II SA/Sz 132/22

II SA/Sz 132/22 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2022-04-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Arkadiusz Windak /przewodniczący/
Krzysztof Szydłowski /sprawozdawca/
Marzena Iwankiewicz
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 2212/22 - Wyrok NSA z 2024-02-27
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1882
art. 135o, art. 135p
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
Dz.U. 2015 poz 1236
par 9 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości  uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia  zasadniczego.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi A. W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na niższe stanowisko oddala skargę.
Uzasadnienie
Rozkazem personalnym nr [...] z [...] października 2021 r. Komendant Powiatowy Policji w W. mianował [...]. A. W. (dalej: skarżąca) z dniem [...] listopada 2021 r. na niższe stanowisko służbowe - referenta Zespołu d/w z Przestępczością Gospodarczą Wydziału Dochodzeniowo Śledczego Komendy Powiatowej Policji w W. oraz obniżył jej dodatek służbowy o 20% w związku z wymierzeniem policjantce kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.
Pełnomocnik skarżącej złożyła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając mu:
- naruszenie art 15 k.p.a. w zw. z art. 135k ust. 1 ustawy o Policji poprzez wydanie rozkazu personalnego polegającego na zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i mianowaniu policjantki na niższe stanowisko, podczas gdy orzeczenie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nie jest prawomocne,
- naruszenie art. 108 § 1 k p a. poprzez bezpodstawne nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy organ nie wykazał przesłanek do zastosowania art. 108 § 1 k.p.a. i nie uzasadnił w sposób należyty przyjętego stanowiska.
Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Komendant Wojewódzki Policji w S. (powoływany dalej jako: Komendant Wojewódzki lub organ odwoławczy), rozkazem personalnym nr [...] z [...] grudnia 2021 r., utrzymał zaskarżony rozkaz personalny.
Jak podał organ odwoławczy w uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia, Orzeczeniem nr [...] z [...] kwietnia 2021 r. Komendant Powiatowy Policji w W. uznał skarżącą winną zarzucanych jej czynów i wymierzył jej karę dyscyplinarną obniżenia stanowiska. Skarżąca odwołała się od powyższego orzeczenia.
Natomiast Komendant Wojewódzki po rozpatrzeniu odwołania Orzeczeniem nr [...] z [...] lipca 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie w całości.
Mając na względzie art 38 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, iż policjanta przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, organ odwoławczy ustalił, że w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe jest obligatoryjne.
Nadto, przepis art. 135o ust. 4 ustawy o Policji stanowi, iż przełożony, o którym mowa w ust. 3, (tj. właściwy w sprawach osobowych), po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie wykonuje karę: wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, obniżenia stopnia lub wydalenia ze służby przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o: zwolnieniu lub odwołaniu ukaranego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i powołaniu lub mianowaniu na niższe stanowisko służbowe, obniżeniu stopnia lub zwolnieniu ukaranego policjanta ze służby.
Regulacja powyższa oznacza, że orzeczenie wydawane na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy o Policji jest orzeczeniem o charakterze związanym i organ II instancji nie ma podstawy prawnej do rozważania zasadności czy słuszności przeniesienia policjanta na niższe stanowisko w sytuacji objętej tym przepisem. Konieczną i wystarczającą przesłanką wydania orzeczenia na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy jest istnienie prawomocnego rozstrzygnięcia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Organ podejmujący rozstrzygnięcie na podstawie tego przepisu nie ma także podstaw do powtórnego rozpatrywania i rozważania okoliczności, które doprowadziły do wydania orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, ani do rozważania jego zasadności.
Komendant Wojewódzki nadmienił też, iż organ I instancji jednocześnie obniżył policjantce dodatek służbowy, co stanowiło konsekwencję ukarania policjantki wyżej wymienioną karą dyscyplinarną obniżenia stanowiska. Decyzja obniżająca dodatek służbowy również jest decyzją związaną, na co wskazuje redakcja § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 i użyty tam zwrot: dodatek służbowy podlega obniżeniu. Organ zobowiązany jest zatem do takiego działania w każdym "szczególnie uzasadnionym przypadku". Takim właśnie zwrotem posługuje się prawodawca w § 9 ust. 5 rozporządzenia, lecz - co podkreślono - jednocześnie odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów § 8 ust. 5-8 rozporządzenia, co oznacza, że określone w tych przepisach zasady i wskazane przypadki uzasadniające obniżanie dodatku funkcyjnego należy brać pod uwagę przy dokonywaniu wykładni § 9 ust. 5 rozporządzenia i podejmowaniu decyzji w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego.
W tym kontekście jako "szczególnie uzasadniony przypadek" obniżenia dodatku służbowego należy uznać każdy z przypadków wymienionych w § 8 ust. 8 rozporządzenia, tak więc m. in. przypadek stwierdzonego naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną (§ 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia). Skoro prawodawca warunkuje (uzależnia) obniżenie dodatku służbowego w granicach określonej wysokości w przypadkach wymienionych w § 8 ust. 8 pkt 1-3 rozporządzenia, to tym samym należy przyjąć, że każdy z tych przypadków traktuje, jako okoliczność stanowiącą podstawę do obniżenia przedmiotowego dodatku. Innymi słowy, każda określona w ww. przepisie rozporządzenia sytuacja stanowi niejako przypadek kwalifikowany (nazwany) stanowiący podstawę do obniżenia dodatku służbowego, zaś klauzula generalna, jaką prawodawca posłużył się w § 9 ust. 5 zd. 1 rozporządzenia ("w szczególnie uzasadnionych przypadkach") oznacza, że podstawą do wydania decyzji w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego mogą być również inne (niekwalifikowane) przypadki związane z nienależytym wykonywaniem przez policjanta obowiązków służbowych (art. 104 ust. 3 ustawy). Istnieje bowiem ścisły związek pomiędzy dodatkiem służbowym, a sposobem wykonywania obowiązków lub pełnienia służby na stanowisku uprawniającym do jego przyznania
Przepis § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. przewiduje, że dodatek służbowy obniża się w granicach od 20 do 50 % otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. W § 8 ust. 8 pkt 1 tego rozporządzenia ustalono dwie przesłanki, których łączne spełnienie obliguje organ do obniżenia dodatku służbowego. Po pierwsze jest to naruszenie przez funkcjonariusza dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, a po drugie za naruszenie dyscypliny funkcjonariusz musi zostać ukarany karą dyscyplinarną. Użycie zwrotu "obniża się" wskazuje na obligatoryjny charakter, który rodzi po stronie organu obowiązek obniżenia dodatku w granicach przewidzianych prawem. Podejmowana na podstawie tego przepisu decyzja przełożonego właściwego w sprawach osobowych ma zatem charakter "związany".
W odróżnieniu od samej decyzji o obniżeniu dodatku służbowego ustalenie wielkości tego obniżenia należy do uznania administracyjnego przełożonego w sprawach osobowych.
Mając na względzie powyższe i dyspozycję przywołanego rozporządzenia, stwierdzono, iż wysokość przyznanego dodatku służbowego ma charakter uznaniowy i pozostaje w sferze swobodnego uznania przełożonych, w granicach zakreślonych prawem. O wysokości przyznanego dodatku służbowego decyduje przełożony, który może podwyższyć lub obniżyć dodatek w granicach określonych w cytowanym rozporządzeniu, kierując się oceną wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych.
Jak wskazał Komendant Wojewódzki, mając na uwadze ciężar przewinienia i wymierzoną karę dyscyplinarną, a także dotychczasową służbę policjanta organ podjął decyzję o zastosowaniu obniżenia w granicach 20 % otrzymywanej stawki. Wpływ na przyjęte obniżenie dodatku miał dotychczasowy przebieg służby policjantki, jak również postawa, którą mogła się przyczynić do obniżenia dyscypliny służbowej, co wpływa na negatywy wizerunek Policji. Szczególna rola Policji i jej zhierarchizowana struktura wymagają, dla skutecznego i prawidłowego działania, także przestrzegania innych - poza normami prawa karnego - przepisów i zasad.
Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zrachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji
Natomiast odnosząc się do zarzutów pełnomocnika skarżącej organ odwoławczy wskazał, iż w służbach mundurowych dyscyplina służbowa jest istotnym czynnikiem decydującym o funkcjonowaniu całej organizacji oraz realizacji nałożonych na nią zadań ustawowych. Dlatego funkcjonariuszom tych służb stawiane są szczególne wymagania w tym zakresie. Objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia wyjątkowa rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji publiczne zaufanie.
Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zrachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerowanie w sferę praw i wolności obywatelskich.
Odpowiedzialność dyscyplinarna w Policji uregulowana jest w rozdziale 10 ustawy o Policji i tylko te przepisy należy stosować w postępowaniach dyscyplinarnych. Nie ma tu żadnych odniesień do postępowań administracyjnych. Jedyne odniesienie do przepisów innych ustaw zawiera art. 135p, który stanowi, iż w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące porządku czynności procesowych, z wyjątkiem art. 117 i art. 117a, wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych oraz konfrontacji, okazania, oględzin i eksperymentu procesowego. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się przepisu art. 184 Kodeksu postępowania karnego. Dlatego też zarzut pełnomocnika policjantki jest chybiony ze względu na to, iż orzeczenie dyscyplinarne nie jest decyzją administracyjną.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 108 k.p.a. organ odwoławczy podzielił stanowisko Komendanta Powiatowego Policji w W. w kwestii zasadności zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy i dlatego przesłanki nadania rygoru poddawane są ścisłej wykładni. Zdaniem organu, jedną z takich przesłanek jest niezbędność niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Nie ulega wątpliwości, że wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe winno być podyktowane koniecznością wykonania skutków prawomocnie orzeczonej kary dyscyplinarnej w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu dyscypliny służbowej w formacji, której funkcjonariusze - realizując ważne funkcje społeczne - zobligowani są do pilnego przestrzegania prawa. W tym stanie rzeczy, w ocenie organu odwoławczego, podjęte przez Komendanta Powiatowego Policji w W. rozstrzygnięcie jest uzasadnione i znajduje oparcie w przepisach obowiązującego prawa.
Pismem z [...] stycznia 2022 r. pełnomocnik skarżącej wniosła skargę na powyższy rozkaz personalny zarzucając mu naruszenie:
1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] października 2021 r., nie został wydany z rażącym naruszeniem prawa;
2) art. 15 k.p.a. w zw. z 135k ust. 1 ustawy o Policji poprzez wydanie rozkazu personalnego polegającego na zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i mianowaniu skarżącej na niższe stanowisko, podczas gdy orzeczenie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lipca 2021 r. oraz poprzedzające je orzeczenie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nie jest prawomocne;
3) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez wydanie rozkazu personalnego przez organ podczas gdy Komendant Wojewódzki Policji w S. powinien zawiesić postępowanie w sprawie z uwagi na toczące się postępowanie w sprawie orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie;
4) art. 108 § 1 K.p.a. poprzez bezpodstawne nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy organ nie wykazał przesłanek do zastosowania art. 108 § 1 k.p.a. i nie uzasadnił w sposób należyty przyjętego stanowiska.
Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącej zawnioskował o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz o zasądzenie od Komendanta Wojewódzkiego na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wskazał, iż wprawdzie w dniu [...] kwietnia 2021 r. Komendant Powiatowy Policji w W. wydał orzeczenie nr [...], w którym uznał skarżącą winną zarzucanych jej czynów i wymierzył karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, jednak wydanie powyższego orzeczenia odbyło się przy rażącym naruszeniu przepisów proceduralnych - wobec tego w dniu [...] maja 2021 r. odwołująca się złożyła odwołanie od ww. orzeczenia. Mimo to, w dniu [...] lipca 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. swoim orzeczeniem nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie, w związku z tym została wniesiona skarga do sądu administracyjnego. WSA w Szczecinie w dniu 2 grudnia 2021 r. w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II SA/Sz 1030/21 oddalił skargę. Powyższe zdaniem pełnomocnika skarżącej oznacza, że orzeczenie nr [...] nie było prawomocne. Skoro skarga na orzeczenie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] lipca 2021 r. została wniesiona w terminie, a w sprawie prowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie został wydany nieprawomocny wyrok, dopiero prawomocne orzeczenie mogłoby skutkować wydaniem w danej sprawie rozkazu personalnego.
Pełnomocnik skarżącej zakwestionował też nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności wywodząc, iż wdrożenie w życie decyzji nieostatecznej może następować jedynie gdy ma miejsce zagrożenie w sposób konkretny i realny zdrowiu lub życiu ludzkiemu, mogą powstać ciężkie straty w gospodarstwie narodowym lub dojdzie do zagrożenia innym dobrom, które składają się inny interes społeczny, o jakim mowa w art. 108 § 1 k.p.a. Ponadto, obawy te muszą zaistnieć w sposób realny, a nie hipotetyczny, natomiast z uzasadnienia nie wynika w jaki sposób zachowanie skarżącej ma wpływać na wiarygodność Policji oraz spadek zaufania społeczeństwa do tej formacji.
Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej po terminie względnie o jej oddalenie podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.), w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium legalności działalności organu administracji publicznej, nie potwierdziła zasadności wniesionej skargi.
Przedmiotem skargi w badanej sprawie jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji, którym mianowano skarżącą na niższe stanowisko służbowe i obniżono dodatek służbowy o 20% w związku z wymierzeniem policjantce kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.
W pierwszej kolejności wobec wniosku o odrzucenie skargi zawartego w odpowiedzi na skargę rozważenia wymaga zarzut wniesienia skargi z uchybieniem ustawowego terminu. Jak wywiódł Komendant Wojewódzki, doręczenie decyzji organu odwoławczego pełnomocnikowi Skarżącej nastąpiło w dniu 9 grudnia 2021 r. natomiast skarga została nadana w placówce operatora pocztowego w dniu 10 stycznia 2022 r., a zatem po upływie 32 dni.
Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a, Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie a skarga wniesiona po terminie podlega odrzuceniu (art. art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Niemniej jednak w badanej sprawie należy zważyć też na treść art. 83 § 1 i § 2 P.p.s.a. zgodnie którym, w postępowaniu sądowoadministracyjnym terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem, iż jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
Wobec powyższego, skoro doręczenie rozkazu personalnego następowało w dniu 9 grudnia 2021 r. a ostatni dzień terminu na wniesieni skargi upływał w dniu 8 stycznia 2022 r. tj. w sobotę, to stosownie do art. 83 § 2 P.p.s.a. za ostatni dzień terminu należy uznawać poniedziałek tj. 10 stycznia 2022 r. W tej właśnie dacie została nadana w placówce pocztowej skarga. Zatem, wbrew twierdzeniu Komendanta Wojewódzkiego, termin na skorzystanie z powyższego środka zaskarżenia został zachowany a co za tym idzie skarga podlegała merytorycznemu rozpatrzeniu.
Przechodząc do oceny zapadłego rozstrzygnięcia należy dostrzec, iż materialnoprawną podstawą decyzji stanowił art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1882 z późn. zm.). stanowiący, iż policjanta przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.
Jak trafnie przyjęły organy administracji z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe jest obligatoryjne. Przeniesienie takie, stosownie do art. 135o ust. 4 ustawy o Policji, następuje w formie rozkazu personalnego przełożonego, po uprawomocnieniu się orzeczenia wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.
W badanej sprawie nie jest sporne, iż na skarżąca na mocy Orzeczenia nr [...] z [...] kwietnia 2021 r. Komendanta Powiatowego Policji w W. została uznana winną zarzucanych jej czynów i wymierzono jej karę dyscyplinarną obniżenia stanowiska. Skarżąca odwołała się od powyższego orzeczenia, wskutek czego Komendant Wojewódzki Policji Orzeczeniem nr [...] z [...] lipca 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie w całości. Następnie powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone o WSA w Szczecinie, który nieprawomocnym na dzień rozstrzygania wyrokiem z dnia 2 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 1030/21 oddalił skargę.
Z powyższego stanu pełnomocnik skarżącej, powołując się na ogólne zasady prawa administracyjnego wynikające z k.p.a. wywodzi, iż nie ziścił się jeden z warunków koniecznych dla wydania skarżonego rozkazu personalnego, albowiem orzeczenie w przedmiocie obniżenia stanowiska na dzień nakładania kary nie było ostateczne.
Powyższe stawisko jest oczywiście wadliwe, jeśli zważyć na treść art. 135o ust. 1 ustawy o Policji. Powyższy przepis stanowi, iż orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne z upływem terminu do wniesienia odwołania, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono – względnie w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy.
Z powyższego przepisu wynika zatem jednoznacznie, iż w realiach badanej sprawy Orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Nr [...] z dnia [...] lipca 2021 r. stało się prawomocne z datą jego wydania, a jego dalsze zaskarżenie do sądu administracyjnego nie daje podstaw do przyjmowania jakoby utraciło ono prawomocność. Taki skutek nie wynika bowiem z żadnego obowiązującego przepisu.
W tym zakresie jako chybione jawi się powoływanie przez pełnomocnika skarżącej na wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 marca 2006 r. w sprawie sygn. akt II SA/Sz 618/05, który zapadł w całkowicie odmiennym stanie faktycznym, tj. w sytuacji, gdy organy obu instancji orzekające w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby w Policji były w dacie orzekania przekonane co do prawomocności orzeczenia dyscyplinarnego, albowiem nie wiedziały policjant wniósł w terminie odwołanie od decyzji. Stąd rozważań sądu w przedmiotowej sprawie co do prawomocności orzeczeń nie sposób w żaden racjonalny sposób przenosić na realia niniejszej sprawy.
Sąd wskazuje, że postępowanie dyscyplinarne, uregulowane w przepisach art. 132 i nast. ustawy o Policji jest uregulowane kompleksowo w powyższym akcie prawnym przy czym stosownie do art. 135p, mają w jego toku odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące porządku czynności procesowych, z wyjątkiem art. 117 i art. 117a, wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych oraz konfrontacji, okazania, oględzin i eksperymentu procesowego. Stąd rozważanie ostateczności czy prawomocności orzeczeń zapadających w jego toku w zakresie wyraźnie uregulowanych ustawą o Policji nie może następować na zasadach określonych w k.p.a.
Trafnie też uznał organ odwoławczy, iż w następstwie wydania rozkazu personalnego mianowania skarżącej na niższe stanowisko był organ I instancji był uprawniony do obniżenia policjantce dodatku służbowego. Powyższe wynika z § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przy czym organ prawidłowo ocenił, iż w realiach badanej sprawy prawomocne nałożenie kary dyscyplinarnej należało zakwalifikować jako przypadek objęty powyższa normą.
Zgodnie z § 8 ust. 8 pkt 1 w/w rozporządzenia dodatek służbowy obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Obniżenie dodatku służbowego o 20% nastąpiło zatem w dolnej granicy dopuszczalnej prawem, przy czym Sąd nie znajduje podstaw do kwestionowania stanowiska organu administracji co do adekwatności takiego obniżenia w okolicznościach badanej sprawy.
Jeśli chodzi natomiast o zarzuty skargi dotyczące nadania rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, to rozstrzygając w sprawie nalazło dostrzegać, iż taki rygor nie wynika z rozkazu objętego skargą tj. rozkazu organu II instancji. Jak wskazano powyżej ów rozkaz z datą jego wydania jest prawomocny co oznacza ze podlega wykonaniu bez koniczności nadawania mu rygoru natychmiastowej wykonalności. Przy czym sąd nie znalazł podstaw do kwestowania stanowiska organu odwoławczego, iż w realiach badanej sprawy nadanie owego rygoru było uzasadnione, przy czym zwrócono uwagę, iż kara dyscyplinarna była efektem stwierdzonego Orzeczeniem naruszania przez skarżącą zasad wynikających z wprowadzonych w jednostkach Policji na czas pandemii rygorów sanitarnych. Tego rodzaju naruszanie zasad może, a nawet powinno być rozpatrywane w kategoriach zagrożenia zdrowia innych osób. Nie można też nie dostrzegać, iż jak wynika także z aktualnego stanowiska zawartego w skardze, skarżąca w dalszym ciągu neguje obowiązki wynikające z rozkazu przełożonego w zakresie reżimu sanitarnego co sprawia, iż pracodawca winien był mieć możliwość takiego organizowania pracy policjantki, aby ewentualne dalsze naruszenia, które wobec jej twierdzeń jawią się jako wysoce prawdopodobne, wiązały się z jak najmniejszym ryzykiem innych osób oraz nie prowadziły do zakłóceń w pracy jednostki.
Podsumowując Sąd uznał, że organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia prawa w sposób wskazany przez skarżącą. Ponadto kontrolując z urzędu w pełnym zakresie legalność zaskarżonego aktu, nie stwierdził jakichkolwiek uchybień, które przemawiałyby za uwzględnieniem skargi.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).