II SA/SZ 267/05

II SA/Sz 267/05 - Postanowienie WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2006-09-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Elżbieta Makowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Wymierzono grzywnę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 ,art. 200 w związku z art. 64 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Dnia 28 września 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia N S A - Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. J. w przedmiocie wymierzenia grzywny Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] z tytułu nie przekazania Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. Wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] grzywnę w kwocie 100 (sto) złotych II. Zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz P.J. kwotę (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu [...] r. P.J. wniósł o wymierzenie grzywny Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] w maksymalnej wysokości za nie przesłanie, w prawnie zakreślonym terminie, złożonej w siedzibie tego organu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...].
Do wniosku P.J. dołączył kserokopie poniższych dowodów, opatrzonych prezentatami organów, do których zostały złożone:
wniosku do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r. o udzielenie informacji publicznej;
zażalenia z dnia [...] r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...];
skargi z dnia [...] r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] złożonej w siedzibie tego organu i adresowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...];
pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]r. informującego o zwrocie skarg złożonych w dniu [...] r. adresowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z uzasadnieniem, że Powiatowy inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nie jest władny do rozpatrywania wniesionych za jego pośrednictwem przez P.J. skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...].
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zobowiązany przez Sąd do udzielenia odpowiedzi na wniosek zgodnie z art. 54 § 2 w związku z art. 55 § 2 i w związku z art. 64 § 1 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zakreślonym przez Sąd terminie, ani później, odpowiedzi nie udzielił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:
Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ, którego akt lub czynność jest przedmiotem zaskarżenia, ma trzydzieści dni na udzielenie odpowiedzi na skargę oraz przesłanie jej sądowi wraz z aktami sprawy (art. 54 § 2 ustawy P.p.s.a.).
W myśl art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 powołanej wyżej ustawy.
Stosownie do postanowień art. 154 § 6 ustawy P.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że mimo upływu 30 - dniowego terminu do przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę , Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nie wykonał ciążącego na nim obowiązku błędnie przyjmując, jak wynika to z pisma z dnia [...] r., że skarga na jego bezczynność została wniesiona w trybie Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego.
Przyjęcie przez organ, że wniesiona przez P.J. skarga jest niedopuszczalna w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie uzasadniało zaniechania przekazania skargi do Sądu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] jako organ administracji publicznej nie jest uprawniony do rozstrzygania o dopuszczalności skarg wnoszonych do sądu administracyjnego a swoje stanowisko w tym zakresie może co najwyżej przedstawić w odpowiedzi na skargę. Orzekanie w przedmiocie dopuszczalności skargi należy do kompetencji właściwego sądu administracyjnego (art. 58 P.p.s.a.).
Organ ten nie udzielił także sądowi odpowiedzi na wniosek P.J. o wymierzenie grzywny i nie nadesłał akt administracyjnych, wobec czego Sąd oparł się wyłącznie na dowodach przedstawionych przez stronę wraz z wnioskiem.
W tym stanie sprawy wniosek P.J. o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanemu w [...] grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. okazał się zasadny.
Nie było natomiast podstaw do wymierzenia grzywny w maksymalnej wysokości-- o co wnosił P.J.
Orzekając grzywnę Sąd z jednej strony kierował się tym, że przyczyną nie przekazania skargi i odesłania jej adresatowi nie było lekceważenie praw strony i obowiązków organu, lecz błędne przyjęcie, że organ nie ma obowiązku przekazywać sądowi skarg, jego zdaniem niedopuszczalnych, z drugiej zaś strony zważył szerszy kontekst sprawy.
Mianowicie, zarówno z materiałów niniejszej sprawy jak i z okoliczności innych spraw sądowo-administarcyjnych znanych Sądowi z urzędu wynika w sposób niepodważalny, że P.J. z przysługującego mu prawa do uzyskania dostępu do informacji publicznej korzysta w sposób nadmierny, zasypując między innymi Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] setkami wniosków
dotyczących informacji, które niejednokrotnie mają wprawdzie charakter informacji publicznej, ale dla wnioskodawcy nie mają innego znaczenia poza samą satysfakcją ich uzyskania lub asumptem do podejmowania dalszych kroków prawnych w razie niesatysfakcjonującego sposobu załatwienia wniosku. Właśnie ta ilość i jednostkowe rozdrobnienie informacji będących przedmiotem poszczególnych wniosków dowodzi czynienia nadmiernego i niczym nieuzasadnionego użytku z prawa dostępu do informacji publicznej przez uprawniony podmiot, mającego charakter nadużycia tego prawa. Powyższa konkluzja osłabia wymowę zaniechania organu w stopniu uzasadniającym wymierzenie symbolicznej grzywny.
Z powyższych względów należało postanowić jak w pkt I postanowienia na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt II postanowienia) orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 64 § 3 tej samej ustawy.