II SA/SZ 409/24

II SA/Sz 409/24 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-02-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-06-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Świerzko-Bukowska
Marzena Iwankiewicz
Renata Bukowiecka-Kleczaj /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OZ 625/24 - Postanowienie NSA z 2024-11-07
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 28, art. 29 ust. 2 pkt 21, art. 3 pkt 2, art. 48
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2025 r. sprawy ze skargi D. C. na postanowienie Z. W. I. N. B. w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
D. C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 29 kwietnia 2024 r. WOA.7722.42.2024.ASt utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 18 marca 2024 r. PINB.5140.5.2024.JG, którym nałożono na skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą [...] D. C. obowiązek wstrzymania budowy budynku hali – prowadzonej na terenie działki nr [...], położonej przy [...] w miejscowości M. – bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę; nakazano zabezpieczenie terenu budowy przed dostępem osób postronnych; poinformowano o możliwości złożenia wniosku o legalizację budowanego bez pozwolenia obiektu i procedurach z tym związanych.
Powyższe postanowienie zapadło w następujących okolicznościach.
W dniu 11 marca 2024 r. inspektorzy PINB w K. z udziałem inwestora oraz Komendanta Straży Miejskiej w M. przeprowadzili kontrolę budowy pn. "Budowa budynku usługowego wolnostojącego wraz z niezbędną infrastrukturą" na działce nr [...] przy [...] w M. na które Starosta [...] wydał pozwolenie na budowę nr [...] z 15 czerwca 2023 r.
W toku kontroli organ I instancji ustalił, że na ww. działce realizowana jest budowa hali w odległości ok. 6,88 m od krawędzi jezdni przy [...] (dz. nr [...]) o łącznej powierzchni zabudowy ok. 720 m2, przy wysokości kalenicy ok. 7,35 m. Odległość obiektu budowlanego od strony wschodniej działki [...] tj. granicy z dz. Nr [...] wynosi ok. 0,50 m oraz od granicy działki [...] ok. 1,65 m. Powierzchnia zabudowy obiektu stanowi 77,09 % powierzchni działki. Konstrukcję hali stanowią dwuspadowe ramy, słupy, rygle, stężenia i płatwie. Słupy ustawione na betonowych stopach fundamentowych, przytwierdzone do nich za pomocą śrub.
Powyższa hala budowana jest w miejscu, w którym inwestor uzyskał pozwolenie na budowę budynku usługowego wolnostojącego, trzykondygnacyjnego konstrukcji murowanej o powierzchni zabudowy 159,21 m2.
Organ zaznaczył, że realizacja budowy rzeczonej hali nie ma nic wspólnego z uzyskanym przez inwestora pozwoleniem na budowę poza miejscem jej realizacji. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że inwestor wykonał samowolnie roboty budowlane polegające na budowie hali, a ich charakter pozwala uznać, że inwestor dokonał budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.) – dalej jako "p.b.".
Obiekt budowany na działce nr [...] posiada fundamenty w postaci stóp fundamentowych oraz trwałe przegrody budowlane, w konsekwencji czego należy uznać go za budynek.
Tym samym na podstawie § 12 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynek na działce budowlane należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż:
1) 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy,
2) 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy.
Roboty budowlane, zgodnie z art. 28 p.b. można rozpocząć jedynie na podstawie pozwolenia na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31. Budowa będąca przedmiotem postępowania z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie jest zwolniona.
Obowiązujący od 8 sierpnia 2020 r. plan zagospodarowania przestrzennego części obrębu M. obejmujący m.in. działkę nr [...] oznaczoną jako teren [...] w § 20 dla obszaru [...] przewiduje funkcję zabudowy usługowej mieszkaniowej jednorodzinnej.
W oparciu o analizę przywołanego § 20 planu zagospodarowania przestrzennego organ stwierdził, że swoją lokalizacją przedmiotowy obiekt narusza nieprzekraczalną linię zabudowy od krawędzi jezdni drogi gminnej [...] ([...]) wynoszącą 8,0 m, dopuszczalną powierzchnię zabudowy wynoszącą do 30% oraz powierzchnię biologicznie czynną – nie mniejszą niż 30 %.
Konstrukcja hali o łącznej powierzchni zabudowy 720 m2 zajmuje 77,09 % zabudowy powierzchni działki nr [...] co stanowi powierzchnię biologicznie czynną mniejszą niż 30%.
Mimo oczywistej niezgodności wybudowanego obiektu z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. po nowelizacji Prawa budowlanego od 19 września 2020 r. organ nadzoru budowlanego nie jest uprawniony do samodzielnej oceny zgodności wybudowanych w warunkach samowoli budowlanej obiektów zarówno z planem miejscowym jak i przepisami. W tej sytuacji zgodnie z art. 48 p.b. organ nakazał wstrzymanie robót budowlanych. Ponadto zdaniem organu mając na uwadze gabaryty, lekką konstrukcję oraz gwałtowne nieprzewidywalne wiatry nadmorskie w niniejszym przypadku występuje również zagrożenie o którym mowa w art. 48 ust. 2 p.b.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył inwestor zarzucając organowi naruszenie art. 48 ust. 1-5, art. 48a w zw. z art. 3 pkt 10 i art. 29 ust. 2 pkt 21 p.b.
Skarżący zaprzeczył, że sporny budynek jest halą wymagającą uzyskania odrębnego pozwolenia na budowę, wywodząc, że jest to wyłącznie budynek służący zapewnieniu obsługi budowy (w tym przechowywania sprzętów i materiałów) realizowanej na podstawie uzyskanego pozwolenia na budowę.
Zaskarżonym postanowieniem z 29 kwietnia 2024 r. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że obiekt niniejszego postępowania zakwalifikować należy do XVIII kategorii obiektu wg. załącznika do ustawy p.b., zgodnie z którym dla obiektów o kubaturze >2500 m3-5000 m3 współczynnik wielkości obiektu (w) równy jest 1,50 a współczynnik kategorii obiektu (k) równy jest 10. W związku z powyższym oraz zgodnie z art. 49d p.b. opłata legalizacyjna za samowolnie wybudowana halę wynosi 375 000 zł.
Organ podzielił stanowisko skarżącego, że budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowalnych, położonych na terenie budowy oraz ustawienie barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowalnych, badaniach geologicznych (art. 29 ust. 2 pkt 21 p.b.) nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 p.b. Przy czym z ww. przepisu jednoznacznie wynika, że przeznaczeniem takiego obiektu ma być "obsługa" zamierzonej budowy. W tym zakresie musi istnieć bezpośredni funkcjonalny i czasowy związek pomiędzy realizacją robót budowalnych objętych pozwoleniem lub zgłoszeniem a wyłącznie czasowym użytkowaniem obiektu jako zaplecza procesu budowy.
Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem do stwierdzenia, czy określone (urządzenie) obiekt budowlany jest urządzeniem zaplecza budowy, zbadać należy jego związek funkcjonalny z budową.
W niniejszej sprawie na terenie działki [...] prowadzone są roboty budowlane związane wyłącznie z budową hali zajmującej ca 77,09 % powierzchni działki. Rozmieszczenie elementów konstrukcyjnych hali, jej powierzchnia zabudowy i wysokość nie pozwala na wybudowanie na tej działce budynku objętego pozwoleniem na budowę, który zgodnie z zatwierdzonym projektem jest trzykondygnacyjny, ma wysokość 11,87 m, szerokość elewacji frontowej – długość budynku 18,3 m, szerokość ca 9,0 m.
W świetle powyższego, mając na uwadze stan zaawansowania budowy obiektu hali, sposób jej powiązania z gruntem oraz powierzchnia zabudowy uzasadniają określenie jej jako budynku, na którego wybudowanie konieczne było uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę.
Nie zgadzając się z opisanym rozstrzygnięciem D. C. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając mu naruszenie:
a) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niedokonaniu oceny wpisów do dziennika budowy, naniesienia budynku na mapę zasadniczą, oświadczenia kierownika budowy i inwestora złożonych do akt sprawy przy piśmie z 24 kwietnia 2024 r. i nierozpatrzeniu w sposób zgodny z zasadami postępowania administracyjnego materiału dowodowego oraz pominięciu konieczności jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, co spowodowało błąd w ustaleniach faktycznych polegających na nieprawidłowym przyjęciu, że:
- skarżący wykonał roboty budowlane prowadzące do budowy bez pozwolenia na budowę budynku niesłużącego do czasowego użytkowania dla obsługi budowy, podczas gdy brak jest w aktach sprawy dowodów na tę okoliczność, a realizowane i nie zakończone roboty budowlane prowadzone były na podstawie pozwolenia na budowę Starosty [...] z 15 czerwca 2023 r., B.6740.241.2023.SR w celu wybudowania na terenie budowy budynku obsługi budowy celem gromadzenia i przechowywania materiałów budowlanych i urządzeń oraz maszyn do budowy budynku objętego pozwoleniem na budowę,
- na działce nr [...] obr. M. skarżący rozpoczął budowę budynku hali wymagającego pozwolenia na budowę.
b) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 k.p.a. przez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie, że doszło do rozpoczęcia budowy obiektu bez wymaganego odrębnego pozwolenia na budowę;
c) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. przez niezawarcie w uzasadnieniu odniesienia się do dowodów złożonych w uzupełnieniu do zażalenia z 24 kwietnia br. a w szczególności do oświadczenia kierownika budowy W. S. oraz inwestora potwierdzających, że okoliczności ustalone przez organ I instancji były i są niezgodne ze stanem faktycznym;
d) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 1-5, art. 48a w zw. z art. 3 pkt 10 i art. 29 ust. 2 pkt 21 p.b. przez ich błędne zastosowanie w okolicznościach sprawy uzasadniających przyjęcie, że przedmiotem budowy na działce nr [...] obr. M. jest budynek przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych na podstawie pozwolenia na budowę Starosty [...] z 15 czerwca 2023 r. położony na terenie budowy;
e) naruszenie § 12 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez jego zastosowanie w stosunku do budynku służącego do czasowego użytkowania dla obsługi budowy;
f) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.b. przez jego zastosowanie i dokonanie oceny lokalizacji budowanego budynku służącego do czasowego użytkowania dla obsługi budowy, dla której skarżący uzyskał ostateczne pozwolenie na budowę a więc zgodnie z ustaleniami m.p.z.p.;
g) naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 21 p.b. przez niezastosowanie tej normy w okolicznościach sprawy pomimo istnienia związku planowanego do wybudowania budynku tymczasowego z realizacją pozwolenia na budowę Starosty [...] z 15 czerwca 2023 r., gdy jedynym przeznaczeniem spornego budynku ma być "obsługa" zamierzonej budowy.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ uznając jej zarzuty za pozbawione podstaw prawnych, podtrzymał stanowisko w sprawie wnosząc o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, o następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wstrzymujące roboty budowlane i informujące o możliwości złożenia wniosku o legalizację oraz konieczności uiszczenia opłaty legalizacyjnej.
Podstawę materialnoprawną zapadłych w niniejszej sprawie postanowień stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682).
Na gruncie prawa budowlanego obowiązuje generalna zasada wyrażona w art. 28, przewidująca, że roboty budowlane można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę, z wyjątkami przewidzianymi w art. 29-31.
Mając to na uwadze stwierdzić trzeba, że warunkiem zainicjowania postępowania legalizacyjnego jest stan faktyczny konkretnej sprawy, z którego wynika, że inwestor pomimo obowiązku nie dokonał zgłoszenia bądź nie uzyskał pozwolenia na budowę obiektu, dopuszczając się tym samym samowoli budowlanej.
W tej sytuacji istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia czy wybudowany przez skarżącego budynek hali wymagał uzyskania pozwolenia na budowę czy też stanowił, jak twierdzi skarżący obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy (art. 29 ust. 2 pkt 21 p.b.).
W ocenie Sądu, prawidłowo organy uznały, że budynku hali wzniesionej na terenie działki nr [...] położonej przy ul. [...]. [...] w M. , nie można kwalifikować jako obiektu zaplecza budowy.
Zgodnie z definicją zawartą w art. 29 ust. 2 pkt 21 p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, oraz ustawianie barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że budowa na terenie budowy innego obiektu budowlanego przeznaczonego do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia tylko wówczas, gdy przeznaczeniem tego obiektu ma być "obsługa" zamierzonej budowy. W tym zakresie musi istnieć ścisły, bezpośredni, funkcjonalny i czasowy związek pomiędzy realizacja robót budowlanych objętych pozwoleniem lub zgłoszeniem a wyłącznie czasowym użytkowaniem obiektu jako zaplecza procesu budowy (por. wyrok NSA sygn. akt II OSK 1092/20). Nadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że aby stwierdzić, czy określone urządzenie (obiekt budowlany) jest urządzeniem zaplecza budowy należy zbadać jego związek funkcjonalny z budową, to znaczy, czy urządzenie zaplecza budowy jest całkowicie wykorzystywane na cele tejże budowy. Byt obiektów zrealizowanych na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 21 p.b. musi być ściśle związany z budową, na potrzeby której te obiekty zostały wzniesione.
W niniejszej sprawie w oparciu o przeprowadzone oględziny ustalono, że na działce nr [...] obr. M. skarżący wybudował halę o powierzchni zabudowy ca 720 m2 zajmującej ca 77,09 % powierzchni działki. Hala ma dwuspadowe ramy, długość 28,5 m i rozpiętość 20 m. W kalenicy rama podparta jest słupem o wysokości 7,4 m, po bokach są słupy o wysokości 4,6 m. Odległość między słupem skrajnym a środkowym ramy wynosi 10 m, dwie pierwsze ramy ustawione są od siebie w odległości 3,5 m a pozostałe w odległości 5,0 m.
W oparciu o powyższe prawidłowo, zdaniem Sądu, organy uznały, że powierzchnia hali, jej wysokość, rozmieszczenie elementów konstrukcyjnych, uniemożliwiają wybudowanie na tej działce objętego pozwoleniem na budowę budynku usługowego wolnostojącego, trzykondygnacyjnego konstrukcji murowanej o powierzchni zabudowy 159,21 m2.
W ocenie Sądu ustalone okoliczności są jednoznaczne i nie pozwalają na przyjęcie tezy skarżącego, jakoby przedmiotowy obiekt był obiektem przeznaczonym do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonym na terenie budowy. Względy logiki i doświadczenie wskazują, że przedmiotowy obiekt nie może stanowić zaplecza budowy objętego pozwoleniem budynku usługowego, skoro jego powierzchnia i gabaryty uniemożliwiają prowadzenie robót budowlanych, czego nie kwestionuje sam skarżący. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że planowany obiekt usługowy w istocie znalazłby się wewnątrz budynku zaplecza budowy, a przy tym inspektor nadzoru inwestorskiego J. K. oraz kierownik budowy – W. S. przesłuchani w dniach 4 kwietnia 2024 r. oraz 26 marca 2024 r. zgodnie podali, że jeżeli ma być realizowany budynek usługowy 3 kondygnacyjny to zaplecze budowy powinno zostać rozebrane. Zaznaczyć należy, że obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest dokonanie oceny i kwalifikacji istniejącego obiektu budowlanego. Pamiętać również należy, że w postępowaniu administracyjnym przedmiotem postępowania dowodowego jest sfera obiektywnie istniejąca (zasada prawdy obiektywnej), a nie subiektywna ocena stanu faktycznego przez strony postępowania.
Tym samym podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów Prawa budowlanego uznać należy za pozbawione podstaw prawnych. Wybudowany na działce nr [...] w M. obiekt posiada fundamenty oraz trwałe przegrody budowlane wypełniając przesłanki pojęcia budynku w myśl art. 3 pkt 2 p.b. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że na wybudowanie spornego obiektu konieczne było uzyskanie od organu administracji architektoniczno-budowlanej decyzji o pozwoleniu na budowę, a skoro takiego pozwolenia skarżący wcześniej nie uzyskał, obligowało to organy nadzoru budowlanego do prowadzenia postępowania i wydania w oparciu o przepis art. 48 ust. 1-5 p.b. postanowienia o wstrzymaniu budowy jak i poinformowaniu skarżącego o możliwości złożenia wniosku o legalizację oraz o konieczności uiszczenia opłaty legalizacyjnej i zasadach jej obliczania.
Wbrew zarzutom skargi organy nie naruszyły również przepisów procesowych. Organy podjęły wszelkie czynności niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organ odwoławczy, dokonując analizy dowodów zgromadzonych przez organ I instancji trafnie wywiódł, że wzniesiony obiekt nie może być zakwalifikowany jako budynek zaplecza budowy w związku z czym wystąpiły przesłanki do wdrożenia procedury legalizacyjnej z art. 48 p.b. Swoją argumentację organ odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu postanowienia sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. uznając zgromadzony materiał dowodowy za wystarczający do rozstrzygnięcia, którą to ocenę należy zaakceptować. Stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z regułami określania prawdy obiektywnej (art. 7, 77 i 80 k.p.a.).
W konsekwencji jako pozbawione istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostają złożone zarówno przez skarżącego jak i kierownika budowy oświadczenia z 24 kwietnia 2024 r. w przedmiocie charakteru i funkcji wybudowanej hali. Nie sposób uznać za obiekt zaplecza budowy – halę wzniesioną w miejscu projektowanego budynku usługowego, która nie służy w żaden sposób jego budowie lecz budowę tę uniemożliwia. Nie sposób też stwierdzić, jakiego rodzaju roboty budowlane miałyby być realizowane na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 15 czerwca 2023 r., w sytuacji gdyby teren, na którym ma powstać projektowany budynek usługowy zajmowała hala wypełniona materiałami budowlanymi, zwłaszcza, że jej powierzchnia – tj. około 720 m2 kilkakrotnie przekracza powierzchnię zabudowy projektowanego budynku – tj. 159,21 m2, a przy tym zajmuje większą część działki o powierzchni 935 m2.
Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje również zarzut pominięcia wpisów w dzienniku budowy, które jako dotyczące obiektu wybudowanego bez pozwolenia nie mogą wywołać spodziewanych przez stronę skutków. Bez wątpienia wpisy takie nie czynią prawidłowymi - czynności podejmowanych niezgodnie z pozwoleniem na budowę.
Podsumowując, należy wskazać, że postępowanie przed organami zostało przeprowadzone prawidłowo, zaś zgromadzony w sprawie materiał był wystarczający do podjęcia właściwego rozstrzygnięcia. Jeśli natomiast chodzi o ocenę prawną wydanego orzeczenia, to należy stwierdzić, że mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych postanowień. Wszystkie bowiem istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały wyjaśnione. Skarżący wykonał samowolnie roboty budowlane polegające na budowie hali, co nakładało na organ nadzoru budowlanego obowiązek wdrożenia procedury naprawczej.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.