II SA/SZ 353/25

II SA/Sz 353/25 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-09-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Katarzyna Sokołowska /sprawozdawca/
Krzysztof Szydłowski
Marzena Iwankiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 217 par.1, art. 217 par.2, art. 218 par.1, art. 218 par.2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 września 2025 r. sprawy ze skargi H. M. i K. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 25 marca 2025 r. nr SKO.4100.2007.2024 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 19 lutego 2024 r., H. i K. M. (dalej jako "wnioskodawcy" lub" skarżący"), wystąpili o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, znajdującego się na działce nr [...], obr. K. , gm. D. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wójt Gminy D. postanowieniem z 12 marca 2024 r. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Postanowienie to zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie, a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania, celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.
Pismem z dnia 4 września 2024 r. organ I instancji, wezwał wnioskodawców do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W odpowiedzi na powyższe wnioskodawcy oświadczyli, że wnoszą o wydanie zaświadczenia w oparciu o art. 217 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 - dalej "k.p.a.") w związku z art. 48b ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm. - dalej "p.b.) i przedłożyli kopię postanowienia Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 2 lutego 2024 r. o nałożeniu na nich obowiązku dostarczenia zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wydruk z księgi wieczystej potwierdzające, że są współwłaścicielami działki nr [...], obr. K..
Wójt Gminy D., postanowieniem z dnia 19 września 2024 r., nr GG.5727.1.73.2024, na podstawie art. 124, art. 219 i 217 k.p.a. oraz art. 48b ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 p.b., odmówił wydania zaświadczenia o zgodności budowy bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, znajdującego się na działce nr [...], obr. K. , gm. D. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu organ I instancji wywiódł, że przedmiotowa działka leży na terenie elementarnym oznaczonym symbolem MR-3 - teren zabudowy mieszkaniowo-rekreacyjnej na działkach nie mniejszych niż 3000m2 , dla którego to terenu uchwała z dnia 30 czerwca 2005 r. nr [...] Rady Gminy D. (dalej "uchwała") nie przewiduje możliwości budowy budynków gospodarczych, co oznacza, że lokalizacja infrastruktury technicznej służącej obsłudze tego budynku winna być uznana za niezgodną z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto nadmienił, że działka położona jest w Koszalińskim Pasie Nadmorskim i w strefie ochronnej od elektrowni wiatrowych wynoszącej 400 m, a tymczasem na mocy § 30 ust. 1 pkt 3 i § 31 ust. 2 uchwały nie ma możliwości lokalizowania w tej strefie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a co za tym idzie także budynku gospodarczego oraz urządzeń budowlanych służących temu obiektowi.
Skarżący wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając naruszenie art. 7 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., art. 107 w zw. z art. 11 k.p.a. oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 12225 - dalej "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych") polegające na jego niezastosowaniu w sytuacji, gdy możliwość zabudowy jednorodzinnej przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznacza wprost możliwość postawienia budynku gospodarczego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie, postanowieniem z dnia 25 marca 2025 r., nr SKO.4100.2007.2024, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji podnosząc, że rozstrzygnięcie Wójta jest prawidłowe, choć z powodu innych przesłanek niż wskazane w jego uzasadnieniu.
W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że w § 30 ust. 1 pkt 3 uchwały ustalono strefy ochrony od elektrowni wiatrowych w odległości 400 m. Na mocy § 30 ust. 2 uchwały w obrębie stref ochronnych ustala się następujące zakazy: 1) zakazuje się lokalizowania miejsc stałego przebywania ludzi w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, turystyczną, rekreacyjną, 2) zakazuje się lokalizowania budynków mieszkalnych i wymagających szczególnej ochrony, jak szpitale, internaty, żłobki, przedszkola i podobne. Natomiast stosownie do § 49 ust. 1 uchwały dla terenów oznaczonych symbolami MR od 1 do 3 ustala się następujące przeznaczenie: 1) wolnostojąca zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z wyłączeniem zabudowy jednorodzinnej bliźniaczej, szeregowej i atrialnej, 2) zabudowa rekreacyjna, 3) drogi wewnętrzne, 4) obiekty celu publicznego wymienionych w § 8 pkt 2, 3, 5, 6, 9 wraz z niezbędną infrastrukturą i zagospodarowaniem. Przeznaczenia wymienione w pkt 1, 2, 3, 4 mogą być występować na działkach budowlanych łącznie. W § 49 ust. 5 uchwały ustalono wartości liczbowe dotyczące warunków, zasad i standardów kształtowania zabudowy, zagospodarowania terenu oraz podziału na działki budowlane. Z kolei według § 49 ust. 7 pkt 1 lit. c uchwały na terenach oznaczonych symbolami MR od 1 do 3 ustalono, że wszystkie działki budowlane, budowle i budynki muszą być podłączone do sieci kanalizacyjnej i posiadać przyłącze kanalizacyjne umożliwiające odprowadzenie ścieków sanitarnych w stopniu wystarczającym dla obsługi funkcji i sposobu zagospodarowania i zabudowy działki. Dopuszcza się dla mieszkalnictwa i usług z wyłączeniem usług wytwarzających ścieki do czasu realizacji sieci kanalizacyjnej odprowadzanie ścieków do zbiorników bezodpływowych i wywóz do punktu zlewnego przy oczyszczalni cieków. Zbiorniki będą miały charakter tymczasowy i po realizacji sieci kanalizacyjnej ulegną likwidacji.
Zdaniem Kolegium, analiza ww. przepisów prowadzi do wniosku, że działka nr [...], obr. K. objęta jest zakazem realizowania budynków mieszkalnych, natomiast dopuszczalna jest realizacja miejsc stałego przebywania ludzi, o ile stałe przebywanie nie odbywa się w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, turystycznej, rekreacyjnej. Z powyższego zatem nie wynika zakaz wykonywania budynków gospodarczych, gdyż taki zakaz winien być wskazany wprost. Według Kolegium, zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należy rozpatrywać w kontekście braku sprzeczności z tym planem. Nie można bowiem w sposób rozszerzający interpretować przepisów, gdyż mogłoby to prowadzić do nieuzasadnionego ograniczenia praw właścicielskich, podlegających ochronie konstytucyjnej. Stąd stanowisko skarżących w tym zakresie jest prawidłowe. Organ II instancji zwrócił także uwagę na fakt, że założenia planu dotyczące infrastruktury technicznej wymaganej dla terenu MR-3 wskazują na to, iż odstąpienie od obowiązku przyłączenia działek budowlanych, budowli i budynków do sieci kanalizacji sanitarnej oraz posiadania przyłącza dotyczy tylko zakazanych na tym terenie mieszkalnictwa i usług (z wyłączeniem usług wytwarzających ścieki), przy czym ww. usługi należy rozumieć jako formę działalności gospodarczej, turystycznej, rekreacyjnej (szeroko rozumianej działalności zarobkowej). Oznacza to, że budynek gospodarczy, w którym wytwarzane są ścieki wymagające ich odprowadzenia poza obiekt budowlany (a na to wskazuje złożenie przez strony wniosku o legalizację), poprzez przyłącze, winien być przyłączony do sieci kanalizacji sanitarnej, a przyłącze kanalizacyjne winno umożliwiać odprowadzenie ścieków sanitarnych w stopniu wystarczającym dla obsługi funkcji i sposobu zagospodarowania i zabudowy działki.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych organ II instancji zacytował treść § 26 ust. 1 i 3 ww. rozporządzenia i wskazał, że zawarte w nim regulacje mogą być zmienione zapisami prawa miejscowego, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Uwzględniając powyższe podkreślił, że możliwość realizacji na danym terenie budynku mieszkalnego, nie przesądza automatycznie o możliwości odprowadzania ścieków do zbiornika bezodpływowego. Na przedmiotowej działce brak zabudowy mieszkalnej.
Mając powyższe na uwadze Kolegium uznało, że proponowany sposób odprowadzania ścieków z budynku gospodarczego usytuowanego na ww. działce jest niezgodny z § 49 ust. 7 pkt 1 lit. c uchwały.
Skarżący nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Kolegium złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:
I. Naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na treść wydanego postanowienia:
- art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a przez to działanie w sposób sprzeczny z interesem społecznym i słusznym interesem skarżących,
- art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, dokonaną z pominięciem całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, w tym przede wszystkim w oderwaniu od ustalonych okoliczności faktycznych, w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, prowadząca do uznania, iż postawienie bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe na działce nr [...] w obrębie K., gmina D. jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy D.,
- art. 107 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia z wadliwym uzasadnieniem faktycznym i prawnym, pozbawionym konkretnego wskazania faktów uznanych przez organ za udowodnione, dowodów na których organ oparł rozstrzygnięcie oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a przy tym lakonicznym wyjaśnieniu dokonanej wykładni zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D., a tym samym nie wyjaśnienie skarżącym zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy;
II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na treść wydanego postanowienia:
- § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych polegające na jego niezastosowaniu w sytuacji, gdy możliwość zabudowy jednorodzinnej przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznacza wprost możliwość postawienia bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe,
- § 49 ust. 7 pkt 1 lit. c uchwały Rady Gminy D. z dnia 30 czerwca 2005 r. nr [...] polegające na jego niewłaściwej wykładni, polegającej na przyjęciu, że zgodnie z jego zapisami nie ma możliwości wyposażenia działki należącej do skarżących w bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe,
- art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach z dnia 13 września 1996 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 399) poprzez brak jego zastosowania w sytuacji, gdy z treści ww. przepisu wynika wprost możliwość wyposażenia nieruchomości należącej do skarżących w bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe,
- § 26 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w sytuacji, gdy z treści ww. przepisu wynika wprost możliwość wyposażenia nieruchomości należącej do skarżących w bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe.
W argumentacji swojego stanowiska skarżący podnieśli, że na mocy przepisów uchwały, bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe może stanowić urządzenie dla obsługi budynków rekreacji indywidualnej przeznaczonych do okresowego wypoczynku, czy też budynków gospodarczych, które to budynki mogą mieć funkcję mieszkalną w okresie korzystania z nich w celach rekreacyjnych. Przy czym wbrew twierdzeniom Kolegium, złożenie wniosku o legalizację bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe w żaden sposób nie oznacza, że w budynku gospodarczym będą wytwarzane ścieki wymagające odprowadzania poza obiekt budowlany. Zdaniem skarżących, organ winien przy dokonywaniu wykładni § 49 ust. 7 pkt 1 lit. c uchwały uwzględnić § 26 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i art. 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, co znajduje potwierdzenie w załączonej do skargi decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 6 lutego 2025 r. Organ II instancji nie uczynił tego i dokonał niedozwolonej, rozszerzającej wykładni miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszając przy tym istotę praw właścicielskich jak i przepisy postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w kwestionowanym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:
Na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2025 r. poz. 935 – j.t.), dalej jako "p.p.s.a.", sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym.
Skarga nie jest zasadna, bowiem przeprowadzona przez Sąd, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1627 -j.t.), kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że nie narusza ono prawa.
Przedmiotem skargi uczyniono postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie, utrzymując w mocy postanowienie Wójta Gminy D., odmawiające skarżącym wydania zaświadczenia.
W myśl art. 217 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli
1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,
2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Stosownie natomiast do art. 218 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.
Należy wyjaśnić, że postępowanie wszczęte wnioskiem o wydanie zaświadczenia cechuje się szczególną, uproszczoną procedurą. Ten szczególny charakter przejawia się zwłaszcza w tym, że w ramach tego postępowania obowiązkiem organu, do którego skierowano wniosek inicjujący postępowanie, jest dokonanie porównania treści żądania strony ze stanem wynikającym z prowadzonych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu i poświadczenie faktów lub stanów prawnych, wynikających z dokumentów będących w jego dyspozycji i wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Ewentualnie wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia następuje, jeżeli z będących w posiadaniu organu dokumentów wynika, iż potwierdzenie stanu, którego domaga się strona nie jest możliwe.
W przypadku zaświadczeń wydawanych na potrzeby postępowania legalizacyjnego, prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem zaświadczenia o żądanej treści albo postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia organ jest zobowiązany przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., w celu ustalenia istotnych z uwagi na regulacje obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego parametrów i funkcji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, a w konsekwencji stwierdzenia, czy wybudowany samowolnie obiekt jest zgodny z ustaleniami planu.
W rozpatrywanej sprawie skarżący niewątpliwie mają interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia, bowiem są właścicielami nieruchomości, której dotyczyć ma zaświadczenie, a konieczność jego uzyskania wynika z nałożonego na nich przez organ nadzoru budowlanego, w toku prowadzonego postępowania legalizacyjnego, obowiązku przedstawienia zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wnioskiem objęto budowę zbiornika bezodpływowego na nieruchomości ciekłe, na działce nr [...], w obrębie K.. Nieruchomość ta, jak wynika z ustaleń organu, jest położona na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Gminy D. z dnia 30 czerwca 2005 r., nr [...], oznaczonym symbolem MR-3.
Dla tego terenu przewidziano przeznaczenie – zabudowa mieszkaniowo-rekreacyjna, na działkach nie mniejszych niż 3000 m2 (§ 7 pkt 8 mpzp).
W § 30 ust. 1 pkt 4 mpzp ustalono strefę ochrony elektrowni wiatrowych w odległości 400 m. W obrębie tej strefy obowiązuje zakaz lokalizowania miejsc stałego przebywania ludzi w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, turystyczną i rekreacyjną (ust. 2 pkt 1), a także zakaz lokalizowania budynków mieszkalnych i wymagających szczególnej ochrony, jak szpitale, internaty, żłobki, przedszkola itp.
W ustaleniach szczegółowych dla terenu oznaczonego symbolem MR-3 (§ 49 ust. 1 mpzp), dopuszczono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z wyłączeniem zabudowy jednorodzinnej bliźniaczej, szeregowej i atrialnej (pkt 1), zabudowę rekreacyjną (pkt 2), drogi wewnętrzne (pkt 3) i obiekty celu publicznego, wymienione w § 8 pkt 2,3,5,,6 i 9 9Pkt 4)
Zgodnie z § 49 ust. 7 pkt 1 lit. c mpzp wszystkie działki budowlane, budowle i budynki położone na terenie MR-3 muszą być podłączone do sieci kanalizacyjnej i posiadać przyłącze kanalizacyjne, umożliwiające odprowadzenie ścieków sanitarnych w stopniu wystarczającym dla obsługi funkcji i sposobu zagospodarowania i zabudowy działki. Dopuszczono, dla mieszkalnictwa i usług z wyłączeniem usług wytwarzających ścieki do czasu realizacji sieci kanalizacyjnej, odprowadzenie ścieków do zbiorników bezodpływowych i wywóz do punktu zlewnego przy oczyszczalni ścieków. Przewidziano, że zbiorniki będą miały charakter tymczasowy i po realizacji sieci kanalizacyjnej ulegną likwidacji.
Z przepisu tego wynika, że tymczasowe rozwiązanie w postaci dopuszczenia budowy zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe przewidziano tylko dla określonych typówzabudowy.
Regulacja ta wydaje się być logicznym następstwem tego, iż wytwarzanie ścieków ma związek z zabudową mieszkaniową i usługową, przeznaczoną na stały pobyt ludzi. Przeznaczenie budynku gospodarczego, zgodnie z przywołaną przez organ I instancji definicją z art. 3 pkt 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to jest, iż pod pojęciem budynku gospodarczego należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych, wskazuje, iż głównie są to obiekty mające charakter pomocniczy i nie są przeznaczone do stałego przebywania w nich ludzi. W konsekwencji z założenia nie są tam wytwarzane ścieki.
Z przedłożonych Sądowi akt postępowania wynika, że nieruchomość skarżących znajduje się w strefie ochronnej elektrowni wiatrowych i obowiązują na niej wynikające z tego położenia zakazy, w szczególności zakaz lokalizowania budynków mieszkalnych, a także miejsc stałego przebywania ludzi, co z kolei sugeruje, iż ewentualny pobyt ludzi w tego rodzaju obiektach powinien mieć, ze względu na obowiązujące na tym terenie zakazy, charakter krótkotrwały. To z kolei, zdaniem Sądu, tłumaczy wynikające z § 49 ust. 7 pkt 1 lit. c mpzp ustalenie, iż możliwość tymczasowego wybudowania bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe przewidziana jest wyłącznie dla mieszkalnictwa i usług, których lokalizacja na terenie znajdującym się w strefie ochronnej elektrowni wiatrowych jest wykluczona.
Skarżący domagając się wydania zaświadczenia wskazują, że na działce znajduje się budynek gospodarczy, a zatem obiekt budowlany, dla którego w planie nie przewidziano możliwości skorzystania z zastosowania tymczasowego rozwiązania dla odprowadzania ścieków. Stąd wybudowanie zbiornika bezodpływowego dla budynku gospodarczego nie jest możliwe.
Sąd nie podzielił wyrażonego w skardze poglądu, iż skoro posadowione na tym terenie budynki mogą służyć rekreacji indywidualnej i służyć do okresowego przebywania w nich ludzi, podobnie jak budynki gospodarcze, to budowa zbiornika bezodpływowego powinna być dozwolona. Skarżący wyraźnie bowiem wskazali, że zbiornik, którego wniosek dotyczy ma służyć obsłudze budynku gospodarczego, którego funkcja jest odmienna aniżeli funkcja rekreacji indywidualnej. Dla takiego rodzaju zabudowy możliwość wykonania zbiornika bezodpływowego nie została przewidziana.
Nie ma przy tym znaczenia, iż Wojewoda Zachodniopomorski w podobnej sprawie uchylił decyzję w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia budowy budynku gospodarczego na działce położonej na tym samym terenie. Ani organ, ani Sąd nie jest związany wykładnią przepisów dokonaną przez organ w innej sprawie.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.