II SA/Sz 156/20

II SA/Sz 156/20 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2021-03-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-03-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Maria Mysiak /przewodniczący/
Marzena Iwankiewicz
Stefan Kłosowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1773/21 - Wyrok NSA z 2022-11-16
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 10
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 35 ust.1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 2081
art. 71
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 1839
par.2 ust.1 pkt 7 i par.3 ust.1 pkt 8, par.3 ust.2 pkt 3
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 2021 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oraz stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej A. z siedzibą w S. (dalej "Skarżąca" lub "Spółdzielnia"), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] odmawiającą uchylenia, po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, ostatecznej decyzji nr [...] Prezydenta Miasta S. z dnia [...] marca 2016 r. o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] na terenie działki nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w S. i stwierdzającą wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa.
Rozstrzygnięcie organu odwoławczego zapadło w następującym stanie faktycznym.
Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. Prezydent Miasta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. w W. (dalej "inwestor") pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na terenie działki nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w S..
W dniu [...] grudnia 2016 r. do organu wpłynął wniosek Spółdzielni o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] Prezydenta Miasta S., w którym - powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - Spółdzielnia wskazała, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją. Jednocześnie Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że dysponuje tytułem prawnym do nieruchomości (dz. [...] i [...] [...]) znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestycyjnej, zatem przysługuje jej przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...]. Podniosła zastrzeżenia dotyczące błędnego oznaczenia obszaru oddziaływania z uwagi na charakter inwestycji oraz wskazała na negatywny wpływ inwestycji na położoną w bliskim sąsiedztwie skarpę i posadowione na niej budynki mieszkalne poprzez oddziaływanie emisji pola elektromagnetycznego.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2016 r.
W przebiegu postępowania Spółdzielnia wniosła liczne uwagi do stacji bazowej telefonii komórkowej, w tym, że powinna zostać zakwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na potwierdzenie czego przedłożyła opinię biegłego J. G..
Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. Prezydent Miasta S. odmówił, we wznowionym postępowaniu, uchylenia swojej decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...]" na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w S. i stwierdził o wydaniu tej decyzji z naruszeniem prawa. Organ uznał, że wprawdzie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., ale nie znalazł podstaw do zakwestionowania przedłożonej przez inwestora analizy i kwalifikacji przedsięwzięcia.
Wojewoda decyzją z dnia [...] października 2019 r. uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując, że nie odniesiono się do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji udzielającej pozwolenie na budowę, a nadto zakwestionował prawidłowość przeprowadzenia kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem wymagań środowiskowych.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. Prezydent Miasta S. odmówił wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Następnie wezwał inwestora do uwzględnienia w kwalifikacji przedsięwzięcia kumulacji oddziaływań i zsumowania parametrów tego samego przedsięwzięcia w związku z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z wytycznymi zawartym w decyzji Wojewody. W odpowiedzi na powyższe wezwanie inwestor w piśmie z dnia [...] kwietnia 2019 r. wskazał, że w świetle obowiązującego prawa uzupełnienie braków jest nieuzasadnione. Z kolei pismem z [...] lipca 2019 r. wydział ds. ochrony środowiska przekazał wydziałowi ds. administracji architektoniczno-budowlanej opinię sporządzoną przez biegłego [...] G., podkreślając, że zarówno z opinii biegłego, jak i przedłożonych dokumentów, nie wynika obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem przedsięwzięcie nie uzyskuje progów, o jakich mowa w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
W oparciu o powyższe Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] września 2019 r. odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, jednocześnie wskazując, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a., ponieważ błędne określenie kręgu stron pozbawiło Spółdzielnię możliwości czynnego uczestniczenia w postępowaniu.
W ocenie organu I instancji, analiza projektu budowlanego potwierdza, że przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko, oraz że generowane przez poszczególne anteny stacji bazowej pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi nie wystąpią w miejscach ich przebywania i zamieszkania. Prawodawca w § 2 ust.1 pkt 7 jak i w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określił jednoznacznie sposób kwalifikacji, czy dane przedsięwzięcie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ustalając, że "równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". Uznał zatem, że w przypadku takich przedsięwzięć nie ma zastosowania § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia, czyli ustanowił wyjątek od reguły. Zasadność tego stanowiska potwierdza opinia Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska zawarta w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. Stąd kwestia braku uwzględnienia kumulacji oddziaływania poszczególnych anten stacji bazowej oraz braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie budzi zastrzeżeń organu. Z dostarczonego przez inwestora sprawozdania z dnia [...] listopada 2016 r. z pomiarów pól elektromagnetycznych wynika, że w otoczeniu stacji bazowej telefonii komórkowej nie występuje obszar dostępny dla ludności na którym elektromagnetyczne promieniowane niejonizujące przekracza dopuszczalną wartość graniczną. Również powołany przez organ biegły mgr inż. P. G. w swojej opinii z dnia [...] czerwca 2019 r. jednoznacznie ocenił, że dokonana przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia została wykonana prawidłowo. Z kolei opinia wykonana przez J. G. stoi w sprzeczności z ww. przepisami i należy traktować ją jako opinię prywatną.
Spółdzielnia złożyła odwołanie od ww. decyzji wnosząc o:
- przeprowadzenie przez organ odwoławczy na podstawie art. 136 k.p.a. postępowania uzupełniającego i zobowiązanie inwestora do powołania biegłego sądowego, który w swojej opinii uwzględni treść § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia,
- zmianę zaskarżonej decyzji w całości poprzez uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Skarżąca w odwołaniu podniosła następujące zarzuty:
- naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw.
z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez niewzięcie pod uwagę przez organ I instancji przy ponownym wyjaśnieniu sprawy okoliczności, na które wskazał Wojewoda w decyzji z dnia
[...] października 2018 r., tj. zaniechanie przez organ I instancji ustaleń w zakresie nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny z uwzględnieniem możliwości zmian nachylenia anten, a tym samym zaniechanie zbadania parametrów całego przedsięwzięcia, a także nieuwzględnienie przez organ I instancji żądania strony skarżącej do powołania innego biegłego sądowego, który dokona analizy poprawności dokumentacji opracowanej przez inwestora pod kątem odziaływania inwestycji na środowisko i oceny, czy przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko,
- naruszenie § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 w zw. § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przy kwalifikacji instalacji równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego zakładu znajduje się realizowana łub zrealizowana inna instalacja,
-naruszenie art. 149 § 2 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 i w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez odniesienie się przez organ I instalacji do kwestii odziaływania inwestycji oraz przebiegu wiązki promieniowania jedynie względem niezabudowanej działki nr [...] przy całkowitym braku rozważań odnośnie wpływu inwestycji na zabudowaną budynkiem wielorodzinnym działkę nr [...] oraz naruszenie pkt 18 załącznika nr 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków w zw. z § 54 ww. rozporządzenia oraz art. 21 ust. 1 i art. 23 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez uznanie, że działka nr [...] nie może zostać w żaden sposób zabudowana, podczas gdy z samego jej oznaczenia jako inne tereny komunikacyjne nie wynika zakaz zabudowy, a dodatkowo jej oznaczenie może ulec zmianie w związku z jej zagospodarowaniem.
W wymienionej na wstępie decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. Wojewoda uznał odwołanie za nieuzasadnione, a zaskarżoną decyzję organuI instancji za zgodną z prawem.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawowym opracowaniem, które inwestor powinien dołączyć do wniosku
o pozwolenie na budowę jest kwalifikacja przedsięwzięcia, sporządzona na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 - dalej "rozporządzenie"), której celem jest dokonanie oceny, czy stacja bazowa może zostać zaliczona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia jako wartość służącą kwalifikacji wskazują jedynie równoważną moc promieniowana izotropowo dla konkretnej anteny, nie odnosząc się do kształtowanego w jej otoczeniu natężenia pola elektromagnetycznego. Kwalifikacja ta sprowadza się do stwierdzenia, czy w odległościach określonych w przepisach rozporządzenia znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Przy czym każdą antenę traktuje się jako indywidualną instalację, jeżeli nawet na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się więcej niż jedna antena, równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny.
W ocenie organu II instancji, inwestor sporządzając kwalifikację dla stacji bazowej telefonii komórkowej kierował się ściśle określonymi zasadami, a więc dla podanych równoważnych mocy promieniowanych izotropowo określono odległości występowania pól elektromagnetycznych o wartościach granicznych (aktualnie 0,1 W/m2), wynikających z rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003 r., poz. 1883). Uzyskane w ten sposób odległości powiększono o 50% (uwzględniając największy błąd metody obliczeniowej), a następnie odległości te dodatkowo zwiększono ze względu na możliwość występowania odbić pól od naturalnych i sztucznych przeszkód, np. ścian budynków. Obliczenia przeprowadzone zgodnie z przyjętymi zasadami dla anten zawieszonych na wysokości 50 m n.p.t. zostały odzwierciedlone w załącznikach graficznych. Widok w płaszczyźnie poziomej (rys. nr 1) przedstawia otoczenie przedmiotowej stacji bazowej pod kątem występowania miejsc dostępnych dla ludności względem osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych, kolejne rysunki przedstawiają otoczenie badanej stacji pod kątem występowania miejsc dostępnych dla ludności w osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych (widoki w płaszczyźnie pionowej na każdym z trzech azymutów: 310°, 200°, 80°, rys. nr 1 część 1, 2, 3), przy maksymalnym tilcie 12°. Przeprowadzone obliczenia, zobrazowane w sposób czytelny graficzne, wykazały, że badana stacja bazowa nie zalicza się przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, a zatem nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Dalej organ odwoławczy podkreślił, że dla przedsięwzięcia sporządzono analizę występowania pół elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2. W tabelach przedstawiono wykaz anten (9 anten na 3 azymutach), parametry techniczne i maksymalne zasięgi obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych oraz sumaryczne moce EIRP promieniowane izotropowo dla każdej z anten, zawarto także minimalne i maksymalne wartości pochylenia wiązek (tilty) oraz wyliczenia przedziału odległości w osi głównej wiązki. Wyniki obliczeń zostały przedstawione w formie graficznej, przy czym rzut poziomy został naniesiony na kopię mapy sytuacyjno-wysokościowej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Analiza wykazała, że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych (0,1 W/m2) w miejscach dostępnych dla ludności nie wstępują, zatem stacja, spełniając wymagania rozporządzenia, nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Brak konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla analizowanego przedsięwzięcia potwierdziła opinia sporządzona w czerwcu 2019 r. przez mgr inż. P. G., tj. biegłego z zakresu promieniowania elektromagnetycznego od 0-300 GHz. Z opinii tej wynika, że przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Biegły wskazał, że rozporządzenie nie określa w sposób jednoznaczny formy i metody wyznaczania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, za to określa wartości równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny wyrażonej w watach dla różnych odległości od środka elektrycznego anteny wyrażonych w metrach. Równoważna moc promieniowana izotropowo z definicji jest iloczynem nadajnika i zysku energetycznego, a źródłem mocy nie jest antena, źródłem mocy (W) jest nadajnik. Zaznaczył też, że prawidłowo sporządzona dla analizowanej stacji bazowej analiza środowiskowa, zobrazowana czytelnymi załącznikami graficznymi wskazuje, że inwestycja pozostaje bez wpływu na środowisko, tym samym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Organ II instancji zwrócił uwagę, że wobec budzącego wątpliwości zapisu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, zwrócił się do Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska Departamentu Ocen Oddziaływania na Środowisko, jako organu właściwego za utrzymanie odpowiedniego poziomu ochrony środowiska, o aktualną jego interpretację. W piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. GDOŚ wyjaśnił, że w kontekście kwalifikacji stacji bazowych telefonii komórkowych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko należy mieć na uwadze, że przedsięwzięciem w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia będzie pojedyncze urządzenie, o parametrach wskazanych w tym przepisie i bez znaczenia dla samej kwalifikacji jest fakt, czy nowa instalacja jest montowana obok istniejącej. Tym samym parametry każdej anteny, która przewidziana jest do realizacji w ramach planowanego projektu, należy przeanalizować indywidualnie pod kątem spełnienia trzech kryteriów określonych w przepisach ww. rozporządzenia, tj. częstotliwości, równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP) oraz odległości środka elektrycznego anteny od miejsc dostępnych dla ludności, w osi głównej wiązki jej promieniowania. W rezultacie GDOŚ konsekwentnie utrzymuje stanowisko, że anteny należy rozpatrywać pojedynczo (m.in. pismo GDOŚ z [...] lipca 2017 r).
Dalej organ II instancji podkreślił, że analizowana stacja bazowa po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie i jej uruchomieniu, została zbadana w zakresie emitowanych pól elektromagnetycznych (sprawozdanie z pomiarów nr [...] z listopada 2016 r.). Pomiary wykonane przez posiadającą akredytację Polskiego Centrum Akredytacji spółkę potwierdziły, że w otoczeniu stacji bazowej nie występuje obszar dostępny dla ludności, na którym elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące przekracza dopuszczalną wartość graniczną, zatem obiekt nie jest uciążliwy dla ludzi i środowiska. Oznacza to, że założenia przyjęte w kwalifikacji przedsięwzięcia na etapie projektowania stacji bazowej były prawidłowe, przy czym żaden z organów właściwych ds. ochrony środowiska nie zakwestionował zastosowanych metod pomiarowych i wyników pomiarów.
Powołując się na zmianę art. 124 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska dokonaną przez art. 8 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2019 r. organ odwoławczy wywiódł, że określenia miejsca dostępnego dla ludności, należy dokonywać w oparciu o istniejący, a nie potencjalny stan zagospodarowania i zabudowy. Tym samym argument Skarżącej dotyczący potencjalnego ograniczenia poprzez budowę stacji bazowej należącej do Spółdzielni nieruchomości nr [...] (w ewidencji oznaczonej jako inne tereny komunikacyjne) zupełnie nie znajduje uzasadnienia. Niemniej jednak Wojewoda uznał, że skoro w przestrzeni nad nieruchomością nr [...] na azymucie 310°, na wysokości 20,5 m n.p.t. przy maksymalnym pochyleniu anten (tilt 12°) przebiega oś główna wiązki promieniowania oraz, że nad terenem przylegającym do korony skarpy na wysokości od 20,9 m (przy maksymalnym pochyleniu) do 35,0 m n.p.t. występują obszary pól o poziomie wyższym od dopuszczalnego, Spółdzielni przysługuje przymiot strony
w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U.
z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. W konsekwencji organ I instancji prawidłowo orzekł w zaskarżonej decyzji o wydaniu decyzji nr [...] z naruszeniem art. 10 § 1 oraz art. 61 § 4 k.p.a., nie uchylił jednak tej decyzji, ponieważ dowiódł, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej - art. 146 § 2 k.p.a.
W ocenie organu wojewódzkiego, decyzja nr [...] spełnia wymagania określone w art. 32-35 ustawy Prawo budowlane, w tym jest zgodna z decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, zaś organ I instancji w postępowaniu nie uchybił przepisom art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a.
Spółdzielnia zaskarżyła opisaną wyżej decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając jej:
-błędną wykładnię §3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia poprzez uznanie, że parametry każdej anteny należy przeanalizować indywidualnie pod kątem spełnienia trzech kryteriów określonych w przepisach ww. rozporządzenia, tj. częstotliwości, równoważnej mocy promieniowania izotropowo (EIRP) oraz odległości środa elektrycznego anteny od miejsc dostępnych dla ludności, osi głównej wiązki jej promieniowania, podczas gdy prawidłowa wykładania § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia prowadzi do wniosku, że dla ustalenia, czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymagane było uwzględnienie kumulacji odziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju, gdyż wykładnia systemowa tego przepisu przewiduje sumowanie parametrów przedsięwzięcia, którego dotyczy postępowanie administracyjne,
-naruszenie art. 136 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego i niezobowiązania inwestora do uwzględnienia w opracowaniu treści § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, ewentualnie niepowołanie biegłego sądowego, który na podstawie dokumentacji przedstawionej przez inwestora uwzględni w swojej opinii treść § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia i dokona obliczeń w zakresie nakładania się wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny z uwzględnieniem możliwości zmian nachylenia anten,
-naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. polegające na tym, że po otrzymaniu pisma od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, a przed wydaniem decyzji, organ II instancji nie zawiadomił strony skarżącej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego,
-naruszenie przepisów art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez odniesienie się przez organ II instancji do kwestii oddziaływania inwestycji oraz przebiegu wiązki promieniowania jedynie względem niezabudowanej działki nr [...] oraz nieodniesienie się do wpływu inwestycji na zabudowaną 12 kondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym działki nr [...], która w sposób oczywisty winna być kwalifikowana jako miejsce dostępne dla ludności zgodnie z regulacją rozporządzenia, pomimo zawarcia wskazań w tym zakresie w pismach strony wnoszącej odwołanie, w tym wniosku o wznowienie postępowania oraz wykazania oddziaływania przez inwestycję na wskazaną zabudowaną działkę nr [...] w opinii przedłożonej przez Skarżącą w postępowaniu administracyjnym.
Mając na uwadze podniesione zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W motywach skargi Spółdzielnia wskazała, że w orzecznictwie dominuje pogląd, iż dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja, a nie jej poszczególne elementy, wpłynie na środowisko. Poprzez nieprawidłową wykładnię przepisu prawa materialnego organy obu instancji zaniechały wyjaśnienia okoliczności, czy po sumowaniu parametrów danego przedsięwzięcia, tj. nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny z uwzględnieniem możliwości zmian nachylenia anten, zachodzi ponadnormatywne oddziaływanie na znajdujące się w sąsiedztwie siedliska ludzkie. Organ II instancji naruszył także przepis art. 10 § 1 k.p.a. poprzez to, że po otrzymaniu pisma od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie zawiadomił Skarżącej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Poza tym organ II instancji, jak również organ I Instancji w uzasadnieniu swojej decyzji kolejny już raz zawarły jedynie wskazania co do przymiotu strony w odniesieniu do działki nr [...] (działka niezabudowana). Organ I instancji nie dokonał żadnych ustaleń w odniesieniu do zabudowanej działki nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
W dniu [...] listopada 2020 r. wpłynęło do Sądu pismo, w którym inwestor zwrócił się oddalenie skargi i przedłożył dokument "Analizę występowania pół elektromagnetycznych" z listopada 2020 r.
W piśmie z dnia [...] marca 2021 r. Spółdzielnia podtrzymała stanowisko wyrażone w skardze jednocześnie podnosząc, że autor analizy z listopada 2020 r. oparł się wyłącznie na danych przekazanych przez inwestora nie sporządzając własnych pomiarów mocy EIRP, a nadto nie uwzględniając kumulacji PEM powstałej w wyniku nałożenia się wiązek wszystkich anten.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.- dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów uznał, że akt ten odpowiada prawu.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest, wydana we wznowionym postępowaniu decyzja Wojewody utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie uchylenia swej ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej i stwierdzającą, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.
W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186) obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę jest m.in. weryfikacja zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Weryfikacja wymagań ochrony środowiska obejmuje również ustalenie, czy projektowana inwestycja wymaga tego rodzaju decyzji. Zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r. poz. 2081) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2 pkt 1 i 2), zaś badania powyższej kwestii organ dokonuje w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839).
Na gruncie niniejszej sprawy organy uznały, że planowania inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej pozostaje bez wpływu na środowisko i nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stwierdzenie to oparły m.in. o ustalenie, że inwestycja ta nie zalicza się do przedsięwzięć zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Przyjęły, że w świetle tych przepisów dla poczynienia prawidłowych ustaleń dotyczących oddziaływania inwestycji na środowisko, a tym samym klasyfikacji przedsięwzięcia niezbędne jest przeanalizowanie wyłącznie mocy pojedynczych anten, bez odnoszenia się do kształtowanego w jej otoczeniu natężenia pola elektromagnetycznego. Poglądu tego nie podzieliła Spółdzielnia wskazując na wynikający z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wymóg uwzględnienia kumulacji odziaływania (tj. zjawiska nakładania się wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny), a więc sumowania parametrów tego samego rodzaju. Zdaniem Sądu, w sporze tym rację należy przyznać organowi.
Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:
a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
d) 20 000 W
- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna;
Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:
a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny
- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.
Natomiast w myśl § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1.
Wprawdzie wykładnia zacytowanych wyżej przepisów nie jest w orzecznictwie jednolita, to jednak skład orzekający tut. Sądu przychyla się do tych wyroków, w których zajmuje się stanowisko, że kwalifikacja stacji bazowej telefonii komórkowej powinna odbywać się przy uwzględnianiu wartości równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP) dla pojedynczej anteny, a nie sumowaniu mocy promiennej z poszczególnych anten planowanej inwestycji, gdyż § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia nie ma tu zastosowania.
Zestawienie przepisów z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia pozwala stwierdzić, że w przypadku instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, emitujących pole elektromagnetyczne istotne są dwa parametry. Uznanie tego rodzaju inwestycji za znacząco oddziałującą na środowisko, a w konsekwencji za wymagającą ustalenia środowiskowych uwarunkowań, zależy po pierwsze: od mocy anteny oraz po drugie: od odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Przy czym w przywołanych powyżej przepisach wskazuje się jednoznacznie, że jeden z parametrów charakteryzujących takie przedsięwzięcie, tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny i to także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Sformułowanie, według którego równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny oznacza, że jeżeli instalacja składa się z więcej niż jednej anteny, to parametr, od którego zależy zaliczenie przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), nie ustala się poprzez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten składających się na całą instalację (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 188/18). Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1194/17 wskazał, że skoro
z powołanych przepisów rozporządzenia jednoznacznie wynika, iż równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna, to wykluczone jest sumowanie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo pochodzącej z innej anteny zainstalowanej na tym samym obiekcie (powołane wyroki dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Podzielając powyższy pogląd stwierdzić należy, że wykładnia przepisów rozporządzenia nie pozostawia wątpliwości co do intencji ustawodawcy, iż klasyfikacja przedsięwzięcia radiokomunikacyjnego zależy od równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla każdej anteny z osobna (a nie ich sumy mocy promiennej) i to niezależnie do tego, ile takich anten obejmuje cała projektowana stacja bazowa.
Dyspozycja § 3 ust. 1 pkt 8 czy z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nie tylko wyklucza sumowanie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo pochodzącej z innej anteny zainstalowanej na tym samym obiekcie, ale także wyłącza możliwość zastosowania w przypadku inwestycji radiokomunikacyjnych § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. W uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 12 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 3455/21 stwierdzono, że "norma z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia jest przepisem szczególnym w stosunku do § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Ten ostatni przepis ma zastosowanie do wszystkich przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1, których zaliczenie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zależy od określonych w tym przepisie progów (...). Nie ma jednak zastosowania do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8, ponieważ w tym przypadku – jak wynika z części końcowej tego przepisu – parametr charakteryzujący przedsięwzięcie w postaci równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (czyli próg, od którego zależy zaliczenie do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) wyznacza się dla pojedynczej anteny także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna (...). Oznacza to, że jeżeli instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna jest planowana na terenie zakładu lub obiektu, gdzie znajduje się już realizowana lub zrealizowana taka instalacja, to parametr, od którego zależy zaliczenie planowanej instalacji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), ustala się dla pojedynczej anteny, a nie poprzez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten z planowanej instalacji oraz innej (innych) instalacji realizowanej lub zrealizowanej na terenie tego samego zakładu lub obiektu. Tym bardziej zatem nie można stwierdzić, że normodawca przewidział możliwości sumowania mocy poszczególnych anten jednego przedsięwzięcia".
Dodatkowo wskazać trzeba, że na tle badanej sprawy przedsięwzięciem
w rozumieniu z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia jest stacja bazowa telefonii komórkowej składająca się z dziewięciu anten sektorowych, nie zaś każda antena z osobna. Przy czym Sąd nie kwestionuje istnienia zjawiska kumulacji czy nakładania się fal elektromagnetycznych, ale uważa, że wbrew sugestiom skargi, obowiązek sumowania się parametrów poszczególnych anten stacji bazowej telefonii komórkowej nie mógł być wywiedziony z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Powyższa rozumowanie znajduje potwierdzenie zarówno w świetle jednoznacznej treści § 3 ust. 1 pkt 8 czy z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, z której to wynika, że kwestia ta pozostaje bez znaczenia dla klasyfikacji przedsięwzięcia radiokomunikacyjnego, ale także wykładni historycznej. Zauważyć bowiem należy, że poprzednio obowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573), formułowało zasadę, że parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju i położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych sumuje się. W obecnie obowiązującym rozporządzeniu nie ma takiego rodzaju zapisu, a co więcej wskazano w nim wprost, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Oznacza to, że celem ustawodawcy było wykluczenie sumowania równoważnej mocy promieniowania anten z planowanej instalacji oraz innych instalacji zrealizowanych czy realizowanych na terenie tego samego obiektu.
W orzecznictwie akcentuje się, że należy odróżnić zagadnienie kwalifikacji stacji bazowej ze względu na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko od zagadnienia oddziaływania już takiej stacji na środowisko. Dla uznania instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej za przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (a w konsekwencji wymagające decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) niezbędne jest przeprowadzenie wyłącznie weryfikacji, czy w osiach głównych wiązek pojedynczych anten, w odległościach zależnych od ich równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Natomiast oddziaływanie jest zagadnieniem rozpatrywanym dopiero w przypadku, gdy parametry projektowanej stacji bazowej kwalifikują ją do kategorii przedsięwzięć, dla których taką ocenę należy przeprowadzić. Faktycznie dopiero pomiar pól elektromagnetycznych uwzględnia wszystkie składowe tego pola, a więc nie tylko ze stacji bazowej i nie tylko z pojedynczej anteny, ale z różnych źródeł promieniowania i daje realną wiedzę o rozkładzie promieniowania. Jednakże kumulacja pola elektromagnetycznego (PEM) stanowi oddzielne zagadnienie, które pozostaje bez znaczenia dla prawnej kwalifikacji stacji bazowej.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował obowiązujące przepisy rozporządzenia przyjmując, że parametry każdej anteny należy przenalizować indywidualnie, gdyż § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia nie ma tu zastosowania. Stąd też zgodzić należy się także z organem, że klasyfikacja przedsięwzięcia dostarczona przez inwestora przedstawiająca dla podanych EIRP pojedynczych anten odległości występowania pól elektromagnetycznych odpowiada prawu, a tym samym słusznie została uznana za dowód, że stacja bazowa wobec nieosiągania progów wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 8 czy z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząca lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tej sytuacji nie było podstaw do przeprowadzenia w trybie odwoławczym uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez zobowiązanie inwestora do uwzględnienia w opracowaniu treści § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, ewentualnie powołania biegłego sądowego celem dokonania obliczeń
w zakresie nakładania się wiązek promieniowa emitowanych przez poszczególne anteny z uwzględnieniem możliwości zmian nachylenia anten. Z tych też względów w sprawie nie doszło do uchybienia art. 136 k.p.a.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. wyjaśnienia wymaga, że
w każdym przypadku, gdy pojawia się kwestia pozbawienia strony czynnego udziału
w postępowaniu, należy rozważyć, jaki wpływ na sytuację prawną strony miało pozbawienie tego prawa. Strona stawiająca zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., powinna wykazać, iż uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, tzn. że uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia. Co prawda organ II instancji po otrzymaniu w dniu [...] grudnia 2019 r. pisma od Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, a przed wydaniem decyzji, nie pouczył Skarżącej o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, jednakże Spółdzielnia nie wykazała, jakich konkretnie czynności na skutek tego uchybienia nie mogła podjąć. Za takie wskazanie nie można z całą pewnością uznać stwierdzenia Spółdzielni, że pozbawiono ją możliwości ustosunkowania się do tego pisma i wystosowania żądania wyjaśnień od Wojewody. W tej mierze zaakcentowania wymaga, że stanowisko GDOŚ zawarte w ww. piśmie jest w zasadzie tożsame z wyrażonym we wcześniejszym piśmie tego organu z dnia [...] lipca 2017 r. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, Spółdzielnia otrzymała kserokopię pisma z dnia [...] lipca 2017 r. i aktywnie uczestniczyła w postępowaniu, w tym skorzystała z prawa do wypowiedzenia się co do zebranego przez organ I instancji materiału dowodowego. W tych okolicznościach nie sposób wywieść, aby pozbawienie Skarżącej możliwości zapoznania się z kolejnym, podtrzymującym wcześniejsze twierdzenia, pismem GDOŚ, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Również nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a.
w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. art. 8 k.p.a.
w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez odniesienie się przez organ II instancji do kwestii oddziaływania inwestycji oraz przebiegu wiązki promieniowania jedynie względem niezabudowanej działki nr [...] oraz nieodniesienie się do wpływu inwestycji na zabudowaną 12 kondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym działki nr [...]. Opracowania przedłożone przez inwestora uwzględniają teren wokół przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, w tym działki nr [...] oraz działkę nr [...]. Analiza tych opracowań jak i pozostałej zgromadzonej w sprawie dokumentacji potwierdza ustalenia organu, że tylko niezabudowana działka nr [...] znajduje się w zasięgu oddziaływania inwestycji, gdyż na azymucie 310° przebiega główna wiązka promieniowania oraz występują obszary pól elektromagnetycznych o poziomie wyższym od dopuszczalnego. Taka sytuacja nie zachodzi w przypadku zabudowanej działki nr [...], dlatego organ nie był zobowiązany do dokonania oceny wpływu inwestycji na ludzi mieszkających w zlokalizowanym na tym terenie budynku. Na marginesie dodać tylko należy, że analizowana stacja bazowa, po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie i jej uruchomieniu, została zbadania w zakresie emitowanych pól elektromagnetycznych, które potwierdziły, że w otoczeniu obiektu nie ma obszarów dostępnych dla ludzi, na którym promieniowanie przekraczałoby dopuszczalną wartość graniczną.
Jak już wyżej wskazano, kwalifikacja przedsięwzięcia przedłożona przez inwestora zasadnie została uznana za dowód w sprawie, gdyż wykonano ją zgodnie z przepisami rozporządzenia. Jej przydatność dla postępowania potwierdziła także opinia sporządzona na zlecenie organu I instancji przez mgr inż. P. G. - biegłego z zakresu promieniowania elektromagnetycznego od 0-300 GHz. Z kolei opinia przedstawiona przez Skarżącą z uwagi na jej wadliwość polegającą na sumowania mocy pojedynczych anten słusznie nie została potraktowana za dowód na oddziaływanie inwestycji na działkę nr [...].
W tym stanie rzeczy, z uwagi na bezzasadność podniesionych przez Skarżącą zarzutów, przy jednoczesnym braku okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.