II SA/Sz 256/24

II SA/Sz 256/24 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2024-09-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-04-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Świerzko-Bukowska
Katarzyna Sokołowska
Wiesław Drabik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 682
art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 35 ust.1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1225
par. 12 ust. 1, par. 13, par. 57, par. 60
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2024 r. sprawy ze skargi "M. " Spółki z o.o. w K. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 8 lutego 2024 r. nr AP-2.7840.242.2023.JKO(3) w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 8 lutego 2024 r. nr AP-2.7840.242.2023.JKO(3), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 682, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania "M. Spółki z o. o. z siedzibą w K. (dalej: "skarżąca", "spółka") Wojewoda Zachodniopomorski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ś. nr 84/PB//2023 z 20 września 2023 r., zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą inwestorowi - P. Spółce z o. o. z siedzibą w C. - pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną, usługami w parterze, wbudowanym garażem, balkonami nad działką drogową, zagospodarowaniem terenu, zlokalizowanego przy ul. [...] na działkach nr ewid.[...] i [...] w Ś..
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda przytoczył dotychczasowy stan sprawy w tym wskazał, że skarżąca w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz § 13, § 57 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225, zwane dalej: "rozporządzeniem") wobec naruszenia uzasadnionego interesu spółki, z uwagi na powodowane przez zamierzenie inwestycyjne nadmierne zacienienie nieruchomości skarżącej spółki. Nadto odwołująca zarzuciła naruszenie art. 28 Prawa budowlanego oraz art. 45 k.p.a. poprzez uniemożliwienie jej czynnego udziału na każdym etapie postępowania, z uwagi na błędne doręczanie jej korespondencji, na adres niewskazany przez stronę oraz niewynikający z aktualnego KRS.
Wojewoda rozpoznając złożone odwołanie podkreślił, że w razie spełnienia wymagań oraz warunków wynikających z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co wynika z treści art. 35 ust. 4 ww. ustawy. Stwierdził, że na terenie działki inwestycyjnej nie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a inwestor do dokumentacji projektowej dołączył decyzję Prezydenta Miasta Ś. nr 22/WZ/2021 z dnia 24 listopada 2021r., znak: WUA.6730.10.2021.PP, (przeniesioną na rzecz P. spółki z o.o. z siedzibą w C. , decyzją z dnia 7 lutego 2024 r., znak: [...]) ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
W wyniku dokonanej analizy organ odwoławczy uznał zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Dodatkowo stwierdził, że budynek zaprojektowano zgodnie z przepisami rozporządzenia.
W dalszej części uzasadnienia Wojewoda podkreślił, że do przedmiotowego projektu budowlanego przedłożono analizę nasłonecznienia i przesłaniania, o której mowa w § 13 i § 60 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W analizie wykazano, iż projektowany budynek nie jest obiektem zacieniającym w stosunku do nieruchomości na działkach [...] Czas nasłonecznienia dla budynku przy ul. [...] wynosi powyżej 560 minut, zaś dla budynku przy ul. [...] wynosi 180 minut. Dla działki nr [...] projektowany budynek nie powoduje pogorszenia nasłonecznienia. Zaś w budynku zlokalizowanym na działce nr [...], wszystkie lokale mieszkalne znajdujące się w oficynie, stanowią lokale jednopokojowe, tym samym w tym zakresie nie określa się minimalnego czasu nasłonecznienia. Analiza wykazała, że projektowany obiekt nie powoduje pogorszenia w zakresie przesłaniania i zacieniania, przy czym z uwagi na specyficzny układ historyczny w ścisłej zabudowie, dla niektórych lokali brak jest możliwości spełnienia warunków określonych w § 13 i § 60 rozporządzenia. Jednakże nowoprojektowany obiekt w żaden sposób nie zmienia stanu istniejącego.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wyjaśnił, że w toku postępowania odwoławczego, inwestor przedłożył dokumentację będącą załącznikiem do wniosku o odstępstwo od przepisów techniczno- budowlanych, w której przedstawiona została dokładna analiza przesłaniania i zacieniania nieruchomości na działkach sąsiadujących z działką inwestycyjną. Tym samym w sposób bezsporny inwestor wykazał zgodność projektowanego budynku z warunkami technicznymi.
Tym samym organ nie zgodził się z twierdzeniem strony, o naruszeniu jej słusznego interesu.
W zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Wojewoda podkreślił, że uchybienie to może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Wojewoda zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji kierował korespondencję na niewłaściwy adres, jednakże odwołujący nie uchybili terminu do wniesienia odwołania, a pełnomocnik odwołującej spółki włączył się czynnie do postępowania przed organem I instancji. Ponadto w toku postępowania odwoławczego strona miała możliwość zapoznania się z dokumentacją, również tą uzupełnioną w toku prowadzonego postępowania, jednakże z tego prawa nie skorzystała.
Nie zgadzając się z powołaną decyzją "M. Spółka z o.o. w K. złożyła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Jednocześnie zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że projektowana inwestycja nie spowoduje negatywnych i niedopuszczalnych skutków dla nieruchomości sąsiedniej stanowiącej przedmiot własności i użytkowania wieczystego skarżącej wskutek zaprojektowania balkonów, miejsc parkingowych, linii zabudowy, a także zacienienia budynku na niej posadowionego w sposób nadmierny, w którym to zakresie organ I instancji nie przeprowadził istotnych dowodów.
Nadto zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.:
- art. 5 ust. 1 pkt. 9) ustawy - Prawo budowlane poprzez jego błędne niezastosowanie w sytuacji naruszenia uzasadnionego interesu spółki, gdyż wykonanie decyzji doprowadzi do nadmiernego zacienienia jej nieruchomości, a także będzie naruszało jej uzasadniony interes poprzez nadmierne oddziaływanie na jej nieruchomość, czyli działkę nr [...] wskutek zaprojektowania i budowy balkonów, miejsc parkingowych oraz linii zabudowy, co ma miejsce w związku z brakiem możliwości udziału w postępowaniu obejmującym wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji;
- § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia wskutek rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji, którego wykonanie doprowadzi zwłaszcza do nadmiernego zacienienia nieruchomości tejże spółki, a także do nadmiernego oddziaływania wskutek wykonania ww. balkonów, miejsc postojowych oraz ustalenia linii zabudowy;
- § 12 ust. 3 rozporządzenia poprzez jego niezasadne i bezpodstawne zastosowanie wskutek niespełnienia wymogów przewidzianych w szczególności w § 13 i § 60 tego rozporządzenia wskutek zakłócenia możliwości naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynku zlokalizowanym na działce nr [...];
- art. 28 ustawy Prawo budowlane poprzez uniemożliwienie skarżącej spółce udziału w postępowaniu na każdym etapie wskutek doręczania korespondencji (kierowanej do skarżącej) pod inny adres niż ujawniony w rejestrze przedsiębiorców KRS, a także którego spółka również nie wskazała.
Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania, tj.
- art. 45 k.p.a. poprzez kierowanie korespondencji w niniejszej sprawie do spółki pod inny adres niż adres rejestrowy jej siedziby, mimo że spółka nie wskazywała takiego adresu do doręczeń, co uniemożliwiało jej podejmowanie odpowiednich czynności w czasie trwania niniejszego postępowania;
- art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez szczegółowej analizy wszystkich okoliczności sprawy, w tym oddziaływania projektowanego budynku na dostęp do naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynku należącym do skarżącej na dz. nr [...], co powinno mieć miejsce wobec przesłania organowi dokumentów wraz z pismem pełnomocnika skarżącej z dnia 2 lutego 2024 r. poddających w wątpliwość ustalenie organu I instancji o braku zacienienia nieruchomości dz. 699 przez planowaną inwestycję.
Mając powyższe zarzuty na względzie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewodzie, zaś z ostrożności procesowej o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez oddalenie wniosku inwestora P. Sp. z o.o. w C. i odmowę zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz odmowę udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną, usługami na parterze, wbudowanym garażem, balkonami nad działką drogową, zagospodarowaniem terenu zlokalizowanego przy Placu Słowiańskim 9 na działkach ewid. nr [...] w obrębie [...] w Ś..
Dodatkowo skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny budownictwa i architektury w celu ustalenia zakresu oddziaływania planowanej inwestycji objętej zaskarżoną decyzją na nieruchomość Skarżącej dz. nr [...] w sposób nadmierny i tym samym niedozwolony, tj. w szczególności poprzez ograniczenie dostępu do naturalnego oświetlenia pomieszczeń zlokalizowanych w budynku na dz. nr [...] oraz wskutek zaprojektowania linii zabudowy, miejsc postojowych, balkonów.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Zachodniopomorski wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Pismem z dnia 23 lipca 2024 r. P. Spółka z o.o. z siedzibą w C. będąca uczestnikiem postępowania wniosła o oddalenie skargi w całości.
Podkreśliła, że ani w toku całego postępowania administracyjnego, ani na etapie postępowania sądowo-administracyjnego, skarżąca spółka nie przedstawiła jakiegokolwiek dowodu na to, że inwestycja realizowana zgodnie z treścią zaskarżonej decyzji wywoła jakiekolwiek negatywne skutki dla nieruchomości sąsiedniej, w szczególności zwiększy zacienienie tejże nieruchomości ponad dopuszczalne normy, a także, aby naruszała jakiekolwiek inne przepisy ustawy czy obowiązujące normy.
Tymczasem w toku postępowania administracyjnego organ I instancji przeprowadził dogłębną analizę w przedmiotowym zakresie, zwrócił się do wnioskodawcy o przedstawienie szczegółowej analizy w zakresie stopnia nasłonecznienia nieruchomości sąsiednich, która następnie została pogłębiona w toku postępowania przed organem II instancji.
Wobec powyższego, zdaniem inwestora, samo subiektywne przekonanie skarżącej, o tym, że planowana inwestycja wpłynie negatywnie na stopień nasłonecznia jej nieruchomości i to w sposób wykraczający poza dopuszczalne normy jest zupełnie niewystarczająca dla wzruszenia zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie dnia 26 września 2024 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, że zaprojektowany budynek jest wyższy od dotychczasowej zabudowy o 3 metry, w związku z tym nastąpi nadmierne zacienienie budynku położonego na działce nr [...], co spowoduje brak nasłonecznienia lokali stanowiących jej własność, a to spowoduje obniżenie komfortu mieszkania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., z zastrzeżeniem art. 57a tej ustawy. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd orzeka w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania rozstrzygnięcia.
Przedmiotem kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającą uczestniczce postępowania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną, usługami w parterze, wbudowanym garażem, balkonami nad działką drogową, zagospodarowaniem terenu zlokalizowanego przy ul. [...] na działkach nr ewid.[...] i [...] w Ś..
W ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wbrew zarzutom skargi nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko zaś w takiej sytuacji sąd administracyjny może uchylić rozstrzygnięcie organu.
Stosownie do art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2022r. poz. 457, z późn. zm.), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Z kolei art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane określa jakie załączniki inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Są to między innymi: projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany w postaci papierowej (3 egzemplarze) albo elektronicznej, wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W myśl art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane: przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno - budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego, w tym dołączenie: kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
4) dołączenie: wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
5) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane – w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
6) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
Co istotne dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, w przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich wskazanych powyżej wymagań, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jak wynika z treści art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.
Jak wynika z zaskarżonej decyzji, jak i z akt sprawy, Wojewoda w toku postępowania odniósł do wszystkich zagadnień i zarzutów podniesionych w odwołaniu, następnie powtórzonych w skardze.
Wykazano zgodność projektu budowlanego z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, mając w szczególności na względzie przepisy § 13, § 57, § 60 rozporządzenia dla istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, m.in. poprzez przedłożenie czytelnej analizy nasłonecznienia i przesłaniania, z jednoznacznymi wnioskami potwierdzającymi spełnienie warunków określonych w § 13, § 57, § 60 rozporządzenia.
Organ odwoławczy w tym zakresie wskazał, że zgodnie z § 13 ust. 1 odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznacza w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. Ponadto, w myśl § 60 ust. 3 rozporządzenia, w przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust.1 do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Teren inwestycji znajduje się na obszarze zabudowy śródmiejskiej zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt 1 rozporządzenia, co potwierdza uchwała Nr [...] Rady Miasta Ś. z dnia 23 listopada 2017 r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ś.. Do przedmiotowego projektu budowlanego przedłożono analizę nasłonecznienia i przesłaniania o której mowa w ww. § 13 i § 60 rozporządzenia, która stanowiła załącznik do wniosku o odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. W analizie wykazano iż projektowany budynek nie jest obiektem zacieniającym w stosunku do nieruchomości na działkach [...] Czas nasłonecznienia dla budynku przy ul. [...] wynosi powyżej 560 minut, zaś dla budynku przy [...] wynosi 180 min. Dla działki nr [...] projektowany budynek nie powoduje pogorszenia nasłonecznienia. Zaś w budynku zlokalizowanym na działce nr [...], wszystkie lokale mieszkalne znajdują się w oficynie i stanowią lokale jednopokojowe, tym samym w tym zakresie nie określa się minimalnego czasu nasłonecznienia. Analiza wykazała, że projektowany obiekt nie powoduje pogorszenia w zakresie przesłaniania i zacieniania, przy czym z uwagi na specyficzny układ historyczny w ścisłej zabudowie, dla niektórych lokali brak jest możliwości spełnienia warunków określonych w § 13 i § 60 rozporządzenia. Jednakże nowoprojektowany obiekt w żaden sposób nie zmienia stanu istniejącego.
Za chybiony należy uznać zarzut naruszenia § 12 ust. 1 rozporządzenia, gdyż inwestor posadowił budynek w sposób zgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Ponadto z uwagi na niestandardowe rozwiązanie projektowe, uzyskał odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, w myśl art. 9 Prawa budowlanego, wykazując jednocześnie brak negatywnego wpływu na nieruchomości sąsiednie poprzez przedłożoną analizę przesłaniania i zacieniania.
Decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Jak wynika z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem skoro inwestor spełnił w niniejszej sprawie wszystkie wymagania konieczne do udzielenia pozwolenia na budowę, to organ nie mógł odmówić wydania mu decyzji o pozwoleniu na budowę (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 2541/20).
Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w całości podziela argumentację organu odwoławczego zawartą w zaskarżonej decyzji i przyjmuje ją za własną. Wojewoda w wyczerpujący sposób zgromadził materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia sprawy, a następnie dokonał jego prawidłowej oceny. Tym samym wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie doszło do naruszenia art. 28 ustawy Prawo budowlane, bowiem przyznano jej statut strony na etapie postępowania przed organem I instancji. Chociaż faktycznie skierowano korespondencję na adres pełnomocnika skarżącej, doręczoną w dniu 12 stycznia 2024r. (dowód ZPO w aktach sprawy), a nie na wskazany adres do korespondencji, lecz mimo to pełnomocnik nie podjął żadnej czynności, celem zapoznania się z wniesionymi przez inwestora wyjaśnieniami, jak i nie przedstawił żadnych nowych dowodów, mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Tym samym nie można zarzucić organowi naruszenia art. 45 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak
w sentencji wyroku.