II SA/Sz 3/19

II SA/Sz 3/19 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2019-04-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-01-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Marzena Iwankiewicz /przewodniczący/
Patrycja Joanna Suwaj
Renata Bukowiecka-Kleczaj /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 3046/19 - Wyrok NSA z 2023-03-14
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2107
art. 1 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 3 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 35 ust. 1, 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej Spółki A kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] w W. , obejmującego budowę inwestycji pod nazwą: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...]", w skład której wchodzi budowa wolnostojącej wieży o konstrukcji kratowej posadowionej bezpośrednio na własnym fundamencie, zespołu anten sektorowych i parabolicznych, urządzeń pomocniczych oraz energetycznej wewnętrznej linii zasilającej wraz z zagospodarowaniem terenu działki nr ewid.[...] obr. ewid. [...] – S. , gmina B. .
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że inwestor przedłożył niezbędne dokumenty oraz uzupełnił braki określone w postanowieniach z dnia [...] r. i [...] r. W szczególności strona załączyła do dokumentacji analizę możliwości wystąpienia kumulacji pól elektromagnetycznych projektowanej stacji bazowej i stacji już istniejących wraz z oceną możliwości wystąpienia negatywnego oddziaływania na zdrowie ludzkie i środowisko naturalne, wykonaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowalnej oraz osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności telekomunikacyjnej, z której wynika, że nie będzie dochodzić do wspólnego (kumulatywnego) oddziaływania stacji należących do Spółek [...] w sposób skutkujący możliwością zwiększenia się poziomu energetycznego wypadkowych sił pól elektromagnetycznych pochodzących od
ww. stacji.
Organ dodał, że projekt został sprawdzony pod względem zgodności z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] r. wydaną przez Wójta Gminy B. .
W odwołaniu złożonym od tej decyzji, mieszkańcy sołectwa S. : S. K., W. K., C. I., M. I. i D. K. podnieśli, że czują się pokrzywdzeni bowiem nikt nie powiadomił ich o oddziaływaniu przedmiotowej stacji "na zdrowie ludzi i wpływ na środowisko", podczas gdy w ich ocenie jest to obowiązek władz i inwestora.
Dodali, że przez inwestycję "straci wielu mieszkańców wsi", w tym przede wszystkim właściciel wielohektarowej plantacji ekologicznej borówki, dla którego postawienie wieży utrudni lub nawet uniemożliwi otrzymanie certyfikatu co jest jednoznaczne z likwidacją plantacji, która zapewnia pracę sezonową wielu osobom. Poniosą straty również właściciele działek budowlanych i nieruchomości wystawianych na sprzedaż.
Wojewoda, decyzją z dnia [...] r.,
nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, uchylił decyzję organu I instancji w całości i orzekł
o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że jak wynika z danych zawartych
w przedłożonej dokumentacji, planowana inwestycja polegać będzie na wybudowaniu wieży kratowej o wysokości 61,95 m i instalacji 12 anten sektorowych oraz 6 anten radioliniowych. Środek anten znajdować się ma na wysokości 59,3 m. Anteny sektorowe rozmieszczone mają być w trzech sektorach: 100°, 200° i 310° i mają pracować w systemie 800//900/1800/2100 MHz.
W opracowaniu pt. "Analiza środowiskowa" wskazano, że minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem zabudowy lub terenu wynosić będzie dla wszystkich anten sektorowych od 46,0 m do 58,8 m nad miejscami dostępnymi dla ludzi, co przemawiać ma za spełnieniem wymogu z przepisu § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
W opracowaniu tym podano, że anteny dla azymutu 310° i tiltu (pochylenia) maksymalnego emitować będą sumaryczne promieniowanie elektromagnetyczne występujące na wysokości 50,7 m nad miejscami dostępnymi dla ludzi, antena dla azymutu 100° i tiltu maksymalnego emitować będzie promieniowanie elektromagnetyczne występujące na wysokości 51,5 m nad miejscami dostępnymi dla ludzi, zaś antena dla azymutu 200° i tiltu maksymalnego emitować będzie promieniowanie elektromagnetyczne występujące na wysokości 50,3 m nad miejscami dostępnymi dla ludzi. Wynikałoby z tego, że spełnione zostały również wymogi dla rzeczywistego, obliczeniowego rozkładu pola promieniowania elektromagnetycznego o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów) polegającego na wyznaczeniu odpowiednich obszarów, wewnątrz których wartość gęstości mocy jest przekroczona, a tym samym sprawdzeniu czy w obszarach tych nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności.
Z kolei w przedłożonym opracowaniu pt. "Analiza możliwości wystąpienia kumulacji pól E-M o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2
w miejscach dostępnych dla ludności" przedstawiono argumentację mającą przemawiać za tym, że w rozpatrywanym przypadku nie wystąpi zjawisko kumulacji promieniowania z innymi stacjami bazowymi telefonii komórkowych występującymi w sąsiedztwie - z analizy wynika, że najbliżej położona stacja bazowa [...] o symbolu [...] znajduje się w odległości 780,0 m od miejsca posadowienia planowanej stacji bazowej [...] i już sama ta odległość wyklucza możliwość wystąpienia zjawiska kumulacji promieniowania. Stacje bazowe innych operatorów sieci komórkowych znajdują się w jeszcze większych odległościach.
Wojewoda zaznaczył, że w żadnym z powyższych opracowań nie przeanalizowano jednak zjawiska kumulacji dla wszystkich anten mających wchodzić w skład całej inwestycji. Dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko istotne znaczenie ma wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania
w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne.
Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2018 r. (sygn. akt II OSK 243/18), organ wskazał, że przepisu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć nie należy mylić z § 3 ust. 1 pkt 8 tegoż rozporządzenia, gdzie jest mowa o wyznaczaniu równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny. Przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia (sumowanie parametrów planowanego przedsięwzięcia i parametrów realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju) wchodzi w grę, gdy planowane przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie osiąga progów określonych w ustępie 1 § 3 Rozporządzenia. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny i to przy uwzględnieniu możliwości zmian nachylenia anten.
Wojewoda podkreślił, że przedstawione przez inwestora opracowania
w przedmiocie kwalifikacji przedsięwzięcia nie są pełne i wyczerpujące.
W opracowaniach tych przeanalizowano kwestie wystąpienia ewentualnej kumulacji
z promieniowaniem emitowanym przez inne stacje bazowe znajdujące się
w sąsiedztwie. Analizy te zostały jednak sporządzone tylko dla pojedynczych anten
i pominięto w nich kwestię wystąpienia zjawiska kumulacji wytwarzanych pól elektromagnetycznych mogącej wystąpić pomiędzy antenami i urządzeniami wchodzącymi w skład projektowanej stacji. Na podstawie przedłożonych przez inwestora dokumentów nie można zatem ustalić, czy inwestycja zaprojektowana została w sposób zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów.
Zdaniem Wojewody, inwestor nie wykonał w pełni nałożonego na niego postanowieniem z dnia [...] r. zobowiązania do dostarczenia analizy możliwości wystąpienia kumulacji pól elektromagnetycznych, wobec czego mając na względzie przepis art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane decyzję Starosty [...] należało uchylić i orzec o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Nie zgadzając się z powyższą decyzją [...] Sp. z o.o. w W. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosła o jej uchylenie w całości, a także o zasądzenie od Wojewody kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa:
1. art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust 1 pkt 8 i § 3 ust 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w zw. z art. 122a ust. 1 w zw. z art. 122 i w zw. z art. 152 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów poprzez bezzasadne przyjęcie przez organ odwoławczy, że postanowienia rozporządzenia o znaczącym oddziaływaniu mogą stanowić podstawę sumowania parametrów planowanej inwestycji, niezgodnie z jednoznacznymi przepisami § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust 1 pkt 8 rozporządzenia o znaczącym oddziaływaniu, które nakładają obowiązek badania mocy wzdłuż wiązki pojedynczej anteny;
2. art. 55 i 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uznanie przez organ odwoławczy, że treść "decyzji lokalizującej" Wójta gminy B. z dnia [...] r., właściwego w sprawie oceny przedsięwzięcia "w zakresie art. 71 w zakresie ochrony środowiska" nie wiąże organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę i uprawnia organ do nałożenia na skarżącą obowiązku dokonania dokumentacji niezgodnie z jednoznacznym przepisem rozporządzenia o znaczącym oddziaływaniu, co w przedmiotowej sprawie skutkuje odmówieniem zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę;
3. art. 7. art. 77 § I. art. 80, art. 81a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - poprzez nieuwzględnienie przez Wojewodę
w rozpatrywanej sprawie informacji podanych przez skarżącą we wniosku oraz
w projekcie budowlanym i w załączniku do tego projektu.
Zdaniem skarżącej, hasło "wiązka główna" dotyczy równoważnej mocy promieniowanej izotropowo w osi głównej wiązki promieniowania anteny, natomiast rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów zawiera w sobie metodykę pomiarów rzeczywistych pól elektromagnetycznych. Niedopuszczalnym jest porównywanie tych parametrów i stanowi to błąd merytoryczny organu, który nie powinien mieć miejsca na danym etapie postępowania administracyjnego.
Organ w swojej decyzji cytuje zapis rozporządzenia o znaczącym oddziaływaniu, gdzie do kwalifikacji przedsięwzięcia rozpatrywana jest równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny, EIRP (tak też organ to cytuje w swojej decyzji), po czym dokonuje własnej kwalifikacji przedsięwzięcia bezpodstawnie sumując moc EIRP z 4 anten planowanych na danym azymucie przedmiotowej stacji bazowej, nie tłumacząc metodologii własnej interpretacji przepisów.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według wskazanego wyżej kryterium, doprowadziła do uznania, że decyzja ta narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody uchylająca w całości decyzję Starosty [...]
o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] w miejscowości S., gmina B. oraz odmawiająca zatwierdzenia ww. projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę opisanej wyżej inwestycji.
Wojewoda odmówił zatwierdzenia projektu budowalnego i wydania decyzji
o pozwoleniu na budowę przedmiotowej stacji bazowej uznając, że inwestor nie wykonał należycie obowiązków nałożonych na niego postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] r., tj. nie przedstawił analizy kumulacji wytwarzanych pól elektromagnetycznych mogącej wystąpić pomiędzy antenami
i urządzeniami wchodzącymi w skład projektowanej stacji.
Z kolei zdaniem skarżącej, domaganie się od niej tego typu analizy jest niezasadne bowiem nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach.
Zdaniem Sądu, chociaż wskazane wyżej stanowisko strony należy uznać za nietrafne to jednak decyzja Wojewody odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej stacji bazowej – z przyczyn, o których będzie mowa poniżej – okazała się przedwczesna.
Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, który podziela także sąd orzekający w niniejszej sprawie, że wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71) prowadzi do wniosku, iż celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko.
Dla poczynienia prawidłowych ustaleń dotyczących oddziaływania inwestycji na środowisko niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia, czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko, niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, z których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną, co najmniej na linii nakładania się lub przecinania, stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. II OSK 2706/13, z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14, z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1839/16 czy też z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 708/15, z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II OSK 3083/15 – dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Decyzja Starosty [...] została wydana po ustaleniu,
że dla planowanego przedsięwzięcia nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, bowiem nie zalicza się ono do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r. poz. 2081) a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2016 r. poz. 71 – j.t.).
Zgodnie z treścią art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
(Dz.U. z 2018 r., poz. 1202), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji
o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi
w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy
z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami,
w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia
20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz
z 2018 r. poz. 756) – w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN".
Z kolei w myśl art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:
1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.
Podstawą ustalenia, czy dla danego przedsięwzięcia wymagane jest (lub może być) przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko są przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko a w szczególności jego § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8.
Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:
a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.
Kolejny z przywołanych przepisów stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2
ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne
o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:
a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.
Wobec powyższego, nie ulega wątpliwości, że w wypadku przedmiotowej inwestycji niezbędne było zbadanie przez organy czy mamy do czynienia
z przedsięwzięciem wymagającym przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Rolą organów było zatem ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko.
Słusznie zatem Wojewoda uznał, że niezbędnym w niniejszej sprawie było uzyskanie stosowanej analizy w zakresie ewentualnej kumulacji wytwarzanych pól elektromagnetycznych mogącej wystąpić pomiędzy antenami i urządzeniami wchodzącymi w skład projektowanej stacji bazowej. Błędnie jednak przyjął, że inwestor postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] r. został do przedstawienia takiej analizy zobowiązany.
Wspomnianym postanowieniem strona została zobowiązana bowiem do "dostarczenia analizy możliwości wystąpienia kumulacji pól elektromagnetycznych
o gęstości mocy większych lub równych wartości dopuszczalnej w miejscach dostępnych dla ludzi w formie np. opisowej i graficznej wykonanej na projekcie zagospodarowania terenu, przez projektanta z uprawnieniami telekomunikacyjnymi, zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. (Dz.U. 2003 r., poz. 192 nr 1883) w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów". W postanowieniu doprecyzowano przy tym, że "analiza powyższa powinna uwzględniać ewentualną kumulację promieniowania z istniejących stacji bazowych telefonii komórkowej znajdujących się w sąsiedztwie projektowanej stacji bzowej na działce nr ewid. [...] obr. ewid. [...], gmina B. wraz
z uwzględnieniem wyników tej analizy w informacji o obszarze oddziaływania obiektu zgodnie z § 13a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego".
Kierując się tak sformułowanym zobowiązaniem inwestor przedłożył analizę
w powyższym zakresie, zaś organ I instancji uznał, że zobowiązanie to zostało wykonane należycie.
Należy podkreślić, że w opisanym wyżej postanowieniu w żadnym razie nie ma mowy o potrzebie przedstawienia analizy także w zakresie ewentualnej kumulacji wytwarzanych pól elektromagnetycznych mogącej wystąpić pomiędzy antenami
i urządzeniami wchodzącymi w skład projektowanej stacji bazowej stąd stanowisko Wojewody o nienależytym wykonaniu przez inwestora nałożonego na niego zobowiązania należy uznać za niezrozumiałe.
W świetle ust. 3 art. 35 ustawy Prawo budowlane, "w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę".
W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji
o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ww. ustawy).
Przepisy powyższe wyznaczają zakres badania dokumentacji złożonej przed wydaniem pozwolenia na budowę. Organ administracji bada powyższą dokumentację, a jeśli uzna, iż nie odpowiada ona prawu, powinien w prawem przewidzianej formie wezwać inwestora o jej uzupełnienie. Przy czym zakres powyższego uzupełnienia zakreśla art. 35 ust. 1.
Jeśli organ odwoławczy (odmiennie niż organ I instancji) uznał że projekt budowlany jest niekompletny powinien wezwać inwestora do uzupełnienia czy poprawienia dokumentacji.
Wojewoda nie podjął w omawianym zakresie jakichkolwiek czynności tym samym naruszając cytowane powyżej przepisy, przy czym naruszenie to niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy, uznając, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia (w tym nie tylko art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane ale także art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a.), Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sąd orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.
Rozpatrując ponownie sprawę organ winien uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę Sądu, w tym w szczególności dokonać ustaleń we wskazanym wyżej zakresie.
Dodatkowo organ winien także przeprowadzić czynności mające na celu zbadanie dopuszczalności odwołań wniesionych w niniejszej sprawie przez S. K., W. K. i D. K..
W aktach brak jest informacji czy podpisane przez nich odwołanie z dnia
4 czerwca 2018 r. zostało złożone w dniu widniejącym na pieczęci Urzędu Gminy
w B. – tj. 6 czerwca 2018 r., czy też nadane Pocztą w innej dacie. Powyższe uniemożliwia stwierdzenie, czy odwołania wniesiono z zachowaniem przewidzianego przepisami 14-dniowego terminu czy też z jego przekroczeniem.