II SA/Sz 1260/05

II SA/Sz 1260/05 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2006-03-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Kazimierz Maczewski
Marzena Iwankiewicz /sprawozdawca/
Mirosława Włodarczak-Siuda /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Asesor WSA Kazimierz Maczewski, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II Sz na rozprawie w dniu 8 marca 2006r. sprawy ze skargi M. Z. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby oddala skargę
Uzasadnienie
Orzeczeniem z dnia [...]r. Nr [...] Komendant Miejski Policji w [...] na podstawie art. 133 ust. 1, art.135 ust. 1 pkt 2, art. 135 ust. 4, art 135j ust. I pkt 3 oraz art. 134 pkt 3, ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. .U. z 2002r. Nr 7, poz. 58, z późno zm.) rozpatrzył sprawę kom. M.Z., któremu postawiono zarzuty, że:
do dnia [...] r. w [...], będąc zobowiązany jako Kierownik Referatu Ochronnego Sekcji Prewencji KMP w [...] do terminowego, dokładnego, starannego realizowania zadań stałych, określonych w indywidualnym zakresie czynności i poleceń przełożonego, nie wykonał polecenia przełożonego w sprawie L.dz. [...], polegającego na terminowym przesłaniu do Inspektoratu Komendanta Miejskiego Policji w [...] materiałów, o które zwróciła się Prokuratura Rejonowa [...] w związku z prowadzonym śledztwem sygn. [...] oraz nie sporządził notatki służbowej o przyczynach zaistniałego opóźnienia, czym naruszył art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 13 ust. 1 Zarządzenia Nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji,
w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. w [...], będąc zobowiązany jako Kierownik Referatu Ochronnego Sekcji Prewencji KMP w [...] do terminowego, dokładnego i starannego realizowania zadań stałych, określonych w indywidualnym zakresie czynności i poleceń przełożonego, nie wykonał niezbędnego planu konwoju wartości pieniężnych na dzień [...]r. zgodnie z zapotrzebowaniem złożonym przez Wydział Finansów KWP w [...] z dnia [...] r., a następnie nakazał wykonanie konwoju podległym funkcjonariuszom bez wymaganego planu konwoju, czym naruszył art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 13 ust. 1 Zarządzenia Nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji,
do dnia [...] r. w [...], będąc zobowiązany jako Kierownik Referatu Ochronnego Sekcji Prewencji KMP w [...] do terminowego, dokładnego i starannego realizowania zadań stałych, określonych w indywidualnym zakresie czynności i poleceń przełożonego, wykonywał je w sposób nieprawidłowy, gdyż dopuścił do pełnienia służby w Pomieszczeniach dla Osób Zatrzymanych KMP w [...] funkcjonariusza - sierż. szt. J.S. - nie przeegzaminowanego ze znajomości Rozkazu nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wyposażenia i zabezpieczenia technicznego pomieszczeń przeznaczonych dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia oraz w sprawie pełnienia służby przez policjantów w tych pomieszczeniach /§2/, czym naruszył art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 13 ust. 1 Zarządzenia Nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji,
do dnia [...] r. w [...], będąc odpowiedzialnym za przechowywanie broni służbowej funkcjonariuszy Referatu Ochronnego Sekcji Prewencji KMP w [...], w sposób niezgodny z § 16 pkt 2 i 3 Zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (ze zmianami) oraz Instrukcją Nr 1 Dyrektora Biura Logistyki Policji KGP z dnia 29 października 2003 r. w sprawie prowadzenia ewidencji w zakresie uzbrojenia i sprzętu techniczno - bojowego w jednostkach Policji wykonywał swoje obowiązki, gdyż nie aktualizował wykazu policjantów zobowiązanych do przechowywania broni w jednostce Policji oraz przechowywał broń nieujętą na wykazie, czym naruszył art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 13 ust. 1 Zarządzenia Nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, od dnia 28 września 2004 r. do dnia 13 października 2004 r., będąc zobowiązany jako Kierownik Referatu Ochronnego Sekcji Prewencji KMP w [...] do terminowego, dokładnego i starannego realizowania zadań stałych, określonych w indywidualnym zakresie czynności i poleceń przełożonego, nie wykonał polecenia przełożonego polegającego na zarejestrowaniu, przesznurowaniu i ponumerowaniu książki dyspozytora na posterunku przy ul. [...] w [...], czym naruszył art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 13 ust. 1 Zarządzenia Nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji.
W wyniku rozpatrzenia sprawy Komendant Miejski Policji w [...] umorzył
postępowanie dyscyplinarne w części dotyczącej pierwszego zarzutu oraz uznał winnym kom. M.Z. popełnienia pozostałych czynów i wymierzył karę dyscyplinarnego ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.
W dniu [...]r. kom. M.Z. złożył odwołanie od powyższego orzeczenia do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W uzasadnieniu obwiniony wskazał, że po zapoznaniu się z aktami postępowania dyscyplinarnego złożył rzecznikowi dyscyplinarnemu wnioski dowodowe, które nie zostały uwzględnione oraz ustosunkował się do czynów, które uznano za udowodnione.
Komendant Wojewódzki Policji w [...], po rozpatrzeniu odwołania kom. M. Z. orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] roku na podstawie art. 133 ust 8 pkt I i art. 135n ust 4 pkt 1 ustawy o Policji (tj. Dz .D. z 2002 r. Nr 7, poz. 58, z późno zm.) utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...]r.
W dniu [...]r. wpłynęła, za pośrednictwem organu odwoławczego skarga kom. M.Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] utrzymujące w mocy orzeczenie Nr [...] z dnia [...] r. wydane przez Komendanta Miejskiego Policji w [...]. W uzasadnieniu skargi podniósł, że zgodnie z art.135 ust. 4 ustawy o Policji nie można wymierzyć kary dyscyplinarnej po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i zarzucił organom obu instancji wydanie orzeczeń po upływie ustawowego terminu do przedstawienia w/w zarzutów.
Kolejny raz skarżący podniósł, iż postępowanie było prowadzone przez organy w sposób nierzetelny tj. nie wyjaśniono w sposób wszechstronny zarzutu dotyczącego książki dyspozytora znajdującej się na posterunku w [...] przy ul. [...] . Jedyny świadek przesłuchany w trakcie postępowania Pani W.L. przesłuchana została lakonicznie i nie wnosi wiarygodnego materiału dowodowego do sprawy.
Skarżący wskazał, iż z uwagi na rażące naruszenie prawa w dniu [...] r. złożył wniosek do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]
o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Wymierzona kara dyscyplinarna ostrzeżenia niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku jest w ocenie skarżącego karą bardzo surową i znacznie przekraczającą "wątpliwie popełnione czyny dyscyplinarne". Nadmienił, iż nie był w przeszłości karany karami dyscyplinarnymi i zawsze miał dobrą opinię wśród pracowników i innych przełożonych.
Zdaniem skarżącego w/w faktów organy w toczącym się postępowaniu i przy wydawaniu orzeczenia nie brały pod uwagę, choć zgodnie z obowiązującymi przepisami ma to ogromne znaczenie przy wydawaniu orzeczenia. Zarzucane czyny nie miały zdaniem strony żadnego znaczenia do wykonywanych zadań służbowych.
Postanowieniem z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wznowił postępowanie dyscyplinarne w sprawie ukarania kom. M.Z. karą dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku i następnie orzeczeniem z dnia [...]r. Nr [...] uchylił w całości orzeczenie własne z dnia [...] r. Nr [...] i umorzył postępowanie dyscyplinarne z uwagi na przedawnienie terminu karalności za popełnienie przewinień dyscyplinarnych.
W odpowiedzi na skargę z dnia [...]r. pełnomocnik Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wniósł o umorzenie postępowania sądowego, ponieważ stało się ono bezprzedmiotowe. Uzasadniając swoje stanowisko pełnomocnik podniósł, iż na skutek wniosku skarżącego M.Z. z dnia [...]r. o wznowienie postępowania dyscyplinarnego postępowanie to zostało wznowione i orzeczeniem z dnia [...]r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] uchylił w całości własne orzeczenie z dnia [...] r. Nr [...], które zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], i umorzył postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu.
Skarżący na rozprawie w dniu [...] r. podtrzymał swoją skargę, a pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko o umorzeniu postępowania sądowego i przedłożył jednocześnie kopię orzeczenia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] r. Nr [...] o utrzymaniu m w mocy wskazanego wyżej orzeczenia z dnia [...] r.
W piśmie z dnia [...] r. skarżący oświadczył, iż nie będzie składał
skargi na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] r,
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (zarówno materialnym, jak i procesowym).
Mając na uwadze zakres kompetencji Sądu i ustalony stan faktyczny i prawny należało stwierdzić, iż skarga wniesiona przez M.Z. nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. nakładają na przełożonego dyscyplinarnego obowiązek wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec policjanta, w przypadku uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przez niego przewinienia dyscyplinarnego art. 134i ust. 1 cytowanej ustawy.
W myśl art. 135 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy o Policji - postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się a wszczęte umarza, gdy nastąpił upływ terminu tj upływ roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego.
Sytuacja opisana w/w wymienionym przepisie zaistniała w niniejszej sprawie i była podnoszona przez skarżącego we wniosku z dnia [...] r. o wznowienie postępowania administracyjnego obejmującego kontrolę orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. Nr [...] o nałożeniu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby.
W wyniku złożenia powyższego wniosku Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie dyscyplinarne w sprawie.
W dniu [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał orzeczenie, którym uchylił w całości orzeczenie własne z dnia [...] r. Nr [...] i umorzył postępowanie dyscyplinarne z uwagi na przedawnienie terminu karalności za popełnienie przewinień dyscyplinarnych.
M.Z. złożył odwołanie na powyższe orzeczenie, które wyniku rozpatrzenia odwołania zostało utrzymane mocy przez Komendanta Głównego Policji orzeczeniem z dnia [...] r. Nr [...].
Skutkiem wydania powyższego orzeczenia zostały wyeliminowane z obrotu prawnego rozstrzygnięcia, stwierdzające wobec kom. M.Z. winy naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzające karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby.
Niezależnie od powyższego M.Z. zaskarżył w dniu [...]r. orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] r. Nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...].
Pismem procesowym z dnia [...] r. skarżący ustosunkowując się na treść odpowiedzi na skargę (pismo z dnia [...] r.) wyjaśnił, iż pomimo wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z dnia [...]., podtrzymuje swoją skargę złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...].
W piśmie z dnia [...] r. M.Z. poinformował tutejszy Sąd, iż nie będzie składał skargi na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] r. utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o uchyleniu wyniku wznowienia postępowania zaskarżonego do Sądu orzeczenia z dnia [...]r. Nr [...] o nałożeniu kary dyscyplinarnej.
W tych okolicznościach nie sposób uznać, iż istnieje przewidziana prawem możliwość merytorycznej kontroli podjętego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] rozstrzygnięcia z dnia [...] r. prowadząca do badania zasadności zarzutów skarżącego i rozważania prawidłowości zebranych w sprawie materiałów dowodowych i ich oceny. Jak w wynika z treści skargi podstawowym zarzutem kierowanym przez skarżącego wobec organu jest fakt wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia po upływie terminu o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 2. Okoliczność powyższa została uwzględniona przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w trybie wznowienia postępowania dyscyplinarnego i należy przyjąć, iż upadły negatywne skutki wynikające z nałożonej na skarżącego kary dyscyplinarnej.
Reasumując zdaniem Sądu nie istnieją na obecnym etapie postępowania sądowego materialnoprawne podstawy upoważniające do dokonywania przez Sąd oceny zasadności nałożenia na kom. M.Z. kary dyscyplinarnej o niepełnej przydatności do służby.
Mając na uwadze powyższe rozważania i okoliczności Sąd na podstawie
art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U, Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.