II SA/Sz 254/12

II SA/Sz 254/12 - Postanowienie WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2012-05-31
Data wpływu
2012-03-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Arkadiusz Windak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Odmówiono sprostowania postanowienia
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
ART. 156 UST. 1, ART. 183 PAR. 1,2 PKT 5,, ART. 90 PAR. 2,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. C. o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 marca 2012 r., sygn. II SA/Sz 254/12 w sprawie z Jego skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 lipca 2012 r., sygn. II SAB/Sz 78/11 p o s t a n a w i a: odmówić sprostowania postanowienia
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia
15 lipca 2011 r., sygn. II SAB/Sz 78/11, wydanym na posiedzeniu niejawnym, odrzucił skargę J.C. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] r.
W dniu [...] r. J.C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej ww. postanowieniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, w związku z wniesieniem skargi o wznowienie postępowania sądowego po upływie ustawowego terminu
do jej wniesienia, postanowieniem z dnia 15 marca 2012 r., sygn. II SA/Sz 254/12 odrzucił skargę J.C. o wznowienie postępowania sądowego.
W dniu [...] r. J.C. złożył wniosek o sprostowanie postanowienia Sądu z dnia 15 marca 2012 r. według art. 165 w związku z art. 158, art. 90 § 2 i art. 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzucił, iż został pozbawiony możliwości obrony swoich praw, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności – w myśl art. 183 § 2 pkt 5 w związku z art. 90 § 2, art. 6 i art. 280 ustawy.
Pismem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny
wezwał skarżącego do wskazania, czy jego pismo z dnia [...] r. stanowi wniosek o sprostowanie postanowienia Sądu z dnia [...] r., czy też stanowi ono skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego niniejszym postanowieniem. W odpowiedzi skarżący wskazał, że w piśmie z dnia [...] r. jednocześnie zawarty został wniosek o sprostowanie, jak też wniosek o wznowienie postępowania sądowego. W związku z powyższym Sąd, pismem z dnia [...] r. poinformował skarżącego, że nie dopatrzył się przesłanek do sprostowania z urzędu własnego postanowienia z dnia 15 marca 2012 r. i wezwał skarżącego do wskazania zakresu treści postanowienia (fragmentu tekstu), który jego zdaniem wymaga sprostowania z uwagi na niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe
lub inne oczywiste omyłki, jak również wskazania na czym zmiany te miałyby polegać.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu J.C. wskazał, że podtrzymuje swoje wcześniejsze wnioski z dnia [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwanej "ustawą").
W myśl art. 156 ust. 1 w związku z art. 159 i 166 ustawy, sąd może
z urzędu lub na wniosek prostować w wydanych postanowieniach niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Wobec powołanych przez skarżącego przepisów mających stanowić podstawę prawną wniosku należy przypomnieć, że art. 6 ustawy stanowi, że sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Zgodnie z art. 90 § 2 ustawy, sąd może skierować sprawę na posiedzenie jawne i wyznaczyć rozprawę także wówczas, gdy sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 158 i 165 ustawy, sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, natomiast postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane – także na posiedzeniu niejawnym - wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Ponadto zgodnie z art. 183 § 1 i 2 pkt 5 ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nieważność postępowania zachodzi m. in. jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. W myśl zaś art. 280 ustawy sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuca, w przeciwnym razie wyznacza rozprawę.
Analiza powyższych przepisów, w związku z przedmiotem postanowienia Sądu z dnia 15 marca 2012 r. o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowego, trybem jego podejmowania, jak również treścią pism skarżącego oraz powoływanych przez niego przepisów ustawy prowadzi w ocenie Sądu
do wniosku, iż brak jest podstaw do sprostowania z urzędu kwestionowanego przez skarżącego postanowienia z dnia 15 marca 2012 r.
Na okoliczności uzasadniające sprostowanie niniejszego orzeczenia, zgodnie z przepisami art. 156 § 1, art. 159 i 166 ustawy, tj. z uwagi na przypadki niedokładności, błędów pisarskich lub rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, pomimo odpowiednich pouczeń i wyjaśnień w tym zakresie, nie wskazał także sam skarżący, podnosząc jako podstawę sprostowania przepisy art. 6, art. 90 § 2, art. 158, art. 165 i art. 183 § 2 pkt 5 ustawy
Wyjaśnić należy, że postanowienie z dnia 15 marca 2012 r. o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny z uwagi na przekroczenie terminu do złożenia tego rodzaju środka prawnego, stosownie do treści art. 280 ustawy, rozpoznał na posiedzeniu niejawnym. Posiedzenia niejawne w sądzie administracyjnym mogą się odbywać bez uczestnictwa stron i uczestników postępowania, bowiem w myśl art. 95 ustawy, na posiedzenia niejawne wstęp mają tylko osoby wezwane przez sąd. Podobnie na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 156 § 2 ustawy, Sąd ma możliwość prostowania z urzędu lub na wniosek stron wydawanych przez siebie orzeczeń, z którego to trybu skorzystał w zakresie rozpoznania również niniejszego wniosku. Jak zauważył skarżący przepis art. 90 § 2 ustawy daje sądowi administracyjnemu możliwość skierowania sprawy, która może być rozpoznana w trybie posiedzenia niejawnego, na posiedzenie jawne. Powyższe stanowi jednak uprawnienie, nie zaś obowiązek sądu. Brak uczestnictwa w wyznaczonym przez Sąd posiedzeniu niejawnym, który w odczuciu skarżącego stanowił naruszenie jego prawa, nie podlega jednak weryfikacji w trybie sprostowania, lecz wnioskowanym już także przez skarżącego w przedmiotowej sprawie trybie wznowienia postępowania. To samo dotyczy naruszenia art. 6 ustawy, dotyczącego zasady informowania stron i uczestników postępowania przez sąd administracyjny o czynnościach procesowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Od instytucji sprostowania należy także odróżnić wskazane przez skarżącego rozwiązania przyjęte w art. 158 i 165 ustawy. Pierwszy z powołanych przepisów normuje tryb wyjaśniania wątpliwości w treści zapadłych orzeczeń, jeżeli w przekonaniu stron ich sens nie jest jasny. Drugi z powołanych przepisów – art. 165 ustawy daje natomiast sądom administracyjnym możliwość zmiany postanowień niekończących postępowania w sprawie. Przepis ten, co już zaznaczono, nie tylko nie pozostaje w związku z instytucją sprostowania, ale w rozpoznawanej sprawie nie mógł także znajdować zastosowania, ponieważ postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania należy do postanowień kończących postępowanie w sprawie.
Bez związku z instytucją sprostowania pozostaje również art. 183 § 2 pkt 5 ustawy - odnoszący się do podstaw rozstrzygania przez Naczelny Sąd Administracyjny o nieważności orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w sprawach wywołanych wniesieniem skargi kasacyjnej.
W kontekście powyższego przyjąć należy zatem, że w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wskazał okoliczności uzasadniających sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2012 r., sygn. II SA/Sz 254/12, jak również zakresu oraz treści proponowanych zmian, co w ocenie Sądu uzasadnia odmowę dokonania wnioskowanej przez skarżącego czynności.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w sentencji.