II SA/SZ 1315/04

II SA/Sz 1315/04 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2005-11-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Wojciechowska
Kazimierz Maczewski /sprawozdawca/
Mirosława Włodarczak-Siuda /przewodniczący/
Symbol z opisem
6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne
Działalność gospodarcza
Sygn. powiązane
II GSK 52/06 - Wyrok NSA z 2006-06-27
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1999 nr 101 poz 1178
Ustawa z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda Sędziowie: Asesor WSA Kazimierz Maczewski /spr./ Asesor WSA Joanna Wojciechowska Protokolant Agata Banc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2005 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zmiany we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej o d d a l a skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Wydziału Działalności Gospodarczej i Przedsiębiorczości Urzędu Miejskiego w S. odmówił dokonania zmiany we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej numer [...] zgłoszonej przez J. P. Z uzasadnienia decyzji wynika, że wnioskiem z dnia [...] r. J. Po. zgłosił zmiany we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej w zakresie miejsca wykonywania działalności i przedmiotu wykonywanej działalności, wnosząc m. in. o dokonanie następujących wpisów, dotyczących przedmiotu działalności: "74.12.Z — działalność rachunkowo-księgowa, 74.12.Z — doradztwo podatkowe, 80.42.B — działalność naukowo-dydaktyczna i szkoleniowa w zakresie doradztwa podatkowego i rachunkowości, 22.1 — działalność wydawnicza w zakresie doradztwa podatkowego w rachunkowości, 72. — usługi informatyczne w zakresie doradztwa podatkowego i rachunkowości, 74.12 — doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania, 67.13.Z — doradztwo ekonomiczne i finansowe".
Organ I instancji stwierdził dalej w uzasadnieniu decyzji, że według PKD (Polskiej Klasyfikacji Działalności), każdy wskazany symbol jest opisany zgodnie z Dziennikiem Ustaw (załącznik do Dz. U. Nr 33, poz. 289 z dnia 2 marca 2004 r.), natomiast wnioskodawca we wniosku podał symbole PKD, lecz dopisał do nich inne niż w PKD opisy rodzajów działalności gospodarczej. W dniu [...] r. J. P. zapoznał się ze zmianą we wpisie - w którym symbolom PKD przyporządkowano brzmienie zgodne z cytowanym Dziennikiem Ustaw - lecz nie zgodził się z treścią tego zapisu, żądając pozostawienia symboli PKD i przyporządkowania im innej, podanej przez siebie, treści. Wobec takiego stanowiska wnioskodawcy organ I instancji wydał powołaną na wstępie decyzję.
W odwołaniu od tej decyzji J. P. wniósł o jej uchylenie z powodu naruszenia prawa poprzez błędną interpretację struktury Polskiej Klasyfikacji Działalności, w której organ nie uwzględnił rodzajów działalności jako elementów podklasy tworzących określone grupowanie. Odwołujący się wskazał również, że podane w zgłoszeniu rodzaje działalności – zgodne z ustawą z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym – zostały przez niego prawidłowo zakwalifikowane do działów, grup, klas i podklas.
Po rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 7b ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) w związku z art. 66 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 66 pkt 2 powołanej ustawy - przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej, z dniem wejścia w życie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej traci moc ustawa - Prawo działalności gospodarczej, z wyjątkiem art. 7 - 7i, które tracą moc z dniem 31 grudnia 2006 r. W myśl zatem tego przepisu, w zakresie podejmowania działalności gospodarczej i jej ewidencjonowania stosuje się nadal przepisy ustawy - Prawo działalności gospodarczej.
Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że w myśl art. 7b Prawa działalności gospodarczej, wójt, burmistrz albo prezydent miasta (organ ewidencyjny), dokonuje wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Zgłoszenie o dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej powinno zawierać m. in. określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności (PKD). Polska Klasyfikacja Działalności została określona w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. Nr 33, poz. 289). Decyzję o odmowie wpisu, zgodnie z art. 7c Prawa działalności gospodarczej, organ ewidencyjny wydaje w trzech przypadkach:
1) jeżeli zgłoszenie dotyczy działalności gospodarczej nieobjętej przepisami ustawy,
2) jeżeli zgłoszenie zawiera braki formalne, które mimo wezwania nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie,
3) jeżeli prawomocnie orzeczono zakaz wykonywania określonej w zgłoszeniu działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę.
Zgodnie z załącznikiem do wskazanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów, PKD jest klasyfikacją pięciopoziomową (pkt 1 załącznika), gdzie piąty, najniższy poziom stanowi podklasa. Schemat klasyfikacji (część II załącznika) jasno określa zasady jej prowadzenia - klasyfikacja została podzielona odpowiednio na: dział, grupę, klasę, podklasę i odpowiednią nazwę grupowania. Część III załącznika zawiera natomiast wyjaśnienia, uszczegóławiając na najniższym poziomie (podklasy) zakres obejmowania poszczególnych podklas.
Zdaniem organu odwoławczego, nazwa każdej z podklas nie może zostać zmieniona, jak to zaproponował wnioskodawca w złożonym do organu I instancji wniosku, chociażby wynikało to z części III załącznika do rozporządzenia, w którym wskazane zostały zakresy poszczególnych podklas. Sposób prowadzenia klasyfikacji działalności gospodarczej powinien bowiem odpowiadać schematowi klasyfikacji zamieszczonemu w części III załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD). Wniosek w którym wnioskodawca błędnie określił przedmiot działalności gospodarczej, niezgodnie z PKD, zawierał więc uchybienie formalne i po bezskutecznym wezwaniu strony do jego naprawienia, stanowi to obligatoryjną przesłankę wydania decyzji o odmowie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (zgodnie z art. 7c Prawa działalności gospodarczej).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie J. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:
- art. 7b ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo działalności gospodarczej,
- punktu 51 części I rozdziału 4 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów
z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności,
- art. 31 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym -
poprzez błędną interpretację struktury PKD oraz uznanie prymatu rozporządzenia nad ustawą, a przez to odmowę dokonania zmiany we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej.
Uzasadniając skargę J. P. podniósł, że nie można zgodzić się z interpretacją organów obu instancji, iż jego wniosek o dokonanie zmian w ewidencji zawierał wadę formalną, polegającą na niezgodności deklarowanego przedmiotu wykonywanej działalności z symbolem PKD. Zdaniem skarżącego, deklarowany przedmiot wykonywanej działalności jest w pełni zgodny z dozwolonym ustawą o doradztwie podatkowym (skarżący jest bowiem doradcą podatkowym) rodzajem działalności gospodarczej, którą doradca podatkowy może wykonywać. Artykuł 31 tej ustawy ustanawia generalny zakaz prowadzenia działalności gospodarczej przez doradców podatkowych, z wyjątkami określonymi w tym artykule. Naruszenie tego zakazu jest sankcjonowane nawet skreśleniem z listy doradców podatkowych. Z tego powodu, w deklarowanym przedmiocie wykonywanej działalności gospodarczej mogą występować jedynie te rodzaje działalności, które na zasadzie wyjątku są doradcom podatkowym dozwolone. Tak też skarżący sformułował je we wniosku z dnia [...] r. Stanowią one, zawężone do wyłącznie dozwolonych, rodzaje działalności mieszczące się w grupowaniach należących do poszczególnych podklas.
Skarżący wyjaśnił dalej, że Polska Klasyfikacja Działalności definiuje działalności gospodarcze umiejscowione w jednym lub wielu grupowaniach PKD (na co wskazuje np. zapis punktu 51 w części I rozdział 4 załącznika do powołanego we wstępie skargi rozporządzenia Rady Ministrów). Skarżący uważa w związku z tym, że twierdzenie organu odwoławczego, iż PKD opiera się na podklasach, a nie na poszczególnych rodzajach działalności gospodarczej, nie znajduje oparcia w obowiązującym prawie. Ponadto, stanowiłoby to niedopuszczalne dawanie prymatu określeniom zawartym w rozporządzeniu, a nie w ustawie. Skoro ustawa o doradztwie podatkowym wyraźnie definiuje dozwolone rodzaje działalności, to akt prawny w randze rozporządzenia nie może tego zmienić, nawet gdyby struktura jego pojęć kończyła się na podklasie. Nie może również być tak w demokratycznym państwie prawnym, że organy różnych jednostek samorządu lokalnego różnie interpretują na szczeblu gmin tę samą normę prawną obowiązującą wszystkich przedsiębiorców.
Skarżący wskazał też, że skoro Krajowy Rejestr Sądowy rejestruje poszczególne rodzaje działalności, a nie tylko podklasy, to niedopuszczalne jest zawężanie przez organy rejestrowe poszczególnych gmin tych rodzajów działalności, wyłącznie do podklas wynikających z PKD. Na potwierdzenie tego faktu, skarżący wniósł o przeprowadzenie przez Sąd dowodu uzupełniającego, z załączonego do skargi, postanowienia Sądu Rejonowego w S. XVII Wydziału Gospodarczego KRS z dnia [...] r. o dokonaniu wpisu do KRS m.in. przedmiotów działalności innych niż określone w podklasach PKD.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. u z n a ł, co następuje:
W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy te sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, iż decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego, Sąd eliminuje z obrotu prawnego taką wadliwą decyzję – w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia – poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności.
Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego doprowadziła do stwierdzenia, że decyzja ta jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, a skarga nie jest zasadna. Sąd nie znalazł bowiem podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy – co pozwoliłoby, w myśl przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., na uchylenie tej decyzji.
Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 7b ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), w myśl którego "zgłoszenie o dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej powinno zawierać określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności (PKD)". Stwierdzić przy tym należy, że przepisy art. 7 – 7i wymienionej ustawy zostały utrzymane w mocy do dnia 31 grudnia 2006 r., na podstawie art. 66 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808). Zgodnie z art. 7d ust. 1 ustawy Prawo działalności gospodarczej, "przedsiębiorca jest obowiązany zgłaszać organowi ewidencyjnemu zmiany stanu faktycznego i prawnego odnoszące się do przedsiębiorcy i wykonywanej przez niego działalności gospodarczej, w zakresie danych zawartych w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 7b ust. 2, powstałe po dniu dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, w terminie 14 dni od dnia powstania tych zmian, a także informację o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej. Do zgłoszenia zmian stosuje się odpowiednio przepisy art. 7b ust. 1-3 oraz art. 7c".
W związku z brzmieniem tych przepisów, skarżący zgłaszając organowi ewidencyjnemu zmiany stanu faktycznego odnoszące się do wykonywanej przez niego działalności gospodarczej, miał obowiązek określić przedmiot tej działalności zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności – stanowiącą załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. Nr 33, poz. 289).
Organ ewidencyjny w zaświadczeniu z dnia [...] r. o zmianie we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej - wydanym po rozpatrzeniu zgłoszenia skarżącego z dnia [...] r. - wpisał proponowane przez skarżącego zmiany zgodnie z symbolami PKD wskazanymi w zgłoszeniu, prawidłowo określając słownie rodzaje działalności gospodarczej według nazewnictwa stosowanego w PKD. Zauważyć przy tym należy, że już formularz zgłoszenia nakazuje dokonać opisu przedmiotu wykonywanej działalności "zgodnie z PKD".
Po okazaniu skarżącemu w dniu [...] r. ww. zaświadczenia, skarżący oświadczył, że nie zgadza się z treścią zapisu i żąda zapisu zgodnego z treścią zgłoszenia. W takiej sytuacji organ ewidencyjny na podstawie art. 7b ust. 2 pkt 3 oraz art. 7c pkt 2 Prawa działalności gospodarczej wydał w dniu 20.07.2004 r. decyzję o odmowie dokonania zmian we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, zgłoszonych przez skarżącego. W myśl wskazanego przepisu art. 7c pkt 2 "organ ewidencyjny wydaje decyzję o odmowie wpisu, jeżeli zgłoszenie zawiera braki formalne, które mimo wezwania nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie".
Uznać zatem należy, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie dokonania zmian we wpisie do przedmiotowej ewidencji zgodna jest także z tym przepisem, bowiem złożone przez skarżącego zgłoszenie zawierało dane niezgodne z PKD i skarżący nie wyraził zgody na dokonaną przez ogan ewidencyjny ich korektę, jak również sam nie dokonał usunięcia tych braków, poprzez zmianę opisu przedmiotu działalności gospodarczej. Wprawdzie wbrew wymienionemu art. 7c pkt 2 omawianej ustawy organ nie wyznaczył skarżącemu terminu na usunięcie tych braków, uznać jednak należy, iż uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, tym bardziej, że w dniu [...] r. okazano skarżącemu zaświadczenie o dokonaniu zmian we wpisie z dnia [...] r., a zatem miał on możliwość skorygowania zgłoszenia jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Niezależnie od tego, skarżący w odwołaniu i skardze podkreśla, że jego stanowisko jest zgodne z prawem, a więc nie zamierzał on dokonać korekty zgłoszenia.
Odnosząc się do zarzutu niezgodności rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) z przepisem art. 31 ustawy o doradztwie podatkowym, stwierdzić należy, że zarzut ten nie jest zasadny. Przepisy tego artykułu określają bowiem, że doradca podatkowy wykonujący ten zawód nie może prowadzić działalności gospodarczej (ust. 1), wprowadzając w ust. 2 – 4 dopuszczalne dla doradców podatkowych (jako wyjątek od zasady) rodzaje działalności gospodarczej. Przepisy te wyznaczają zatem nieprzekraczalne dla tej grupy zawodowej granice aktywności gospodarczej, których naruszenie spowodować może poniesienie określonych konsekwencji przewidzianych prawem.
Przepisy o klasyfikacji działalności (PKD), wydane na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 ze zm.) regulują natomiast inne kwestie – związane z grupowaniem statystycznym rodzajów działalności gospodarczej. Przepis ustawy o działalności gospodarczej nakazujący dokonywania wpisów do ewidencji działalności gospodarczej zgodnie z PKD ma więc m. in. na celu uporządkowanie i zapewnienie jednolitości nazewnictwa rodzajów działalności gospodarczej na terenie kraju, a także zharmonizowanie tej klasyfikacji z klasyfikacją stosowaną za granicą – w czym pomagać ma zawarta w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów wersja językowa angielska PKD. Jednolite nazewnictwo ułatwia więc orientację, w tym także podmiotom zagranicznym, w zakresie prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, a zarazem ma znaczenie w operacjach statystycznych i informatycznych dotyczących działalności gospodarczej.
Z powyższego wynika, że zapisy w ewidencji działalności gospodarczej nie muszą ściśle odpowiadać zapisom w innych ustawach określających zasady wykonywania poszczególnych zawodów, co jednak nie oznacza, że zapisy te (lub zapisy PKD) są sprzeczne z tymi ustawami. Zapisy w PKD (a w konsekwencji - w ewidencji działalności gospodarczej) sprowadzają rodzaje działalności gospodarczej do pewnych grup (w tym klas i podklas), w ramach których występować mogą różne (chociaż pod pewnymi względami podobne) rodzaje działalności (np. "działalność prawnicza" obejmująca zarówno adwokatów jak i notariuszy). Problem ten występuje szczególnie wyraźnie, gdy na danym poziomie klasyfikacyjnym PKD używa określenia "pozostałe", czyli nie wymienione wyżej, chociaż mogące być zróżnicowane, rodzaje działalności. W związku z tym, w określeniach wpisywanych do ewidencji nie muszą (a w istocie nie mogą) znajdować się dodatkowe, nie przewidziane w PKD, dookreślenia rodzaju działalności, jak np. proponowane rzez skarżącego uściślenia: "- w zakresie doradztwa podatkowego i rachunkowości". Brak takiego zapisu w ewidencji nie oznacza, że jest to zapis niezgodny z ustawą o doradcach podatkowych, jak również nie oznacza, iż doradca może wykonywać np. działalność informatyczną lub wydawniczą w nieograniczonym zakresie, a więc także poza zakresem przewidzianym w ustawie tj. w zakresie doradztwa i rachunkowości. Również w sytuacji odwrotnej, tj. gdyby na wniosek doradcy podatkowego w ewidencji działalności gospodarczej wpisano takie rodzaje działalności, których wykonywania zabrania ustawa o doradcach podatkowych – nie oznaczałoby to, iż doradca podatkowy może wykonywać te rodzaje działalności. Potwierdza to dodatkowo tezę, iż przepisy PKD (wprowadzone rozporządzeniem Rady Ministrów) i przepisy ustaw określających zasady wykonywania poszczególnych zawodów regulują odrębne kwestie i nie zachodzi między nimi stosunek nadrzędności ustawy nad rozporządzeniem.
Nie jest też zasadny zarzut skargi o naruszeniu punktu 51 części I rozdziału 4 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie PKD. Przepis ten brzmi bowiem: "PKD definiuje działalności gospodarcze. Jednostka może wykonywać jedną lub wiele działalności gospodarczych umiejscowionych w jednym lub wielu grupowaniach PKD. Jednostki klasyfikowane są wg ich działalności podstawowej. Działalnością podstawową jest działalność posiadająca swój największy udział w wartości dodanej w cenach bazowych danej jednostki". Zaskarżona decyzja – wbrew wywodom skargi – nie narusza tego zapisu, natomiast wnioski wyciągnięte przez skarżącego z tego zapisu nie są trafne. Przepis ten właśnie wprost stanowi, że PKD "definiuje działalności gospodarcze" (zd. 1), natomiast w zd. 2 stwierdzono jedynie, że "jednostka może wykonywać jedną lub wiele działalności gospodarczych umiejscowionych w jednym lub wielu grupowaniach PKD". Tak więc z jednej strony PKD zawiera (wiążące dla zgłaszającego i organu ewidencyjnego) "definicje działalności gospodarczej", z drugiej zaś, grupuje te działalności w określonych kategoriach, nadając im przy tym odpowiednie oznaczenie liczbowe i literowe (symbole) oraz nazewnictwo. Nie można przy tym podzielić poglądu skarżącego, iż wiążące miałyby być jedynie oznaczenia liczbowe (symbole) klasyfikacji, natomiast w zakresie nazewnictwa klasyfikacja nie jest wiążąca i każdy podmiot gospodarczy mógłby w sposób dowolny (nawet zgodny z zapisami ustaw korporacyjnych) określać zgłaszane do ewidencji rodzaje wykonywanej działalności gospodarczej.
Zdaniem Sądu, nie miał również żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy dołączony do skargi dowód, tj. postanowienie Sądu Rejonowego w S. XVII Wydziału Gospodarczego KRS z dnia [...] r. o dokonaniu wpisu do KRS m.in. przedmiotów działalności innych niż określone w podklasach PKD, bowiem orzeczenie to nie wiąże innych organów ewidencyjnych, gdyż dotyczy ewidencji (rejestracji) prowadzonej przez inny organ rejestrowy, na podstawie innych przepisów i dotyczy innego niż skarżący podmiotu gospodarczego.
Mając wszystko powyższe na względzie, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, orzeczono jak w sentencji (art. 151 p.p.s.a.).