II SA/SZ 387/23

II SA/Sz 387/23 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2023-10-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-04-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Wojciechowska
Renata Bukowiecka-Kleczaj /przewodniczący sprawozdawca/
Wiesław Drabik
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 30 ust. 1 pkt 1b, ust. 5,  ust. 6 pkt 2, art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1225
par. 3 pkt 1a, pkt 2, pkt 8
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 października 2023 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 10 listopada 2022 r. do Starosty [...] wpłynęło zgłoszenie B. M. i J. M., dalej również jako: "skarżący", "inwestorzy", o zamiarze budowy budynku gospodarczego na działce o numerze [...] w obrębie ewidencyjnym K. , gmina D..
Decyzją administracyjną z dnia 17 listopada 2022 r., nr [...], organ I instancji działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej również jako: "p.b.", "ustawa") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022, poz. 2000 ze zm., dalej również jako: "k.p.a."), wniósł sprzeciw w sprawie wykonania robót wyszczególnionych we wniosku skarżących. Z treści uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wynika, że zamierzenie narusza ustalenia § 49 ust. 1 oraz ust. 5 pkt 5 w zw. z § 30 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1 uchwały nr [...], z dnia [...] czerwca 2005 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. na całym obszarze, z wyłączeniem działek: obręb C. nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb B.: nr ew. [...], [...], [...], [...], obręb K.: nr ew. [...], [...], [...], obręb Z.: nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. (Dz. Urz. Woj. Z. z 2006 r. nr [...] poz. [...], dalej również: "m.p.z.p.", "uchwała", plan miejscowy").
Według Starosty działka inwestorów znajduje się w strefie ochronnej i brak jest możliwości zabudowy mieszkalnej, ponieważ zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2022 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2022 r. poz. 1225 ze zm., dalej również jako: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych") budynek gospodarczy nie będzie spełniał swojej określonej funkcji wynikającej z definicji zawartej w § 3 pkt 8 cyt. rozporządzenia, a do tego działka nie spełnia kryterium wielkości przewidzianej przepisami m.p.z.p.
Inwestorzy wnieśli odwołanie od ww. decyzji organu I instancji, podnosząc m.in. że ich działka została wydzielona i zagospodarowana przed wejściem w życie planu miejscowego i zapisy dotyczące minimalnej powierzchni nie mają w ich sprawie zastosowania. Natomiast zgłaszany budynek nie jest objęty zakazem wprowadzonym na podstawie § 30 uchwały.
Decyzją z dnia 7 lutego 2023 r., nr K-AP-2.7840.103-2.2022.AN, Wojewoda po rozpatrzeniu sprawy na skutek wniesionego odwołania inwestorów, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wskazał m.in., że z załączników do zgłoszenia wynika, iż zamierzenie obejmuje budynek w technologii lekkiej szkieletowej (domu holenderskiego) o powierzchni zabudowy 27,23 m2, wysokości 3,11 m, z dachem dwuspadowym o kącie nachylenia 5° krytym blachodachówką.
Wojewoda przywołał art. 29 ust. 1 pkt 14, art. 30 ust. 5 ust. 6 pkt 2 ustawy i nawiązując do obowiązujących na analizowanym terenie przepisów miejscowego planu ustalił, że działka wnoszących zgłoszenie znajduje się na terenie elementarnym oznaczonym na rysunku planu symbolem "MR-3". Organ wskazując ponadto na ustalenia szczegółowe dla ww. terenu zawarte w § 49 ust. 1 m.p.z.p. wyjaśnił jakie jest jego przeznaczenie.
Odnosząc się do zamierzenia inwestycyjnego organ II instancji wskazał, że jest nim budowa budynku gospodarczego, który w myśl § 3 pkt 8 oraz § 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych mieści się w kategorii zabudowy jednorodzinnej. Dodał, że w miejscowym planie brak jest przepisów wprowadzających zakaz budowy budynków gospodarczych. Z ustaleń miejscowego planu wynika jednak, że zabudowa działki nr [...] nie może przekroczyć 10 % powierzchni tej działki (§ 49 ust. 5 m.p.z.p.). Zgodnie z informacją z rejestru gruntów (dołączoną do akt organu I instancji) działka nr [...] ma powierzchnię [...] ha. 10% tej powierzchni to [...] m2. Powierzchnia zgłaszanego budynku gospodarczego wynosi 27,23 m2 i choć nie przekracza maksymalnej powierzchni zabudowy działki to wyczerpuje w znacznym stopniu tę powierzchnię, uniemożliwiając tym samym realizację zabudowy podstawowej (mieszkaniowej, rekreacyjnej) na tej działce. Do osiągnięcia maksymalnej powierzchni zabudowy dopuszczonej planem pozostaje bowiem tylko 4,67 m2.
Ponadto Wojewoda zwrócił uwagę, że zgodnie z przepisem zawartym w § 30 ust. 1 pkt 3 miejscowego planu w odległości 400 m od elektrowni wiatrowych ustalono strefę ochrony. W obrębie tej strefy zakazano m.in. lokalizowania miejsc stałego przebywania ludzi w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, turystyczną, rekreacyjną oraz lokalizowania budynków mieszkalnych (§ 30 ust. 1 m.p.z.p.). Organ odwoławczy ustalił, że działka inwestorów znajduje się w sąsiedztwie elektrowni wiatrowych, w odległości mniejszej niż 400 m, co oznacza, że dotyczy jej zakaz realizacji zabudowy podstawowej, na potrzeby której budynek gospodarczy mógłby być realizowany.
Wbrew twierdzeniom skarżących, wykonanie ogrodzenia i utrzymanie zieleni na opisywanej działce nie uzasadnia pominięcia w niniejszej sprawie ustaleń planu wskazanych w § 49 ust. 6, które dotyczą bowiem działek budowlanych, na których przed wejściem w życie planu istniała już zabudowa.
Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wyjaśnił, że na podjęte rozstrzygnięcie nie ma wpływu okoliczność, iż powierzchnia działki nr [...] jest mniejsza od ustalonej w § 49 ust. 5 pkt 5 m.p.z.p. Przepis ten dotyczy jedynie zasad podziału terenów na nowe działki budowlane, a nie ich przeznaczenia, czy dopuszczalności zabudowy.
J. M., dalej również jako "strona skarżąca", działając przez radcę prawnego, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na powyżej opisaną decyzję Wojewody domagając się m.in. jej uchylenia w całości.
Jednocześnie zarzucił temu rozstrzygnięciu:
- błędną wykładnię § 49 ust. 5 pkt 5 uchwały przejawiającą się w przyjęciu, że analizowane zamierzenie budowlane mimo tego, iż mieści się w dopuszczalnych wskaźnikach zabudowy to i tak narusza ten przepis m.p.z.p., ponieważ wyczerpuje w znacznym stopniu powierzchnię możliwą do zabudowy, uniemożliwiając tym samym realizację budowy podstawowej (mieszkaniowej, rekreacyjnej) na tej działce, w sytuacji, gdy z żadnego przepisu nie wynika obowiązek wykazania przed organem, iż zgłoszona zabudowa ma mieć taką powierzchnię zabudowy, by umożliwić hipotetyczną realizacje jeszcze innego obiektu w przyszłości;
- naruszenie § 30 ust. 1 pkt 3 m.p.z.p. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy hipoteza tej regulacji nie odnosi się do realiów przedmiotowej sprawy (błąd subsumpcji), skoro zakazy zawarte w powyższej regulacji nie odnoszą się do budynku gospodarczego niezwiązanego z żadną działalnością gospodarczą;
- naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b., wyrażające się w przyjęciu że budowa budynku gospodarczego na działce objętej zgłoszeniem jest niedopuszczalna (narusza prawo) z uwagi na okoliczność, że "przedmiotowa działka leży na terenie oznaczonym w miejscowym planie, gdzie zgodnie z § 30 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1 oraz § 49 ust. 1, ust. 5 pkt 5 uchwały z [...] czerwca 2005 r. nr [...] Rady Gminy D. na terenie tym nie jest możliwym wykonania budowy budynku gospodarczego z uwagi na naruszenie wskaźników zabudowy działki oraz zakazy lokalizacji przedmiotowej inwestycji, w sytuacji gdy zabudowa mieści się we wskazanych wskaźnikach, zaś wskazane ograniczenia nie odnoszą się do badanej inwestycji".
Strona skarżąca wskazała, że organ odwoławczy błędnie zastosował art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy w zakresie § 49 ust. 5 pkt 5 m.p.z.p., stosując wykładnię rozszerzającą ustanowionego w nim ograniczenia zabudowy. Z ostatniego z wymienionych przepisów wynika, że zabudowa działki nr [...] nie może przekroczyć 10% powierzchni tej działki, a bezsporny w niniejszej sprawie jest fakt, iż działka nr [...] ma powierzchnię [...] ha, a więc 10% tej powierzchni to [...] m2, zaś powierzchnia zgłaszanego budynku wynosi 27,23 m2 i tym samym nie przekracza maksymalnej powierzchni zabudowy działki, o której mowa w § 49 ust. 5 pkt 5 m.p.z.p., zatem warunek określony w powyższej regulacji nie mógł zostać naruszony, ponieważ zamiar inwestora mieści się w dopuszczalnych normach zabudowy przedmiotowej działki.
Zdaniem strony, Wojewoda niesłusznie wskazuje, że zgodnie z § 30 ust. 1 pkt 3 m.p.z.p. z powodu położenia działki w odległości mniejszej niż 400 metrów od elektrowni wiatrowej, istnieje zakaz realizacji zabudowy podstawowej, na potrzeby której budynek gospodarczy mógłby być realizowany, skoro w ust. 2 pkt 3 § 30 m.p.z.p. wskazano wyraźnie, że w obrębie stref ochronnych ustala się zakazy lokalizowania miejsc stałego przebywania ludzi, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, turystyczną, rekreacyjną oraz lokalizowania budynków mieszkalnych i wymagających szczególnej ochrony, jak szpitale, internaty, żłobki, przedszkola i podobne. Zdaniem strony, zgłoszona zabudowa nie będzie przeznaczona do stałego przebywania w nim osób w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, turystyczną, rekreacyjną, gdyż takiej działalności inwestor nie prowadzi. Ponadto analizowana zabudowa w żadnym wypadku nie stanowi budynku mieszkalnego, czy też budynku wymagającego szczególnej ochrony. Zatem ograniczenia, o których mowa w § 30 ust. 1 pkt 3 m.p.z.p. nie dotyczą budynku gospodarczego, a więc wskazany przepis nie mógł mieć w sprawie zastosowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2023 r., poz. 1643 – dalej: "p.p.s.a.").
Rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy w świetle przytoczonych kryteriów kontroli Sąd uznał, że skarga jest niezasadna.
Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Starosty [...], wnoszącą sprzeciw od zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych opisanych w zgłoszeniu wniesionym dnia
10 listopad 2022 r. (data wpływu do organu).
W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ustawodawca przewidział instytucję zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych, jako wyraz odstępstwa od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 1 pkt 1b i następne p.b. - według zakresu robót budowlanych objętych zgłoszeniem). Zgłoszenie powinno zawierać określenie rodzaju planowanych robót, zakresu i sposobu ich wykonywania, jak również termin ich rozpoczęcia.
W myśl art. 30 ust. 5 p.b. zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie.
Według brzmienia art. 30 ust. 6 punkt 2 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Należy również zwrócić uwagę na przepisy, (co prawidłowo ustalono w postępowaniu administracyjnym), obowiązującego na analizowanym terenie, prawa miejscowego, zawarte w uchwale Rady Gminy D. z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. na całym obszarze z wyłączeniem wymienionych w tytule uchwały działek. W § 7 punkt 8 planu miejscowego teren oznaczony symbolem "MR-3", na którym położna jest działka nr [...], uchwałodawca opisał jako "teren zabudowy mieszkaniowo-rekreacyjnej na działkach nie mniejszych niż 3000 m2".
W § 30 ust. 1 pkt 3 uchwały ustalono strefę ochrony od elektrowni wiatrowych w odległości 400 m. W obrębie stref ochronnych ustalono zakazy: 1) lokalizowania miejsc stałego przebywania ludzi w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, turystyczną, rekreacyjną, 2) lokalizowania budynków mieszkalnych wymagających szczególnej ochrony, jak szpitale, internaty, żłobki przedszkola i podobne (ust. 2).
W § 49 ust. 1 uchwały tereny oznaczone symbolem "MR" od 1 do 3, przeznaczono pod wolnostojącą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z wyłączeniem zabudowy jednorodzinnej bliźniaczej, szeregowej i atrialnej (pkt. 1), zabudowę rekreacyjną (pkt. 2), drogi wewnętrzne (pkt. 3) oraz obiekty celu publicznego wymienione w § 8 pkt 2, 3, 5, 6, 9 (pkt 4), wraz z niezbędną infrastrukturą i zagospodarowaniem. Przeznaczenia wymienione w pkt 1, 2, 3, 4 mogą występować na działkach budowlanych łącznie.
Na terenach oznaczonych symbolem "MR-3" ustalono w § 49 ust. 5 m.p.z.p.,
w tabeli określającej warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy, zagospodarowania terenu oraz podziału na działki budowlane, maksymalną powierzchnię zabudowaną na działce budowlanej (10% - powierzchni działki).
Z kolei zamierzenie inwestorskie, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, dotyczy budynku gospodarczego. Zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2022 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.
Natomiast w § 3 pkt 2 wspomnianego rozporządzenia wskazano, że z zabudową jednorodzinną mamy do czynienia w przypadku jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego lub zespołu takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi.
W § 3 pkt 1a) tego rozporządzenia ustawodawca zawarł definicję działki budowlanej. Należy przez nią rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego.
Bezsporna jest w sprawie kwestia daty złożenia i kompletności zgłoszenia, jak i zakres zamierzenia inwestorskiego w nim wskazanego, znajdującego się na terenie elementarnym oznaczonym na rysunku planu symbolem "MR-3". Istota sporu sprowadza się do interpretacji przepisów uchwały, wprowadzających ograniczenia w zabudowie, w zakresie możliwości realizacji budynku gospodarczego na ww. terenie elementarnym.
W przekonaniu organu, obowiązujące przepisy prawa miejscowego uniemożliwiają realizację budynku gospodarczego na działce inwestorskiej, mimo że w miejscowym planie brak jest wprost zapisów wprowadzających zakaz jego budowy. Wojewoda stwierdził, że w sprawie decydujące znaczenie ma zaliczenie budynku gospodarczego do kategorii zabudowy jednorodzinnej w przepisach rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz fakt, że zabudowa działki nr [...] nie może przekroczyć 10 % powierzchni tej działki (§ 49 ust. 5 m.p.z.p.), a skoro ma powierzchnię [...] ha, to 10% jej powierzchni stanowi [...] m2. Z kolei powierzchnia zgłaszanego budynku gospodarczego wynosi 27,23 m2, która to nie przekracza ww. ograniczenia powierzchni zabudowy działki, jednak praktycznie wyczerpuje ją, uniemożliwiając realizację zabudowy podstawowej (mieszkaniowej, rekreacyjnej) na działce. Do zabudowy dopuszczonej planem pozostaje bowiem tylko 4,67 m2.
Natomiast strona skarżąca jest zdania, że zgłaszana zabudowa mieści się we wskazanych wyżej wskaźnikach planu miejscowego, zaś podnoszone ograniczenia w zapisach m.p.z.p. nie odnoszą się do badanej inwestycji. Ponadto zakazy zawarte w § 30 ust. 1 pkt 3 m.p.z.p. nie odnoszą się do budynku gospodarczego niezwiązanego z żadną działalnością gospodarczą, o czym przesądza § 30 ust. 2 m.p.z.p. Tym samym nie było podstaw do zastosowania art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b.
Zdaniem Sądu w zaistniałym sporze należy przyznać rację organowi odwoławczemu, choć z pewnymi zastrzeżeniami.
Definicja budynku gospodarczego zawarta w § 3 pkt 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wskazuje, że jest to budynek, który służy do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych, jednakże tylko takich, które służą mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że strona po pierwsze - nie planuje budowy któregokolwiek z tych budynków, a po drugie nie może tego typu obiektu zrealizować z uwagi na obowiązujące przepisy, w tym zwłaszcza postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Budowę wspomnianych wyżej budynków wyklucza § 30 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 uchwały nr [...], z dnia 30 czerwca 2005 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. na całym obszarze, z wyłączeniem działek: obręb C. nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb B.: nr ew. [...], [...], [...], 168, obręb K.: nr ew. [...], [...], [...], obręb Z.: nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. (Dz. Urz. Woj. Z. z 2006 r. nr [...] poz. [...]).
W opisanych wyżej uregulowaniach ustanowiono strefy ochrony od elektrowni wiatrowych w odległości 400 m, zakazując w ich obrębie lokalizowania miejsc stałego przebywania ludzi w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, turystyczną, rekreacyjną, jak również budynków mieszkalnych i wymagających szczególnej ochrony, jak szpitale, internaty, żłobki i przedszkola.
Strona nie kwestionuje przy tym okoliczności, że działka, na której zaplanowano inwestycję znajduje się w opisanej wyżej strefie ochronnej, natomiast podnosi, że wspomniane przepisy nie zakazują lokalizowania na tym terenie budynków gospodarczych. Istotnie tego typu budynki nie zostały wymienione w § 30 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże jak już wspomniano budynek gospodarczy pełni funkcję służebną w stosunku do budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego lub budynku rekreacji indywidualnej, a zatem przedmiotowa inwestycja nie może być rozpatrywana wyłącznie na podstawie ww. uregulowania, w oderwaniu od obowiązujących przepisów ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
W myśl art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a) ustawy Prawo budowlane, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym liczba tych budynków na działce nie może być większa niż jeden na każde 500 m2 powierzchni działki.
Bezsporne w niniejszej sprawie jest przy tym, że na terenie elementarnym MR-3, ustalono w planie zagospodarowania przestrzennego maksymalną powierzchnię zabudowaną na działce budowlanej - 10 %powierzchni działki.
W konsekwencji również zasługuje na aprobatę wynikająca z tego konkluzja, że mający powstać dom typu holenderskiego w zasadzie "wypełnia" swoją powierzchnią (27,23 m2) limit dopuszczalnego poziomu zabudowy ([...] m2) określony w tabeli w § 49 ust. 5 m.p.z.p., a na realizację zabudowy podstawowej - wymienionej w przepisach m.p.z.p. mieszkaniowej, pozostałoby na działce inwestorów jedynie 4,67 m2. Jednocześnie należy też mieć na uwadze ograniczenie zabudowy dotyczące budynków mieszkalnych wynikające dla opisywanego terenu elementarnego z brzmienia § 30 ust. 2 pkt 2 uchwały.
Jednak nie można się zgodzić z organem odwoławczym, że nie ma w sprawie znaczenia okoliczność, podnoszona zresztą przez Starostę, iż powierzchnia działki nr [...], wynosząca [...] m2, jest mniejsza od ustalonej w § 49 ust. 5 pkt 5 uchwały. Zdaniem Wojewody, "zapis ten dotyczy jedynie zasad podziału terenów na nowe działki budowlane, a nie ich przeznaczenia czy dopuszczalności zabudowy". Powyższemu twierdzeniu organu odwoławczego przeczy jednak brzmienie tego przepisu, które obok "podziału na działki budowlane" wymienia "warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy, zagospodarowania terenu". Takie odczytywanie tego uregulowania zakładałoby również w sposób nieuprawniony, że wszystkie działki na terenie elementarnym "MR-3" mają charakter działek budowlanych.
Zdaniem Sądu, podstawą do wydania sprzeciwu przez Starostę w niniejszej sprawie jest również przepis § 49 ust. 5 pkt 5 m.p.z.p. (tabela), który nie różnicuje rodzaju planowanej zabudowy, a więc obejmuje m.in. budynek gospodarczy. Skoro powołany przepis odnosi się do pojęcia działki budowlanej należy uwzględnić w sprawie brzmienie przepisu § 3 pkt 1a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, według którego, wielkość nieruchomości gruntowej lub działki gruntu, musi spełniać wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. W tym przypadku minimum 3000 m2. Uchwałodawca konsekwentnie, jednoznacznie i wprost ograniczenie to zawarł nie tylko w § 49 ust. 5 pkt 5 m.p.z.p., ale również w § 7 pkt 8 m.p.z.p, gdzie teren oznaczony symbolem "MR-3", na którym położna jest działka nr [...], opisał jako "teren zabudowy mieszkaniowo-rekreacyjnej na działkach nie mniejszych niż 3000 m2". Stąd uprawniony jest wniosek, że działka inwestorska, ze względu na powierzchnię, nie ma charakteru działki, o jakiej mowa w tym przepisie.
Bez znaczenia przy tym pozostaje okoliczność, że przedmiotowa działka została wydzielona przed wejściem w życie planu zagospodarowania przestrzennego, skoro, w myśl § 49 ust. 6 ustalenia ust. 3, 4, 5 pkt 1, 4, 5, 6 nie odnoszą się jedynie do działek budowlanych zabudowanych i zagospodarowanych przed wejściem planu w życie.
Działka nr [...] nie jest działką zabudowaną żadnymi budynkami i jak słusznie wskazał Wojewoda, wykonanie ogrodzenia i utrzymanie zielenie na tej działce nie uzasadnia pominięcia w niniejszej sprawie ustaleń planu wskazanych w § 49 ust. 6 m.p.z.p. Raz jeszcze należy wskazać, że w § 49 ust. 1 uchwały tereny oznaczone symbolem "MR" od 1 do 3, przeznaczono pod wolnostojącą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z wyłączeniem zabudowy jednorodzinnej bliźniaczej, szeregowej i atrialnej (pkt. 1), zabudowę rekreacyjną (pkt. 2), drogi wewnętrzne (pkt. 3) oraz obiekty celu publicznego wymienione w § 8 pkt 2, 3, 5, 6, 9 (pkt 4), wraz z niezbędną infrastrukturą i zagospodarowaniem, nie zaś pod budynki gospodarcze, które mogą towarzyszyć takiej zabudowie ale nie tworzą zabudowy czy to mieszkalnej jednorodzinnej czy to rekreacyjnej (będącej zabudową podstawową dla terenu MR-3).
W niniejszej sprawie normę prawną należało odkodować przede wszystkim z przepisów art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i § 30 ust. 1 pkt 3 m.p.z.p., § 49 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p., § 49 ust. 5 pkt 5 m.p.z.p. oraz § 7 pkt 8 m.p.z.p., a także § 3 pkt 1a, pkt 2, pkt 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, czemu w sposób wystarczający w postępowaniu administracyjnym sprostano dając temu odpowiedni wyraz w wydanych decyzjach.
W świetle powyższego zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a zaskarżone rozstrzygnięcie, odpowiada prawu w stopniu uprawniającym jego pozostawienie w obrocie prawnym.
Podsumowując Sąd stwierdził, że nie występują w sprawie przesłanki do uwzględnienia skargi. Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o jej oddaleniu.
Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) – na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, w związku z wystąpieniem przesłanek wymienionych w tym przepisie.