II SA/Sz 19/07

II SA/Sz 19/07 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2007-05-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Grzegorz Jankowski /przewodniczący/
Iwona Tomaszewska /sprawozdawca/
Katarzyna Grzegorczyk-Meder
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Ochrona zdrowia
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. z 1998r., Nr 90 , poz. 575   par. 2
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Protokolant Małgorzata Frej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2007 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Państwowego Inspektor Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę
Uzasadnienie
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...], Nr [...] na podstawie art. 104 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst. jedn. z 1998r. Dz. U Nr 90, poz. 575 z późn. zm.) nie stwierdził u S. L. choroby zawodowej, ponieważ występujące u strony schorzenie - choroba [...] nie istnieje
w wykazie chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115).
Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji ustalił, że S. L. lat [...] był zatrudniony:
- w okresie od [...] do [...] tj. [...] miesięcy w [...] na stanowisku [...],
- od [...]. do [...] tj. [...] jako [...], gdzie wykonując prace [...] nie był narażany na czynniki będące ewentualną przyczyną choroby zawodowej jak [...], [...],
- od [...] do [...] tj. [...] w [...], bez narażenia na [...] i [...],
- od [...] do [...].tj. [...] w [...] na stanowiskach: [...]
w ewentualnym narażeniu na [...] i [...],
- od [...] do [...] [...] w [...], jako [...].
Pracując na [...] S. L. był narażony na działanie hałasu [...], drgania [...], natomiast na [...] był narażony na hałas w granicach [...]. Brak jest pomiarów narażenia zawodowego na hałas z pozostałych zakładów pracy.
S. L. został skierowany do Poradni Chorób Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy , przez specjalistę ortopedę, który zgłosił podejrzenie zmian zwyrodnieniowych [...] podając wibracje, jako charakterystykę narażenia.
WOMP orzeczeniem lekarskim z dnia [...].,
po przeprowadzeniu badań ogólnolekarskich i specjalistycznych: po zapoznaniu się z dokumentacją leczenia w latach [...] - [...], z dokumentacją badań profilaktycznych, przeprowadzonych w służbie zdrowia [...] w latach [...] - [...] oraz w [...] roku, po zapoznaniu się przebiegiem pracy zawodowej, orzekł
o braku podstaw do rozpoznania u S. L. choroby zawodowej, bowiem choroba zwyrodnieniowa [...] i [...] nie została ujęta w wykazie chorób zawodowych i nie może być rozpoznana jako choroba zawodowa.
S. L. nie zgodził się z wynikiem powyższych badań i wniósł
o ponowne ich przeprowadzenie. Badania zostały wykonane w Instytucie Medycyny Pracy Przychodni Chorób Zawodowych , gdzie po wykonaniu konsultacji neurologicznej i badań dodatkowych: [...] i [...] rozpoznano u strony uogólniony charakter zmian zwyrodnieniowych [...], co nie ma uzasadnienia do przyjęcia zawodowej etiologii rozpoznanych zmian. Wobec powyższego Instytut Medycyny Pracy orzeczeniem lekarskim z dnia [...] Nr [...], stwierdził, że nie można potwierdzić u zainteresowanego choroby zawodowej.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny na podstawie przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego ustalił, że S. L. mógł być narażony na nadmierne obciążenie [...], co mogło być przyczyną wystąpienia choroby zwyrodnieniowej [...]. Organ wyjaśnił, że [...] występuje z dużą częstotliwością w populacji ogólnej, niezależnie od rodzaju wykonywanej pracy i jest następstwem zużywania się organizmu, jednakże nie istnieje w wykazie chorób zawodowych zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotówwłaściwych w tych sprawach (Dz. U Nr 132, poz. 1115) i dlatego nie może być rozpoznana jako choroba zawodowa.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. L., podnosząc, że "[ ...]" i zarzucił organowi, że oparł się wyłącznie na badaniach drgań na [...], z pominięciem [...]. W latach [... -[...] był tylko [...], a w [...] była [...], której parametry drgań i hałasu według badań Instytutu w [...] Wielkiej Brytanii, na wniosek związku [...] w [...] roku zabraniały eksploatacji tej [...] na sieci [...]. Zdaniem skarżącego wyniki tych badań były skrzętnie ukrywane przez Dyrekcję Generalną [...]. Podał, że na wymienionych [...] jeździł [...] przez [...] lat, co zostało udowodnione w załączniku
z wykazem wskaźników wysokości podstawy, który wynosił [...] % średnich krajowych zarobków. Skarżący dodał, że w dniu [...] roku będzie miał [...] operację, polegającą na [...].
Reasumując, S. L. stwierdził, że Jego choroba spowodowana jest [...] na [...], która nie powinna była być dopuszczona do [...]. Do odwołania dołączył kserokopie dokumentów: skierowania na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej wydane przez [...], informację o przebytej rehabilitacji leczniczej w ramach prewencji rentowej ZUS wydanej przez [...]
w dniu [...] roku, zaświadczenia lekarskiego wydanego przez [...] w dniu [...] roku, wyniku konsultacji [...] w dniu [...] roku, świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach wydanego przez [...] z dnia [...] roku, zaświadczenia ZUS
z dnia [...] roku o wysokości zwaloryzowanej renty, zaświadczenia o stanie zdrowia na druku N-9 dla celów świadczeń z ubezpieczenia społecznego wydanego przez lekarza prowadzącego leczenie NZOZ , zaświadczenia o obliczeniu wskaźnika wysokości podstawy wymiaru składek do rocznego przeciętnego wynagrodzenia.
Państwowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 Kpa oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), po rozpatrzeniu odwołania S. L. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy ustalił, że S. L. został zbadany w kierunku ustalenia choroby zawodowej w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy i otrzymał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Z orzeczenia lekarskiego wynika, że miejscem zatrudnienia, w którym wystąpiło narażenie zawodowe stanowiące przyczynę zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej była [...], gdzie S. Li. pracował na stanowisku [...], [...]. Rodzaj narażenia zawodowego to sposób wykonywania pracy. Okres narażenia zawodowego [...]-[...], [...]r. do [...]r.
Z podejrzeniem występowania u S. L. choroby zawodowej wystąpił lekarz [...] z [...], jako podejrzenie choroby zawodowej zgłosił zmiany [...].
W wyniku przeprowadzonych badań oraz po zapoznaniu się z zebraną
w sprawie dokumentacją, jak również mając na uwadze ustalony przebieg pracy zawodowej Wojewódzki Ośrodek Medycy Pracy nie stwierdził podstaw do rozpoznania u strony choroby zawodowej. Stwierdzona u S. L. choroba [...] występuje z dużą częstotliwością w populacji ogólnej, niezależnie od wykonywanej pracy zawodowej i jest następstwem zużywania się organizmu. Choroba ta nie została ujęta w wykazie chorób zawodowych, a zgodnie z przepisami prawa jednym z warunków rozpoznania choroby zawodowej jest jej wymienienie w wykazie chorób zawodowych.
S. L. zwrócił się z wnioskiem o ponownie przeprowadzenie badań lekarskich. Badania te zostały wykonane w Instytucie Medycyny Pracy, który orzeczeniem z dnia [...]r. nie stwierdził podstaw do występowania
u strony choroby zawodowej. W uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego organ ten wyjaśnił, że prowadzone były badania kliniczne i obserwacja w kierunku choroby [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy, które dały wynik negatywny. Ustalono, że u skarżącego występuje choroba [...], stan po operacyjnym [.] oraz [...], które nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych.
W dalszej części uzasadnienia Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny przedstawił ustalenia dokonane przez organ I instancji, z których wynika, że ewentualnym źródłem powstania u strony schorzenia mogło być wykonywanie pracy w [...], gdzie J. L. pracował na stanowisku [...], [...], z ewentualnym narażeniem na [...] raz na [...]. Skarżący zatrudniony był następnie [...] i na podstawie dokumentów archiwalnych tego zakładu pracy wynika, że pracował na [...] oraz na [...], gdzie był narażony na [...]. W pozostałych zakładach, gdzie pracował S. L. brak jest danych o pomiarach [...].
Organ odwoławczy powołał także stanowisko Powiatowego Inspektora Inspekcji Sanitarnej , który po przeprowadzeniu oceny narażenia zawodowego ustalił, że S. L. mógł być narażony na nadmierne obciążenie [...], co mogło być przyczyną wystąpienia choroby [...], jednakże choroba ta nie jest przewidziana w wykazie chorób zawodowych.
Podczas prowadzonego postępowania administracyjnego przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego S. L. oświadczył, że po zapoznaniu się z dostępnym materiałem w sprawie wnosi dwa zastrzeżenia, a mianowicie: wyniki pomiarów drgań mechanicznych zostały wykonane tylko na nowoczesnych [...]i [...] - nie wykonano pomiarów drgań mechanicznych, na których pracował w [...] przez [...] lat, jako [...] tzn. [...] i [...], a parametry tych [...] przekraczały dopuszczalny poziom drgań, a wyniki tych badań znane były Dyrekcji [...]. Nadto .S. L. nie zgodził się z brakiem zaliczenia [...] jako [...], jak i [...], który spowodował Jego chorobę.
[...] w piśmie z dnia [...]r. oświadczyło, że po zapoznaniu się z dokumentacją dotyczącą choroby zawodowej odwołującego nadal podtrzymuje swoje stanowisko, że S. L. nie doznał schorzenia [...]na stanowisku [...]. Zakład pracy dołączył do oświadczenia kserokopie dokumentów w postaci sprawozdań
z przeprowadzonych badań [...]w [...].
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy o ustosunkowanie się co do dodatkowych dowodów zarzutów strony oraz o rozszerzenie uzasadnienia orzeczenia lekarskiego dotyczącego sprawy stwierdzenia u strony choroby zawodowej.
Instytut Medycyny Pracy w piśmie z dnia [...]r. podniósł, że po ponownym zapoznaniu się z całością dokumentacji lekarskiej dotyczącej sprawy S. L. nie znalazł podstaw do rozpoznania u odwołującego choroby zawodowej [...]. Stwierdzone schorzenia nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych. Ponadto wykonane u pacjenta badania [...] nie ujawniły zmian pozwalających na rozpoznanie zespołu [...].
Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 roku o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz.1673) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, o których mowa w art. 237 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących na stanowisku pracy lub w sposobem wykonywania pracy.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że wykaz chorób zawodowych zawarty jest w załączniku rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), jeżeli zostały wywołane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących na stanowisku pracy, przy czym przy ocenie działania tych czynników uwzględnia się m.in. rodzaj, stopień i czas działania narażenia zawodowego oraz sposób wykonywania pracy. Za chorobę zawodową można uznać tylko wybrane schorzenia spełniające określone kryteria formalne i medyczne.
Organ stwierdził, że z powołanych przepisów wynika, iż podstawą stwierdzenia choroby zawodowej jest wykazanie ścisłego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy charakterem wykonywanej pracy, a powstałymi objawami chorobowymi, przy czym rozpoznana jednostka chorobowa musi być bezwzględnie ujęta w wykazie chorób zawodowych, stanowiących załącznik do powołanego wyżej rozporządzenia. Zdaniem organu, nie każda jednostka chorobowa może zostać uznana za chorobę zawodową. W niniejszym przypadku ten warunek formalny nie jest spełniony, bowiem jednostki orzecznicze medycyny pracy obu instancji, będące w myśl przepisu §7 ust 1 rozporządzenia jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznawania chorób zawodowych, zgodnie potwierdzają, że rozpoznawane
u S. L. zmiany chorobowe nie są w myśl rozporządzenia zaliczane do chorób zawodowych.
Organ II instancji wyjaśnił, że kryterium medyczne oznacza konieczność stwierdzenia symptomów określonych i charakterystycznych dla choroby zawodowej. Stwierdzone u S. L. objawy wykluczają ich zawodowe pochodzenie. Tą ugruntowaną w medycynie pracy prawidłowość zgodnie potwierdziły w swych orzeczeniach jednostki medycyny pracy obu instancji właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych.
Oceniając wartość dowodową orzeczeń lekarskich wydanych przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy
organ odwoławczy stwierdził, że spełniają one wymogi określone w § 6 rozporządzenia. Obie jednostki zgodnie rozpoznały brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.
Wobec powyższego Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał, że odwołanie S. L. jest nieuzasadnione.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. L. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu skarżący zarzucił Wojewódzkiemu Ośrodkowi Medycyny Pracy , że nie przekazał pełnej dokumentacji Instytutowi Medycyny Pracy , co skutkowało rozpoznawaniem u skarżącego choroby zawodowej bez pełnej dokumentacji. Skarżący wyjaśnił, że dokumenty powyższe przedstawi na rozprawie sądowej.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko
w sprawie. Odnośnie powoływanej przez skarżącego dokumentacji organ wyjaśnił, że nie jest w stanie odnieść się do zarzutów S. L. w tym zakresie. Organ podkreślił, że skarżący podczas prowadzonego postępowania administracyjnego zarówno przed organem I i II instancji miał możliwość przedstawienia posiadanych dokumentów. Istniała także możliwość uzyskania opinii Instytutu Medycyny Pracy na temat dodatkowej dokumentacji, jednakże strona z takiej możliwości nie skorzystała.
Na rozprawie sądowej skarżący S. L. przedłożył szereg dokumentów dotyczących Jego stanu zdrowia, których - jak stwierdził - nie złożył w toku postępowania administracyjnego. Po ich okazaniu, pełnomocnik organu oświadczył, że historia choroby zawiera informacje o przebytej przez skarżącego operacji [...], a więc stwierdza zdarzenie udokumentowane w aktach sprawy, zatem dowody te nie wnoszą nic do sprawy. Sąd przeprowadził dowód z tych dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, że decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego, Sąd eliminuje z obrotu prawnego taką wadliwą decyzję - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia - poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania zakreślonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna.
Stosownie do § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r.
w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania
w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), chorobą zawodową jest choroba ujęta w wykazie, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych"narażeniem zawodowym". Zgodnie z § 8 cyt. rozporządzenia właściwy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust. 1 oraz oceny narażenia pracownika .
Orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wydaje lekarz na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust.1 rozporządzenia ).
W ocenie Sądu przeprowadzone przez organy postępowanie wyjaśniające nie naruszyło obowiązujących w tym zakresie zasad wynikających z przytoczonego wyżej rozporządzenia i przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, które było prowadzone w kierunku ustalenia, czy u skarżącego występuje choroba zawodowa, spowodowana wykonywaną pracą, związaną z narażeniem na [...] i [...], ustalono, że u skarżącego występuje choroba [...]
z [...], stan po operacyjnym [...] oraz [...], które nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych. Nie ustalono natomiast występowania takiego stanu chorobowego, który z uwagi na charakter wykonywanej pracy, objęty był wykazem chorób zawodowychzgodnie z treścią załącznika do powołanego wyżej rozporządzenia.
Organy ustaliły wprawdzie, że skarżący mógł być narażony na nadmierne obciążenie [...], co mogło być przyczyną wystąpienia choroby [...] z [...], jednakże schorzenie to występuje z dużą częstotliwością w populacji ogólnej, niezależnie od rodzaju wykonywanej pracy i jest następstwem zużywania się organizmu i nie jest wymienione w wykazie chorób zawodowych. Tak więc prawodawca nie zaliczył choroby [...] z [...] do chorób zawodowych i nie zamieścił tej jednostki chorobowej w wykazie chorób zawodowych.
Ustalenia organów inspekcji sanitarnej obu instancji oparte zostały o dane wynikające z wykonywanych badań ogólnolekarskich i specjalistycznych, a także oceny narażenia zawodowego oraz o orzeczenia jednostek orzeczniczych, tj. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy i Instytutu Medycyny Pracy.
Zgodnie z § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia powołane wyżej jednostki uprawnione są do wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej rozpoznania.
S. L. zakwestionował wynik badań obu jednostek orzeczniczych, jednakże Jego zastrzeżeń nie można uznać za zasadne. Zarzuty te opierają się na subiektywnym przekonaniu skarżącego, że występujące u niego schorzenie należy uznać za chorobę zawodową, skoro wykonywany przez stronę zawód [...] wiąże się z obciążeniem fizycznym organizmu, związanym z charakterem pracy.
Wskazać też trzeba, że w toku postępowania administracyjnego wypowiedziały się dwie specjalistyczne jednostki orzecznicze, powołane do wydania orzeczeń lekarskich w przedmiocie chorób zawodowych. Jednostki te niezależnie od siebie, po wykonaniu wielu badań nie stwierdziły u S. L. choroby zawodowej. Orzeczenia tych jednostek są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, a które nie są uprawnione do samodzielnego diagnozowania schorzeń.
W postępowaniu odwoławczym Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w miał również na względzie dołączone do odwołania dowody i w związku z tym zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy oraz [...] o wyrażenie stanowiska w sprawie dodatkowych dowodów, które nie podzieliły twierdzeń skarżącego. Zarówno zakład pracy, jak i jednostka orzecznicza stwierdziły, że dodatkowe dokumenty nie potwierdzają zarzutów S. L.
Po analizie dokumentacji przedstawionej przez skarżącego, z której dowód został przeprowadzony na rozprawie w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a., Sąd doszedł do wniosku, że nie wnosi ona do sprawy żadnych okoliczności, w świetle których należałoby uznać, iż zaskarżona decyzja narusza prawo.
Przekonanie skarżącego, że organ oparł się na niepełnym materiale dowodowym, które legło u podstaw przedłożenia sądowi kolejnych dokumentów jest chybione, bowiem skarżący nie dostrzega, że niezależne od tego jakie przedłożyłby dokumenty na okoliczność schorzenia [...] w postaci [...], choroba ta nie mogłaby być uznana za chorobę zawodową.
Z dowodów tych nie wynikają natomiast okoliczności wskazujące na istnienie innej choroby, umieszczonej w wykazie chorób zawodowych, które zostałyby pominięte
i nierozważone przez organy orzekające.
Decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej nie ma charakteru uznaniowego,
a zatem właściwe organy inspekcji sanitarnej orzekające w tym przedmiocie, zobligowane - zgodnie zasadą praworządności (art. 6 Kpa) - do orzekania na podstawie obowiązujących przepisów prawa, nie miały podstaw prawnych do stwierdzenia istnienia choroby zawodowej w odniesieniu do schorzenia nie umieszczonego w wykazie chorób zawodowych.
Oznacza to, że wbrew zarzutom skargi wydanie decyzji ostatecznej poprzedziło wyczerpujące zebranie materiału dowodowego i wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, również w kontekście zarzutów odwołania.
Wszystkie powołane wyżej względy doprowadziły Sąd do stwierdzenia, że nie ma podstaw do uwzględnienia skargi S. L..
Dlatego Sąd na postawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.