II SA/Sz 396/08

II SA/Sz 396/08 - Postanowienie WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2008-10-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2008-05-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Katarzyna Grzegorczyk-Meder /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I OSK 64/09 - Postanowienie NSA z 2009-02-18
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 52 par 1, art. 52 par 2, art.58 par 1 pkt 6 , art. 73, art.58 par 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder po rozpoznaniu w dniu 30 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym skargi T. D. oraz A. P. na decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty adiacenckiej p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz skarżącego T. D. kwotę [...] złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wójt Gminy P. nałożył na T. D. oraz A. P. opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, utrzymaną następnie w mocy decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...].
Postanowieniem z dnia 13 listopada 2007 r. Kolegium wznowiło na wniosek T. D. postępowanie zakończone decyzją ostateczną. Decyzją z dnia [...] Kolegium stwierdziło wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Kolegium z dnia [...]. Następnie ponownie rozpatrując sprawę decyzją z dnia [...] Kolegium orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...].
Pismem z dnia 14 kwietnia 2008 r. T. D. oraz A. P. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Wójta Gminy P. o naliczeniu opłaty adiacenckiej utrzymanej następnie w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.
Zarządzeniem z dnia 6 czerwca 2008 r. Sąd wezwał skarżących do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie zaskarżonego aktu (t.j. określenia daty wydania i numeru aktu), a także oznaczenie organu, którego skarga dotyczy
w terminie siedmiu dni, od dnia otrzymania niniejszego wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na powyższe T. D. oświadczył, że przedmiotem jego skargi jest decyzja Wójta Gminy P. z dnia [...] Nr [...].
Z kolei wezwanie skierowane do drugiego skarżącego A. P.,
z uwagi na niemożność jego osobistego doręczenia skarżącemu, zostało złożone
w placówce pocztowej dnia 1 lipca 2008 r. na okres 7 dni z adnotacją o niedoręczeniu przesyłki, o czym powiadomiono skarżącego umieszczając stosowne zawiadomienie na drzwiach adresata (awizo). Powtórnego awiza dokonano dnia 9 lipca 2008 r. na kolejne 7 dni (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 54). Ponieważ skarżący, po upływie 7 dni od dnia drugiego awiza, nie odebrał przesyłki, urząd pocztowy zwrócił przesyłkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z adnotacją" nie podjęto w terminie".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części "P.p.s.a." skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć taką sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy P.p.s.a.).
W niniejszej sprawie T. D. określił, że przedmiotem jego skargi jest decyzja Wójta Gminy P. z dnia [...] Nr [...]
w przedmiocie opłaty adiacenckiej, czyli de facto rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a jak wynika z akt administracyjnych postępowanie administracyjne w tym przedmiocie zostało zakończone decyzją ostateczną Kolegium z dnia [...].
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż te wymienione w pkt od 1-5 powołanego artykułu. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 w/w ustawy).
W tej sytuacji skargę T. D. na decyzję wydaną w pierwszej instancji jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Odnosząc się z kolei do sytuacji drugiego skarżącego A. P. należy zauważyć, że stosownie do treści art. 73 wskazanej wyżej ustawy P.p.s.a.
w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub
w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza w skrzynce na korespondencję,
a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Z kolei w wyroku z dnia 28 lutego 2002 r. P 13/05 (publ.: Dz. U. z 2006 r. Nr 38, poz. 268) Trybunał Konstytucyjny wskazał na konieczność powtórnego awizowania, uznając art. 73 P.p.s.a. w zakresie , w jakim ustanawia siedmiodniowy termin przechowywania pisma procesowego i nie wymaga ponawiania zawiadomienia adresata o złożeniu tego pisma ,za niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.
W niniejszej sprawie skarżący A. P. nie odebrał przesyłki, pomimo jej dwukrotnego prawidłowego awizowania przez Pocztę Polską tj. w dniu 1 lipca 2008 r. oraz 9 lipca 2008 r. Zatem należy stwierdzić, iż skuteczne doręczenia zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął wobec tego skarżącego w dniu 16 lipca 2008 r., który to dzień nie był sobotą, ani dniem ustawowo wolnym od pracy.
W związku z tym, że A. P. w zakreślonym terminie nie wykonał zobowiązania Sądu, skargę należało odrzucić stosownie do treści art. 58 § 1 pkt
3 ustawy P.p.s.a.
W przedmiocie zwrotu wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit.
"a" ustawy P.p.s.a.