II SA/Sz 385/21

II SA/Sz 385/21 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2021-08-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-04-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Krzysztof Szydłowski /sprawozdawca/
Marzena Iwankiewicz
Patrycja Joanna Suwaj /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 340/22 - Wyrok NSA z 2024-11-27
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 374
art. 15(4)
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 3 par 1 , art. 145 par 1, art. 134 par 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 35 ust. 1 , art. 35 ust. 1,
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2021 poz 247
art. 71
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1219
art. 6
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Dz.U. 2019 poz 1839
par 2 ust. 1 pkt 7
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi T. S.A. w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Sygn. akt II SA/Sz [...]
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją z dnia [...] roku nr [...] Wojewoda (dalej powoływany jako "Wojewoda" lub "organ odwoławczy") po rozpatrzeniu odwołania T. (dalej: "Inwestor"), orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] z [...] r. Nr [...] znak: [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Inwestorowi pozwolenia na budowę nowego telekomunikacyjnego obiektu budowlanego z przebudową istniejącej instalacji telekomunikacyjnej na działce nr [...], w obrębie D., w gm. K..
Jak podał w uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy, decyzja Starosty [...] odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Inwestorowi pozwolenia na budowę nowego telekomunikacyjnego obiektu budowlanego z przebudową istniejącej instalacji telekomunikacyjnej została zaskarżona odwołaniem, w którym Inwestor kwestionując rozstrzygnięcie organu I instancji wskazywał w szczególności na niezrozumiałe uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Ponadto, na podstawie art. 142 k.p.a., w odwołaniu Inwestor podniósł zarzuty dotyczące postanowienia Starosty [...] z [...] r. nakładającego na Inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji budowlanej w zakresie takich dokumentów jak prawidłowo sporządzona "Kwalifikacja przedsięwzięcia" uwzględniająca zsumowane parametry anten, odpowiednio wyskalowane rysunki osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w rzucie poziomym i pionowym.
Jak ustalił w toku swojego postępowania Wojewoda, w dniu [...] r. do Starostwa Powiatowego w K., wpłynął wniosek Inwestora o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nowego telekomunikacyjnego obiektu budowlanego z przebudową istniejącej instalacji telekomunikacyjnej na działce nr [...] w obr. D. , w gm. K..
Do wniosku Inwestor dołączył m.in. projekt budowlany uzupełniony w trakcie postępowań prowadzonych przez organ I instancji oraz organ odwoławczy.
Zgodnie z projektem budowlanym przedmiotem opracowania była budowa telekomunikacyjnego obiektu budowlanego z przebudową istniejącej instalacji telekomunikacyjnej zlokalizowanego w D. , przy ul. [...].
Zamiarem Inwestora jest budowa masztu antenowego i konstrukcji wsporczych wraz z trasą falowodową na dachu 5-kondygnacyjnego budynku.
Obecnie na dachu znajdują się obiekty telekomunikacyjne należące do [...]l oraz Inwestora. Planowany maszt stanowić ma konstrukcję nośną dla 6 anten sektorowych (3x K80010291 oraz 3x ADU4518R6v06) i 6 modułów radiowych. Zaplanowano przeniesienie istniejących anten sektorowych (3xK80010291) z istniejących wsporników na projektowany maszt na wysokość 27,8 m n.p.t. (z tolerancją -0/+1m) na trzech azymutach: 60°, 170° i 270°. Na każdym z azymutów umieszczono po 2 anteny sektorowe. Anteny radiolinii przewidziano do zawieszenia pod antenami sektorowymi.
Anteny sektorowe są instalacjami pracującymi w pasmach 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz i 2600 MHz. Projektowane wartości maksymalne EIRP (równoważnej mocy promieniowanej izotropowo) na pasmo przedstawiono w projekcie budowlanym w tabeli na str. 64 i 82.
Do projektu budowlanego dołączono opracowania pn. Kwalifikacja przedsięwzięcia oraz pn. Analiza środowiskowa instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej, sporządzone 4 maja 2020 r. i zaktualizowane 13 stycznia 2021 r. Opracowania te przygotowano w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) i rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448).
W powyższych opracowaniach przyjęto pochylenie anten sektorowych oraz ich moce deklarowane przez Inwestora. Dla każdego z projektowanych trzech sektorów odpowiednio: S1 na azymucie 60°, S2 na azymucie 170° i S3 na azymucie 270°, przyjęto równoważną moc promieniowaną izotropowo EIRP (zsumowaną dla wszystkich anten w danym sektorze) - mieszczącą się w przedziale od 10 000W do mniej niż 20 000W oraz zakres kątów pochylenia w przedziale od 0° do 2° dla sektorów S1 i S3 oraz od 0° do 3° dla sektora S2.
W oparciu o tak określone wartości w kwalifikacji przedsięwzięcia dokonano oceny odległości miejsc dostępnych dla ludności od osi głównej wiązki promieniowania na odcinku 300 m od środka elektrycznego anten.
Przedstawione w formie tekstowej i graficznej wnioski wskazują, że przy powyższych założeniach, wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania projektowanych anten w odległości do 300 m, mierzonej od środka elektrycznego anten nie występują miejsca dostępne dla ludności.
Jak wyjaśnił Wojewoda, złożona przez Inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia nie ma charakteru wiążącego dla organu. Jest ona dowodem, który jak każdy inny i podlega ocenie organu. Organ administracji publicznej na podstawie całokształtu materiału dowodowego winien zaś ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona - art. 80 k.p.a.
Organ po przywołaniu art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wyjaśnił, iż uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Podstawą ustalenia czy projektowane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji jest kwalifikacja przedsięwzięcia dokonana na podstawie rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz zalicza się do przedsięwzięć: mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Uzupełnieniem powyższego przepisu jest § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w myśl którego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1.
Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wyjaśnił, że dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny i to przy uwzględnieniu możliwości zmian nachylenia anten. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia
Organ odwoławczy wskazał, że w przedłożonej kwalifikacji, na podstawie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo przeprowadzona została analiza możliwości wystąpienia miejsc dostępnych dla ludności we wskazanej w rozporządzeniu odległości od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anten (300 m). Przy czym w ocenie organu, co poparto cytowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, przy dokonywaniu oceny przebiegu osi głównej należało uwzględnić maksymalne możliwe pochylenie anten. Jak bowiem wyjaśniono, kwalifikacja przedsięwzięcia i analiza środowiskowa projektowanej instalacji radiokomunikacyjnej powinny uwzględniać faktyczne możliwości techniczne co do pochylenia jak i mocy anten. Dopiero uwzględnienie maksymalnego pochylenia anten oraz prawidłowe ustalenie ich mocy pozwoliłoby na określenie, czy w odległości wskazanej w rozporządzeniu od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności.
Tymczasem w złożonych przez Inwestora opracowaniach maksymalny stopień wychylenia anten przyjęto na azymutach 60° i 270° w przedziale od 0° do 2°, zaś na azymucie 170° - w przedziale od 0° do 3°. Natomiast w dołączonych na etapie postępowania odwoławczego kartach katalogowych producenta anten przewidzianych do zawieszenia na projektowanej wieży, tilt elektryczny: dla anten. ADU4518R6v06 mieści się w przedziale od 0° do 12°, natomiast dla anten K80010291 mieści się w przedziale od 2° do 14°).
Powyższe wskazuje, że istnieje możliwość faktycznego pochylenia anten większego od wartości deklarowanej przez Inwestora, co ma istotny wpływ na kwalifikację oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko dokonywanej na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Organ wyjaśnił dalej, iż z przedłożonej przez Inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, że osie główne wiązek promieniowania przy deklarowanym pochyleniu 2° (sektory S1 i S3 na azymutach 60° i 270°) przebiegają w taki sposób, że znajdują na wysokości minimalnej 14,5 m nad poziomem terenu i 5,7 m ponad istniejącą zabudową na działce nr [...] (sektor S1) oraz 17,1 m nad poziomem terenu i 9,2 m ponad istniejącą zabudową na działce nr [...] (sektor S3). Natomiast przy deklarowanym na sektorze S2 (azymut 170°) pochyleniu 3° oś głównej wiązki promieniowania znajduje się na wysokości minimalnej 14,7 m nad poziomem terenu i 10,9 m ponad istniejącą zabudową na działce nr [...].
Analiza powyższych wartości, przy założeniu możliwości maksymalnego faktycznego pochylenia anten do 12° i 14° (zgodnie z wartościami określonymi w kartach katalogowych poszczególnych anten), doprowadziła organ odwoławczy do wniosku, że nie można wykluczyć, iż osie główne wiązek promieniowania znajdą się w miejscach dostępnych dla ludności.
Z tych względów, zdaniem Wojewody, niezbędnym dla prawidłowej oceny, czy projektowana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jest dokładne określenie parametrów anten z uwzględnieniem ich faktycznych możliwości technicznych co do pochylenia jak i mocy. Bowiem kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania pola z tego urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania.
Wyjaśniono też, że skoro przedmiotem oceny jest ściśle określone przedsięwzięcie to właściwym jest przeanalizowanie wszystkich potencjalnych oddziaływań mogących występować przy użyciu konkretnych urządzeń, wchodzących w skład planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. To, czy operator będzie miał potrzebę wykorzystania maksymalnych mocy i pochyleń anten jest kwestią nieistotną z punktu widzenia celu, dla jakiego dokonuje się analizy przedsięwzięcia pod kątem jego potencjalnego oddziaływania na środowisko. Ponadto skoro technicznie pochylenie anten jest możliwe w pełnym zakresie, winno on być przedmiotem analizy przy ocenie obowiązku przeprowadzenia postępowania środowiskowego. Nadto jeżeli operator anten może zdalnie nimi sterować, to nie można wykluczyć zmiany ustawienia anten po uruchomieniu instalacji. Kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga przede wszystkim uwzględnienia maksymalnej możliwości emisyjnych urządzenia, w tym również uwzględnienia jej maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania.
Wskazano, iż w ocenie organu odwoławczego przedstawiona przez Inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia nie jest wystarczająca dla potwierdzenia, że projektowana stacja bazowa nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko i w konsekwencji nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sporządzona została bowiem z uwzględnieniem, deklarowanego przez Inwestora jako maksymalnego, pochylenia anten do 2° i 3°, podczas gdy zgodnie z informacją zawartą w kartach katalogowych tych anten ich maksymalny tilt elektryczny wynosi 12° i 14° dla poszczególnych urządzeń. Nie wyjaśnia zatem czy planowane przedsięwzięcie nie osiągnie progów określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i w § 3 ust 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dopiero uwzględnienie maksymalnego pochylenia anteny określonego w karcie katalogowej pozwoliłoby na określenie, czy w odległości nie większej niż 300 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (10000 W < EIRP < 20000 W) znajdują się miejsca dostępne dla ludności, jak jest to normowane w przepisach rozporządzenia.
Nadmieniono, że w trakcie postępowania odwoławczego organ II instancji pismem z [...] r. zwrócił się do pełnomocnika Inwestora m.in. o załączenie kart katalogowych planowanych do zawieszenia anten oraz wykazanie, że załączona do projektu budowlanego dokumentacja w postaci kwalifikacji przedsięwzięcia oraz analizy środowiskowej projektowanej instalacji radiokomunikacyjnej uwzględnia faktyczne możliwości techniczne co do pochylenia jaki mocy anten, a tym samym jednoznaczne wykazanie czy planowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
W uzupełnieniu dokumentacji Inwestor przedstawił dodatkowe wyjaśnienia oraz załączył nowe opracowania w postaci Kwalifikacji przedsięwzięcia oraz analizy środowiskowej, w których stwierdzono, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, także biorąc pod uwagę istniejące na nieruchomości urządzenia należące do firmy P. .
Organ odwoławczy wyjaśnił, że istnieje dominująca linia orzecznictwa sądów administracyjnych, w świetle której nieuprawnionym jest dokonanie kwalifikacji przedsięwzięcia z pominięciem maksymalnych parametrów anten sektorowych jak to ma miejsce niniejszej sprawie. Dodatkowo z dokumentacji projektowej nie wynika czy wskazane przez Inwestora moce anten stanowią wartości maksymalne. W związku z powyższym nie jest możliwe dokonanie prawidłowej oceny zgodności projektowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, co uniemożliwia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.
Natomiast rozpatrując zaskarżoną w odwołaniu zasadność nałożenia na Inwestora postanowieniem z [...] r. przez Starostę K. obowiązków złożenia:
- kwalifikacji przedsięwzięcia uwzględniającej regulacje wynikające z §3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,
- przedłożenia rysunków widoku osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w rzucie poziomym na planie otoczenia instalacji radiokomunikacyjnej oraz widoków pionowych instalacji radiokomunikacyjnej zgodnych z określoną skalą w celu prawidłowej oceny promieniowania anten na miejsca dostępne dla ludności,
- poprawnego określenia obszaru oddziaływania inwestycji poprzez wskazanie działek, nad którymi przebiegają osie głównych wiązek promieniowania anten sektorowych,
organ odwoławczy stwierdził, że nie wszystkie obowiązki nałożone na Inwestora znajdowały uzasadnienie w obowiązujących przepisach.
Za uzasadnione uznano jednak nałożenie obowiązku przedłożenia kwalifikacji przedsięwzięcia uwzględniającej regulacje wynikające z §3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wyjaśniono w tym zakresie, że nie jest w tym względzie wystarczające powołanie się na użyte w zapisie sformułowanie, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Aktualnie w orzecznictwie dominuje bowiem pogląd, że nie należy pomijać treści § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, z którego wynika, że dla oceny oddziaływania tego rodzaju inwestycji na środowisko i ustalenia czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą oddziaływać na środowisko, wymagane jest uwzględnienie kumulacji oddziaływań i zsumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia (również z tej samej inwestycji). Instalacje stacji bazowej wraz z wszystkimi antenami sektorowymi należy traktować jako jeden zakład o którym mowa w powołanym przepisie. Nie można bowiem wykluczyć, te ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny spowoduje, że moc promieniowania przekroczy w osi głównej promieniowania planowanej anteny wymienione w §3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia.
Wobec powyższego uznano nałożony przez organ I instancji obowiązek za zasadny. Zauważono dodatkowo, że Inwestor nie wykonał nałożonego obowiązku również na etapie postępowania odwoławczego, mimo pisma Wojewody w którym zobligowano go do jednoznacznego wykazania, że projektowana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów dotyczących postanowienia z [...] r. uznano je za zasadne, bowiem w ocenie Wojewody dokumentacja załączona do wniosku, w tym rysunki i szkice obrazujące lokalizację inwestycji, jednoznacznie wskazują zasięg osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w rzucie poziomym na planie otoczenia instalacji radiokomunikacyjnej w odległości do 300 m. Ponadto projekt zawierał zobrazowanie przebiegu osi tych wiązek zarówno w stosunku do terenu jak i ponad poziomem zabudowy.
Co do obowiązku poprawnego określenia obszaru oddziaływania obiektu wyjaśniono, że zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę są: Inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z regulacji powyższej wynika, że w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie takiego obszaru w oparciu o powyższe przesłanki winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w tak ustalonym obszarze, jako dysponujący tytułem prawnym do działek położonych w strefie oddziaływania, posiadają interes prawny i są - oprócz Inwestora - stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę tej inwestycji. W takiej sytuacji nie ma znaczenia, czy działki te graniczą bezpośrednio z działką, na której zaprojektowano budowę obiektu budowlanego, skoro obszar oddziaływania obiektu może obejmować dalej położone tereny. W postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej zobligowany był więc do ustalenia w pierwszej kolejności kręgu stron. Tym samym to organ ustalał dla każdej inwestycji nierozerwalnie z nią związany obszar oddziaływania. Miało to miejsce również w badanej sprawie, na co wskazuje treść zaskarżonego przez Inwestora postanowienia, bowiem organ I instancji wprost wskazał, które działki znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji w treści postanowienia i uznał za strony wszystkich właścicieli nieruchomości które znajdują się, chociażby częściowo, w obszarze oddziaływania inwestycji, a pod pojęciem rozumiejąc położenie nieruchomości w osi przebiegu głównych wiązek promieniowania anteny w odległościach określonych w § 3 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
W świetle powyższych ustaleń, mimo częściowego uznania zarzutów wskazanych w treści odwołania w zakresie obowiązków nałożonych na Inwestora postanowieniem, Wojewoda uznał za uzasadnione utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] z [...] roku.
W skardze do sądu administracyjnego z [...] roku, pełnomocnik Inwestora zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu organu odwoławczego naruszenie:
1. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego i zobowiązywanie Skarżącego do przedstawienia opracowań, w sytuacji gdy Organ dysponuje wszelkimi danymi technicznymi niezbędnymi do oceny zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska,
2. art. 136 § 2 i 3 k.p.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji i prowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, w sytuacji gdy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, gdy nie wszystkie strony wyraziły na to zgodę,
3. § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez uznanie, że analizie winna być podana "maksymalna moc", "maksymalny tilt", jak i fakt nakładania się wiązek, podczas gdy prawodawca wyraźnie wskazał, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.
Wskazując na powyższe pełnomocnik Inwestora zawnioskował o:
- uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania,
- zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi wskazano w szczególności, że w obliczu przedstawionej dokumentacji tj. zarówno kart katalogowych jak i Analizy środowiskowej oraz Kwalifikacji przedsięwzięcia, organ dysponował odpowiednimi danymi, aby ustalić, czy podane moce anten stanowią wartości maksymalne i czy w związku z tym możliwe jest dokonanie prawidłowej oceny zgodności projektowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska.
Jak wyjaśnił pełnomocnik Inwestora, organ odwoławczy słusznie spostrzegł, że złożona przez Inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia nie ma charakteru wiążącego dla organu, albowiem jest dowodem i jak każdy inny podlega ocenie. Skoro tak, to organ nie powinien odmawiać zatwierdzenia projektu budowlanego na obecnym etapie postępowania - wskutek braku przedłożenia opracowań wykonanych wedle wytycznych organu. Jeśli w ocenie organu Skarżący nie przedłożył w odpowiednich opracowań, to organ posiadając niezbędne dane techniczne (w oparciu o karty katalogowe) powinien samodzielne poczynić ustalenia. Niezrozumiałym jest zatem oczekiwanie przedkładania dalszych opracowań, skoro organ dysponuje niezbędnymi danymi umożliwiającymi mu dokonanie własnych wyliczeń, tym bardziej, że organ sam następnie chciałby wskazane przez Inwestora okoliczności wyliczenia sprawdzić.
Ponadto skoro Wojewoda przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe w oparciu o art. 136 k.p.a., w ocenie Skarżącego doprowadziło to do naruszenia art. 136 § 2 i 3 k.p.a., albowiem konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dlatego też Wojewoda winien był uchylić zaskarżoną decyzję i skierować sprawę do ponownego rozpoznania, albowiem wyjaśnienie kwestii zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska z całą pewnością ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.
Jak nadmieniono dalej w skardze, mimo przedstawienia w opracowaniach maksymalnych mocy i pochyleń Skarżący konsekwentnie kwestionuje to, aby analizie poddawane miało być przedsięwzięcie mogące powstać jedynie hipotetycznie, a zatem uwzględniające maksymalne parametry i ewentualne ich nakładanie, i aby w analizie winna była być podana "maksymalna moc", "maksymalny tilt", jak i fakt nakładania się wiązek, podczas gdy prawodawca wyraźnie wskazał, że równoważną moc promieniowaną wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Dla Skarżącego całkowicie niezrozumiałym jest to, jak z powyższego przepisu można wywieść obowiązek badania maksymalnych możliwych ustawień parametrów. Przepis odnosi się do konkretnych parametrów, a nie do parametrów możliwych: "emitujące" - a nie "mogące emitować", moc "wynosi" a nie "może wynosić".
W ocenie Skarżącego nie ma też znaczenia treść przepisu § 3 ust 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wskazującego na konieczność uwzględnienia kumulacji oddziaływań, albowiem przepis ten jest przepisem ogólnym dotyczącym wszystkich rodzajów przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu, podczas gdy jedynie w odniesieniu do instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej prawodawca zdecydował się na wyraźne wskazanie sposobu badania parametrów.
Nadmieniono też, że Skarżący przedstawił dane katalogowe urządzeń, które zamierza zamontować, jedynie dodatkowo odnosząc się do konieczności uwzględniania wartości maksymalnych. Jak oświadczył dalej pełnomocnik Inwestora, te maksymalne parametry są zależne od urządzeń, które ostatecznie zostaną zamontowane, przy czym nawet stosując ten sam rodzaj urządzenia, z uwagi na jego pochodzenie od innego producenta, możliwe jest osiągniecie innych parametrów. Z uwagi na to, że żadna decyzja nie może ograniczać Skarżącego do zastosowania konkretnych urządzeń danego producenta opieranie się w analizach na kartach katalogowych czyni daną analizę bezprzedmiotową. Potwierdza to też konieczność uwzględniania w analizach jedynie tych parametrów, które Skarżący będzie rzeczywiście stosował, czyli tych, o które wnioskuje. Skarżący bowiem może być zmuszony skorzystać z urządzeń innych niż te, których karty katalogowe wydał organowi i może się to odbyć z przyczyn od niego całkowicie niezależnych jak np. wskutek zaprzestania produkcji danych urządzeń bądź pojawienia się na rynku innych z pewnych względów bardziej odpowiednich do montażu w danej lokalizacji.
Dodatkowo w piśmie z dnia [...] roku, pełnomocnik Inwestora podkreślił, że żaden przepis prawny nie zobowiązuje Inwestora do zamontowania urządzeń, których karty katalogowe są przedkładane w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Model jak i producent urządzenia nie jest elementem udzielanej decyzji o pozwoleniu na budowę a Inwestor po pozyskaniu decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę ma możliwość zainstalowania zupełnie innych urządzeń. Skoro bowiem przedmiotem pozwolenia na budowę jest instalacja (w tym wypadku stacja bazowa telefonii komórkowej) o konkretnych parametrach, to konkretnych parametrach, a nie o parametrach jakichkolwiek możliwych.
W ocenie Skarżącego nie mogły mieć też żadnego znaczenia rozstrzygnięcia sądów administracyjnych, albowiem w ich treści również nie sposób odnaleźć podstawy prawnej dla działań zastosowanych przy rozpatrywaniu wniosku. W rozważaniach zawierających krytyczną ocenę dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych, pełnomocnik Inwestora doszedł końcowo do wniosku, iż idąc tokiem rozumowania przedstawionym w wyrokach, a mianowicie, że niezbędne jest uwzględnianie maksymalnych mocy i maksymalnych pochyleń, równie dobrze można twierdzić, że należałoby jeszcze pominąć kierunki anten i czynić ustalenia we wszelkich możliwych kierunkach (wszak inwestor może zainstalować antenę w innym kierunku), jak i na każdej możliwej wysokości (wszak inwestor może równie dobrze wykonać wieżę o wysokości 2 m, 10 m, 30 m, czy tez 50 m).
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również podkreślić, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, że decyzja w sprawie pozwolenia na budowę jest decyzją związaną, co oznacza, iż w przypadku gdy projekt budowalny jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (mpzp), bądź decyzją o warunkach zabudowy (w przypadku braku mpzp), przepisami odrębnymi oraz spełnia wymagania ochrony środowiska organ nie może odmówić jego zatwierdzenia. Natomiast brak potwierdzenia zgodności ze wskazanymi wyżej w regulacjami planistycznymi, przepisami odrębnymi lub wymaganiami ochrony środowiska, obliguje organ administracji do odmowy jego zatwierdzenia.
Złożenie wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę uruchamia proces, w toku którego organ administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 - dalej: "u.P.b.") sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
d) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.
Prawidłowe badanie przedłożonego projektu musi objąć wszystkie wymienione w art. 35 ust 1 u.P.b. elementy i dopiero potwierdzenie, że przedłożony projekt spełnia wymagania, o których mowa w treści przepisu, daje organowi asumpt do jego zatwierdzenia. Natomiast ewentualne stwierdzenie niewypełnienia którejkolwiek z przesłanek warunkujących zatwierdzenie projektu czyni koniecznym wydanie decyzji odmownej.
W badanej sprawie analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że organ dopełnił ciążących na nim obowiązków zbadania projektu budowlanego we wszystkich wymaganych art. 35 ust. 1 u.P.b. aspektach, a stwierdziwszy, iż przedstawiona przez Inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia nie jest wystarczająca dla potwierdzenia, że projektowana stacja bazowa nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - i w konsekwencji nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - zasadnie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Mając na względzie zarzuty skargi, w pierwszej kolejności należy dostrzec, iż stosownie do art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 247 z późn. zm.) w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Inwestor wnioskując o pozwolenie na budowę nie przedłożył powyższej decyzji i zmierzał do wykazania, że przedmiotem wniosku jest przedsięwzięcie nie oddziałujące ani nie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Podstawą ustalenia czy projektowane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko były w przedmiotowej inwestycji dołączone do projektu budowalnego opracowania pn. Kwalifikacja przedsięwzięcia oraz pn. Analiza środowiskowa instalacji radiokomunikacyjnej telefonii, opracowane zgodnie z zawartą w nich deklaracją w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) i rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448).
Nie budzi żadnych wątpliwości - także po stronie pełnomocnika Inwestora - że kwalifikacja przedsięwzięcia nie ma charakteru wiążącego dla organu. Jest ona dowodem, który jak każdy inny dowód podlega ocenie organu. Skoro rolą organu jest ocena dowodu, nie zaś jego opracowanie czy też korygowanie, całkowicie niezrozumiałym jawi się stanowisko pełnomocnika Inwestora przedstawiane w skardze, w którym oczekuje on jako efektu rozpatrzenia całego materiału dowodowego dokonywania przez organ administracji przedstawienia własnych wyliczeń, w oparciu o dane katalogowe. Skoro organ stwierdził, iż w dokumentacji związanej z projektem brak jest takich wyliczeń, był uprawniony do zobowiązania Inwestora do stosownego uzupełnienia projektu, tak aby możliwa była jego ocena w niezębnym zakresie. Warto przy tym odnotować, iż jakkolwiek decyzja organów administracji ma za przedmiot zatwierdzenie projektu budowalnego, to sama realizacja planowanej Inwestycji (w tym zastosowanie przewidzianych w projekcie rozwiązań) następuje na podstawie projektu nie zaś decyzji. To projekt budowalny (nie zaś decyzja administracyjna) jest wzorcem dla weryfikacji prawidłowości wykonania inwestycji. W tym miejscu, wobec wątpliwości zgłoszonych w postępowaniu skargowym przez pełnomocnika Inwestora, należy dostrzec, iż wykonanie inwestycji z pominięciem przyjętych w projekcie założeń np. przywołane przez pełnomocnika: inne ustawienie kierunków anten, zawieszenie anten na innych niż wynikająca z projektu wysokościach czy wybudowanie wieży o innej niż określona w projekcie wysokości właśnie z uwagi na treść zatwierdzonego projektu, obligowałoby organy nadzoru budowalnego do podjęcia stosownych działań. Stąd bagatelizowanie zapisów projektu jawi się jako całkowicie błędne.
Jak już wskazano powyżej, przedmiotem weryfikacji dokonywanej przez organy administracji w toku zatwierdzania projektu budowalnego jest między innymi ocena dowodzonego przez Inwestora braku zaistnienia potencjalnego odziaływania inwestycji na środowisko. W toku takiej weryfikacji uzasadnionym jest opieranie na faktycznych możliwościach technicznych projektowanej instalacji (np. co do pochylenia i mocy anten). Deklaracje Inwestora, że parametry wskazane w dokumentacji projektowej (inne niż faktyczne dane katalogowe) są wystarczające dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego Skarżącego i nie zamierza on korzystać z maksymalnych możliwości sprzętowych nie zmienia faktu, iż skoro z dokumentacji wynika, że tilt elektryczny jest inny niż przyjęty w toku wyliczeń mających na celu dowiedzenie braku obowiązku uzyskania decyzji uwarunkowaniach organ administracji nie może abstrahować od faktycznych parametrów anten. W realiach badanej sprawy nie można tracić przy tym z pola widzenia, że uzyskanie skrajnych ustawień, innych niż będące przedmiotem przedstawionej przez Inwestora analizy, nie wymaga żadnych zmian konstrukcyjnych stacji bazowej i jest możliwe nie tylko w wyniku zamierzonego działania Inwestora, lecz może być następstwem błędów ludzkich czy awarii sprzętowych. Już choćby taka ewentualność czyni uzasadnionym rozważenie właśnie owych maksymalnych wychyleń anten w kontekście przestrzegania zasady zapobiegania i przezorności wynikającej z art. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1219).
Zatem organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że dopiero uwzględnienie maksymalnego pochylenia anten przy uwzględnieniu ich faktycznych mocy pozwoliłoby na określenie, czy w odległości wskazanej w rozporządzeniu od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Brak możliwości dokonania takiej weryfikacji czynił uzasadnioną odmowę zatwierdzenia przedłożonego projektu budowalnego
Mając natomiast na względzie argumentację skargi opartą na twierdzeniu, iż żadna decyzja nie może ograniczać Skarżącego do zastosowania konkretnych urządzeń danego producenta warto w tym miejscu dostrzec, iż to Inwestor zmierzał do wykazania, iż planowana inwestycja nie oddziałuje potencjalnie istotnie na środowisko. Zatem to jego obowiązkiem było takie przedstawienie zastosowanych w inwestycji rozwiązań, które uczyni uzasadnionym jego twierdzenie w tym przedmiocie. Właśnie z tej przyczyny Inwestor miał obowiązek przedstawić odpowiednio szczegółowe dane dotyczące urządzeń, bowiem jedynie odniesienie do konkretnych parametrów planowanych do montażu anten, pozwalało na weryfikację jego twierdzeń. Jak zauważa sam Skarżący parametry są zależne są od urządzeń, które zostaną zamontowane. Zatem jeśli weryfikacja skutków ich działania nie ma być fikcyjna (pozorna), musi się odnosić do konkretnych danych dotyczących parametrów technicznych urządzeń.
Organ w tym zakresie trafnie dostrzegł, że przedłożona przez Spółkę kwalifikacja przedsięwzięcia została sporządzona z uwzględnieniem, jedynie deklarowanego przez Inwestora maksymalnego pochylenia anten do odpowiednio 2° i 3°, podczas gdy zgodnie z informacją zawartą w kartach katalogowych tych anten maksymalny tilt elektryczny tychże anten wynosi 12°. Prawidłowo uznano zatem, iż przedmiotowa kwalifikacja przedsięwzięcia nie wyjaśnia czy planowane przedsięwzięcie nie osiągnie progów określonych w § 2 ust 1 pkt 7 i w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jak wskazuje się przy tym w orzecznictwie sądów administracyjnych, rzeczą inwestora jest przedstawienie w dokumentacji projektowej takiej analizy promieniowania elektromagnetycznego generowanego przez stację bazową telefonii komórkowej, aby możliwa była jednoznaczna ocena co do jej oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi w miejscach wyznaczonych zgodnie z obowiązującymi przepisami (por. Wyrok NSA z 23 marca 2021, sygn. akt. II OSK [...] – dostępny na: [...]).
W zakresie twierdzeń pełnomocnika Inwestora, iż żaden przepis prawny nie zobowiązuje go do zamontowania urządzeń, których karty katalogowe są przedkładane w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, a model jak i producent urządzenia nie jest elementem udzielanej decyzji o pozwoleniu na budowę natomiast inwestor po pozyskaniu decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę ma możliwość zainstalowania zupełnie innych urządzeń, nie sposób nie dostrzegać, iż to Inwestor przedkładając projekt budowalny wraz z analizą środowiskową przedstawiał konkretne dane planowanych do użycia anten i w oparciu o ich cechy zmierzał do wykazania braku obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych warunkach. Wobec powyższego, twierdzenie o dowolności zastosowanych ostatecznie anten nie może być uznane za słuszne. Natomiast warto też zauważyć, iż zatwierdzony projekt może być zmieniany na wniosek strony. Zatem w razie zamiaru (konieczności) zainstalowania innych anten (nie innych nie przedstawione w zatwierdzanym projekcie budowalnym) istnieje możliwość wystąpienia ze stosownym wnioskiem. Wówczas będzie on podlegał odpowiedniej weryfikacji między innymi w zakresie potencjalnego odziaływania na środowisko.
Nie jest także uzasadnionym zarzut naruszenia art 136 § 2 i 3 w związku z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji i prowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. Postępowanie przeprowadzone przez organ odwoławczy miało bowiem charakter uzupełniający a jego wynik potwierdził jedynie prawidłowość kluczowych dla sprawy ustaleń organu I instancji, których następstwem było stwierdzenie braku podstaw do zatwierdzenia przedstawionego przez Inwestora projektu budowalnego.
Podobnie nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut naruszenia § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Fakt, że prawodawca nie posłużył się pojęciami "maksymalna moc", "maksymalny tilt" nie daje podstaw, jak tego oczekuje pełnomocnik Inwestora, do przyjmowania dowolnych, jedynie zadeklarowanych przez Inwestora paramentów anten. Skoro ustawodawca nie posługuje się pojęciem "moc promieniowana", należy pod tym pojęciem rozumieć dane obiektywne i weryfikowalne, którymi są w szczególności dane zadeklarowane w kartach produktowych (katalogowych). Parametry podawane przez producenta nie są wartościami abstrakcyjnymi lecz dotyczą niewątpliwie parametrów możliwych do uzyskania w praktyce. Zatem to właśnie takie, dane poddające się realnej weryfikacji, powinny być przedmiotem oceny w zakresie potencjalnego istotnego oddziaływania na środowisko danej instalacji.
Sąd nie znalazł też podstaw do zakwestionowania działania organów administracji w zakresie zastosowania art. 35 ust. 3 u.P.b. w zakresie nałożenia obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Jakkolwiek Wojewoda w swojej decyzji trafnie ocenił, iż część żądań zawartych w postanowieniu organu I instancji nie była uzasadniona, to podstawą decyzji odmownej był nie brak zastosowania się do zobowiązań wykraczających poza zakres upoważnienia ustawowego, lecz nieuwzględnienie w kwalifikacji przedsięwzięcia możliwości faktycznego maksymalnego pochylenia anten określonego w kartach katalogowych oraz nie skorzystanie przez Inwestora z możliwości uzupełninia takiego braku i przedstawienia stosownych wyliczeń dowodzących jego twierdzenia, iż projektowane przedsięwzięcie nie należy do mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko.
W ocenie Sądu nie ulega przy tym wątpliwości, że spełnienie wymogów ustawowych musi być wykazane przez Inwestora w dokumentacji projektowej, tak aby organ architektoniczno-budowlany mógł zgodnie z art. 35 ust. 1 u.P.b. sprawdzić zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Rolą organu nie jest przy tym uzupełnianie dokumentacji przedkładanej przez Inwestora, a jedynie jej ocena na podstawie danych przedkładanych przez Inwestora.
Wobec powyższego dokonując oceny zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które dawałyby podstawy do przyjęcia, iż rozstrzygnięcie zapadłe przed organem administracji nie było zgodne z prawem. W świetle opisanych wyżej ustaleń należało stwierdzić, że organ administracji był uprawniony do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.
Stwierdziwszy powyższe oddalono skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.