II SA/Sz 348/13

II SA/Sz 348/13 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2013-07-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-04-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Danuta Strzelecka-Kuligowska /przewodniczący/
Iwona Tomaszewska
Maria Mysiak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne
Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 1 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 134,  art. 145 par. 1  pkt 1 lit. a,  art. 135,  art. 200,  art. 205
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 162 par. 1 pkt 1 i  par. 3,  art. 10 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2007 nr 70 poz 473
art. 18 ust. 10 pkt 2,  art. 18 ust. 7 pkt 9,  art. 18 ust. 6 pkt 4,  art. 18 ust. 7 pkt 3
Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jedn.
Dz.U. 2010 nr 136 poz 914
art. 65
Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 lipca 2013 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia [...] nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego P. K. [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Burmistrz decyzją z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 18 ust. 6 pkt 4, ust. 7 pkt 9, ust. 10 pkt 2i pkt 3, ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.), oraz art. 104 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), cofnął P.K., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą A. zezwolenia Nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% zawartości alkoholu oraz piwa; Nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa); Nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% zawartości alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu gastronomicznym, znajdującego się [...] - działka nr [...] obręb [...],.
Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji podał, że w dniu [...] policja z Komisariatu powiadomiła Burmistrza o licznych skargach na działalność lokalu gastronomicznego, znajdującego się w [...]. Skargi dotyczyły zakłócania porządku publicznego, ciszy nocnej, zdarzeń przestępczych wynikających bezpośrednio ze sprzedaży alkoholu. W związku z częstymi interwencjami w miejscu prowadzenia działalności policjanci byli informowani, iż w lokalu podaje się alkohol osobom nietrzeźwym. Na potwierdzenie zakłócania porządku publicznego organ I instancji powołał jako dowód pismo Komendanta Policji, a także informacje Spółki B. Według organu I instancji, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przesądza
o tym, że w lokalu gastronomicznym dochodziło do licznych przypadków naruszeń prawa, świadczących o nieprzestrzeganiu określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, co stanowiło w świetle art. 18 ust. 10 pkt 3 okoliczność uzasadniającą cofnięcie zezwolenia. Zgodnie z treścią tego przepisu, organ zezwalający cofa zezwolenia w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży. Spełnienie wymogów sanitarnych do sprzedaży napojów alkoholowych jest ewidentnym warunkiem, który musi być przestrzegany przez przedsiębiorcę tego typu działalności.
Ponadto Burmistrz zaznaczył, że w dniu [...] do Urzędu Miejskiego została przedłożona decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, dotycząca wykreślenia z rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej, lokalu gastronomicznego mieszczącego się [...], z powodu zaprzestania działalności i dokonania demontażu obiektu. Z uwagi na wykreślenie lokalu gastronomicznego z rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli oraz stwierdzeniu likwidacji punktu sprzedaży, organ uznał, że strona nie przestrzega określonych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, warunków sprzedaży napojów alkoholowych, co przesądza o zaistnieniu kolejnej przesłanki warunkującej cofnięcie zezwolenia, tj. z art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy.
Od powyższej decyzji odwołał się P.K., reprezentowany przez D.M., wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji. W odwołaniu podniesiono, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa poprzez niewłaściwą interpretację i w konsekwencji wadliwe zastosowanie przepisów zawartych w art. 18 ust. 6 pkt 4, art. 18 ust. 7 pkt 9 i art. 18 ust. 10 pkt 1 i 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Nadto zarzucono naruszenie przepisów zawartych w art. 6, art. 7, art. 10 § 1 w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 81, art. 35 § 1, art. 36 § 1 i § 2, w związku z art. 73 § 2 kpa, 79 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy, niezastosowanie w przeprowadzonym postępowaniu możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, niezawiadomienie pełnomocnika strony o miejscu i terminie czynności oględzin.
P.K. w obszernym uzasadnieniu odwołania, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, odniósł się do zarzutów organu. Przede wszystkim strona wskazała, że brak jest dowodów na związek przyczynowy między sprzedażą napojów alkoholowych w lokalu gastronomicznym, a zakłócaniem porządku publicznego. Pisma Komendanta Policji skierowane do organu, nie zostały bowiem poparte żadnymi dowodami, a zatem ich wiarygodność jest wątpliwa. Odnosząc się do doniesień hoteli, odwołujący się wyjaśnił, że odległość jaka dzieli jego bar od tych hoteli przeczy tezie, że muzyka mogła zakłócać ciszę nocną hotelowym gościom. Ponadto w przypadku Hotelu pisma zawiadamiające o zakłócaniu ciszy nocnej skierowane zostały do organu w dniu, w którym w lokalu nie prowadzono już działalności z uwagi na zdemontowanie obiektu. Strona zaznaczyła, że sprzedaż napojów alkoholowych odbywała się jedynie w sezonie letnim, a więc nie musi przestrzegać przepisów sanitarnych, z tym związanych jesienią, zimą lub wiosną. Wykreślenie obiektów tymczasowych należących do strony, jest więc naturalną konsekwencją stanu faktycznego.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ust. 10 pkt 2, art. 18 ust. 7 pkt 9 oraz art. 18 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 18 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest m. in. przestrzeganie innych zasad i warunków określonych przepisami prawa. Stosownie do art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu
w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych
w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Ponadto, stosownie do art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia zakłady o których mowa w art. 61 podlegają obowiązkowi zatwierdzenia. Zgodnie natomiast z art. 65 ust. 1 pkt 2 tej ustawy wpis do rejestru zakładów prowadzonego przez właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego następuje na podstawie decyzji o zatwierdzeniu lub warunkowym zatwierdzeniu zakładów, jeżeli są spełnione wymagania określone w art. 31 ust. 2 lit. b-d rozporządzenia nr 882/2004.
Kolegium podniosło, że materiał dowodowy potwierdza, że decyzją Nr [...] z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w związku ze stwierdzeniem w dniu [...] faktu zakończenia działalności postanowił wykreślić z urzędu zakład mieszczący się [...] z rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
W ocenie Kolegium okoliczność, że strona nie dysponuje wymaganą decyzją właściwego państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu, przesądza o nieprzestrzeganiu przez stronę zasad i warunków określonych przepisami prawa, warunkujących prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży. Wobec tego stosownie do art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi cofnięcie zezwoleń jest zasadne. Na potwierdzenie powyższego stanowiska organ przytoczył wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 928/09. Nadto organ podkreślił, że brak decyzji właściwego inspektora nadzoru sanitarnego stanowi o złamaniu postanowienia "art. 18 ust. 7 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi", zaś każde naruszenie przepisów ustawy, bez względu na przyczynę i zakres skutkuje konsekwencjami przewidzianymi w art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy.
Odnosząc się do podniesionego przez stronę argumentu, iż strona zdemontowała obiekt tymczasowy i nie prowadzi sprzedaży napojów alkoholowych poza sezonem letnim, a więc nie musi przestrzegać przepisów sanitarnych, z tym związanych jesienią, zimą lub wiosną, Kolegium wyjaśniło, iż stosownie do art. 18 ust. 9 ww. ustawy zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas oznaczony, nie krótszy niż 4 lata, a w przypadku sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży - nie krótszy niż 2 lata. Specyfika zezwolenia na detaliczną sprzedaż napojów alkoholowych przejawia się w dwóch jego aspektach - podmiotowym oraz przedmiotowym. Aspekt podmiotowy sprowadza się do tego, iż zezwolenie zawsze jest skierowane do wnioskodawcy - konkretnego podmiotu zamierzającego prowadzić działalność gospodarczą, polegającą na sprzedaży napojów alkoholowych. Aspekt przedmiotowy przejawia się natomiast w tym, że zezwolenie dotyczy zawsze konkretnego punktu sprzedaży. Jeśli zatem w przedmiotowej sprawie obiekt, w którym miał być sprzedawany alkohol został zdemontowany i jak twierdzi sam odwołujący nie jest tam prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych, to wydane na ten lokal zezwolenia należało cofnąć. Przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, z którymi strona występująca o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych powinna się zapoznać, jednoznacznie wskazują na obowiązki strony związane ze sprzedażą napojów alkoholowych, niezależnie od pory roku. Strona nie może wobec tego tłumaczyć się brakiem ich przestrzegania poza sezonem letnim.
Organ odwoławczy zaznaczył, że decyzja w przedmiocie cofnięcia zezwolenia jest decyzją związaną, tak więc organ po stwierdzeniu ziszczenia się chociażby jednej z przesłanek zawartych w art. 18 ust. 10 ustawy o wychowaniu w trzeźwości
i przeciwdziałania alkoholizmowi musi wydać decyzję o cofnięciu zezwolenia.
Na marginesie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że skoro materialnoprawną podstawą decyzji stanowił art. 18 ust. 10 pkt 2; art. 18 ust. 7 pkt 9 oraz art. 18 ust.6 pkt 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości
i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zatem poza sporem są zarzuty odwołującego dotyczące naruszenia przepisu 18 ust. 10 pkt 3 ww. ustawy.
Powyższa decyzja została zaskarżona przez P.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 2, art. 18 ust. 7 pkt 9 i art. 18 ust. 6 pkt 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, art. 6, art. 7, art. 10 § 1 w związku z art. 73 § 1 i art. 81 Kodeku postępowania administracyjnego wobec uniemożliwienia stronie zapoznania się przed wydaniem decyzji z aktami sprawy oraz art. 7 i art. 75 § 1 jak również art. 107 § 1 i § 3 poprzez nieprzeprowadzenie zgodnego z prawem postępowania dowodowego, przemilczenie zarzutów zawartych w odwołaniu oraz brak przedstawienia w decyzji uzasadniania faktycznego.
Skarżący odnosząc się do okoliczności stanowiącej podstawę wydania zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że wykreślenie prowadzonego przez niego punktu gastronomiczno-handlowego w [...] z rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej nastąpiło z urzędu z uwagi na zdemontowanie obiektu o charakterze sezonowym. Wykreślenie nie nastąpiło zatem w związku ze złamaniem przez stronę jakichkolwiek przepisów prawa. Strona nie zgodziła się z twierdzeniem Kolegium zawartym w uzasadnieniu decyzji, a zarzucającym naruszenie art. 18 ust. 7 pkt 3 ustawy, wskazując na brak
w uzasadnieniu decyzji uzasadnienia faktycznego dla zarzutu o nieprzestrzeganiu przez stronę tego przepisu. Z tej też przyczyny powiązanie nieuzasadnionego złamania art. 18 ust. 7 pkt 3 ustawy, nie mogło skutkować zastosowaniem cofnięcia zezwoleń na sprzedaż alkoholu w związku z art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy. Według strony, okoliczność zdemontowania obiektu gastronomicznego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej cofnięcie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. W myśl przepisu art. 18 ust. 6 pkt 4 ustawy, do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć decyzję właściwego państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu, o której mowa w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225). Nie można demontażu lokalu sezonowego i wykreślenie go z tego powodu z ewidencji kontroli Państwowej Inspekcji Sanitarnej utożsamiać z rygorami obowiązującymi przy składaniu wniosku o wydanie zezwolenia.
Strona nie zgodziła się również z twierdzeniem organu, że brak w rejestrze prowadzonym przez Państwową Inspekcję Sanitarną zakładu gastronomicznego strony jest naruszeniem art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy. Według strony, przepis ten dotyczy wyłącznie warunków obowiązujących przy sprzedaży, a nie warunków obowiązujących przy zawieszeniu sprzedaży ze względu na sezonowy charakter zakładu gastronomicznego. Zarzut organu o nieprzestrzeganiu prawa nie ma racji bytu, skoro już od połowy [...] nie była prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych w przedmiotowym lokalu gastronomicznym. Poza tym powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroki sądów administracyjnych, zdaniem P.K., nie mogą stanowić o zasadności stanowiska organu w sytuacji, gdyż odnoszą się one do innego stanu faktycznego aniżeli analizowany w sprawie. Jako naruszenie prawa strona uznała również nieustosunkowanie się przez organ odwoławczy do zarzutów w zakresie naruszenia porządku publicznego w [...] przez lokal [...]. Uzasadniając natomiast zarzucane naruszenie art. 10 § 1 skarżący wyjaśniał, że wprawdzie organ II instancji wystosował pismo zawiadamiające o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w dniu [...] od godz. [...] do godz. [...], jednakże nie miał szans dotrzymać terminu wskazanego w piśmie, skoro pismo to odebrał w dniu [...] w późnych godzinach popołudniowych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z powyższego unormowania wynika, że Sąd w celu dokonania oceny praworządności zachowań organów administracji publicznej zobowiązany jest wziąć pod uwagę wszelkie dostrzeżone przez siebie naruszenia prawa, niezależnie od żądań i zarzutów skargi.
Sądowa kontrola dokonana według kryterium zgodności z prawem i wobec niezwiązania zarzutami skargi, dała podstawę do stwierdzenia, że skarga jest zasadna.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza o cofnięciu skarżącemu, prowadzącemu działalność gospodarczą, zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu gastronomicznym, znajdującego się [...].
Organ I instancji uzasadniając cofnięcie skarżącemu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych powołał się na dwie okoliczności: po pierwsze - powtarzającego się zakłócania porządku publicznego w związku z prowadzeniem sprzedaży napojów alkoholowych przez lokal, po drugie - nieprzestrzegania ustawowych warunków sprzedaży wobec wykreślenia punktu sprzedaży z rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Organ II instancji, w ramach przysługujących mu kompetencji reformacyjnych, uznał za uzasadnione cofnięcie uzyskanych przez skarżącego zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych wyłącznie z uwagi na drugą okoliczność wskazaną przez Burmistrza, tj. wykreślenie punktu sprzedaży z rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli.
Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 10 pkt 2, art. 18 ust. 7 pkt 9 oraz art. 18 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r.
o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.) zwanej dalej "ustawą". Zgodnie art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy, zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 (tj. zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży), organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Warunki prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży zostały określone w art. 18 ust. 7 pkt 1-9 ustawy. Ustawodawca do nich zaliczył : posiadanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 (pkt 1), wniesienie opłaty, o której mowa w art. 111 (pkt 2), zaopatrywanie się w napoje alkoholowe u producentów i przedsiębiorców posiadających odpowiednie zezwolenie na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych (pkt 3); w terminach [...] każdego roku kalendarzowego objętego zezwoleniem, okazanie przedsiębiorcy zaopatrującemu dany punkt sprzedaży napojów alkoholowych odpowiedniego dowodu potwierdzającego dokonanie opłaty, o której mowa w art. 111 (pkt 4); posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży (pkt 5); wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu (pkt 6); zgłaszanie organowi zezwalającemu zmian stanu faktycznego i prawnego, w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany (pkt 7); prowadzenie sprzedaży w punkcie sprzedaży spełniającym wymogi określone przez radę gminy, na podstawie art. 12 ust. 1 i 2 (pkt 8); przestrzeganie innych zasad i warunków określonych przepisami prawa (pkt 9). Natomiast w myśl art. 18 ust. 6 pkt 4 ustawy, do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć decyzję właściwego państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu, o której mowa w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 z późn. zm.), tj. decyzję stanowiącą podstawę wpisu do rejestru zakładów podlegających kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Do akt administracyjnych sprawy organ I instancji załączył decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] Nr [...] o wykreśleniu z urzędu zakładu: Obiekt Tymczasowy – C. mieszczący się w [...] po wschodniej stronie [...], z rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli Państwowej Inspekcji Sanitarnej ze względu na fakt zakończenia działalności przez P.K. w tym obiekcie. W uzasadnieniu obu decyzji organy przywołały właśnie to rozstrzygnięcie jako okoliczność uzasadniającą cofnięcie zezwolenia na sprzedaż skarżącemu napojów alkoholowych. Nie mniej jednak zwrócić należy uwagę, że decyzja organów inspekcji sanitarnej dotyczy punktu sprzedaży C. w [...], natomiast przedmiotem niniejszego postępowania jest cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych dla punktu sprzedaży D. Jak słusznie wskazał organ II instancji zezwolenie ma sprzedaż napojów alkoholowych ma charakter podmiotowo–przedmiotowy, a zatem cofnięcie zezwolenia dla określonego punktu sprzedaży wymaga, aby okoliczności stanowiące podstawę tego wykreślenia dotyczyły tego konkretnego punktu sprzedaży. W przedmiotowej sprawie ta tożsamość przedmiotowa nie zachodzi. Skoro wykreślenie z rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli Państwowej Inspekcji Sanitarnej dotyczyło punktu sprzedaży C., to niewątpliwie okoliczność ta nie mogła stanowić podstawy do cofnięcia zezwolenia punktowi sprzedaży D., nawet jeśli lokalizacja punktu sprzedaży C. określona w decyzji Państowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego odpowiadała lokalizacji D.
W przedmiotowej sprawie bezsporna jest okoliczność, że lokal gastronomiczny D został zdemontowany po sezonie letnim [...] r. i w związku z powyższym nie jest prowadzona w nim sprzedaż napojów alkoholowych. Z notatki urzędowej z dnia [...] - sporządzonej przez pracownika urzędu miejskiego w [...] - wynika, że na działce nr [...] w obrębie [...][...] nie ma zlokalizowanego lokalu gastronomicznego D. Informacje o zlikwidowaniu punktu sprzedaży potwierdza również skarżący w odwołaniu jak i w skardze. Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wprawdzie powołało się na tę okoliczność, jednakże wywiodło z niej niewłaściwe wnioski. Nie sposób bowiem podzielić stanowiska organu odwoławczego, że skoro obiekt został zdemontowany, to wydane na ten lokal zezwolenia należało cofnąć. Likwidacja punktu sprzedaży nie stanowi przesłanki warunkującej cofnięcie zezwolenia, skoro ta okoliczność nie została wymieniona w art. 18 ust. 10 ustawy. Zgodnie z przepisami ustawy zdarzenie to powoduje natomiast wygaśnięcie zezwolenia, co wynika wprost z treści art. 12 pkt 1 ustawy. W myśl tego przepisu, "zezwolenie, o którym mowa w ust 1, wygasa w przypadku likwidacji punktu sprzedaży". W uchwale składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 1997 r. sygn. akt OPK 32/97 wskazano, że wygaśnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu sprzedaży lub poza miejscem sprzedaży stwierdza organ w drodze decyzji na podstawie art. 162 §1 pkt 1 i § 3 kpa. W ocenie Sądu, pogląd ten należy podzielić. Wobec tego, likwidacja punktu sprzedaży obliguje organ do wydania decyzji o wygaśnięciu zezwolenia, a nie o jego cofnięciu. Skutki cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jak i wygaśnięcia zezwolenia są takie same, gdyż powodują utratę uprawnień do prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych. Nie mniej jednak przesłanki tych dwóch instytucji są odmienne. Również rozstrzygnięcia wydane w tych przedmiotach mają różny charakter: decyzja
o wygaśnięciu zezwolenia ma charakter deklaratoryjny, zaś o cofnięciu zezwolenia
– ma charakter konstytutywny. Z tych też względów nawet gdyby w przedmiotowej sprawie organ inspekcji sanitarnej wydał decyzje o wykreśleniu Baru D. z rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli Państwowej Inspekcji Sanitarnej ze względu na fakt zakończenia działalności w tym punkcie sprzedaży to i tak – zdaniem Sądu - nieuprawnione byłoby cofnięcie zezwolenia, skoro uprzedni fakt zlikwidowania punktu sprzedaży, stanowiący podstawę tego wykreślenia, przesądza z mocy ustawy o wygaśnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Mając powyższe rozważania prawne na uwadze stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie cofnięcie zezwolenia skarżącemu na sprzedaż napojów alkoholowych nastąpiło z naruszeniem przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Przechodząc do kolejnych kwestii wskazać należy, ze niezasadny jest zarzut skargi upatrujący naruszenia przepisów kpa wobec nieustosunkowania się przez organ odwoławczy do zarzutów dotyczących naruszenia porządku publicznego jako przesłanki cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy. Podkreślić należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło, że z uwagi na przyjęcie jako podstawy prawnej własnego rozstrzygnięcia przepisów art. 18 ust. 10 pkt 2, art. 18 ust. 7 pkt 9 oraz art. 18 ust. 6 pkt 4 ustawy, poza sporem są zarzuty dotyczące naruszenia art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy. W zaistniałej sytuacji procesowej, w której organ II instancji wykorzystując uprawnienia reformacyjne skorygował stanowisko organu I instancji co do przyczyn uzasadniających cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, powyższe wyjaśnienie uznać należy za wystarczające. Oparcie bowiem zaskarżonej decyzji wyłącznie o przepisy odnoszące się do naruszenia określonych w ustawie warunków sprzedaży powodują, że organ II instancji nie był zobligowany do szczegółowego ustosunkowania się do argumentów odwołania w kwestii zarzucanego przez organ I instancji zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży D.
Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut braku uzasadnienia faktycznego co do wskazanego przez organ odwoławczy naruszenia art. 18 ust. 7 pkt 3 ustawy określającego jako warunek prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych
- zaopatrywanie się w te napoje u producentów i przedsiębiorców posiadających odpowiednie zezwolenia na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium rzeczywiście w jednym miejscu powiązało nieprzestrzeganie określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych z art. 18 ust. 7 pkt 3 ustawy. Jednakże mając na uwadze: po pierwsze - całokształt uzasadnienia, po drugie - moment, w którym to stwierdzenie się pojawiło (to jest przy omawianiu zagadnienia wykreślenia punktu sprzedaży z rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli Państwowej Inspekcji Sanitarnej) i po trzecie - podstawę prawomaterialną rozstrzygnięcia, powyższe uznać należy za oczywistą omyłkę pisarską.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału strony
w postępowaniu wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] informujące o możliwości zapoznania się w dniu [...] w godz. [...] z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Wynikający z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego obowiązek organu zapewnienia stronie czynnego udziału w każdej fazie postępowania powoduje, że termin zapoznania się z aktami sprawy powinien być tak wyznaczony, aby strona miała realną możliwość zapoznania się z aktami sprawy, a zatem organ powinien uwzględnić ewentualną możliwość dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej zawiadomienie o zapoznaniu się z aktami sprawy i jej odbioru w ostatnim dniu awizowania. Poza tym negatywnie należy ocenić wyznaczenie tego terminu tylko w jednym dniu i to w krótkim przedziale godzinowym. Niezależnie od powyższego zaznaczyć należy, że w skardze podniesiono, że strona otrzymała stosowne zawiadomienie o możliwości zapoznania się z dowodami zgromadzonymi w sprawie dopiero w dniu 4 lutego 2013 r. w godzinach popołudniowych, a więc w dniu, w którym wyznaczono termin na zapoznanie się w aktami sprawy. W nadesłanych do sądu aktach administracyjnych brak jest jednakże dowodu potwierdzającego obiór przez stronę pisma z dnia [...]. W związku z powyższymi nieprawidłowościami nie sposób przyjąć, aby stronie zagwarantowano możliwość czynnego udziału w postępowaniu, co świadczy o naruszeniu przez organ art. 10 kpa jednakże w stopniu nie mogącym mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 kpa przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego
i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1490/11, lex
nr 1286271). W niniejszej sprawie skarżący w skardze nie wykazał takiego związku przyczynowego, skoro nawet nie podał jakich to czynności procesowych nie mógł dokonać z uwagi na wadliwość zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zatem naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu nie może stanowić podstawy uzasadniającej wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Reasumując stwierdzić należy, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ
I instancji zobligowany będzie do uwzględnienia powyższych uwag Sądu i wydania
w niniejszej sprawie odpowiedniego rozstrzygnięcia, mając na uwadze fakt,
że postępowanie wszczęto w przedmiocie cofnięcia zezwolenia, zaś istotną okolicznością w sprawie jest fakt zlikwidowania punktu sprzedaży D., który to objęty został zezwoleniami na sprzedaż napojów alkoholowych.
W tym stanie rzeczy, należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie
w pkt II sentencji wyroku wydano na podstawie art. 152, zaś w pkt III na podstawie
art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy.