II SA/SZ 165/25

II SA/Sz 165/25 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-09-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Świerzko-Bukowska
Katarzyna Sokołowska /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Bukowiecka-Kleczaj
Wiesław Drabik
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 107
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1839
par.2 ust. 1 pkt 51,
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
Dz.U. 2010 nr 56 poz 344
par. 24 ust.3
Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu  gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej
Dz.U. 2025 poz 647
art. 201 ust.1, art. 201 ust.2
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j.)
Dz.U. 2014 poz 1169
ust.6 pkt 8 lit.b załącznika
Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie  poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Wiesław Drabik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę
Uzasadnienie
Wnioskiem z 8 czerwca 2020 r., A. S. (dalej "skarżący" lub "inwestor"), zwrócił się do Burmistrza M. , o wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia, polegającego na budowie dwóch budynków inwentarskich wraz z infrastrukturą techniczną dla 1996 sztuk tuczników (279,44 DJP) na działce oznaczonej nr [...], obręb ewidencyjny [...] J. , gmina M..
Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji, decyzją z dnia 5 sierpnia
2021 r., odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla ww. przedsięwzięcia.
W wyniku odwołania, decyzja ta została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z 21 grudnia 2021 r. uchylona, a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania, z uwagi na konieczność ustalenia maksymalnej możliwej obsady zwierząt w planowanych obiektach, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestor wniósł od tego rozstrzygnięcia sprzeciw, który został oddalony wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 31 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 54/22.
Na skutek ponownego rozpoznania wniosku skarżącego, Burmistrz M. decyzją z dnia 7 marca 2023 r., nr GKS.6220.7.2020.KJ, na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), dalej "k.p.a.", art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.), dalej "u.i.o.ś.", a także § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), dalej jako "rozporządzenie", odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch budynków inwentarskich wraz z infrastrukturą techniczną dla 1996 sztuk tuczników (279,44 DJP), zlokalizowanych na działce oznaczonej nr [...], obręb ewidencyjny [...] J. , gmina M..
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że stosownie do § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zaliczamy chów lub hodowlę zwierząt innych niż wymienione w lit. a w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę zwierząt.
Organ zwrócił uwagę na to, że przy obliczeniach nie przyjęto maksymalnej obsady zwierząt, przy czym nie chodzi o maksymalną deklarowaną obsadę, a maksymalną, możliwą obsadę w świetle obowiązujących norm, tj. maksymalną pod względem technicznym i prawnym liczbę stanowisk świń o wadze ponad 30 kg, które są możliwe do wydzielenia w danej chlewni. Zaznaczono przy tym, że deklarowana przez inwestora obsada w każdej chwili może ulec zmianie.
Dalej organ wyjaśnił, że z przedłożonego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, iż w planowanych budynkach prowadzony będzie chów trzody chlewnej do masy ciała 110 kg, w wydzielonych kojcach, o łącznej powierzchni hodowlanej 1618,00 m2. Zatem na końcowym etapie cyklu tuczu w budynku będą przebywały tuczniki o wadze z grupy "f", czyli powyżej 85 do 110 kg, dla których zgodnie z § 24 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 56, poz. 344 ze zm.), wymagana jest powierzchnia na sztukę co najmniej 0,65 m2.
W niniejszej sprawie, dzieląc powierzchnię kojców na minimalną powierzchnię przeznaczoną dla sztuki w tej kategorii wagowej, otrzymujemy maksymalną możliwą ilość stanowisk dla świń o wadze powyżej 85 do 110 kg, która wynosi 2489 sztuk. Liczba ustalonych w ten sposób stanowisk kwalifikuje przedsięwzięcie do instalacji przemysłowych, wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego.
Organ podał, że pismami z 4 lipca 2022 r. i z 18 sierpnia 2022 r. wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowań i uzupełnienia braków, na które skarżący odpowiedział 19 lipca 2022 r. i 2 września 2022 r. deklarując, że planowana obsada to 1996 szt. Pismami z 27 października 2022 r. i z 5 grudnia 2022 r., organ po raz kolejny zobowiązał skarżącego do uzupełnienia wniosku i przedłożenia dokumentacji dla maksymalnej możliwej obsady inwentarza w liczbie 2489 sztuk, tj. 348,46 DJP. W odpowiedzi z 25 listopada 2022 r. i 3 lutego 2023 r. inwestor oświadczył, że podtrzymuje deklarowaną obsadę inwentarza (1996 szt.) oraz wskazał na zmianę specyfiki chowu tuczników i odpowiednie sortowanie grup zwierząt.
Zdaniem organu, zaproponowana zmiana nie powoduje zmniejszenia całkowitej powierzchni budynków inwentarskich, a skoro skarżący pomimo kilkukrotnych wezwań nie przedłożył dokumentacji dla maksymalnej możliwej obsady inwentarza w liczbie 2489 sztuk, tj. 348,46 DJP, to tym samym nie spełnił przesłanek wymaganych do wydania decyzji zgodnej ze zgłoszonym żądaniem.
Zaznaczył też, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. pismem z 11 października 2022 r., znak ZNS.9022.61.1.2022 pozytywnie zaopiniował realizację przedsięwzięcia, ale Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego odmówił wydania opinii (pismo z dnia 11 października 2022 r., znak WOŚ-II.7030.10.2022.KS) podnosząc, iż wniosek nie spełnia warunków kwalifikujących go do zaopiniowania, gdyż inwestor winien złożyć raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z podaniem maksymalnej możliwej obsady zwierząt jaką pomieszczą budynki inwentarskie. Również Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w B. postanowieniem z dnia 11 stycznia 2023 r., znak BD.RZŚ.4360.40.2022.KZ odmówił uzgodnienia warunków realizacji warunków realizacji przedsięwzięcia, na podstawie raportu o oddziaływaniu na środowisko datowanego na 2 czerwca 2020 r. Tymczasem odmowa uzgodnienia jest przesłanką odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Skarżący w odwołaniu od powyższej decyzji wskazał, że organ I instancji dopuścił się naruszenia:
1) przepisów prawa materialnego, tj. pkt 6 ppkt 8 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości w związku z § 2 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z § 24 ust. 3 pkt 2 ppkt f rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich poprzez bezpodstawne uznanie, że maksymalną możliwą obsadę danego budynku inwentarskiego należy obliczyć w oparciu o założenie, iż na każdą sztukę hodowanego tucznika winno przypadać 0,65 m2 powierzchni,
2) przepisów postępowania, tj.:
- art. 7a § 1 k.p.a. i wyrażonej ww. przepisie zasady in dubio pro libertate nakazującej interpretować wszelkie wątpliwości co do treści normy prawnej z korzyścią dla strony, co w sytuacji braku legalnej definicji pojęcia maksymalnej możliwej obsady zwierząt i tym samym istniejących wątpliwości w jaki sposób należy liczyć ową maksymalną obsadę zwierząt winno skutkować wydaniem decyzji pozytywnej w niniejszej sprawie,
- art. 8 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżanej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, w szczególności brak niebudzącego wątpliwości wyjaśnienia, dlaczego organ uznał, iż maksymalna obsada budynku inwentarskiego powinna zostać obliczona w oparciu o minimalną powierzchnię kojca określoną w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie, decyzją z dnia 13 stycznia 2025 r., nr SKO.4170.708.2024, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na działce nr [...] J. , gm. M., dla inwestycji: budowa budynku inwentarskiego wraz z infrastrukturą towarzyszącą, łączna obsada zwierząt w gospodarstwie po realizacji inwestycji 279,44 DJP. Do wniosku załączył raport oddziaływania na środowisko, wypis z rejestru gruntu, kopię mapy ewidencyjnej, kopię mapy ewidencyjnej z obszarem oddziaływania inwestycji, projekt zagospodarowania terenu, zaświadczenie o braku planu miejscowego dla danego terenu oraz dowód wniesienia opłaty skarbowej. Po wezwaniu organu
I instancji, ponownie rozpatrującego wniosek, inwestor częściowo uzupełnił wniosek. Niemniej nie wskazał maksymalnej możliwej obsady zwierząt jaką pomieści planowany budynek. W ocenie Kolegium, obowiązek wskazania maksymalnej możliwej obsady zwierząt wynika wprost z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z tym przepisem, za liczbę DJP (dużych jednostek przeliczeniowych) przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę zwierząt, a nie deklarowaną obsadę przez wnioskodawcę. Jest to uzasadnione faktem, że wnioskodawca może deklarować mniejszą obsadę, niż jest możliwa ze względu na powierzchnię obiektów. W postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ocenie należy poddać maksymalną możliwą obsadę zwierząt, jaką można będzie utrzymywać w projektowanym obiekcie z zachowaniem minimalnych warunków utrzymywania tego gatunku zwierząt, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej. Wprawdzie podanie wyłącznie deklarowanej obsady pozwoliło poczynić ustalenia, że przedsięwzięcie zalicza się do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, nie jest to jednak wystarczające w niniejszej sprawie, albowiem nie można odnieść się do kwalifikacji przedsięwzięcia w związku z systemem pozwoleń zintegrowanych. Systemem tym objęta jest grupa instalacji przemysłowych, z których wprowadzane są substancje do powietrza, zgodnie z przepisami art. 201 ustawy Prawo ochrony środowiska. Instalacje te zostały wymienione w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. z 2014 r., poz. 1169). Zgodnie z ust. 6 pkt 8 lit. b załącznika, należą do nich instalacje do chowu lub hodowli drobiu lub świń o więcej niż 2000 stanowisk dla świń o wadze ponad 30 kg. Natomiast, jak deklaruje skarżący, w chlewni planowana jest obsada do 1996 szt. zwierząt jednorazowo, a zatem poniżej 2000 stanowisk dla świń o wadze ponad 30 kg. Deklaracja wskazuje liczbę zwierząt tylko o 4 sztuki mniejszą od tej, która kwalifikuje do przedsięwzięcia wielkoprzemysłowego. W wyroku z dnia 4 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 95/17, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że po dniu 1 sierpnia 2013 r., zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, gdyż należy uwzględniać maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą winien ustalić organ. Nie ma zatem znaczenia deklarowanie przez inwestora jakie zwierzęta zamierza on hodować np. w cyklach produkcyjnych obejmujących zwierzęta o różnych DJP, lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu o wielkość budowanego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić.
Kolegium podzielając to stanowisko wywiodło, że tylko na podstawie parametrów technicznych obiektu oraz norm powierzchni przewidzianych dla konkretnych zwierząt można w sposób wiarygodny i racjonalny ustalić, jaka jest maksymalna możliwa obsada zwierząt w planowanym budynku. Nie chodzi bowiem o maksymalną deklarowaną obsadę, która zawsze przecież może ulec zmianie, co przy wspomnianych wyżej czterech sztukach nie będzie nawet możliwe do szybkiej weryfikacji, a o maksymalną możliwą obsadę w świetle obowiązujących norm, tj. maksymalną pod względem technicznym i prawnym liczbę stanowisk dla świń o wadze ponad 30 kg, które są możliwe do wydzielenia w danej chlewni.
Biorąc pod uwagę treść raportu oraz treść § 24 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej Kolegium uznało, że skoro w planowanych budynkach prowadzony będzie chów trzody chlewnej do masy ciała 110 kg w wydzielonych kojcach o łącznej powierzchni hodowlanej 1618,00 m2, to w niniejszej sprawie dla tuczników jako mieszczących się w kategorii wagowej "f" (czyli powyżej 85 do 110 kg) wymagana jest powierzchnia na sztukę co najmniej 0,65 m2. Z kolei dzieląc powierzchnię kojców na minimalną powierzchnię przeznaczoną dla sztuki w tej kategorii wagowej, otrzymujemy maksymalną możliwą ilość stanowisk dla świń o wadze powyżej 85 do 110 kg, która w niniejszej sprawie wynosi 2489 szt. Liczba ustalonych w ten sposób stanowisk kwalifikuje przedsięwzięcie do instalacji przemysłowych, wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Wiąże się to z wymogami odnośnie treści raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz koniecznością zasięgnięcia przez organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach opinii organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego w piśmie z dnia 11 października 2022 r., odmówił wydania opinii podnosząc, iż wniosek nie spełnia warunków kwalifikujących go do zaopiniowania, albowiem zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z art. 378 ust. 2a ustawy Prawo ochrony środowiska, wnioskodawca winien złożyć raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z podaniem maksymalnej możliwej obsady zwierząt jaką pomieszczą budynki inwentarskie.
Zdaniem organu odwoławczego, przedłożony raport został sporządzony z naruszeniem art. § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez niewskazanie maksymalnej możliwej obsady zwierząt, co uniemożliwia prawidłową kwalifikację przedsięwzięcia w zakresie oceny wymagalności uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Stąd też zarzuty skarżącego nie zasługują na aprobatę.
Końcowo Kolegium stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo wezwał skarżącego do wskazania maksymalnej możliwej obsady zwierząt w planowanych budynkach, do czego skarżący się nie zastosował. W konsekwencji kluczowy dokument, tj. raport oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia wraz z uzupełnieniami przedłożonymi przez skarżącego nie spełnia wymogów formalnych dla tego dokumentu i nie może stanowić podstawy orzekania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Skarżący zaskarżył decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Decyzji tej zarzucił naruszenie:
1) art. 66 ust 1 pkt 2 u.i.o.ś., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przedłożony raport jest niepełny,
2) art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 11 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób uniemożliwiający weryfikację,
3) art. 7a § 1 k.p.a. i wyrażonej w ww. przepisie zasady in dubio pro libertate nakazującej interpretować wszelkie wątpliwości co do treści normy prawnej z korzyścią dla strony, co w sytuacji braku legalnej definicji pojęcia maksymalnej możliwej obsady zwierząt i tym samym istniejących wątpliwości, w jaki sposób należy liczyć ową maksymalną obsadę zwierząt, winno skutkować wydaniem decyzji pozytywnej w niniejszej sprawie,
4) art. 7a § 1 k.p.a. i wyrażonej w ww. przepisie zasady in dubio pro libertate nakazującej interpretować wszelkie wątpliwości co do treści normy prawnej z korzyścią dla strony, co w sytuacji braku norm ochrony powietrza powinno skutkować wydaniem decyzji pozytywnej w niniejszej sprawie,
5) art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego,
6) art. 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, przyjęcie dowolnej oceny dowodów w wyniku braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego,
7) art. 9 k.p.a. i wynikającego z tego przepisu obowiązku dbałości przez organy administracji publicznej o interesy stron postępowania poprzez bezpodstawne wydanie decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań i decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji,
8) art. 6 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez wydanie decyzji naruszającej przepisy prawa materialnego oraz procesowego,
9) art. 11 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu decyzji,
10) pkt 6 ppkt 8 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości w związku z § 2 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z § 24 ust. 3 pkt 2 ppkt f rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich poprzez bezpodstawne sugerowanie braku możliwości ustalenia obsady podczas gdy:
- już sama literalna treść rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. określającego minimalną powierzchnię kojca jako wynoszącą co najmniej 0,65 m2 na każdą sztukę tucznika, jednoznacznie wskazuje, iż powierzchnia ta może być większa,
- rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości jak i rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie zawierają ustawowej delegacji do przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, które to rozporządzenie z dnia 15 lutego 2010 r. zostało wydane w zupełnie innych celach,
- o tym, iż deklarowana przez skarżącego maksymalna obsada obiektu inwentarskiego powinna być wiążąca świadczy m.in. fakt, iż wskaźnik DJP został obliczony w oparciu o tuczniki o maksymalnej wadze do 110 kg (powierzchnia kojca dla takich tuczników powinna wynosić co najmniej 0,65 m2 na jedną sztukę), ponieważ skarżący zadeklarował hodowlę tuczników do maksymalnej wagi 110 kg. Należy przy tym mieć na względzie, że hodowla tuczników powyżej 110 kg, dla których minimalna powierzchnia kojca winna wynosić co najmniej 1 m2 na jedną sztukę, w rezultacie przełożyłaby się na zupełnie inny wskaźnik DJP. Z niezrozumiałych powodów organ uznał, iż z jednej strony w przypadku maksymalnej wagi tuczników, które mają być hodowane wiążąca jest deklaracja skarżącego, natomiast z drugiej strony w przypadku określenia minimalnej powierzchni kojca dla jednej sztuki tucznika, deklaracja skarżącego pozostaje bez znaczenia,
- informacja o liczbie zwierząt znajdujących się w danym obiekcie inwentarskim jest informacją jawną, podlegającą kontroli oraz weryfikacji przez organ administracji publicznej jakim jest Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - skarżący nie może w świetle prawa ani bez wiedzy ww. organu wstawić większej ilości zwierząt niż wynikałoby to z potencjalnie wydanej decyzji środowiskowej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy w trybie postępowania uproszczonego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Burmistrza M. , odmawiającą ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch budynków inwentarskich wraz z infrastrukturą techniczną dla 1996 sztuk tuczników (279,44 DJP) na działce oznaczonej nr [...], obręb ewidencyjny [...] J. , gmina M..
Powodem odmowy uwzględnienia wniosku skarżącego był brak możliwości dokonania kwalifikacji przedsięwzięcia w kontekście § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b) rozporządzenia i w konsekwencji stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę:
a) norek w liczbie nie mniejszej niż 105 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP),
b) zwierząt innych niż wymienione w lit. a w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP
- przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę zwierząt; współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do rozporządzenia.
Obliczenie maksymalnej możliwej obsady zwierząt powinno nastąpić na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 lutego 2010 r., w którym określono minimalne powierzchnie kojców dla świń. W myśl § 24 ust. 3 pkt 2, powierzchnia kojca, o którym mowa w § 19 ust. 1, w przeliczeniu na jedną sztukę powinna wynosić, w przypadku utrzymywania grupowo warchlaków i tuczników o masie ciała:
a) do 10 kg - co najmniej 0,15 m2,
b) powyżej 10 do 20 kg - co najmniej 0,2 m2,
c) powyżej 20 do 30 kg - co najmniej 0,3 m2,
d) powyżej 30 do 50 kg - co najmniej 0,4 m2,
e) powyżej 50 do 85 kg - co najmniej 0,55 m2,
f) powyżej 85 do 110 kg - co najmniej 0,65 m2,
g) powyżej 110 kg - co najmniej 1 m2.
Przywołany przepis określa minimalną powierzchnię kojca dla poszczególnych grup tuczników, w zależności od ich wagi.
W rozpatrywanej sprawie skarżący deklarował hodowlę 1996 tuczników o wadze maksymalnie 110 kg, deklarując jednocześnie zapewnienie im kojców o powierzchni 0,81 m2, co daje 279,44 DJP i jego zdaniem stanowi maksymalną obsadę planowanych budynków.
Analiza przedłożonych akt postępowania prowadzi do wniosku, że skarżący zamierza hodować tuczniki o wadze maksymalnej do 110 kg, przy czym, jak trafnie zauważył organ odwoławczy, z raportu wynika, iż w końcowym etapie hodowli w budynkach będą się znajdowały tuczniki z grupy wagowej 85-110 kg, co oznacza, że kojce dla nich powinny mieć rozmiar określony w § 24 ust. 3 pkt 2 lit. f przywołanego wyżej rozporządzenia. Powierzchnia hodowlana obu budynków, jak wynika z raportu, wynosi 1618 m2. Powierzchnia ta podzielona przez minimalną wielkość kojca – 0.65 m2, daje 2489, czyli 348,46 DJP, co stanowi maksymalną możliwą obsadę. Dla takiej obsady powinien zostać sporządzony wniosek i dokumentacja do niego załączona.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że prawodawca określając obowiązek ustalania liczby DJP w odniesieniu do maksymalnej możliwej obsady nie ingeruje w rzeczywiste zamiary inwestora. Celem tej regulacji jest rzetelne dokonanie oceny oddziaływania na środowisko instalacji, przy uwzględnieniu jej wykorzystania w pełnym możliwym zakresie, a więc w wariancie najbardziej dla środowiska niekorzystnym. Nie ulega zatem wątpliwości, że przedsięwzięcie, zaprojektowane w taki sposób, iż może ono zwiększyć zakres hodowli, powinno być oceniane przy uwzględnieniu wariantu obejmującego pełną obsadę zwierząt, obliczoną przy zastosowaniu § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 lutego 2010 r.
Nie ma racji skarżący wywodząc, że przy ustalaniu maksymalnej możliwej obsady rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 lutego 2010 r. nie ma zastosowania. Jest to akt powszechnie obowiązujący, mało tego skarżący planując swoje przedsięwzięcie również się do niego odwołuje wskazując, że zamierza zapewnić hodowanym zwierzętom więcej miejsca niż przepisy rozporządzenia przewidują.
Skoro przepisy rozporządzenia określają minimalne progi wielkości kojców dla świń, to oczywistym jest, że każdy hodowca tych zwierząt musi się do nich stosować, podobnie jak organy ustalające maksymalną możliwą obsadę zwierząt.
Nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia przywoływane przez skarżącego kwestie związane z kontrolami ilości zwierząt przebywających w obiekcie, ani to, że są to informacje jawne, znajdujące się w publicznie dostępnych rejestrach.
Prawodawca oceny wniosku nie uzależnił bowiem od deklaracji wnioskodawcy, ani od faktycznej ilości przebywających w instalacji zwierząt, ale od tego jak kształtuje się najbardziej niekorzystny dla środowiska wariant realizacji przedsięwzięcia. Trzeba przy tym zaznaczyć, że to inwestor zakreśla we wniosku jakiej wagi zwierzęta zamierza hodować i w tym zakresie jego wniosek jest wiążący dla organu, natomiast obowiązkiem organu jest ustalenie, jaką maksymalną liczbę zwierząt są w stanie pomieścić planowane obiekty.
Wbrew wywodom skarżącego żądanie organu uzupełnienia wniosku nie ma zatem charakteru dowolnego, ale wynika wprost z przywołanego wyżej § 2 ust. 2 pkt 51 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Należy się zgodzić ze skarżącym, że rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 lutego 2010 r. określa minimalne wielkości kojców dla świń, a od hodowcy uzależnione jest to, czy zapewni zwierzętom kojce o większej powierzchni. Nie ma to jednak wpływu na ocenę wniosku, skoro § 2 ust. 2 pkt 51 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jasno wskazuje w jaki sposób należy dokonywać oceny, czy przedsięwzięcie należy do mogących znacząco wpływać na środowisko naturalne.
Skoro więc inwestor nie uzupełnił wniosku w sposób wskazany w kolejnych wezwaniach, to prawidłowo organ odmówił jego uwzględnienia.
Odrębną kwestią pozostaje, czy dla przedsięwzięcia należy uzyskać pozwolenie zintegrowane, o którym mowa w art. 201 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2025 r. poz. 647 – j.t.), dalej jako "p.o.ś." oraz, czy konieczność uzyskania pozwolenia zintegrowanego należy oceniać w kontekście maksymalnej możliwej obsady zwierząt.
Art. 201 ust. 1 p.o.ś. stanowi, że pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych.
W wydanym na podstawie art. 201 ust. 2 rozporządzeniu z dnia 27 sierpnia 2014 r., w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 r. poz. 1169), Minister Środowiska wymienił (w ust. 6 pkt 8 lit. b) załącznika do rozporządzenia), instalacje do chowu lub hodowli drobiu lub świń o więcej niż 2000 stanowisk dla świń o wadze ponad 30 kg. Oznacza to, że hodowla świń na takim poziomie wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wywodzi, że skoro zamierzenie dotyczy 1996 zwierząt, to nie obejmuje go obowiązek uzyskania pozwolenia zintegrowanego, a przepisy rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określające konieczność wskazania maksymalnej możliwej obsady zwierząt nie mają w tym wypadku zastosowania.
Pogląd ten nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnienia wymaga bowiem, iż system przepisów dotyczących ochrony środowiska jest spójny i wzajemnie się uzupełnia. Celem tych regulacji jest dokonanie takiej oceny planowanych przedsięwzięć, która z jednej strony umożliwi realizację zamierzeń inwestycyjnych, a z drugiej strony zapewni maksymalną ochronę środowiska naturalnego. Stąd, zdaniem Sądu, nie jest dopuszczalne kwalifikowanie i badanie wpływu na środowisko tego samego przedsięwzięcia w różny sposób, w zależności od celu, któremu to badanie ma służyć.
W konsekwencji należy uznać, że skoro przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko, przy uwzględnieniu maksymalnej możliwej obsady, to również dla tak ustalonego jego zakresu powinna zostać dokonana ocena, czy dla tego przedsięwzięcia konieczne jest uzyskanie pozwolenia zintegrowanego.
Wbrew wywodom skargi, organ zgromadził obszerny materiał dowodowy w sprawie i prawidłowo go ocenił, a następnie wydał decyzję, która odpowiada wymogom z art. 107 k.p.a. Nie doszło więc do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania.
Z powyższych względów sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2025 r. poz. 935 – j.t.), orzekł o oddaleniu skargi.