II SA/Sz 1347/11

II SA/Sz 1347/11 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2012-02-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-12-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Elżbieta Makowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
art. 104 par. 1 Kpa oraz art. 73 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 88
Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
Dz.U. 2004 nr 108 poz 1141
Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., art. 200 i art. 205 par. 3 P.p.s.a.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska ( spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk -Meder Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Protokolant Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 lutego 2012r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie dodatkowego wynagrodzenia za dodatkowo powierzone czasowe pełnienie obowiązków służbowych I uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia [...] r. Nr [...], II zasądza od Dowódcy Jednostki Wojskowej na rzecz skarżącego A. N. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Dowódca Jednostki Wojskowej na podstawie art. 104 § 1 Kpa oraz art. 73 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 88 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2010 r., Nr 90, poz. 593 ze zm.) oraz rozporządzenia MON z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. z 2004 r., Nr 108, poz. 1141 ze zm.) przyznał A.N. wynagrodzenie za pełnione w latach [...] służby Dowódcy Ratownictwa oraz Dowódcy Ratownictwa w kwocie[...].
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu [...] A. N. złożył wniosek o przyznanie mu należności za pełnienie nieetatowych służb dyżurnych w latach [...] jako Dowódca Ratownictwa oraz Dowódca Ratownictwa wraz z odsetkami za nieterminową wypłatę, wskazując, że pełnienie tego rodzaju służb nie leżało w zakresie jego obowiązków służbowych. Wniosek ten został rozpatrzony decyzją [...] którą Dowódca Jednostki Wojskowej odmówił przyznania A.N. dodatkowego wynagrodzenia w latach [...] nieetatowych służb dyżurnych.
Decyzją Nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej, po rozpatrzeniu odwołania A. N., uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ wskazał w uzasadnieniu, że jeżeli w podstawowych obowiązkach żołnierza, wynikających z karty opisu stanowiska służbowego nie wykazano, iż do jego obowiązków należy pełnienie nieetatowych całodobowych służb wewnętrznych i garnizonowych, to przysługuje mu dodatkowe wynagrodzenie za pełnienie tych służb. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji powinien mieć również na uwadze treść art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73 ustawy, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenia lub inna należność pieniężna stały się wymagalne. O odsetkach ustawowych orzeka w decyzji administracyjnej organ właściwy w sprawie przyznania uposażenia lub innej należności.
W tym stanie sprawy organ I instancji ponownie rozpatrujący wniosek stwierdził na podstawie analizy dokumentacji księgowej, że A. N. pełnił wskazane na wstępie służby dyżurne w ilości [...] w okresie [...]które nie zostały rozliczone. Dowódca JW przedstawił następnie zestawienie służb podając konkretne lata, miesiące i dni dodatkowej służby, za które przyznano dodatkowe wynagrodzenie na podstawie § 3 pkt 1 b w zw. z § 5 b rozporządzenia MON z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie nieetatowych całodobowych służb wewnętrznych i garnizonowych w wysokości [...] za każdą służbę dyżurną.
A. N. odwołał się od powyższej decyzji zaskarżając ją w części dotyczącej nieuwzględnienia siedmiu służb oraz nie uwzględnienia żądania odsetek od zaległego wynagrodzenia. Skarżący podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na nieuwzględnieniu przy ustalaniu prawa do wynagrodzenia służb pełnionych w jednostce w dniach [...]Ponadto zarzut naruszenia art. 75 ust. 3 Ustawy o służbie żołnierzy zawodowych przez niezastosowanie i pominięcie w wydanej decyzji kwestii należnych odsetek stawowych od zaległych świadczeń.
Decyzją z dnia[...]. Dowódca Jednostki Wojskowej na podstawie art. 138 § 1 Kpa, art. 71 ust. 1, art. 73 ust. 1, art. 75 i art. 88 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), §1, § 3 i § 5 b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1141 ze zm.) - po rozpoznaniu odwołania A.N. – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...].
Organ II instancji przedstawił na wstępie uzasadnienia swojej decyzji treść zaskarżonej decyzji oraz zarzuty podniesione w odwołaniu.
Następnie, odnosząc się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na nieuwzględnieniu przez organ I instancji siedmiu służb dyżurnych wykonywanych we wskazanych w odwołaniu datach, stwierdził, że zarzut ten, poza wskazaniem dat służb, które zostały pominięte, nie został w żaden sposób rozwinięty i nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia. Skarżący nie odniósł się w żaden sposób do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie dostrzegł, iż ustalenia faktyczne czynione są w sprawie w oparciu o zgromadzone dowody, a nie tylko i wyłącznie w oparciu o dowolne twierdzenia stron, bez ich weryfikacji. Skarżący nie wyjaśnił nadto, jakie dowody świadczyć miałyby o błędnym ustaleniu faktów, z jakich dokumentów miałoby wynikać, iż pełnił on służby, za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie we wskazywanych przez siebie terminach i że służby te nie zostały rozliczone. Z analizy treści dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że brak było podstaw do ustaleń innych niż te, których dokonał organ I instancji.
Co do podanych przez skarżącego terminów służb nierozliczonych organ wyjaśnił, że ze zgromadzonych w aktach dokumentów wynika, iż służby dyżurne pełnione w dniach[...] zostały rozliczone już [...] zgodnie z treścią rozkazu dziennego Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] ponowne przyznawanie za nie dodatkowego wynagrodzenia jest niedopuszczalne. Natomiast służby pełnione w dniach [...] nie były służbami całodobowymi, co wynika z treści rozkazów dziennych Nr [...] w związku z tym nie mogą być objęte prawem do dodatkowego wynagrodzenia, które zgodnie z § 3 pkt 1 b rozporządzenia przysługuje jedynie za pełnienie nieetatowych całodobowych służb wewnętrznych i garnizonowych. Z kolei w zebranym w sprawie materiale dowodowym brak jest jakichkolwiek danych wskazujących na pełnienie przez skarżącego służby w dniu [...].
Tym samym służby w tych datach nie mogły znaleźć się w ustaleniach faktycznych, które dotyczyły jedynie całodobowych nieetatowych służb, które do daty wydania decyzji nie zostały rozliczone. W związku z tym brak było podstaw do przyjęcia, iż organ I instancji dopuścił się jakichkolwiek błędów w ustaleniach faktycznych.
Zarzut naruszenia prawa materialnego również uznany został za nieuzasadniony. Według organu odwoławczego, zgodnie z przepisem art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w razie zwłoki
w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne. Jednakże okoliczność ta nie przesądza
o wadliwości wydanej decyzji, w szczególności nie pozwala na przyjęcie, iż rozstrzygnięciem tym powinny być automatycznie objęte roszczenia odsetkowe, wysokość których, na tę chwilę, nie może zostać jeszcze jednoznacznie określona.
W zdaniu drugim art. 75 ust. 3 ustawy wskazuje się, iż o odsetkach ustawowych orzeka w decyzji administracyjnej organ właściwy w sprawie przyznania uposażenia lub innej należności. Decyzja odsetkowa jest więc odrębną decyzją, dotyczącą tych tylko kwestii, która może być wydana po ostatecznym przesądzeniu samej kwestii przysługiwania skarżącemu określonych należności i ich ostatecznej wysokości, co będzie miało miejsce dopiero po zakończeniu postępowania w niniejszej sprawie. Zgodnie z przepisem art. 81 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych inne należności, o których mowa w art. 73, a więc m.in. dodatkowe wynagrodzenie za pełnienie służb nieetatowych, wypłaca się w terminie czternastu dni od dnia, w którym żołnierz zawodowy spełnił warunki uzasadniające otrzymanie tych należności albo właściwy organ podjął decyzję o przyznaniu żołnierzowi tych należności, w przypadku gdy przyznanie prawa do należności lub określenie ich wysokości jest uzależnione od wydania takiej decyzji, z zastrzeżeniem art. 83 ust. 5, art. 92 ust. 2 i art. 96 ust. 6. Wypłata należności, za pełnienie całodobowych nieetatowych służb dyżurnych wymaga zatem wydania decyzji przyznającej takie wynagrodzenie. Dopiero istnienie takiej decyzji, mającej charakter decyzji ostatecznej, pozwala na ustalenie, czy nastąpiła zwłoka w wypłacie należności i jak duża, a w konsekwencji na ustalenie wysokości kwoty należnej ewentualnie z tytułu roszczeń odsetkowych. Na tym etapie, gdy nie doszło jeszcze do ostatecznego ustalenia wysokości dodatkowego wynagrodzenia i jego wypłaty orzekanie w przedmiocie odsetek jest przedwczesne. Kwestia ta może być po zakończeniu tego postępowania przedmiotem odrębnego wniosku i samodzielnej decyzji.
A. N. zaskarżył powyższą decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w części dotyczącej nieuwzględnienia żądania odsetek od przyznanego zaległego wynagrodzenia za pełnienie całodobowych służb dyżurnych w latach [...].
Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 75 ust. 3 w zw. z art. 81 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez niezastosowanie
i pominięcie w wydanej decyzji kwestii należnych odsetek stawowych od zaległych świadczeń i wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonej części oraz poprzedzającej jej decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ze wskazaniem obowiązku ustalenia prawa do odsetek ustawowych za nieterminową wypłatę w zakresie wynagrodzenia ustalonego w decyzji.
W uzasadnieniu skargi A. N. podał, że pełnił w okresie
[...]nieetatowe służby, jako Dowódca Ratownictwa oraz po zmianie nazwy, jako Dowódca Ratownictwa. Nieetatowe służby dyżurne nie wchodziły w zakres obowiązków służbowych. Służby te były wykonywane bez związku z zabezpieczeniem lotów. Do roku [...] nieprzerwanie wypłacano te należności. Decyzją Dowódcy Jednostki Wojskowej przyznano mu dodatkowe wynagrodzenie za pełnione nieetatowe całodobowe służby dyżurne Dowódcy Ratownictwa oraz Dowódcy Ratownictwa w kwocie [...]zł. Natomiast nie orzeczono w zakresie odsetek ustawowych za zwłokę w wypłacie uposażenia i innych należności, zgodnie z art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, co wskazywała poprzednio wydana decyzja [...]Dowódcy Jednostki Wojskowej uchylająca wcześniejsze rozstrzygnięcie Dowódcy Jednostki Wojskowej.
Zdaniem skarżącego, przepis art. 75 ust. 3 ustawy o służbie żołnierzy zawodowych wyraźnie wskazuje, że za nieterminową wypłatę należności dotyczących służby należne są odsetki ustawowe. Jednakże pomimo podstawy materialnoprawnej i wyraźnego wniosku strony idącego w tym kierunku, rozstrzygnięcie w tym zakresie nie znalazło się w zaskarżonej decyzji. Organ II instancji przyjął za stosowne wydanie decyzji w sprawie odsetek w drodze odrębnego postępowania administracyjnego, które będzie możliwe dopiero po zakończeniu niniejszej sprawy.
W ocenie strony, nie sposób zgodzić się z taką interpretacją art. 75 ust. 3 ustawy. Przywołany przepis daje jedynie materialnoprawną podstawę do żądania odsetek, nie stanowi natomiast, że ich wysokość, a także prawo do nich, co do zasady, określa organ administracji po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Na kanwie niniejszej sprawy taka interpretacja przepisów ustawy uniemożliwia realizację uprawnień podmiotu do dochodzenia roszczeń z tytułu wypłaty zaległego uposażenia, co godzi w postulat szybkości postępowania sformułowany w art. 12 Kpa. Ponadto zasadą w postępowaniu administracyjnym powinno być rozpatrzenie i rozstrzygnięcie całej sprawy administracyjnej co do jej istoty jedną decyzją administracyjną. Skoro Dowódca Jednostki Wojskowej uznał co do zasady za właściwe wypłacenie odsetek od należnego uposażenia, to niezrozumiały jest fakt pozostawienia decyzji w mocy i nie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w tym zakresie.
Skarżący zaznaczył, iż właściwą drogą do dochodzenia roszczeń z tytułu należnych odsetek od uposażenia należnego żołnierzom zawodowym jest droga postępowania administracyjnego. Niedopuszczalna jest, natomiast droga sądowa przed sądem powszechnym. Wydana decyzja narusza prawo, dlatego jest błędna
i powinna zostać zmieniona.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten, podobnie jak i poprzedzająca go decyzja organu I instancji, są niezgodne z prawem materialnym.
Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem chorążego sztabowego A. N. o "wydanie decyzji administracyjnej, stwierdzającej prawo oraz wysokość należności za pełnienie przez wnioskodawcę nieetatowych służb dyżurnych w latach [...]jako Dowódcy Ratownictwa oraz Dowódcy Ratownictwa, wraz z odsetkami ustawowymi za nieterminową wypłatę."
Z decyzji orzekających w sprawie organów obu instancji wynika, że organy te ustaliły, iż wnioskodawca ( w dacie orzekania starszy chorąży rezerwy) w objętym wnioskiem okresie, co nie jest obecnie skargą kwestionowane, pełnił nieetatowe służby dyżurne w ilości [...]służb, które nie zostały rozliczone. Szczegółowy wykaz tych służb zawarty został w uzasadnieniu decyzji Dowódcy JW. z dnia [...].
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia polegającego na przyznaniu A. N. dodatkowego wynagrodzenia za pełnione w latach [...]nieetatowe służby dyżurne w kwocie[...] stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie woskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1141 ze zm).
Organy wojskowe obu instancji prawidłowo wykazały w uzasadnieniach prawnych swoich decyzji, że do innych należności pieniężnych, jakie obok uposażenia otrzymuje z mocy art. 71 ust. 1 powyższej ustawy żołnierz zawodowy, ustawodawca zaliczył w art. 73 ust. 1 pkt 7 dodatkowe wynagrodzenie za dodatkowo powierzone czasowe pełnienie obowiązków służbowych i za wykonywanie czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego, na co wskazuje również art. 88 ust. 2 ustawy. Trafnie również organy te odwołały się co do wysokości i szczegółowych warunków wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia do § 3 ust. 1b i do § 5 b wyżej wskazanego rozporządzenia wykonawczego.
W konsekwencji prawidłowych ustaleń i prawidłowych w tym zakresie ocen prawnych organy te uznały zasadność roszczenia głównego i przyznały skarżącemu odpowiednie, do tych ustaleń, dodatkowe wynagrodzenie.
Spór w niniejszej sprawie powstał wobec nieuwzględnienia w zaskarżonej decyzji roszczenia A. N. o przyznanie odsetek ustawowych za zwłokę z wypłacie dodatkowego wynagrodzenia. Organ I instancji aczkolwiek przytoczył w uzasadnieniu decyzji treść art. 75 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym "W razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73 ustawy, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenia lub inna należność pieniężna stały się wymagalne. O odsetkach ustawowych orzeka w decyzji administracyjnej organ właściwy w sprawie przyznania uposażenia lub innej należności", to jednak przepisu tego nie zastosował i nie wyjaśnił w żaden sposób dlaczego nie orzekł w przedmiocie odsetek ustawowych.
Natomiast według organu II instancji, treść art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie pozwala na przyjęcie, iż rozstrzygnięciem tym powinny być automatycznie objęte roszczenia odsetkowe, wysokość których, na tę chwilę, nie może zostać jeszcze jednoznacznie określona. Według tego organu, skoro w zdaniu drugim art. 75 ust. 3 ustawy wskazuje się, iż o odsetkach ustawowych orzeka w decyzji administracyjnej organ właściwy w sprawie przyznania uposażenia lub innej należności, to decyzja odsetkowa jest odrębną decyzją, dotyczącą tych tylko kwestii i może być wydana po ostatecznym przesądzeniu samej kwestii przysługiwania skarżącemu określonych należności i ich ostatecznej wysokości, co będzie miało miejsce dopiero po zakończeniu postępowania w niniejszej sprawie.
W ocenie Sądu, prezentowane w spornej kwestii stanowisko organu odwoławczego jest błędne. Błąd ten zaś wynika z wadliwej wykładni art. 81 ust. 3 ustawy dokonanej w zaskarżonej decyzji. Mianowicie, według Dowódcy Jednostki Wojskowej z przepisu art. 81 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wynika, że wypłata należności, za pełnienie całodobowych nieetatowych służb dyżurnych wymaga wydania decyzji przyznającej takie wynagrodzenie i dopiero istnienie takiej decyzji, mającej charakter decyzji ostatecznej, pozwala na ustalenie, czy nastąpiła zwłoka w wypłacie należności i jak duża, a w konsekwencji na ustalenie wysokości kwoty należnej ewentualnie z tytułu roszczeń odsetkowych. Dlatego organ odwoławczy stwierdził, że na obecnym etapie, gdy nie doszło jeszcze do ostatecznego ustalenia wysokości dodatkowego wynagrodzenia i jego wypłaty, orzekanie w przedmiocie odsetek jest przedwczesne. Kwestia ta może być po zakończeniu tego postępowania przedmiotem odrębnego wniosku i samodzielnej decyzji. Wyjaśnić zatem trzeba, że w art. 81 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych uregulowane zostały różne zagadnienia.
Ustępy 1 i 2 określają w jaki sposób wypłacane są uposażenie zasadnicze, dodatki o charakterze stałym i inne dodatki do uposażenia zasadniczego. Ustępy 4 i 5 regulują formę wypłaty. W ustępie 3 natomiast ustawodawca określił w jakim terminie wypłaca się inne należności o których mowa w art. 73 rozróżniając wyraźnie 2 sytuacje wypłaty tych innych należności. Do pierwszej z nich odnosi się zdanie: "wypłaca się w terminie czternastu dni od dnia, w którym żołnierz zawodowy spełnił warunki uzasadniające otrzymanie tych należności", sytuacja druga zawiera się zaś w zdaniu : "albo właściwy organ podjął decyzję o przyznaniu żołnierzowi tych należności, w przypadku gdy przyznanie prawa do należności lub określenie ich wysokości jest uzależnione od wydania takiej decyzji, z zastrzeżeniem art. 83 ust.5, art. 92 ust. 2 i art. 96 ust. 6."
Błędem zaskarżonej decyzji było powiązanie roszczenia o odsetki ustawowe z drugą z wyżej cytowanych sytuacji (hipotez) alternatywnie wymienionych w art. 81 ust. 3. Wszak z żadnego przepisu Rozdziału 5 ustawy, traktującego o uposażeniu i innych należnościach pieniężnych żołnierzy zawodowych ani z przepisów wskazanego wyżej rozporządzenia wykonawczego z dnia 7 kwietnia 2004 r. nie wynika, aby co do zasady wypłaty uposażenia i innych należności pieniężnych, które otrzymują żołnierze zawodowi dokonywano na podstawie decyzji administracyjnej. Przeciwnie, z art. 74 ust. 1 ustawy wynika, że wypłaty uposażenia oraz innych należności, o których mowa w art. 73, dokonuje jednostka wojskowa lub instytucja cywilna, na której zaopatrzeniu finansowym żołnierz pozostaje. Zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia za wykonanie czynności, o których mowa w § 5-13 ustala, w ramach posiadanych na ten cel środków finansowych dowódca albo kierownik zakładu opieki zdrowotnej. Dodatkowe wynagrodzenie za wykonanie czynności, o których mowa w § 5-12 wypłaca się, jak stanowi to § 15 ust. 1 rozporządzenia, żołnierzowi zawodowemu w terminie do 14 dni od dnia, w którym żołnierz wykonał powierzoną czynność. Jeśli zatem skarżącemu nie wypłacono dodatkowego wynagrodzenia do 14 dni od dnia, w którym wykonał nieetatową całodobową służbę dyżurną, to zgodnie z art. 75 ust. 3 organ znalazł się w zwłoce uzasadniającej przysługiwanie żołnierzowi zawodowemu odsetek ustawowych. Zawarte w tym przepisie zdanie drugie: "O odsetkach ustawowych orzeka w decyzji administracyjnej organ właściwy, w sprawie przyznania uposażenia lub innej należności" oznacza, że sprawa roszczenia o odsetki ustawowe określone w tym przepisie jest sprawą rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej przez właściwy organ, a nie jest sprawą cywilnoprawną należącą do właściwości sądu powszechnego.
Odrębna decyzja odsetkowa, o jakiej mowa w zaskarżonej decyzji, powinna być wydana wówczas, gdy organ dokona wypłaty dodatkowego uposażeniam ale uczyni to z przekroczeniem terminu wskazanego w § 15 ust. 1 rozporządzenia, a strona wniesie o przyznanie odsetek ustawowych za zwłokę. Nie ma natomiast- w świetle analizowanych przepisów - podstaw prawnych do odrębnego rozstrzygania w przedmiocie roszczenia żołnierza zawodowego o wypłatę dodatkowego wynagrodzenia i odrębnego orzekania w przedmiocie odsetek ustawowych za zwłokę w wypłacie omawianego wynagrodzenia.
W powyższym stanie prawnym, nie ulega wątpliwości, że skoro ustalono, że skarżącemu przysługiwało dodatkowe wynagrodzenie wskazane w art. 73 ust. 1 pkt 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, które nie zostało wypłacone, to prawidłowe rozstrzygniecie decyzji powinno zawierać datę każdej z powierzonych czynności, przyznanie wynagrodzenia za tę czynność wraz z ustawowymi odsetkami od dnia, w którym organ znalazł się w zwłoce z wypłatą tego konkretnego wynagrodzenia. Powyższa konkluzja stanowi jednocześnie wskazówkę, co do dalszego postępowania organu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Z powyższych względów, skoro w zaskarżonej decyzji nie rozstrzygnięto w przedmiocie roszczenia o odsetki ustawowe, to skargę należało uznać za zasadną.
Dlatego orzeczono jak w pkt I sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit, c w związku z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie w pkt II wyroku oparte zostało o przepis art. 200 i art. 205 § 3 tej samej ustawy.