakiego organu rozpatrzył, ani przez kogo wniesione zostało odwołanie. Z treści całej zaskarżonej decyzji nie wynika również przedmiot decyzji utrzymanej w mocy. Takie wady (braki) decyzji powodują, że jest ona decyzją nie nadającą się do wykonania, co skutkować musi jej uchyleniem.
Zaskarżona decyzja nie zawiera również uzasadnienia faktycznego,
ani prawnego. Zgodnie z przepisem § 3 art. 107 kpa uzasadnienie faktyczne powinno
w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawne decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano ani jednego dowodu, na którym oparte zostało rozstrzygnięcie, nie przytoczono też treści żadnego przepisu prawa stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Zaniechanie uzasadnienia decyzji przez organ administracji w sposób zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 kpa również skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji, albowiem nie jest możliwa ocena zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część, stąd też wady uzasadnienia mogą być skutecznie podnoszone
w skardze.
Z powyższych względów Sąd uznał, że decyzja organu odwoławczego narusza przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.
W kwestii wykonalności decyzji Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 152 ww. ustawy, a o kosztach na podstawie przepisu art. 200.