II SA/Sz 251/14

II SA/Sz 251/14 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2014-10-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-03-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Arkadiusz Windak
Barbara Gebel /sprawozdawca/
Grzegorz Jankowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne
Inspekcja weterynaryjna
Sygn. powiązane
II OSK 211/15 - Wyrok NSA z 2016-11-04
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2006 nr 17 poz 127
art. 26 ust. 1 lit. a
Ustawa z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego.
Dz.U.UE.L 2004 nr 139 poz 1 art. 14 ust. 2, art. 4 ust. 2,
Rozporządzenie (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych
Dz.U.UE.L 2004 nr 139 poz 55  art. 12 ust. 2
Rozporządzenie (WE) NR 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące  higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego.
Dz.U. 2010 nr 93 poz 600
art. 26 ust. 2,  par. 1 pkt 1 lit. b,  pkt 3, 6, 7, 8
Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o  produktach pochodzenia zwierzęcego.
Dz.U. 2013 poz 267
art. 107 par. 3,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 270
art. 145,  art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 października 2014 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Powiatowy Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie:
- art. 3 ust. 2 pkt. 5 lit. a i art. 5 ust. 1 pkt 3 oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o Inspekcji",
- art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 27 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 ze zm.), zwanej dalej "u.p.p.z",
- art. 3 ust. 1-3 oraz art. 54 ust. 1, ust. 2 lit. h oraz ust. 3, art. 55 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L 165 z dnia 30 kwietnia 2004 r. str. 1 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzenie Nr 882/2004",
- art. 4 ust. 3 lit. d, art. 6 w zw. z rozdziałem II ust. 1 lit. a-d, rozdziałem IX pkt 1 rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z dnia 30 kwietnia 2004 r. str. 1 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzenie Nr 852/2004",
- art. 4 ust. 2 i 3 oraz pkt 2 rozdziału VII sekcja VIII załącznika III rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE L 139 z 30 kwietnia 2004 r., str. 55 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzenie Nr 853/2004",
- art. 17 ust. 1 oraz art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE L. 31 z 1 lutego 2002 r., str. 1; ze zm.), zwanego dalej "rozporządzenie Nr 178/2002",
- § 1 pkt 1 lit. b, pkt 3, pkt 6, pkt 7 i pkt 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2010 r. Nr 93 poz. 600), zwanego dalej "rozporządzenie z 2010 r.",
- art. 10 § 1, art. 104 i art. 110 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "K.p.a."
- nałożył na Spółkę A., określany dalej jako "Spółka", karę pieniężną w łącznej kwocie [...],- zł za naruszenie wymogów określonych w rozporządzeniach Nr [...] oraz Nr [...].
Organ I instancji uzasadnił w decyzji, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...]. w Spółce stwierdzono nieprawidłowości dotyczące przechowywania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego w mroźni surowca i produktu, obecności w pomieszczeniach produkcyjnych surowca na produkcję którego podmiot nie posiadał zezwolenia Powiatowego Lekarza Weterynarii, braku daty produkcji - pierwszego mrożenia na etykiecie produktów w mroźni, dużego zaszronienia sufitu mroźni produktów oraz nieprawidłowej wartości temperatury powietrza pomiędzy blokami produktów umieszczonych na paletach (-8,8°C zamiast minimum -18°C), a także braku identyfikowalności produktu umieszczonego w kartonach, zapakowanych w torby foliowe, bez żadnego oznakowania, złego stanu technicznego pomieszczeń i nieprzestrzegania zasad GHP podczas produkcji. Po kontroli, w dniu [...], została wydana decyzja o zakazach i o nałożeniu procedur sanitarnych na ww. podmiot, od której strona nie złożyła odwołania, a organ, stosownie do treści art. 110 K.p.a., jest nią związany. Wobec powyższego Powiatowy Lekarz Weterynarii w dniu [...] wydał decyzję w sprawie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...],- zł za niespełnienie wymagań określonych w rozporządzeniu nr 852/2004 i 853/2004.
Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...] uchylił, zaskarżoną odwołaniem Spółki, ww. decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W związku z powyższym ponownie przeprowadzono postępowanie administracyjne w tej sprawie, w którym strona nie wniosła żadnych uwag odnośnie zgromadzonego materiału dowodowego. Po ponownej analizie dowodów i okoliczności sprawy oraz uzasadnienia decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, organ I instancji uznał za celowe nałożyć na Spółkę karę pieniężną w wysokości [...],- zł, zgodnie z § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia z 2010 r. (pkt a decyzji), na której wysokość miało wpływ świadome działanie przedsiębiorcy wprowadzającego na rynek produkty wytworzone z naruszeniem prawa, bez posiadanego zatwierdzenia, co najmniej od dnia kontroli [...]. Za obniżeniem wysokości nałożonej kary przemawiało to, że przedsiębiorca po kontroli w dniu [...] zaprzestał prowadzenia działalności w podanym zakresie oraz wytyczne z art. 55 ust. 1 rozporządzenia Nr 882/2004.
Z kolei konsekwencją wprowadzenia na rynek produktu na produkcję którego zakład nie posiadał zatwierdzenia było nałożenie kary w wysokości [...] zł - zgodnie z § 1 pkt 3 rozporządzenia z 2010 r. (pkt b decyzji). Fakt, że naruszenia dotyczyły jedynie części, a nie ogółu surowców konfekcjonowanych przez zakład, tj. krewetek (owoców morza), spowodował nałożenie kary w wysokości połowy maksymalnej kwoty za tego typu przewinienie. Przy czym argument Spółki, że nie zaistniał negatywny skutek dla zdrowia konsumenta, w ocenie organu, nie może stanowić podstawy do obniżenia wysokości kary, którą wymierza się za sam fakt zaistnienia zdarzenia. Za taką wysokością kary przemawiał również fakt, że podmiot dopiero po kilkukrotnym wezwaniu wywiązał się częściowo z obowiązku zidentyfikowania każdej osoby, której dostarczył swoje produkty, wynikającego z art. 17 i 18 rozporządzenia 178/2002. Ponadto poprzez swoje działania (brak informacji w podanym zakresie) Spółka uniemożliwiła sprawowanie organowi właściwego nadzoru weterynaryjnego.
Organ wyjaśnił dalej, że karę pieniężną w wysokości [...],- zł nałożył zgodnie z § 1 pkt 6 rozporządzenia z 2010 r.(pkt c decyzji), ponieważ obecność w mroźni surowca i produktu pudeł kartonowych oznakowanych jako "wióry", stanowiących uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego kategorii III, przechowywanych razem z surowcem i produktem obecnych w mroźniach, stanowiło ryzyko zanieczyszczenia surowca i produktu oraz naruszenie pkt 1 i 4 rozdziału VI załącznika II do rozporządzenia Nr 852/2004. Stwierdzenie ww. uchybień, w ocenie organu, jest wyrazem lekceważenia elementarnych zasad GMP i GHP. Ponadto Spółka naruszyła zasadę współpracy z organami, o której jest mowa w art. 6 rozporządzenia 852/2004. Na korzyść Spółki, w zakresie wysokości kary, przemawiał fakt zastosowania się do nakazów ustnej decyzji, wydanej w dniu kontroli [...] i usunięcie w dniu następnym materiałów kategorii III oraz nieoznakowanych kartonów, a także kartonów zawierających rybę o krótkim terminie przydatności do spożycia i przekazanie ich do zakładu utylizacyjnego. Przeprowadzono także mycie i dezynfekcję pomieszczeń oraz wykonano badania laboratoryjne surowca i produktu w ramach nadzoru właścicielskiego.
Następnie organ podkreślił, że obecność nieoznakowanych pudeł kartonowych zawierających kawałki ryby mrożonej, zapakowane luzem w torby foliowe bez oznakowań, stanowi naruszenie wymagań zawartych w załączniku II w rozdziale IX pkt 1 rozporządzenia Nr 852/2004, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości [...],- zł, zgodnie z § 1 pkt 7 rozporządzenia z 2010 r. (pkt d).
W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że w pełni (jego zdaniem) zostały udokumentowane uchybienia, tj. ubytki w płytkach podłogowych w hali produkcyjnej, odparzenia farby na klatce schodowej oraz oznaki grzyba na ścianie w magazynie środków chemicznych, niewłaściwy stan sufitu w pomieszczeniu magazynku podręcznego, niewłaściwy stan listwy wykańczającej na styku ścian i podłóg w przedchłodni, uszkodzony ekran ochronny przed owadami, nieszczelność pod drzwiami prowadzącymi do rampy załadunkowej wyrobu gotowego. Stwierdzone nieprawidłowości stanowiły o naruszeniu wymagań zawartych w załączniku II w rozdziale II ust. 1 lit. a-d rozporządzenia Nr 852/2004 i uzasadniały nałożenie kary w wysokości [...],- zł, na podstawie w § 1 pkt 7 rozporządzenia z 2010 r. (pkt d). Za wymierzeniem w tym zakresie najniższego wymiaru kary przemawiał fakt, iż przedsiębiorca podjął natychmiastowe kroki w celu wyeliminowania zaistniałych nieprawidłowości i zapobieżeniu wystąpienia podobnych w przyszłości, a rozmiar stwierdzonych nieprawidłowości nie stanowił bezpośredniego zagrożenia dla produkowanej w zakładzie żywności.
W zakresie ustaleń (udokumentowanych w protokole i na zdjęciach) dotyczących zaszronienia na suficie w mroźni produktów oraz nieprawidłowej temperatury mierzonej pomiędzy blokami produktów znajdujących się na paletach organ wskazał, że stanowi to naruszenie art. 4 ust. 3 lit. d rozporządzenia Nr 852/2004, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł - zgodnie z § 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. (pkt e decyzji). Ustalając wysokość kary organ wziął pod uwagę, że w trakcie postępowania nie odnotowano ponownie tak drastycznego wzrostu temperatury surowców i produktów obecnych w mroźniach, a także wyjaśnienia Spółki zawarte w piśmie z dnia [...].
Reasumując, organ I instancji podał, że orzekł o karze na podstawie art. 27 u.p.p.z., biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy.
Od decyzji tej odwołanie złożyła Spółka A., zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wyciągnięcie błędnych wniosków z dowolnie poczynionych ustaleń. Ponadto Spółka zarzuciła, że z winy organu I instancji wydłużony został czas, w którym prowadzona była produkcja bez wymaganego przepisami prawa zatwierdzenia, co doprowadziło do wymierzenia surowszej kary. Odwołująca wyjaśniła także, że współpracowała z organem i udzielała mu wszelkich informacji, a swoje uwagi i zastrzeżenia do co ustaleń organu przekazała w piśmie [...]. Nadto, jej zdaniem, organ nie zastosował się do wytycznych z decyzji organu II instancji z dnia [...].
Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o Inspekcji, art. 138 § 1 K.p.a., art. 7 ust. 1, art. 19 ust. 1, 2, 3, art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 27 ust. 2 u.p.p.z., art. 4 ust. 2 i 3, pkt 2 rozdziału VII sekcji VIII załącznika III rozporządzenia Nr 853/2004, art. 54 ust. 1, ust. 2 lit. h oraz ust. 3 rozporządzenia Nr 882/2004, art. 4 ust. 2 i ust. 3 lit. d, art. 6 oraz ust. 1 lit. a, b, c, d rozdziału II, ust. 1 i 4 rozdziału VI, ust. 1 rozdziału IX załącznika II rozporządzenia Nr 852/2004, art. 3 pkt 16, art. 17 ust. 1 oraz art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Nr 178/2002, § 1 pkt 1 lit. b, pkt 3, pkt 6, pkt 7 i pkt 8 rozporządzenia z 2010 r., po rozpatrzeniu odwołania Spółki A., utrzymał decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w mocy.
W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy stwierdził (w odniesieniu do zarzutu skarżącej, że to z winy organu I instancji został wydłużony czas produkcji w zakładzie bez wymaganego przepisami prawa zatwierdzenia), że bezsprzecznie w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia wymagań określonych w art. 4 ust. 2 rozporządzenia Nr 853/2004 oraz w art. 4 ust. 3 rozporządzenia Nr 853/2004. Powiatowy Lekarz Weterynarii zatwierdza podmiot do prowadzenia określonej działalności wyłącznie na wniosek podmiotu, w drodze decyzji administracyjnej, na podstawie przepisu art. 7 ust. 1 oraz art. 19 ust. 1, 2 i 3 u.p.p.z. Organ II instancji podkreślił, że to rolą podmiotu jest wystąpienie do Powiatowego Lekarza Weterynarii z wnioskiem o udzielenie takiego zezwolenia. Nie jest winą organu, że podmiot pomimo wskazania przez kontrolującego w [...] nieprawidłowości, nadal prowadził produkcję w tym zakresie. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, kara nałożona przez organ I instancji za nieprzestrzeganie wymagań określonych ww. przepisami nie jest karą surową i jej wysokość została ponownie przez ten organ przeanalizowana i zweryfikowana, zgodnie z zaleceniem organu II instancji zawartym w decyzji z [...]. Nałożenie kary w wysokości [...],- zł (przy minimalnej wysokości [...] zł) zamiast [...],- zł, jest wystarczające, aby wywrzeć skutek odstraszający celem zapobieżenia zaistnienia powyższych naruszeń w przyszłości, a jednocześnie dostateczne, aby skutecznie ukarać przedsiębiorcę za dotychczasowe naruszenie w tym zakresie.
Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego braku informacji w dokumentacji z kontroli zakładu o pouczeniu Spółki o braku możliwości prowadzenia konfekcjonowania krewetek w ramach posiadanego zezwolenia, organ II instancji potwierdził brak takiego pouczenia. Jednakże, zdaniem organu odwoławczego, z innych dokumentów sprawy wynika, że skarżąca w pełni była świadoma stwierdzonej przez kontrolującego nieprawidłowości. Nie jest prawdą, że skarżąca została upewniona, podczas kontroli w dniu [...], o prawidłowości swojego postępowania w zakresie konfekcjonowania krewetek. Przeciwnie, umieszczony przez kontrolującego zapis w protokole z kontroli, że "w mroźni surowca stwierdzono wyrób własny z [...] oznaczony serią nr [...]" i dalej "towar opisany jest jako mieszanka morska", był informacją o zaistniałych nieprawidłowościach. Wszystkie bowiem zapisy zawarte w protokołach kontroli weterynaryjnej dotyczą tylko i wyłącznie stwierdzonych nieprawidłowości i niezgodności z obowiązującymi procedurami i przepisami prawa. Natomiast w protokołach kontroli w zasadzie nie umieszcza się opisów, jeżeli działania podmiotu są prawidłowe i są spełnione wymogi weterynaryjne. Nie jest również prawdą, że strona została utrzymana w nieświadomości w tym zakresie aż do [...], ponieważ postępowanie zmierzające do zatwierdzenia zmian do projektu technologicznego, uwzględniającego prowadzenie działalności w zakresie konfekcjonowania krewetek, zostało wdrożone przez organ I instancji na wniosek skarżącej już [...]. Tak więc Spółka miała pełną świadomość konieczności formalnego uregulowania tej sprawy, a pomimo tego w dalszym ciągu prowadziła tą produkcję bez wymaganego zatwierdzenia. Organ stwierdził także, że fakt złożenia wniosku o zmianę decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii z [...] w części dotyczącej zatwierdzenia Zakładu Produkcyjnego w zakresie konfekcjonowania ryb mrożonych morskich i rozszerzenia tego pozwolenia, stanowi ewidentny dowód na to, że organ I instancji pouczył stronę w tym zakresie. Tak więc organ I instancji, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie naruszył art. 54 ust. 1 rozporządzenia Nr 882/2004.
Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że przez opieszałość organu I instancji uzyskała zgodę na produkcję krewetek i owoców morza dopiero [...], organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie to było przedmiotem jego rozważań w ramach postępowania odwoławczego, w wyniku którego została wydana w dniu [...] decyzja uchylająca zaskarżoną decyzję w całości i przekazująca ją do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Biorąc pod uwagę konieczność uzupełnienia przez stronę wniosku o zmianę zatwierdzenia zakładu, w zakresie wielu nieprawidłowości dotyczących zarówno wyposażenia pomieszczeń produkcyjnych, użytego nazewnictwa, jak również nieścisłości dotyczących warunków temperaturowych pomieszczeń, czy też opisu procesu technologicznego, organ uznał za bezzasadne określenie postępowania organu I instancji jako opieszałe, czy też prowadzone na szkodę strony.
Natomiast odnosząc się do zarzutu, że kara nałożona na stronę byłaby również z tego powodu niższa, organ odwoławczy zaznaczył, że gdyby strona wywiązała się ze swoich obowiązków w zakresie złożenia prawidłowego wniosku, a jednocześnie, pomimo nieposiadania stosownego zezwolenia, nadal prowadziłaby konfekcjonowanie krewetek, to podlegałaby również karze pieniężnej. Z pisma z dnia [...] wynika, że w latach 2012 i 2013 poddanych konfekcjonowaniu i wprowadzonych do obrotu było łącznie [...] kg owoców morza. W wymienionym okresie podmiot nie posiadał zatwierdzenia dla prowadzenia produkcji opartej na owocach morza. Dlatego też, w ocenie organu II instancji, wysokość nałożonej kary pieniężnej za prowadzenie produkcji przez tak długi okres bez wymaganego uprzedniego zatwierdzenia jest współmierna do popełnionego czynu. Wymierzona stronie skarżącej kara pieniężna nie jest wynikiem wadliwego postępowania organów administracji publicznej, lecz jest wynikiem bezprawnego działania lub zaniechania strony skarżącej.
Następnie organ II instancji wskazał, że zarzut, iż organ I instancji nie dopełnił obowiązku uzupełnienia uzasadnienia wysokości kary orzeczonej w pkt 1 b decyzji, w zakresie okoliczności wpływających na jej jednostkowy wymiar oraz ustalenia, czy przedmiotowa nieprawidłowość wystąpiła w kontrolowanym zakładzie po raz pierwszy, czy po raz kolejny, uważa za bezzasadny. W tym bowiem przypadku organ I instancji, uzupełnił uzasadnienie poprzez wskazanie okoliczności i przyczyn ustalenia kary w tej wysokości. Przeprowadzenie przez podmiot badań tego produktu w ramach nadzoru właścicielskiego i nie stwierdzenie zagrożenia mikrobiologicznego dla konsumentów, nie może stanowić argumentu do obniżenia kary, ponieważ sam fakt wprowadzenia na rynek produktów bez posiadania stosownego zezwolenia stanowi podstawę do nałożenia na stronę obligatoryjnej kary pieniężnej. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji wyczerpująco uzasadnił rozmiar kary, powołując się również na udokumentowany brak dobrej woli skarżącej w zakresie współpracy z organem w przedmiocie ustalenia miejsca przeznaczenia krewetki wywiezionej z zakładu. W tym miejscu organ odwoławczy przytoczył treść art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 1 i 2 oraz 3 rozporządzenia Nr 178/2002 i podał, że wbrew twierdzeniom strony, nie udzielała ona niezwłocznie wyczerpujących informacji organowi I instancji, czego dowodem jest trzykrotne wzywanie jej do przedstawienia niezbędnych informacji. Dopiero [...] strona udzieliła odpowiedzi w zakresie ostatecznego miejsca przeznaczenia kwestionowanego produktu.
Odnosząc się do argumentu strony, że konfekcjonowanie krewetek odbywało się z zachowaniem wszelkich zasad bezpieczeństwa produkcji, organ II instancji wyjaśnił, że podstawową zasadą bezpieczeństwa produkcji jest jej prowadzenie przez przedsiębiorcę zgodnie z posiadanym zatwierdzeniem. Nie jest istotą sprawy, czy podczas produkcji doszło do zanieczyszczenia, czy skażenia produktu, lecz jego wprowadzenie na rynek, w okresie powyżej 30 dni do 6 miesięcy, bez stosownego zezwolenia. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącej, zgodnie z art. 3 ust. 16 rozporządzenia Nr 178/2002, również etap przepakowywania żywności w zakładzie, w rozumieniu ww. rozporządzenia, jest jednym z etapów jej produkcji, przetwarzania i dystrybucji. Poza tym, kwalifikując sporną czynność jako przepakowywanie, nadmienić należy, że Spółka nie podsiadała w dniu kontroli ([...]) i nie posiada nadal zatwierdzenia Powiatowego Lekarza Weterynarii do wykonywania tego typu operacji.
Dalej organ II instancji podał, że § 1 pkt 6 rozporządzenia z 2010 r. przewiduje nałożenie kary pieniężnej w wysokości od 5.000 zł do 33.000 zł, tymczasem Powiatowy Lekarz Weterynarii, po ponownym przeanalizowaniu sprawy, wymierzył karę w wysokości [...],- zł, obniżając ją znacznie w odniesieniu do kary ustalonej w uchylonej decyzji i stosownie do zawartego w niej zalecenia doprecyzowując, których punktów rozporządzenia 852/2004 dotyczyły stwierdzone naruszenia. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że kwalifikacji kwestionowanego produktu, obecnego w mroźni, określonego jako "wióry", na uboczny produkt pochodzenia zwierzęcego kategorii III dokonał sam podmiot , w oświadczeniu załączonym do protokołu kontroli z [...]. W związku z tym uzasadnione jest twierdzenie organu I instancji o naruszeniu przez stronę wymagań określonych w rozporządzeniu Nr 852/2004, w podanym zakresie. W ocenie organu II instancji, wysokość nałożonej kary z punktu c decyzji jest w pełni uzasadniona i nie narusza zasady proporcjonalności.
Z kolei za niespełnienie wymagań określonych w rozporządzeniu Nr 852/2004 w załączniku II w rozdziale I, II, V, IX lub XI Powiatowy Lekarz Weterynarii wymierzył stronie karę w łącznej wysokości [...]- zł (składowe kary to [...] zł). Zdaniem organu odwoławczego, podnoszony w tym zakresie argument strony, że obecność nieoznakowanego produktu stwierdzono w pomieszczeniach mroźni zakładu, których nie uważa się za "pomieszczenia produkcyjne", nie ma znaczenia dla określenia wysokości nałożonej kary. Istotą sprawy jest naruszenie ww. przepisów prawa, które w swej istocie nie uzależniają w jakim pomieszczeniu stwierdzono obecność nieoznakowanego produktu. Zarówno pomieszczenia mroźni, jak i inne pomieszczenia w części czystej zakładu, są pomieszczeniami produkcyjnymi, ponieważ produkcja oznacza jakikolwiek jej etap, a więc także przechowywanie. W tym miejscu organ przytoczył brzmienie pkt 1 rozdziału IX załącznika II rozporządzenia Nr 852/2004 i podkreślił, że określenie wysokości kary w pkt d decyzji organu I instancji jest wystarczające i w pełni uzasadnione.
Następnie organ odwoławczy wskazał, że również uzasadnienie organu I instancji dla kary w kwocie [...],- zł nałożonej na podstawie § 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. jest wyczerpujące i w pełni uzasadnia jej wysokość. Organ podkreślił przy tym, że stwierdzone gromadzenie się oszronień na powierzchni sufitu jest rzeczywiście naturalnym zjawiskiem fizycznym, ale wbrew twierdzeniu skarżącej ma istotne znaczenie dla higieny przechowywania produktu w mroźni i bezpieczeństwa żywności. Obecność oszronienia sufitu oraz powierzchni opakowań foliowych ryby jest tylko potwierdzeniem nieutrzymywania łańcucha chłodniczego przez Spółkę. Temperatura wymagana przepisami dla przechowywania produktów rybołówstwa wynosi minimum -18°C, zgodnie z pkt 2 rozdziału VII sekcji VIII załącznika III rozporządzenia Nr 853/2004, a stwierdzono -8,8 C. Ponadto skarżąca kwestionuje rzetelność wykonanego pomiaru temperatury przez organ, tymczasem dla wykonywania pomiaru temperatury pomieszczenia nie ma żadnego znaczenia, czy termometr jest tylko ułożony pomiędzy kartonami, czy przebity jest przez folię strech, czy też ułożony nawet na kartonach. Kontrolujący nie dokonywali pomiaru temperatury jednej określonej palety, tylko pomieszczenia przechowywania mroźniczego produktu, nie zaś samego produktu. Nie utrzymywanie łańcucha chłodniczego, w konsekwencji prowadzi do podwyższenia temperatury ryby i zmian w mięsie ryby, które stanowią zagrożenie bezpieczeństwa żywności. Dochodzi do wzrostu poziomu histaminy, która jest produkowana w mięsie ryb w czasie dekarboksylacji histydyny przy udziale mezofilnych i psychrotolerancyjnych (rozwijających się w warunkach chłodniczych) gatunków Enterobacteriaceae np. Morganella Morgani i Morganella psychrotolerans. Takiemu procesowi przeciwdziała szybkie schłodzenie produktów rybołówstwa niezwłocznie po ich uśmierceniu i utrzymywanie stałej temperatury przechowywania. Jedynie utrzymywanie niskiej temperatury przechowywania chłodniczego zapobiega wzrostowi zanieczyszczeń mikrobiologicznych (Salmonella).
Organ II instancji uznał za niezasadny zarzut skarżącej naruszenia przez organ I instancji art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. W ocenie tego organu, Powiatowy Lekarz Weterynarii w sposób należyty i wyczerpujący informował stronę o wszystkich okolicznościach, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków. W szczególności zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w związku z kontrolą przeprowadzoną w zakładzie, w dniu [...], której ustalenia nie zostały podważone przez stronę na żadnym etapie postępowania, a ponadto jest implikacją ostatecznej decyzji z dnia [...] (o wydaniu zakazów i nałożeniu procedur sanitarnych). Poza tym strona została skutecznie zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego na podstawie art. 26 u.p.p.z. oraz jego zakończeniu.
Organ wyjaśnił także, że nałożenie kary pieniężnej za opisane naruszenia jest obligatoryjne na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.p.z., jedynie wysokość tej kary może być uzależniona m.in. od tego, czy podmiot stosuje się do zaleceń organu Inspekcji Weterynaryjnej, czy dokłada starań, aby zapewnić bezpieczeństwo produkowanej żywności i czy usuwa stwierdzone nieprawidłowości bez zbędnej zwłoki. W ocenie organu, organ I instancji sprecyzował, za jakie konkretne naruszenia przepisów ustalono poszczególne kary i wyczerpująco określił dlaczego uważa, że rozmiar kary w tym przypadku należy ustalić w taki, a nie w inny sposób, oraz wskazał wszystkie elementy przemawiające za obniżeniem lub podwyższeniem kary.
Spółka A. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze Spółka podniosła zarzut rażącego naruszenia przepisów procedury, tj. art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a., art. 9 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. poprzez:
- brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej jej wydania lub niewystarczające jej wyjaśnienie,
- niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania decyzji organu I instancji w mocy, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania, a także niedostateczne ustalenie przyczyn wymierzenia przez organ kary w orzeczonej wysokości,
- niezgodne z rzeczywistością i całkowicie nieuzasadnione stwierdzenie przez organ II instancji, że organ I instancji podczas kontroli w [...] pouczył skarżącą o nieprawidłowościach w zakresie konfekcjonowania owoców morza, a okoliczności sprawy wykazały świadome działanie przedsiębiorcy wprowadzającego na rynek produkty wytworzone bez posiadanego zatwierdzenia pomimo, że z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w kontrolujący w żaden sposób nie upomniał, nie pouczył, ani nie poinformował strony o braku możliwości prowadzenia tego rodzaju działalności w ramach posiadanego zezwolenia, co w konsekwencji doprowadziło do sprzeczności istotnych ustaleń organu II instancji z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego,
- utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji przy jednoczesnym wskazaniu odmiennej podstawy prawnej decyzji organu II instancji.
Nadto, Spółka zgłosiła zarzuty :
- niezastosowania się organu I instancji do wiążących wytycznych organu II instancji zawartych w uzasadnieniu decyzji z [...].
- wymierzenie kary pieniężnej za niespełnienie wymagań określonych w art. 4 ust. 3 lit d rozporządzenia Nr 852/2004 w oparciu o okoliczności faktyczne pozostające poza zakresem hipotezy ww. przepisu, a mianowicie na stwierdzeniu przez organ oszronienia na suficie w mroźni produktów,
- braku ustaleń, że znaleziony w mroźni nieoznakowany towar jest niewiadomego pochodzenia w takim zakresie, że nawet po normalnym sortowaniu i/lub procedurach przygotowawczych lub przetwórczych, nie będzie się nadawać do spożycia przez ludzi, co w konsekwencji doprowadziło do rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego, mianowicie załącznika II rozdział IX pkt 1 rozporządzenia Nr 852/2004,
- naruszenia § 1 pkt 1 lit. b, § 1 pkt 3, pkt 6, pkt 7, pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. w zw. z art. 55 ust. 1 rozporządzenia Nr 882/2004 przez orzeczenie kar pieniężnych rażąco niewspółmiernych w stosunku do rodzaju, skali oraz potencjalnych skutków rzekomych naruszeń oraz w stosunku do znanej organowi sytuacji finansowej Spółki i tym samym uchybienie obowiązkowi stosowania sankcji o charakterze proporcjonalnym,
- naruszenia § 1 pkt 7 i 8 rozporządzenia z 2010 r. w zw. z załącznikiem II rozdział II ust. 1 lit. a-d oraz art. 4 ust. 3. lit d. rozporządzenia Nr 852/2004 przez jego bezpodstawne zastosowanie, w sytuacji gdy decyzja nakazowa z dnia [...] nie zawierała nakazu usunięcia rzekomych uchybień dotyczących stanu technicznego pomieszczeń zakładu, zdawkowo opisanych w protokole kontroli z dnia [...], ani też nie zawierała nakazu odnośnie zaszronienia na suficie w mroźni produktów, czy też temperatury mierzonej pomiędzy blokami produktów na palecie,
Spółka wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z deklaracji podatkowych celem wykazania jej trudnej sytuacji majątkowej oraz na okoliczność rażącej niewspółmierności nałożonych kar w odniesieniu do sytuacji finansowej ukaranego podmiotu.
W dalszej części skargi, Spółka uzasadniła kolejno zgłoszone, wymienione na wstępie skargi zarzuty z powołaniem się na orzecznictwo sądów administracyjnych, w znacznej części ponawiając argumenty odwołania. Wyjaśniła nadto, że w sentencji zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał jako podstawę jej wydania przepisy niewskazane w sentencji decyzji organu I instancji, a mianowicie art. 4 ust. 2 rozdziału II rozporządzenia Nr 852/2004 i art. 3 pkt 16 rozporządzenia Nr 178/2002. Z kolei podstawa prawna decyzji organu II instancji nie zawiera przepisów, które stanowiły podstawę wydania decyzji przez organ I instancji, tj. art. 3 ust. 1-3 i art. 55 ust. 1 rozporządzenia Nr 882/2004. Zdaniem skarżącej, wskazane rozbieżności stanowią rażące naruszenie przepisów postępowania (138 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a.) i winny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Skarżąca podkreśliła również, że organ II instancji pominął okoliczność, że kontrola z dnia [...] nie wykazała braku możliwości konfekcjonowania owoców morza, co dodatkowo upewniło ją o prawidłowości dotychczasowego postępowania. Ponadto, nie może pozostać bez wpływu na fakt oraz wysokość orzeczonej kary pieniężnej okoliczność, że niezwłocznie po powzięciu z innego źródła (niż organ) informacji o obowiązku uzyskania pozwoleń na konfekcjonowanie owoców morza, niezależnie od braku jakiejkolwiek reakcji organu, wystąpiła w dniu [...] do organu o wydanie takiej decyzji celem spełnienia wymogów prawa krajowego oraz unijnego. Spółka zaznaczyła także, że nie kwestionuje wynikającego z przepisów prawa obowiązku nałożenia stosownych kar za uchybienia wymienione w rozporządzeniu z 2010 r., jednakże nie zgadza się z argumentacją organu II instancji, iż okoliczności podniesione w odwołaniu pozostają bez wpływu na wysokość orzeczonych kar pieniężnych. W tym miejscu skarżąca w całości powtórzyła argumenty z odwołania, wskazując między innymi, że zakres i waga rzekomych uchybień w kontekście postanowień załącznika II rozdziału VI rozporządzenia Nr 852/2004 nie wskazuje na spowodowanie przez nią bezpośredniego zagrożenia dla bezpieczeństwa zdrowia publicznego. Chwilowe przechowywanie przedmiotowych "wiórów" w szczelnych opakowaniach w chłodni, w której znajduje się także produkt i surowiec - wbrew bezpodstawnym twierdzeniom zarówno organu I, jak i II instancji, nie mogło powodować ryzyka zanieczyszczenia surowca i produktu. Zdaniem strony, kara za ww. uchybienie orzeczona została z naruszeniem zasady proporcjonalności i jako taka winna zostać uznana za rażąco niewspółmierną w stosunku do uchybień. Za taką też karę skarżąca uznała karę orzeczoną na podstawie § 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. powtarzając w całości uzasadnienie tego zarzutu zawarte w odwołaniu.
Reasumując, skarżąca wskazała, że rażąco niesprawiedliwym oraz sprzecznym zarówno z jej interesem, ale również z konstytucyjną zasadą legalizmu i państwa prawa jest nałożenie rażąco wysokiej kary, pomimo uchybień organów administracji opisanych szczegółowo w zarzutach i uzasadnieniu skargi.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki lekarz Weterynarii podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie, wyrażone w zaskarżonej decyzji, i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Zgodnie z art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 ze zm.). Zgodnie z art. 26 ust. 1 lit. a ww. ustawy kto prowadząc przedsiębiorstwo sektora spożywczego nie wykonuje obowiązków lub narusza wymagania:
– w zakresie dotyczącym produktów pochodzenia zwierzęcego, określone w rozporządzeniu nr 852/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia, lub
– określone w rozporządzeniu nr 853/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 12 ust. 2 tego rozporządzenia, lub
– weterynaryjne określone w ustawie lub przepisach wydanych na jej podstawie, podlega karze pieniężnej. Zgodnie z art.26 ust.2 minister właściwy do spraw rolnictwa określił, w drodze rozporządzenia, wysokość kar pieniężnych za naruszenia, o których mowa w ust. 1, różnicując je w zależności od rodzaju tych naruszeń, społecznej szkodliwości czynu i stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego ( rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego - Dz. U. Nr 93, poz. 600).
Przede wszystkim należy wskazać, że treść przepisów prawa wspólnotowego, będących podstawą wymierzenia kar pieniężnych za analizowane w niniejszej sprawie nieprawidłowości, a także ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego dowodzi jednoznacznie, że sam fakt zaistnienia określonych w art. 26 ust. 1 tej ustawy okoliczności, mogących stanowić zagrożenie dla ochrony zdrowia i życia ludzi oraz ochrony interesów konsumentów, stwierdzony w trakcie urzędowej kontroli, pociąga za sobą konsekwencje w postaci kary pieniężnej. W istocie wszelkie okoliczności dotyczące bądź to przyczyn, bądź to rozmiaru uchybienia, czy też ocena dokonana przez podmiot kontrolowany w zakresie przewidywanego skutku w postaci zagrożenia dla zdrowia, lub też zachowanie podmiotu po stwierdzeniu uchybienia, nie mają wpływu na fakt zastosowanie sankcji pieniężnej. Okoliczności te mogą mieć natomiast wpływ na wysokość wymierzonej kary pieniężnej i tak stało się w rozpoznawanej sprawie. Powyższe wynika również z art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 852/2004, w którym mowa jest wprost, iż to podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze zapewniają, że na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności odbywających się pod ich kontrolą, spełniane są właściwe wymogi higieny ustanowione w tym rozporządzeniu.
Nieprawidłowości, stwierdzone w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] i opisane w protokole kontroli podpisanym przez przedstawiciela Spółki, stały się podstawą wydania decyzji o wymierzeniu kary. Stwierdzić należy, że wyczerpują one dyspozycje przytoczonych w decyzji pierwszoinstancyjnej i decyzji organu odwoławczego przepisów prawa wspólnotowego, a kary pieniężne wymierzone zostały na podstawie i w granicach wysokości kar przewidzianych za dane przewinienie, stosownie do treści § 1 pkt 1 lit. b, pkt 3, 6, 7 i 8 rozporządzenia z 2010 r. Ustalenie wysokości kar nie ma charakteru dowolnego, gdyż w przypadku każdej z nałożonych kar uzasadnienie wysokości zostało zindywidualizowane i uzależnione od konkretnego stanu faktycznego, stopnia szkodliwości stwierdzonego uchybienia oraz stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego, a także szybkości reakcji Spółki na stwierdzone uchybienie.
W świetle powyższego sąd uznał, iż organy orzekające prawidłowo zastosowały obowiązuje przepisy prawa i zasadnie orzekły o nałożeniu na skarżącą Spółkę administracyjnej kary pieniężnej w każdym z poszczególnych przypadków, w łącznej wysokości [...],- zł, za naruszenie wymagań w zakresie produktów pochodzenia zwierzęcego.
Zgodnie z przepisami ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego oraz rozporządzenia 853/2004 (art.4) zakłady poddające obróbce produkty pochodzenia zwierzęcego, dla których wymogi ustanawia załącznik III rozporządzenia (produkty rybołówstwa), nie mogą podejmować działalności do czasu uzyskania zatwierdzenia właściwego organu. Obowiązek ten powinien być znany każdemu producentowi produktów spożywczych szybko psujących się. Stwierdzony podczas kontroli fakt przechowywania, pakowania i wprowadzania do obrotu krewetek winien spowodować niezwłoczne pouczenie Spółki o konieczności uzyskania zatwierdzenia i wstrzymaniu produkcji. Jednakże nawet jeżeli Powiatowy Lekarz Weterynarii nie podjął takich czynności, rację ma organ odwoławczy stwierdzając, że nie miało to wpływu na wysokość nałożonej kary, bowiem skoro już w dniu [...] został złożony przez Spółkę wniosek o zatwierdzenie i równocześnie działalność w tym zakresie nie została zaprzestana aż do następnej kontroli w dniu [...], zaś zatwierdzenie w tym okresie jeszcze nie nastąpiło, to naruszenie przepisów trwało powyżej 30. dni, co bezsprzecznie uzasadniało nałożenie kary określonej w § 1 pkt 1 lit. b oraz w § 1 pkt 3 rozporządzenia z 2010 r.
W ocenie sądu, fakt, że w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji i organu odwoławczego nie podano wszystkich identycznych przepisów wskazujących na obowiązki Spółki, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Różnice polegają na tym, że organ odwoławczy nie wskazał w podstawie prawnej art. 3 ust. 1-3 (dotyczy kontroli urzędowych) oraz art. 55 ust.1 rozporządzenia 882/2004 (dotyczy kompetencji Państw Członkowskich w zakresie ustalania sankcji za naruszenia, między innymi stanowiąc, że "Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające"), natomiast organ pierwszej instancji nie wskazał art. 4 ust. 2 rozporządzenia 852/2004 (stwierdzający, że: "podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze uczestniczące, w którymkolwiek etapie produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności po tych etapach, do których stosuje się ust.1, przestrzegają ogólnych wymogów higieny ustanowionych w załączniku II...") oraz art. 3 pkt 16 rozporządzenia 178/2002 (definicja legalna określenia "etapy produkcji, przetwarzania i dystrybucji"). Stwierdzić jednak należy, że do podmiotów prowadzących działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego wszystkie wymienione w decyzjach przepisy mają bezsprzecznie zastosowanie, podstawy prawne wydanych decyzji więc istnieją, a fakt pominięcia niektórych z nich może mieć jedynie wpływ na ocenę sporządzonego uzasadnienia decyzji. Niemniej jednak, zdaniem sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia podstawowe wymogi art.107 § 3 K.p.a.
Odnośnie zarzucanej przez Spółkę niespójności decyzji nakazowej oraz będącej przedmiotem skargi decyzji wymierzającej karę należy zwrócić uwagę, że decyzje te zostały wydane na podstawie innych przepisów prawa i w innym celu. Celem decyzji nakazowej jest zapewnienie, aby podmiot prowadzący przedsiębiorstwo sektora spożywczego wykonywał obowiązki nałożone na niego przepisami prawa wspólnotowego. Decyzja nakazowa uszczegóławia te obowiązki. Celem decyzji wymiarowej jest nałożenie kary pieniężnej za konkretne wykryte naruszenia tych obowiązków. Choć obie decyzje dotyczą tego samego podmiotu oraz stwierdzonych w zakładzie prowadzonym przez ten podmiot uchybień, cel ich wydania oraz podstawa prawna, różnią się. Są to decyzje wydane w odrębnych postępowaniach i mogą zawierać różnice, wynikające choćby z tego, iż decyzja nakazowa nie musiała wskazywać obowiązków, które przed jej wydaniem zostały zrealizowane, natomiast sam fakt stwierdzenia uchybień, mogących stanowić podstawę do nałożenia obowiązków stanowi podstawę do nałożenia decyzji wymiarowej.
Dodać należy, że na rozprawie Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z zestawienia Powiatowego Lekarza Weterynarii na okoliczność rażącej niewspółmierności nałożonej na skarżącą kary (w porównaniu z innymi podmiotami objętymi nadzorem) oraz naruszenia zasady proporcjonalności przy jej wymierzaniu. Sąd oddalił wniosek uznając, że taki dowód nie przyczyni się do wyjaśnienia sprawy. Przepis obligujący do stosowania kary pieniężnej, o charakterze represyjnym i prewencyjnym, uwzględnia rodzaj i zakres nieprawidłowości. Organ wymierzając konkretną karę musi wykazać podstawę jej zastosowania oraz dlaczego nałożył karę w takiej, a nie w innej wysokości, właśnie by nie naruszyć zasady proporcjonalności kary do pełnionego czynu. Kara winna być proporcjonalna do popełnionego czynu w aspekcie niezbędności regulacji dla ochrony bezpieczeństwa żywności i zdrowia konsumentów, powinna także uwzględniać osiągnięcie zamierzonych skutków (celów), zachowanie proporcji pomiędzy efektami regulacji, a ciężarami. Nie można w żadnym przypadku uzależniać wysokości kary ani od sytuacji materialnej karanego, ani od wysokości kary nakładanej na inne podmioty. W ocenie sądu, zastosowane wobec Spółki kary spełniają powyższe wymagania.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wydając zaskarżoną decyzję organ nie naruszył przepisów prawa procesowego i materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy stanowiącym podstawę do zastosowania art.145 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i na podstawie art.151 ww., skargę oddalił.