II SA/SZ 207/04

II SA/Sz 207/04 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2005-06-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-03-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Henryk Dolecki /przewodniczący/
Katarzyna Grzegorczyk-Meder /sprawozdawca/
Stefan Kłosowski
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
I OSK 1151/05 - Wyrok NSA z 2006-08-31
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 58 poz 515
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - t. jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędziowie: Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder/spr./ Sędzia NSA Stefan Kłosowski Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty o d d a l a skargę
Uzasadnienie
Starosta działając na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.z 2003r. Nr 58 poz. 515, ze zmianami) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, po przeprowadzeniu kontroli Stacji Kontroli Pojazdów [...], działającej przy Przedsiębiorstwie A., cofnął diagnoście A. B. uprawnienie do wykonywania badań technicznych pojazdów.
W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu [...] r. na Stacji Kontroli Pojazdów na podstawie art. 86 ust. 6 Prawa o ruchu drogowym.
Kontrolą objęto sposób prowadzenia dokumentacji, rodzaj wystawianych zaświadczeń, wykonywanie czynności przez diagnostę w aspekcie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 września 1999r. w sprawie zakresu i sposobu dokonywania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów przy tym stosowanych (Dz.U.Nr 81 poz. 917, ze zm.).
Podczas kontroli stwierdzono nieprawidłowości w sposobie zaewidencjonowania w rejestrze czynności polegającej na nabiciu numeru na nadwoziu, w pojeździe po kolizji drogowej. Według ustaleń kontrolującego, diagnosta wspomniany numer nabił nieprawidłowo, bowiem najpierw nabił numer pierwotny, a dopiero po dwóch dniach poprawił go na tzw. numer stacyjny, zgodny z wówczas obowiązującymi w tym zakresie przepisami.
W ocenie Starosty, rolą organu kontrolującego nie jest stwierdzenie intencji popełnionej nieprawidłowości, a jedynie stwierdzenie faktu jej wystąpienia. Każda czynność diagnosty związana z wykonaniem badania technicznego, wykonania oznaczeń identyfikacyjnych lub wystawieniem określonych zaświadczeń może zawierać błąd, lecz musi on być poprawiony w sposób przewidziany prawem. Przedmiotowy numer identyfikacyjny VIN pojazdu powinien być nadanym przez stację kontroli pojazdów numerem identyfikacyjnym zawierającym w sobie numer stacji i numer uprawnień imiennych diagnosty. Jeśli diagnosta popełnił błąd przy nabijaniu numerów, powinien on ten błąd w odpowiedni sposób poprawić. Zgodnie z § 3 ust. 3 załącznika nr 7 do cyt. rozporządzenia, błędnie wybita cyfra (litera) powinna być przebita znakiem "X", a nad lub pod nią wybity właściwy znak.
Diagnosta A. B. dokonał korekty znaku poprzez przebicie go poziomą linią ciągłą, co sugerować może organom kontrolującym, że skasowany znak był numerem sfałszowanym, chociaż w rzeczywistości takim nie był.
W przypadku dokonywania korekty w oznakowaniach identyfikacyjnych pojazdu fakt ten winien mieć również potwierdzenie w wydanym zaświadczeniu, które powinno zawierać odpowiednią adnotację o dokonywaniu korekt w numeracji.
Zaświadczenie wystawione przez stację kontroli pojazdów po nabiciu przedmiotowego numeru takiej informacji nie zawiera, natomiast zostało jedynie poprawione poprzez skreślenie nieprawidłowego numeru i wpisanie poprawnie nabitego.
Diagnosta A. B. wyjaśnił, że korekty dokonano ręcznie na dokumencie przeznaczonym dla Starosty, natomiast nie dokonano korekty w systemie informatycznym będącym na wyposażeniu stacji, gdyż numer pierwotnie nabity przez diagnostę nie mieścił się w zapisie informatycznym zaświadczenia.
W ocenie organu, taki stan faktyczny mógł już sugerować diagnoście o wystąpieniu nieprawidłowości dotyczącej nabicia numeru.
Kontrola wykazała również naruszenie przez A. B. zasad dotyczących wydawania zaświadczeń z badań technicznych pojazdów.
Pod pozycją [...] wystawiono zaświadczenie z dodatkowego badania technicznego pojazdu, w którym dokonano zmian konstrukcyjnych, bez wystawienia tzw. opisu zmian, co powoduje naruszenie zasad określonych w § 15 ust. 2 cyt. rozporządzenia.
Kolejną nieprawidłowością stwierdzoną przez kontrolującego jest dopuszczenie przez diagnostę A. B. pojazdu do ruchu zawierającego 16- znakowy numer VIN.
Zgodnie z - art. 66 ust. 3a i art. 66a ust. 1 i 2 ustawy- Prawo o ruchu drogowym oraz § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 września 1999r. w sprawie zakresu i sposobu dokonywania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów przy tym stosowanych, pojazd może być dopuszczony do ruchu, gdy odpowiada odpowiednim warunkom technicznym, między innymi posiada nadane przez producenta lub w określonym trybie przez starostę, prezydenta miasta odpowiednie numery VlN nadwozia, podwozia lub ramy oraz silnika.
W ocenie Starosty 16 - znakowy numer VlN mógł sugerować diagnoście, że nie jest to numer prawidłowy, nadany przez uprawnione podmioty, co w takiej sytuacji skutkować winno wystawieniem zaświadczenia nie dopuszczającego pojazdu do ruchu lub dopuszczającego pojazd warunkowo do ruchu, na okres 7 dni..
Fakt konsultacji diagnosty w sprawie sytuacji prawnej pojazdu z pracownikami Filii Wydziału Komunikacji i Dróg nie potwierdził się, a nadto zdaniem organu I instancji, Wydział Komunikacji nigdy nie był i nie może być organem legislacyjnym.
Jedynym źródłem informacji na podstawie, których diagnosta podejmuje decyzje o dopuszczeniu pojazdu do ruchu i wystawieniu odpowiedniego zaświadczenia są obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa.
Brzmienie art. 83 ust.6, który brzmi: "Starosta przeprowadza co najmniej raz w roku, kontrolę stacji kontroli pojazdów..." świadczy o tym, że uprawnienia starosty mają wyłącznie charakter kontrolny.
Z treści przepisu art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jednoznacznie wynika , że cofnięcie uprawnień nadanych diagnoście jest obligatoryjne i ma miejsce w przypadku określonego w tym przepisie zawinienia. Starosta nie ma możliwości miarkowania odpowiedzialności za stwierdzone przewinienie, a decyzja w tym zakresie nie należy do uznania administracyjnego.
Ze względu na to, że w wyniku przeprowadzonej kontroli, organ stwierdził przesłanki zawarte w art.84 ust.3 pkt 2 powołanej ustawy w sentencji, cofnął diagnoście uprawnienia.
A. B. wniósł odwołanie od decyzji Starosty do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przywrócenia uprawnień do wykonywania badań technicznych.
Odnosząc się do postawionych zarzutów w punkcie pierwszym złożonych wyjaśnień odwołujący się zwrócił uwagę, iż korekty numeru VIN ciągłą linią dokonał na podstawie własnej interpretacji § 3 ust. 3 Załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 września 1999 r. Uważał, iż cały numer jest błędny, a nie tylko pewne znaki.
W punkcie drugim odwołania A. B. wyjaśnił, że wydał zaświadczenie z przeprowadzonego badania stwierdzającego zmianę rodzaju przedmiotowego pojazdu, wpisując w rubryce uwagi na zaświadczeniu nr [...] z dnia [...] r. Opis zmian nie został wystawiony ponieważ przedmiotowy pojazd miał go wykonany wcześniej, a badanie miało na celu zmianę wpisu w dowodzie rejestracyjnym. .
W punkcie trzecim odwołania A. B. przytoczył § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262), zwracając szczególną uwagę na zapis, iż "numeru identyfikacyjnego VIN nie wymaga się dla pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 1995 r." .
W przekonaniu odwołującego się , samochody przed 1 stycznia 1995 r. mogły posiadać mniej niż 17 znaków w numerze VIN. Dokonując okresowego badania technicznego pojazdu [...] kierował się informacjami pochodzącymi z pozwolenia tymczasowego wydanego dla przedmiotowego pojazdu przez Starostwo Powiatowe w [...] Wydział Komunikacji w [...], na którym widniały 16-znakowe numery VIN.
Podkreślił, że jako diagnosta nie ma urządzeń mechanoskopijnych i tym samym nie może stwierdzić autentyczności numerów nadwozia i silnika.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W motywach swojego rozstrzygnięcia Kolegium podało, że w przypadku popełnienia błędu przy nabijaniu numerów, diagnosta zobowiązany jest do dokonania czynności zgodnie z § 3 ust. 3 załącznika nr 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 września 1999 r. W myśl tego przepisu, w razie wybicia błędnej cyfry (litery) nie wolno w tym samym miejscu wybijać właściwej cyfry (litery); błędny znak powinien być przebity znakiem "X", a nad lub pod nim- wybity właściwy znak. Należy wówczas zamieścić odpowiednią adnotację w wydanym zaświadczeniu, według wzoru określonego w niniejszym załączniku (§ 7 ust. 1). Diagnosta A. B. dokonał korekty przedmiotowego znaku poprzez przebicie go poziomą linią ciągłą, co jest niezgodne z przytoczonym przepisem prawa. Tak dokonana korekta mogłaby oznaczać, że skasowany znak był w całości numerem fałszywym, co nie byłoby zgodne ze stanem faktycznym. Ponadto, zaświadczenie wystawione przez diagnostę, nie zawierało żadnej adnotacji o dokonanej korekcie.
Kontrola przeprowadzona przez Starostę wykazała również naruszenie przez A. B. zasad dotyczących wydawania zaświadczeń z badań technicznych pojazdów.
Pod pozycją [...] wystawiono zaświadczenie z dodatkowego badania technicznego pojazdu, w którym dokonano zmian konstrukcyjnych bez wystawienia tzw. opisu. zmian, co powoduje naruszenie zasad określonych w § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej dnia 7 września 1999 r.
Kolejną nieprawidłowością stwierdzoną przez organ I instancji było dopuszczenie przez diagnostę do ruchu i wystawienie zaświadczenia z pozytywnym wynikiem dla pojazdu samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], który posiadał niepełny 16- znakowy numer VIN.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia [...] r. Prawo o ruchu drogowym, pojazd może być dopuszczony do ruchu, gdy spełnia odpowiednie warunki techniczne, między innymi posiada nadane przez producenta lub niniejszego określonym trybie przez starostę (prezydenta miasta) odpowiednie numery VIN nadwozia, podwozia lub ramy oraz silnika (art. 66 ust. 3a i art. 66a ust. 1 i 2 ).
Numer VIN jest numerem identyfikacyjnym trwale wybitym cechownikiem stanowiącym kombinację 17 znaków, nadaną pojazdowi przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a ustawy. Celem numeru VIN jest zapewnienie, by na jego podstawie pojazd mógł być jednoznacznie zidentyfikowany w ciągu 30 lat przez producenta lub przedstawiciela producenta, bez potrzeby żądania dalszych danych.
W ocenie Kolegium, 16- znakowy numer VIN powinien uświadomić diagnoście, że nie jest to numer prawidłowy. Dla sprawy nie ma znaczenia prawnego, tak jak to utrzymuje odwołujący się, iż zgodnie z § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. dla samochodów zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 1995 r. nie wymaga się numeru identyfikacyjnego VIN. W zaistniałej sytuacji, w myśl obowiązujących przepisów prawa, diagnosta winien wystawić zaświadczenie o nie dopuszczeniu pojazdu do ruchu, lub dopuścić pojazd do ruchu po nabiciu właściwych numerów, po wcześniejszym wydaniu decyzji zezwalającej na wybicie nowych cech identyfikacyjnych przez starostę właściwego w sprawach rejestracji pojazdu ( art. 66a ust. 5 ustawy).
Organ odwoławczy stwierdził również, że załączone do odwołania kserokopie dokumentów sądowych dowodzą jedynie, iż właściciel pojazdu posiadał prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności do przedmiotowego pojazdu. Dokumenty te nie mogły stanowić jednak dla diagnosty podstaw do wystawienia zaświadczenia dopuszczającego pojazd do ruchu.
W konkluzji Kolegium stwierdziło, iż przepisy ustawy o ruchu drogowym przywiązują duże znaczenie do statusu diagnosty, gdyż od jego kwalifikacji i rzetelności w ogromnej mierze zależy stan techniczny pojazdów znajdujących się w ruchu. Orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazuje, iż w zakresie wykonywania swych czynności diagnosta pełni funkcję publiczną przekazaną imiennym upoważnieniem starosty. Od diagnosty wymagana jest szczególna staranność w wykonywaniu swoich czynności oraz znajomość i przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa.
Wskazane nieprawidłowości, jednoznacznie dowodzą, iż A. B. działaniem swym wyczerpał ustawowe znamiona czynu określonego wart. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten obliguje właściwy organ do cofnięcia uprawnień diagnoście, i treść tego przepisu nie pozostawia organom swobody przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w zależności od charakteru, okoliczności, stopnia zawinienia i naruszenia przepisów.
A. B. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji.
Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja jest niesłuszna albowiem organy orzekające w niniejszej sprawie dopuściły się naruszenia art. 7 i 75 § 1 Kpa z uwagi na pominięcie dowodu z zeznań świadka L. J. oraz pracowników Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w [...] filia w [...] odnośnie okoliczności związanych z konsultowaniem przez skarżącego kwestii dotyczących zasadności wydania zaświadczenia podczas badania samochodu [...] dokonanego w dniu [...]r., oraz konsultowania z Wydziałem Komunikacji Starostwa Powiatowego w sprawie dopuszczenia do ruchu samochodu marki [...]. Sposób załatwienia tych spraw został dokonany według wskazówek pracowników tego Wydziału.
Nadto podniósł, że stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego stanowi powielenie w uzasadnieniu stanowiska organu I instancji. Rozpoznanie odwołania nastąpiło z pominięciem zasad określonych w kodeksie postępowania administracyjnego. Skarżący powołał się na wyrok NSA w Warszawie z dnia 19.07.2000r, VSA3872 LEX nr 78936.
W kwestiach merytorycznych skarżący odwołał się do treści swojego odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r.
A. B. niezależnie od argumentacji faktycznej i prawnej dotyczącej nabicia numeru w samochodzie podniósł, że przedmiotowe badanie dotyczące samochodu osobowego marki [...] i ujęte zostało w dokumentacji pod pozycją nr 5, a nadto w tym zakresie w dniu [...]r przeprowadzona została kontrola za okres od [...]r. przez Starostwo Powiatowe i wówczas nie stwierdzono uchybień w sposobie nabicia numeru nadwozia w przedmiotowym samochodzie.
Wyniki tej kontroli w sposób zupełnie niezrozumiały dla skarżącego pominięte zostały przy rozpoznaniu niniejszej sprawy.
A. B. zarzucał również wadliwe powołanie się przez organy orzekające w sprawie na zapis § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 września 1999r., dla uzasadnienia swojego stanowiska w przedmiocie stwierdzenia uchybienia w wykonywaniu czynności diagnostycznych. Przepis ten mówi o rejestracji pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą, co w niniejszym przypadku nie miało miejsca. W tym konkretnym przypadku miał zastosowanie § 15 ust. 3 cyt. wyżej rozporządzenia.
Skarżący kwestionuje nadto stanowisko organów orzekających w sprawie dotyczące samochodu Marki [...] posiadającego 16 – znakowy numer VIN. Bezspornym jest, że przedmiotowy pojazd został wyprodukowany i zarejestrowany przed 1995r i w związku z tym ma nadany nr VIN składający się z 16-stu znaków.
W dniu wykonywania badania, skarżący dysponował tylko pozwoleniem tymczasowym wystawionym przez Wydział Komunikacji i nie miał żadnych wątpliwości, że zachodzi sytuacja określona w § 11 ust.1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.
Wywody Kolegium w tym zakresie, zdaniem skarżącego, z powołaniem się na na regulację dotyczącą bezwzględnego zapisu o obowiązywaniu 17-sto znakowej kombinacji nr VIN uznać należy w świetle powyższej argumentacji za chybione.
Przepis § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r.,w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, stanowi unormowanie o charakterze szczególnym w stosunku do regulacji o 17- znakowym nr VIN i ma zastosowanie w przypadkach takich jak przedmiotowy tj. związany z samochodem [...].
Jeżeli w tym konkretnym przypadku nastąpiło jakiekolwiek przeoczenie to tylko i wyłącznie na etapie wydawania pozwolenia czasowego albowiem wydający je Wydział Komunikacji dysponował wówczas kompletem dokumentów przedstawionych przez właściciela pojazdu dot. jego pochodzenia oraz źródła nabycia jego własności.
Nadto wszelkie wątpliwości co do sposobu załatwienia tej sprawy konsultowane były i zostały uzgodnione przez skarżącego z Wydziałem Komunikacji, co można było potwierdzić dopuszczając dowód z zeznań świadków.
Reasumując skarżący stwierdził, że kontrola odwoławcza decyzji Starostwa Powiatowego o cofnięciu skarżącemu uprawnień, a co za tym idzie pozbawieniu stanowiska pracy i dochodu, dokonana została w sposób lapidarny i sprowadziła się przede wszystkim do powielenia pisemnego stanowiska organu I instancji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Dodatkowo Kolegium podniosło odnosząc się ogólnie do stawianych przez skarżącego zarzutów, że odpowiedzialność administracyjna opiera się na schemacie fakt sankcja. W szczególności charakteryzuje ją brak cech podmiotowych, które decydować miałyby o pociągnięciu do tej odpowiedzialności. Przy stosowaniu sankcji administracyjnej nie bierze się pod uwagę okoliczności , podnoszonych przez stronę, takich jak niewłaściwe informacje od urzędników Starostwa, czy odmienna ocena prawna stanu faktycznego, a także daty zaistnienia uchybienia.
Zdaniem organu odwoławczego, nie było podstaw do przeprowadzenia z urzędu dowodów na okoliczność braku zawinienia strony w dokonaniu czynności diagnosty z uchybieniami. Strona zaś formalnego wniosku dowodowego w toku postępowania nie złożyła.
Na zaskarżoną decyzję bez wpływu pozostaje uwzględnienie uchybienia, które miało miejsce w dacie poprzedniej kontroli stacji diagnostycznej – w protokole kontroli Stacji Kontroli Pojazdów z dnia [...]r. stwierdzono uchybienie w sposobie nadania i wybicia numerów identyfikacyjnych w pojeździe marki [...] z dnia [...]r.
Przepisy administracyjne w zakresie kontroli stacji kontroli pojazdów nie przewidują bowiem okresów przedawnienia, jak również zasady litis pendens, czy res iudicata, które miałyby powodować niedopuszczalność późniejszego uwzględnienia uchybień z czasu poprzedniej kontroli.
Skarżący nie zaprzecza temu, że w dniu [...]r. pojazd marki [...] został poddany przez niego badaniom technicznym w związku ze zmianą jego rodzaju. Na taki charakter tych badań wskazuje brak określenia daty następnych badań technicznych. Rodzaj wystawianej przez diagnostę dokumentacji związanej z takim badaniem został określony w rozporządzeniu z dnia 7 września 1999r. w § 3 pkt 4 lit. d. Procedura, w której w skład wchodzą wskazane tam dokumenty, prowadzi do wydania dowodu rejestracyjnego obejmującego nowe dane techniczne pojazdu zarejestrowanego, w tym jego rodzaj. Bez wpływu na nią pozostają poprzednie badania techniczne pojazdu, w szczególności nie zwalniają one diagnosty od sporządzenia określonej powołanym wyżej przepisem dokumentacji.
Zgodnie z tymi przepisami diagnosta jest zobligowany do sporządzenia opisu i oceny zmian oraz określenia nowych danych technicznych pojazdu. Faktem bezspornym jest, że do zaświadczenia nr [...] z badań technicznych pojazdu marki [...] strona nie załączyła takiego opisu, oceny i nowych danych.
Nadawanie i wybijanie numerów identyfikacyjnych odbywało się w trybie ustawy - Prawo o ruchu drogowym i wydanego na jego podstawie rozporządzenia. Zgodnie z nim starosta wydaje skierowanie na nadanie i wybicie numerów pojazdu. Pojazd może być dopuszczony do ruchu wtedy, gdy posiada numery identyfikacyjne nadane przez producenta lub starostę w trybie określonym wyżej (art. 66 ust. 3 a Prawa o ruchu drogowym). Diagnosta znając takie przepisy nie powinien dopuścić do ruchu pojazdu z numerami, które nie zostały nadane w ten sposób.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Mając na uwadze zakres kompetencji Sądu oraz ustalony stan faktyczny i prawny należało uznać, że skarga nie jest zasadna.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz.515 ze zmianami).
Zgodnie z tym przepisem, starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.
Wydanie przez Starostę decyzji administracyjnej w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do dokonywania badań technicznych poprzedziło postępowanie administracyjne, oparte przede wszystkim na wynikach przeprowadzonej na podstawie art. 83 ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym kontroli stacji kontroli pojazdów, w której zatrudniony jest skarżący A. B.
Zakres kontroli, która odnosi się przede wszystkim do prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów oraz prowadzenia wymaganej dokumentacji określa art. 83 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 82 ust. 2 tej ustawy.
Organy orzekające w sprawie decyzję w przedmiocie cofnięcia A. B. uprawnień diagnosty oparły na zarzutach polegających na wydaniu przez diagnostę zaświadczenia lub dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.
W postępowaniu należało zatem ustalić w sposób nie budzący wątpliwości, czy stawiane diagnoście zarzuty znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, a nadto dokonać oceny w jakim stopniu zarzuty te maja wpływ na możliwość dalszego wykonywania przez A. B. uprawnień diagnosty.
W ocenie Sądu, organy I i II instancji dokonały wszechstronnych ustaleń w sprawie.
W tym celu dokonały analizy protokołu kontrolnego oraz stawianych diagnoście zarzutów:
- błędnego nabicia numeru nadwozia oraz braku informacji o tym fakcie na zaświadczeniu
nr [...] z dnia [...] r.,
- wystawienia zaświadczenia nr [...] z dodatkowego badania technicznego pojazdu w
którym dokonano zmian konstrukcyjnych (zmiana pojazdu z ciężarowego na osobowy)
bez wydania tzw. opisu zmian,
- dopuszczenia do ruchu na podstawie zaświadczenia [...] pojazdu marki [...], który posiadał 16-znakowy numer VIN.
Okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, że nie ma podstaw do podważenia stanu faktycznego, dokonanej przez organy oceny tychże oraz interpretacji przepisów prawa regulujących zasady przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz ich dokumentowania.
Art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym jednoznacznie stanowi, że decyzja starosty o cofnięciu diagnoście uprawnień oparta jest o treść protokołu kontrolnego.
Skarżący w piśmie z dnia [...] r. skierowanym do organu I instancji odniósł się do zarzutów zawartych w protokole kontroli. Nie negował treści tego dokumentu jako środka dowodowego i przyznał, że błędnie nabity numer oraz zaistniałe w związku z tym nieprawidłowości wynikały z powodu dokonanej przez niego interpretacji § 3 ust. 1 załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 września 1999 r. w sprawie zakresu i sposobu dokonywania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów przy tym stosowanych (Dz.U. Nr 81, poz. 917).
Natomiast w sprawie wydania zaświadczenia bez opisu zmian w pojeździe oraz dopuszczenia do ruchu samochodu marki [...] z 16-znakowym numerem VIN oświadczył, że konsultował się z pracownikami Starostwa Powiatowego i jego dalsze działania stanowiły efekt tych konsultacji.
W realiach niniejszej sprawy okoliczności przypisanych skarżącemu przewinień skutkujących wydaniem zaświadczeń niezgodnych ze stanem faktycznym i przepisami prawa przemawia za uznaniem, że cofnięcie A. B. uprawnień diagnosty było zasadne.
Przepisy dotyczące nabijania numerów oraz dokumentowania tych czynności są sformułowane jednoznacznie i nie wymagały w sytuacjach opisanej w protokole kontroli szczególnych interpretacji. Umożliwiały, w ocenie Sądu, samodzielne podejmowanie działań przewidzianych prawem oraz ich prawidłowe udokumentowanie.
Zarzut dotyczący uchybień diagnosty w postępowaniu przy dodatkowym badaniu pojazdu, po zmianie stanu faktycznego również należało uznać za zasadny, albowiem § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 września 1999 r. jednoznacznie wskazuje na tryb postępowania w razie zaistnienia konieczności przeprowadzenia badań dodatkowych. Tryb ten, jak to wykazały organy orzekające w sprawie, został naruszony, a wydane zaświadczenie nie odpowiadało prawu.
Posługiwanie się przez skarżącego argumentem w postaci uzgodnień dokonywanych z organem administracji publicznej, które stanowić miały przyzwolenie przyjętego przez diagnostę trybu postępowania w zakwestionowanych w protokole kontrolnym przypadkach
( np. dopuszczenie do ruchu pojazdu z 16-znakowym numerem VIN), nie stanowi usprawiedliwienia dla stwierdzonych uchybień. Weryfikowanie dokumentów dotyczących prawa własności pojazdu, jak to miało miejsce w przypadku badania technicznego [...], wykracza poza zakres czynności diagnosty.
Przepis prawa, który stanowi podstawę cofnięcia uprawnień diagności ma charakter bezwzględnie obowiązujący, albowiem stwierdzenie uchybień określonych w tym przepisie zawsze skutkuje zastosowaniem określonych w nim sankcji.
Organ nie ma możliwości miarkowania konsekwencji i jeśli stwierdzi chociażby jedno uchybienie określone w art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym ma obowiązek cofnąć diagnoście uprawnienia. Oznacza to również, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach.
Zdaniem Sądu tak kategoryczny zapis wiąże się z odpowiedzialnością, jaka spoczywa na diagnoście w kwestii bezpieczeństwa pojazdów uczestniczących w ruchu drogowym oraz bezpieczeństwa obrotu tymi pojazdami.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uznając argumenty skargi za niezasadne, skargę oddalił.