Orzeczenie · 2023-04-06

II SA/Sz 33/23

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie

Miejsce

Szczecin

Data

2023-04-06

NSAAdministracyjneWysokawsa

planowanie przestrzennewarunki zabudowyodnawialne źródła energiifarma fotowoltaicznadobry sąsiadkontynuacja funkcji terenuprawo administracyjnepostępowanie administracyjne

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie rozpoznał skargę Spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która utrzymała w mocy decyzję Burmistrza odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW. Organy administracji argumentowały, że inwestycja nie spełnia wymogu kontynuacji funkcji terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), ponieważ planowana jest na gruntach rolnych, co stanowi zmianę funkcji na przemysłową. Skarżąca Spółka podnosiła, że instalacje odnawialnych źródeł energii (OZE) są wyłączone z wymogu "dobrego sąsiedztwa" na mocy art. 61 ust. 3 tej ustawy. Sąd, opierając się na najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przychylił się do stanowiska Spółki. Stwierdził, że literalne brzmienie art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu przestrzennym, wprowadzające wyłączenie stosowania przepisów o "dobrym sąsiedztwie" i dostępie do drogi publicznej do instalacji OZE, nie zawiera ograniczeń co do mocy instalacji. Sąd uznał, że organy błędnie zinterpretowały przepisy, stosując wykładnię systemową powiązaną z przepisami dotyczącymi studium uwarunkowań i planów miejscowych, które nie mają zastosowania na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. W konsekwencji, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, nakazując organom ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem wykładni sądu.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Wysoka

Do czego można powołać

Interpretacja przepisu art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w kontekście instalacji odnawialnych źródeł energii, w szczególności farm fotowoltaicznych, oraz relacja między decyzjami o warunkach zabudowy a studium uwarunkowań.

Ograniczenia stosowania

Orzeczenie dotyczy specyficznej interpretacji przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w odniesieniu do instalacji OZE. Może być mniej bezpośrednio stosowalne do innych typów inwestycji lub innych przepisów.

Zagadnienia prawne (3)

Czy przepis art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyłączający stosowanie wymogu "dobrego sąsiedztwa" do instalacji odnawialnych źródeł energii, ma zastosowanie niezależnie od mocy instalacji?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, przepis art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma zastosowanie do instalacji odnawialnych źródeł energii niezależnie od ich mocy.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że literalne brzmienie art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które wyłącza stosowanie wymogu "dobrego sąsiedztwa" do instalacji OZE, nie zawiera ograniczeń co do mocy tych instalacji. Wykładnia systemowa powiązana z przepisami o studium i planach miejscowych nie jest właściwa na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy.

Czy lokalizacja farmy fotowoltaicznej o mocy przekraczającej 500 kW wymaga uwzględnienia zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, zapisy studium nie są wiążące dla organu na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, a przepisy dotyczące rozmieszczenia urządzeń OZE w studium i planach miejscowych nie wyłączają a priori możliwości ustalenia warunków zabudowy.

Uzasadnienie

Studium uwarunkowań jest aktem planowania przestrzennego wiążącym organy gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, ale nie jest aktem prawa miejscowego i nie jest wiążące na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Przepisy dotyczące rozmieszczenia urządzeń OZE w studium i planach miejscowych dotyczą lokalnego porządku planistycznego, a nie indywidualnych decyzji administracyjnych.

Czy farma fotowoltaiczna o mocy do 1 MW stanowi inwestycję o funkcji produkcyjnej, która nie może być realizowana na terenach rolnych bez spełnienia wymogu "dobrego sąsiedztwa"?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, ponieważ wymóg "dobrego sąsiedztwa" nie ma zastosowania do instalacji OZE na mocy art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że zgodnie z art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy nie mają zastosowania do instalacji odnawialnego źródła energii. W związku z tym, nawet jeśli farma fotowoltaiczna zmienia funkcję terenu, nie jest to przeszkodą do wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Uchylono decyzję

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza B. zostały uchylone.

Przepisy (26)

Główne

u.p.z.p. art. 61 § 1

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych warunków, m.in. kontynuacji funkcji terenu i dostępu do drogi publicznej.

u.p.z.p. art. 61 § 3

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii.

Dz.U. 2022 poz 503 art. 4 § 2