II SA/SZ 304/21

II SA/Sz 304/21 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2021-07-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-03-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Katarzyna Grzegorczyk-Meder
Katarzyna Sokołowska
Maria Mysiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6141 Państwowe szkoły wyższe
Hasła tematyczne
Szkolnictwo wyższe
Sygn. powiązane
III OSK 7694/21 - Wyrok NSA z 2023-05-18
Skarżony organ
Dyrektor Szkoły
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 138 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2018 poz 1668
art. 200 ust. 2 i ust. 5
Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151,  art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lipca 2021 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Komisji Konkursowej Szkoły Doktorskiej Uniwersytetu S. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia do Szkoły Doktorskiej oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...] Komisja Konkursowa odmówiła przyjęcia G. W. (dalej określanego też jako: "strona", "skarżący") na pierwszy rok kształcenia w Szkole Doktorskiej Uniwersytetu S. (dziedzina nauki społeczne, dyscyplina nauki prawne).
W uzasadnieniu decyzji Komisja Konkursowa wskazała, że uzyskana przez skarżącego liczba punktów jest niewystarczająca do przyjęcia na pierwszy rok kształcenia w Szkole Doktorskiej Uniwersytetu S. nie przekracza bowiem wymaganej liczby minimalnej 76 punktów.
Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy podnosząc w pierwszej kolejności zarzuty naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i § 3, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Zdaniem skarżącego, w kwestionowanej decyzji w rzeczywistości brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego jej wydania.
Komisja Konkursowa decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., Nr [...] utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2019 r.
W uzasadnieniu zajętego stanowiska Komisja Konkursowa wskazała, że wobec zarzutów dotyczących liczby przyznanych punktów za poszczególne kryteria kwalifikacji ponownie dokonano ich weryfikacji i postanowiono utrzymać punktację na dotychczasowym poziomie.
W skardze złożonej na ww. opisaną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie strona sformułowała zarzuty naruszenie norm prawa materialnego oraz przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. naruszenie przepisów:
1) art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 i 7 k.p.a., poprzez prowadzenie przez organ konkursu (rekrutacji) do Szkoły Doktorskiej Uniwersytetu S. oraz wydanie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Komisji Konkursowej Uniwersytetu S. nr [...] z dnia [...] października 2019 r., m.in. na podstawie "Zasad rekrutacji do Szkoły Doktorskiej Uniwersytetu S. w roku akademickim 2019/2020", stanowiących Załącznik nr 1 do Uchwały nr 82/2019 Senatu Uniwersytetu S. z dnia [...] maja 2019 r. w sprawie określenia zasad rekrutacji, kryteriów kwalifikacji oraz określania limitów przyjęć do Szkoły Doktorskiej Uniwersytetu S. w roku akademickim 2019/2020 oraz na podstawie "Kryteriów kwalifikacji obowiązujących kandydatów do Szkoły Doktorskiej Uniwersytetu S. w roku akademickim 2019/2020 stanowiących Załącznik nr 2 do Uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu S. z dnia [...] maja 2019 r., która to uchwała wydana została na podstawie nie obowiązującego jeszcze w dacie jej wydania przepisu art. 200 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, który na mocy przepisu art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, wszedł w życie dopiero z dniem 1 października 2019 r. a zatem poprzez prowadzenie przez organ konkursu (rekrutacji) do Szkoły Doktorskiej Uniwersytetu S. oraz wydanie zaskarżonych w niniejszej sprawie decyzji bez podstawy prawnej i w konsekwencji z rażącym naruszeniem prawa;
2) § 12 zdanie 2 "Zasad rekrutacji do Szkoły Doktorskiej Uniwersytetu S. w roku akademickim 2019/2020", stanowiących Załącznik nr 1 do Uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu S. z dnia [...] maja 2019 r., w zw. z art. 200 ust. 5 zdanie 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, poprzez rozpoznanie złożonego przez skarżącego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie zaskarżonej decyzji Komisji Konkursowej Uniwersytetu S. nr [...] [...] z dnia [...] listopada 2019 r., przez nieuprawniony do tego organ, tj. przez Komisję Konkursową Uniwersytetu S. , podczas gdy zgodnie z postanowieniami przywołanego wyżej § 12 zdanie 2 "Zasad rekrutacji do Szkoły Doktorskiej Uniwersytetu S. w roku akademickim 2019/2020", organem właściwym do ponownego rozpoznania sprawy i wydania zaskarżonej decyzji był Rektor Uniwersytetu S.
3) art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia jej w sposób uwzględniający interes społeczny i słuszny interes obywateli, w tym interes skarżącego, tj. poprzez prowadzenie postępowania w sposób uchybiający zaufaniu obywateli do organów Państwa;
4) art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego poinformowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego;
5) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego zawartych w jego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie i w konsekwencji poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zgromadzenia i prawidłowej oceny niezbędnych do wydania decyzji dowodów;
6) art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a., poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej w zakresie oceny spełnienia przez skarżącego tzw. kryteriów kwalifikacji oraz liczby przyznanych mu przez organ z tego tytułu punktów.
Wyrokiem z dnia 7 października 2020 r., sygn. akt II SA/Sz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uwzględnił wniesioną skargę i uchylił zaskarżoną decyzję.
W motywach wyroku Sąd wskazał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji w istocie ogranicza się do stwierdzenia, iż Komisja Konkursowa dokonała ponownej weryfikacji przyznanych punktów w poszczególnych kategoriach i postanowiła podtrzymać przyznaną punktację na dotychczasowym poziomie. W uzasadnieniu decyzji nie odniesiono się w najmniejszym stopniu do szeregu zarzutów i argumentów przedstawionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Z uzasadnienia decyzji nie wynika jakie okoliczności zostały uwzględnione na korzyść skarżącego, z jakiego powodu skarżącemu nie przyznano punktów w najwyższej wysokości, dlaczego wielu przedłożonym przez skarżącego dokumentom odmówiono przydania wartości wpływającej na dokonanie oceny jego wniosku. Próżno szukać w uzasadnieniu decyzji informacji, jakie dokumenty i okoliczności zostały przez Komisję Konkursową w ogóle rozpatrzone, tj. co stanowiło materiał dowodowy przyjęty za podstawę ustaleń faktycznych organu oceniającego. Brak jest również należytej argumentacji merytorycznej. W uzasadnieniu decyzji nie wskazano stronie np. dlaczego postanowiono nie przyznać żadnego punktu za udział w konferencjach naukowych, seminariach i warsztatach w kontekście przedłożenia przez skarżącego szeregu dokumentów potwierdzających udział w licznych szkoleniach. To samo dotyczy braku jakiegokolwiek wyjaśnienia odmowy przyznania punktów za praktykę lub staż pomimo wykonywania przez skarżącego zawodu radcy prawnego.
Ponownie rozpatrując sprawę Komisja Konkursowa decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), art. 200 ust. 5 zd. drugie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1668 ze zm.), § 10 ust. 1 i § 13 Zasad rekrutacji do Szkoły Doktorskiej Uniwersytetu S. w roku akademickim 2020/2021 stanowiących załącznik nr 1 do uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu S. z dnia [...] stycznia 2020 r. w sprawie określania zasad rekrutacji, kryteriów kwalifikacji oraz określania limitów przyjęć do Szkoły Doktorskiej Uniwersytetu S. w roku akademickim 2020/2021 oraz Kryteriów kwalifikacji obowiązujących kandydatów do Szkoły Doktorskiej Uniwersytetu S. w roku akademickim 2019/2020 stanowiących załącznik nr 2 do uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu S. z dnia maja 2019 r. w sprawie określenia zasad rekrutacji, kryteriów kwalifikacji oraz określania limitów przyjęć do Szkoły Doktorskiej Uniwersytetu S. w roku akademickim 2019/2020, utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2019 r.
W uzasadnieniu decyzji Komisja podała, że w wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku Komisja zdecydowała o przyznaniu dodatkowych 3 punktów do 69 punktów już przyznanych. Komisja przychyliła się do wniosku Kandydata o podwyższenie o 2 punkty punktacji w zakresie oceny projektu badawczego dotyczącego planowanej pracy doktorskiej. W tym względzie możliwe było tylko podwyższenie punktacji za kryterium “literatura" z 3 do 5 punktów, gdyż w pozostałych kryteriach oceny projektu badawczego, tj. cel naukowy, znaczenie badań, plan badań, metodyka badań Kandydat otrzymał już maksymalną liczbę punktów. Komisja uznała, że każdy wybór literatury (w tym przypadku trzeba było wskazać 10 pozycji) można traktować jako w pewnym stopniu subiektywny czy dyskusyjny, a biorąc pod uwagę wysoką (maksymalną) ocenę pozostałych aspektów projektu Komisja uznała, że Kandydat najlepiej potrafi ocenić, które pozycje literatury będą dla niego najistotniejsze w kontekście realizacji celu badawczego. Ostatecznie więc Komisja przychyliła się do wniosku Kandydata przyznając maksymalną liczbę punktów, tj. 30 pkt.
Odnosząc się do wniosku Kandydata dotyczącego podwyższenia punktacji za rozmowę kwalifikacyjną o dodatkowe 5 punktów, Komisja nie znalazła podstaw, aby podwyższyć punktację. Kandydat w sposób zadowalający odpowiedział na pytanie o hipotezę badawczą, którą zamierza postawić, a także na pytanie o kryteria selekcji orzeczeń, które mają stanowić materiał pracy. Kandydat na pytanie o sytuacje, które w świetle derywacyinej koncepcji wykładni prawa wyłączają możliwość odrzucenia jednoznacznego wyniku wykładni językowej, nie potrafił udzielić żadnej odpowiedzi. Stawia to pod znakiem zapytania stopień znajomości koncepcji derywacyjnej, na której Kandydat zamierza się w swoim projekcie oprzeć. Mając powyższe na względzie Komisja nie znalazła podstaw do podwyższenia punktacji w zakresie oceny rozmowy kwalifikacyjnej podtrzymała ją na poziomie 25 punktów na 30.
Odnosząc się do wniosku o podwyższenie punktacji za udokumentowane publikacje naukowe i cytowania o 2 punkty, Komisja, po ponownym zapoznaniu się z publikacją Kandydata pt.: "[...] - glosa do postanowienia Sadu Okręgowego z dnia [...] marca 2019" ([...]), nie znalazła przesłanek merytorycznych do podwyższenia punktacji i postanowiła utrzymać dotychczasową punktację na poziomie 1 punktu. Komisja uznała, że przyznanie za jedną publikację 3 punktów, a więc maksymalnej liczby punktów możliwej do uzyskania w kategorii "publikacje" (choć mamy tu do czynienia z 1 publikacją), uznać by można za uzasadnione ze względu na nadzwyczajne walory naukowe publikacji lub opublikowanie jej w prestiżowym czasopiśmie o wysokiej liczbie punktów według klasyfikacji MNiSW, czy też opublikowanie w języku obcym. Zdaniem Komisji, w przedmiotowym przypadku żadne z tych okoliczności nie zachodzą. Przedstawiony artykuł jest w istocie glosą, tj. pracą będącą naukowym komentarzem do konkretnego orzeczenia sądowego w określonym jego aspekcie lub też aspektach. Według Komisji opracowanie takiej publikacji wymaga mniejszego nakładu pracy i czasu niż przy opracowywaniu artykułu w sensie ścisłym, a więc całościowego opracowania określonego zagadnienia naukowego. Komisja zauważyła także, że choć przedmiotowy artykuł został wydany w czasopiśmie z tzw. "ministerialnej listy", to zgodnie z MNiSW ma ono 20 punktów. Nadto artykuł jest napisany w języku polskim, a nie w języku obcym, co także nie stanowi jego dodatkowej zalety uzasadniającej podwyższenie punktacji (napisanie artykułu w języku obcym stanowi z reguły większe wyzwanie dla autora).
Odnosząc się do wniosku Kandydata o podwyższenie punktacji za udział w seminariach i stażach o 3 punkty Komisja stwierdziła, że zgodnie z Kryteriami kwalifikacji obowiązującymi kandydatów do Szkoły Doktorskiej Uniwersytetu S. w roku akademickim 2019/2020 stanowiącymi załącznik nr 2 do uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu S. z dnia [...] maja 2019 r. w sprawie określenia zasad rekrutacji, kryteriów kwalifikacji oraz określania limitów przyjęć do Szkoły Doktorskiej Uniwersytetu S. w roku akademickim 2019/2020 brak jest podstaw do przyznania wnioskowanych punktów. W tej kategorii Komisja oceniała udokumentowany udział w naukowych konferencjach, seminariach i warsztatach. Kandydat zaś przedstawił 8 zaświadczeń dotyczących szkoleń, które nie mogą być tożsame z konferencjami naukowymi, seminariami lub warsztatami. Zdaniem Komisji, Kandydat już w 1 etapie postępowania konkursowego przedstawił niewłaściwe dokumenty odnoszące się do wspomnianego kryterium. Dodatkowo Kandydat podczas rozmowy z Komisją w dniu [...].12.2020 r. błędnie utożsamiał szkolenia z seminarium. W tym względzie Komisja nie zgodziła się z opinią Kandydata, gdyż szkolenie w odróżnieniu od seminarium charakteryzuje się zastosowaniem metody recepcyjnej, w której osobą aktywną jest osoba prowadząca szkolenie, bazującej na uczeniu się przez przyswajanie wiedzy będącej przedmiotem szkolenia. Natomiast seminarium bazuje na aktywnym uczestnictwie osób biorących w nim udział. Ponadto szkolenie w odróżnieniu od konferencji naukowych, seminariów, warsztatów jest zorientowane na poszerzanie kwalifikacji, na doskonalenie wiedzy i umiejętności wymaganych do wypełniania zadań zawodowych, pełnienia funkcji, nie wymaga szczegółowego przygotowania teoretycznego ani nie jest (jak to ma miejsce przy naukowych konferencjach, seminariach, warsztatach) przesłanką prowadzenia pracy naukowo-badawczej.
Odnosząc się do zarzutu Kandydata o podwyższeniu punktacji za ponadprogramowe udokumentowane, co najmniej 1-miesięczne praktyki-staże w jednostkach odpowiadających programowi ukończonych studiów magisterskich, Komisja po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdziła, że Kandydat przedstawił jedną udokumentowaną praktykę, tj. aplikację radcowską, co stanowi podstawę do przyznania jednego punktu. W tym zakresie Komisja wzięła pod uwagę liczbę odbytych praktyk przez Kandydata. Wobec przedstawienia jednej praktyki Komisja przyznała 1 punkt.
Rozpatrując ponownie wniosek Kandydata i biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, w tym zarzuty strony, pomimo podniesienia łącznej punktacji z 69 punktów do 72 punktów, organ nie znalazł podstaw do zmiany wydanej decyzji.
Na decyzję Komisji Konkursowej z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], G. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie norm prawa materialnego oraz przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy, tj. naruszenie przepisu:
1) art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia jej w sposób uwzględniający interes społeczny i słuszny interes obywateli, w tym interes skarżącego, tj. poprzez prowadzenie postępowania w sposób uchybiający zaufaniu obywateli do organów Państwa; brak uprzedzenia skarżącego o zamiarze przeprowadzenia z nim nowej rozmowy kwalifikacyjnej i w konsekwencji uniemożliwienie skarżącemu przygotowania się do nowej rozmowy kwalifikacyjnej,
2) art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego poinformowania Skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego,
3) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych Skarżącego zawartych w jego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie i w konsekwencji poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zgromadzenia i prawidłowej oceny niezbędnych do wydania decyzji dowodów; zaniechanie ponownej oceny rozmowy kwalifikacyjnej skarżącego z Komisją Konkursową w dniu [...].08.19 r. oraz przeprowadzenie i dokonanie przez Komisję Konkursową oceny "nowej" rozmowy kwalifikacyjnej ze skarżącym na posiedzeniu w dniu [...].12 20 r.,
4) art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a., poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej w zakresie oceny spełnienia przez Skarżącego tzw. kryteriów kwalifikacji oraz liczby przyznanych mu przez organ z tego tytułu punktów,
5) art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez podpisanie zaskarżonej decyzji wyłącznie przez przewodniczącego Komisji Rekrutacyjnej, podczas gdy w przypadku organu kolegialnego pod decyzją powinni złożyć swoje podpisy wszyscy członkowie składu orzekającego, którzy uczestniczyli w wydawaniu decyzji.
6) § 9 ust. 7 pkt 8 oraz § 10 ust. 1, 2 i 4 tzw. Zasad Rekrutacji do Szkoły Doktorskiej Uniwersytetu S. w roku 2019/2020, stanowiących załącznik nr 1 do Uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu S. z dnia [...] maja 2019 r., poprzez brak sporządzenia dokumentów z nowej rozmowy kwalifikacyjnej z ponownego rozpoznania wniosku skarżącego w tym protokołu, brak informacji o wynikach głosowania.
Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Komisji Konkursowej Uniwersytetu S. nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Komisji Konkursowej Uniwersytetu S. nr [...] z dnia [...] października 2019 r. oraz o zasądzenie od organu administracji publicznej zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.
Pismem z dnia [...] lipca 2021 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko dodatkowo przedstawiając argumentacje na poparcie podniesionych w skardze zarzutów.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni stanowisko, które zostało zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.
Kognicja sądu administracyjnego ogranicza się do zbadania legalności, tj. zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami prawa materialnego i procesowego. Powyższa zasada wynika z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Jedynie w przypadku istnienia istotnych wad postępowania lub naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, zgodnie z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019, poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") następuje uchylenie decyzji administracyjnej lub stwierdzenie jej nieważności przez sąd. Jednocześnie rozstrzygając daną sprawę, wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany zawartymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę miał na uwadze, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawomocnym wyrokiem z dnia 7 października 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 112/20 uchylił poprzednią decyzję Komisji Konkursowej w Szkole Doktorskiej Uniwersytetu S. z dnia [...] listopada 2019 r. odmawiającą przyjęcia skarżącego do Szkoły Doktorskiej. A zatem, zarówno organ rozpoznając ponownie sprawę, jak i Sąd w niniejszym postępowaniu, winny rozważyć w jakim zakresie uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. winno znaleźć zatasowanie przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.
Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544).
Artykuł 153 p.p.s.a. ma przy tym charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por.: wyrok NSA z: 30.7.2009 r., II FSK 451/08, Lex nr 526493; 23.9.2009 r., I FSK 494/09, Lex nr 594010; 13.7.2010 r., I GSK 940/09, Lex nr 594756; wyrok WSA we Wrocławiu z 14.1.2010 r., I SA/Wr 1591/09, Lex nr 559604). Dlatego w razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z dnia 21.4.2010 r., II FSK 2129/08, Lex nr 596261).
W niniejszej sprawie opisana powyżej reguła nie w pełni znajduje zastosowanie, bowiem zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny uległy zmianom. Mianowicie ponownie rozpatrując sprawę Komisja w nowym składzie przeprowadziła ze skarżącym rozmowę oraz podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiła podjęta w dniu [...] stycznia 2020 r. uchwała nr [...] Senatu Uniwersytetu S. w sprawie określania zasad rekrutacji, kryteriów kwalifikacji oraz określania limitów przyjęć do Szkoły Doktorskiej Uniwersytetu S. w roku akademickim 2020/2021.
W tym miejscu wyjaśnić wypada, że zdaniem Sądu, ponownie rozpatrując sprawę Komisja winna stosować przepisy prawa obowiązujące w dacie podejmowania decyzji, tj. ww. uchwałę Senatu z dnia [...] stycznia 2020 r. Skoro w dacie ponownego rozpoznawania wniosku skarżącego o przyjęcia do Szkoły Doktorskiej uchwała nr [...] Senatu Uniwersytetu S. z dnia [...] maja 2019 r. w sprawie określenia zasad rekrutacji, kryteriów kwalifikacji oraz określania limitów przyjęć do Szkoły Doktorskiej Uniwersytetu S. roku akademickim 2019/2020 już nie obowiązywała, to nie mogła znaleźć zastosowania w sprawie. Prawidłowo zatem w postawie prawnej zaskarżonej decyzji wskazano uchwałę Senatu z dnia [...] stycznia 2020 r., natomiast dodatkowe przywołanie uchwały z dnia [...] maja 2019 r. nie stanowi takiego uchybienia, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy i skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
Następnie wskazać należy, że obecnie kontrolowana przez Sąd decyzja Komisji nie zawiera wad wskazanych przez Sąd w wyroku z dnia 7 października 2020 r. Tym razem Komisja Konkursowa dokonując oceny osiągnięć skarżącego zgodnie z kryteriami wynikającymi z uchwały Senatu, szczegółowo opisała dlaczego poszczególnym osiągnięciom przypisano określoną liczbę punktów. Suma punktów uzyskanych przez skarżącego była jednak niewystarczająca do uzyskania miejsca na liście osób przyjętych do szkoły doktorskiej. Tym samym zarzuty podniesione w skardze są nieuzasadnione i nie mogą prowadzić do podważenia decyzji Komisji Rekrutacyjnej z odmawiającej przyjęcia skarżącego do szkoły doktorskiej. Kryteria i sposób oceny kandydata określają kategorie takie jak: ocena wpisana na dyplomie ukończenia studiów, średnia ocen, projekt badawczy, ocena rozmowy kwalifikacyjnej, udokumentowane publikacje naukowe i cytowania, udokumentowany udział w projektach naukowo-badawczych lub uzyskanie projektu badawczego, udokumentowany udział w konferencjach naukowych, seminariach, warsztatach, udokumentowane ponadprogramowe praktyki, staże, ukończone studia podyplomowe. Kryteria te nie uwzględniają wagi poszczególnych ocen, określają jedynie maksymalną liczbę punktów za daną kategorię. Ocena kategorii i poszczególnych ocen cząstkowych jest pozostawiona niezależnym i bezstronnym ekspertom - członkom komisji rekrutacyjnej. W świetle powyższego nie jest trafny zarzut skargi, że komisja nie wyjaśniła wątpliwości i nie przedstawiła warunków ocen składowych składających się na wynik punktowy ocenianych kryteriów, czy w sposób niewłaściwy dokonała oceny zebranych materiałów oraz nie wyjaśniła dlaczego za publikacje skarżącego nie przyznała mu maksymalnej liczby punktów. Wymaga zaakcentowania, że celem postępowania rekrutacyjnego jest wskazanie najlepszych kandydatów do kształcenia w szkole doktorskiej, poprzez sprawdzenie ich predyspozycji w drodze oceny ich dotychczasowych doświadczeń, osiągnięć naukowych, projektu badawczego, rozmowy kwalifikacyjnej. Ocena taka dokonywana jest w oparciu o posiadaną wiedzę oraz doświadczenie członków komisji. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do weryfikacji i podważenia oceny merytorycznej kandydata dokonanej w postępowaniu konkursowym przez komisję rekrutacyjną. Oznacza to, że sąd administracyjny nie może ingerować w wysokość przyznanej punktacji, która jest wynikiem subiektywnych ocen komisji, natomiast skarżący nie przedstawił żadnych argumentów, jakoby proces rekrutacji odbył się nieprawidłowo. Skoro kandydat nie uzyskał minimalnej wymaganej liczby punktów to w stosunku do niego prawidłowo organ wydał decyzję o odmowie przyjęcia do szkoły doktorskiej.
Nietrafny jest zarzut skarżącego dotyczący wadliwości decyzji poprzez podpisanie jej przez osobę nieuprawnioną. Zgodnie bowiem z treścią § 10 ust. 6 pkt 9 i § 10 ust. 7 pkt 3 uchwały Senatu z dnia [...] stycznia 2020 r. decyzję o odmowie przyjęcia kandydata do Szkoły podpisuje przewodniczący komisji rekrutacyjnej. W ocenie Sądu, powyższy przepis stanowi lex specialis w stosunku do art. 107 § 1 k.p.a. i ma zastosowanie do decyzji wydanych w toku postępowania rekrutacyjnego do Szkół Doktorskich, a więc również do decyzji utrzymującej w mocy decyzję o odmowie przyjęcia kandydata do Szkoły Doktorskiej, wydanej na skutek nieuwzględnienia przez Komisję Rekrutacyjną wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepisy uchwały rekrutacyjnej są przepisami szczególnymi, o charakterze powszechnie obowiązującym. Przepisy te zostały wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 200 ust. 2 u.s.w.n. i regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań prawnych przyjętych w k.p.a. Uzasadnione jest więc stanowisko, że przepisy k.p.a. mają zastosowanie w postępowaniu rekrutacyjnym tylko wtedy, gdy przepisy regulujące zasady i tryb przyjmowania kandydatów do szkoły doktorskiej nie przewidują w tym zakresie odmiennych regulacji. W niniejszej sprawie podpisanie zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy przyjęcia do szkoły doktorskiej wyłącznie przez przewodniczącego organu kolegialnego (Komisji Rekrutacyjnej) znajdowało uzasadnienie prawne w regulacji szczególnej zawartej w § 10 ust. 6 pkt 9 i § 10 ust. 7 pkt 3 uchwały rekrutacyjnej. Akt prawny niższego rzędu przewidujący podpisywanie decyzji rekrutacyjnej przez przewodniczącego komisji rekrutacyjnej lub jego zastępcę nie narusza aktu wyższego rzędu przede wszystkim ze względu na przyjęcie w prawie polskim zasady autonomii szkoły wyższej. Hierarchia normatywna nie doznaje zatem naruszenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 2353/17; publ. CBOSA).
W ocenie Sądu postępowanie kwalifikacyjne w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami określonymi w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1668 ze zm.) oraz uchwały rekrutacyjnej. Nie zasługuje przy tym podniesiony przez skarżącego zarzut, iż Komisja Rekrutacyjna bezprawnie przeprowadziła ze skarżącym ponowna rozmowę kwalifikacyjną. Zdaniem Sądu, przeprowadzenie takiej rozmowy było konieczne dla pełnego i wszechstronnego ponownego rozpatrzenia sprawy. Wszak Komisja w nowym składzie miała za zadanie ponownie ocenić osiągnięcia, wiedzę oraz predyspozycje skarżącego jako kandydata do szkoły doktorskiej. Ocena taka nie byłaby możliwa bez przeprowadzenia rozmowy ze skarżącym.
Podkreślenia wymaga, że w rozpoznawanej sprawie zasady konkursowego charakteru postępowania kwalifikacyjnego nie zostały naruszone.
Konkludując, skarżący nie uzyskał w postępowaniu rekrutacyjnym wymaganej ilości punktów i tym samym nie spełnił warunku przyjęcia do szkoły doktorskiej. Organ ustalił w tym zakresie istotne okoliczności stanu faktycznego, przytoczył treść przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie, prawidłowo je interpretując. Wobec tego Sąd nie znalazł żadnych podstaw do kwestionowania stanowiska organu.
Podsumowując, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja zapadła z istotnym naruszeniem przepisów procesowych czy z naruszeniem norm prawa materialnego. Decyzja ta uwzględnia również wytyczne wynikające z wyroku Sądu z dnia 7 października 2020 r. Odnosi się również do argumentacji skarżącego podniesionej w odwołaniu, a przywołane w jej treści ustalenia faktyczne znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.