II SA/Sz 1201/05

II SA/Sz 1201/05 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2006-01-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Barbara Gebel /sprawozdawca/
Iwona Tomaszewska /przewodniczący/
Joanna Wojciechowska
Symbol z opisem
6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne
Działalność gospodarcza
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Agata Banc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] , decyzją z dnia [...] roku [...], na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] r. Nr [...] na żądanie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] r., odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...]r. Nr [...] - zezwolenia M.K. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży tj. w C. w [...] przy ul. [...].
Uzasadniając decyzję Kolegium stwierdziło, iż w złożonym sprzeciwie od decyzji ostatecznej Prokurator zarzucił wymienionej decyzji wydanie jej bez podstawy prawnej w części rozstrzygającej określenie czasu sprzedaży napojów alkoholowych i w tym zakresie, wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], uznając Prokuratora za stronę postępowania, w myśl przepisu art.157 § 2 Kpa, postanowieniem z dnia [...] r Nr [...] wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Po zbadaniu czy zaskarżona decyzja obciążona jest co najmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa powodującą konieczność wycofania jej z obrotu prawnego, Kolegium uznało, iż w niniejszej sprawie brak jest przesłanek powodujących podjęcie decyzji o stwierdzeniu nieważności.
Zdaniem Kolegium, zamieszczenie w decyzji informacji , iż sprzedaż napojów alkoholowych może być prowadzona w godzinach otwarcia placówki nie jest częścią
sentencji decyzji, a jedynie informacją , choć zupełnie zbędną. Należy zgodzić się z Prokuratorem Prokuratury Rejonowej w [...], że żaden przepis prawny takich zapisów nie wymaga.
Skład Orzekający Kolegium uznał, że zamieszczenie tej informacji - absolutnie pozbawionej logiki - nie jest rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa), a twierdzenie, iż decyzja została wydana bez podstawy prawnej (przesłanka ta stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności w tym zakresie) również jest pozbawione podstaw. Trudno bowiem uznać, że z przyczyn istnienia w zezwoleniu tej informacji (nie mającej żadnego znaczenia) zaistniałyby podstawy do wycofania jej z obrotu prawnego. Informacja ta , jak już stwierdzono, nie jest sentencją decyzji, a ponadto jej brzmienie nie tworzy żadnego stanu faktycznego, który by powodował określone skutki.
Prokurator Rejonowy w [...] złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając wydanej decyzji obrazę przepisu art. 107 § 1 Kpa polegającą na przyjęciu, iż zamieszczony w decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...]r. Nr [...] zwrot, iż sprzedaż napojów alkoholowych może być prowadzona w godzinach otwarcia lokalu nie jest częścią sentencji decyzji, a stanowi jedynie informację, podczas gdy analiza treści tej decyzji prowadzi do wniosku, iż jest to cześć rozstrzygnięcia decyzji, z którą związane są określone uprawnienia i obowiązki strony.
Prokurator Rejonowy w [...] we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...]r. w części odnoszącej się do ograniczenia czasowego sprzedaży alkoholu zarzucił, iż rozstrzygnięcie w części dotyczącej określenia czasu sprzedaży alkoholu wdane zostało bez podstawy prawnej, z przekroczeniem kompetencji ustawowych i jednoczesnym rażącym naruszeniem przepisu art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, który nie daje uprawnień organowi wydającemu zezwolenie na czasowe ograniczenie sprzedaży alkoholu.
Ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zawartym w zaskarżonej decyzji, nie sposób się zgodzić.
Zgodnie z art. 104 Kpa organ administracji wydaje decyzję załatwiając sprawę strony postępowania co do jej istoty. Wynikiem takiego rozstrzygnięcia jest przyznanie, odmowa przyznania lub cofnięcie pewnego uprawnienia albo nałożenie lub cofnięcie pewnego obowiązku, bądź stwierdzenie istnienia pewnego uprawnienia przyznanego przez przepis prawa czy też ustalenie nałożenia przez przepis prawa obowiązku. Art. 107 § 1 Kpa wskazuje składniki decyzji, w szczególności określa, iż decyzja zawiera rozstrzygnięcie będące jego sentencją.
W przedmiotowej sprawie dyskusyjne pozostaje, czy określenie, iż sprzedaż napojów alkoholowych może być prowadzona w godzinach otwarcia lokalu jest informacją, czy też elementem sentencji decyzji.
Zdaniem Prokuratora określenie takie kształtuje prawo strony polegające na tym, iż może ona prowadzić sprzedaż napojów alkoholowych tylko i wyłącznie w godzinach otwarcia prowadzonego lokalu. Oznacza to, iż sprzedaż poza tymi godzinami - stwierdzonymi protokołem kontroli lokalu - powoduje przekroczenie uprawnienia przyznanego decyzją. Skutkować może cofnięciem zezwolenia. Na tej podstawie stwierdzić należy, iż sporne określenie niesie za sobą szerokie ograniczenie praw strony. Bez wątpienia jest więc częścią rozstrzygnięcia co do meritum sprawy.
Przepis art. 107 § 1 Kpa nie wymaga, aby w decyzji znajdowały się jakiekolwiek informacje przeznaczone dla strony, zgodzić się w tej kwestii należy ze zdaniem Kolegium, iż są one zbędne - tym bardziej należało dążyć do ich eliminacji. Przyjmując tok myślenia Kolegium, w ogóle nielogicznym było zamieszczanie informacji takiej treści - skoro strona doskonale orientuje się w godzinach otwarcia własnego lokalu, a tym bardziej zbędne było przeprowadzanie jakiejkolwiek kontroli w tym zakresie.
Konsekwencją przyjęcia, iż sporny zapis jest wyłącznie informacją dla strony było przyjęcie braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji.
Niewątpliwie wprowadzenie reglamentacji czasowej sprzedaży napojów alkoholowych w decyzjach zezwalających na ich sprzedaż stanowi rażące naruszenie przepisu art. art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, który nie daje uprawnień organowi wydającemu zezwolenie na czasowe ograniczenie sprzedaży alkoholu i na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, zaszły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji w tej części.
Podkreślić należy, iż żądanie Prokuratora nie dotyczyło wycofania decyzji z obrotu, a jedynie stwierdzenia jej nieważności w części odnoszącej się do ograniczenia czasowego polegającego na wskazaniu, iż napoje alkoholowe mogą być sprzedawane jedynie w godzinach otwarcia lokalu.
Ponownie rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r. numer [...] utrzymało w mocy decyzję własną odmawiającą stwierdzenia nieważności zezwolenia na sprzedaż alkoholu.
Kolegium stwierdziło, iż analiza orzecznictwa, jak i poglądów doktrynalnych daje podstawę do przyjęcia, iż stwierdzenie nieważności może nastąpić w przypadku naruszenia prawa o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Przede wszystkim istotna jest ocena skutków społeczno-gospodarczych naruszenia prawa wskazująca na niemożliwość ich pogodzenia z zasadami praworządności .
Zamieszczenie w decyzji (zezwoleniu) informacji czy też stwierdzenia , iż sprzedaż alkoholu może być prowadzona w godzinach otwarcia lokalu nie jest niewątpliwie ustaleniem czasu pracy placówki, czy też ograniczeniem czasu sprzedaży alkoholu. Jest sprawą oczywistą, że placówka (sklep, bar) nie może prowadzić żadnej działalności poza ustalonymi godzinami pracy (otwarcia). Dlatego też, sporny zapis niewątpliwie jest zbędny, jednak nie stanowi rażącego naruszenia prawa.
Zdaniem Kolegium, w przedmiotowej sprawie nie następuje naruszenie przepisów art.18 ust.3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi , ani też nie zostały naruszone przepisy art. 107 § 1 Kpa. Zamieszczenie bowiem kwestionowanego zapisu nie rodzi żadnych skutków prawnych dla strony i nie jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami w stopniu uzasadniającym eliminację decyzji - w tej części - z obrotu prawnego, co oznacza, że brak jest przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.
Powyższa decyzja została zaskarżona przez Prokuratora Rejonowego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. Skarżący zarzucił, iż przedmiotowa decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa i wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tegoż Kolegium, a także stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej wydanej przez Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] r. Nr [...] - zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, tj. w "C" w [...] przy ul. [...], w części dotyczącej ograniczenia czasowego polegającego na wskazaniu, iż sprzedaż i podawanie alkoholu może się odbywać jedynie w godzinach otwarcia lokalu.
Podtrzymując argumenty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prokurator stwierdził ponadto, iż w uchwale Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] r. wprowadzono szczegółowe wymagania, jakim powinni odpowiadać przedsiębiorcy zajmujący się sprzedażą alkoholu i wprowadzono w tym zakresie pewne rygory, jednakże nie wprowadzono w żaden sposób ograniczenia czasowego w sprzedaży alkoholu. Ograniczenie czasowe sprzedaży alkoholu może być wprowadzone jedynie przez Radę Ministrów i to na podstawie wyraźnej delegacji ustawowej zawartej w art.19 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi z dnia 26 października 1982 r. Ustawa o wychowaniu w trzeźwości nie zawiera żadnej delegacji ustawowej do ustalania godzin sprzedaży i podawania alkoholu przez Radę Miasta, a co więcej w samej decyzji zezwalającej na sprzedaż alkoholu.
Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego kompetencje rady gminy do określenia w drodze uchwały warunków sprzedaży napojów alkoholowych na terenie gminy nie obejmuje reglamentowania godzin sprzedaży alkoholu ( wyrok z dnia 17 listopada 1998r. sygn. II SA1394/98).
Odpowiednio wskazać należy, iż sformułowane w decyzji o zezwoleniu na sprzedaż alkoholu, iż może ona się odbywać jedynie w godzinach otwarcia lokalu, narusza przepis art.18 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Cytowany przepis nie daje uprawnień organowi wydającemu zezwolenie na ograniczenie czasowe sprzedaży alkoholu.
Rozstrzygnięcie w tej części wydane zostało zatem bez podstawy prawnej. Ograniczenie to jest również sprzeczne z zasadami swobody prowadzenia działalności gospodarczej.
W tej sytuacji wniesienie sprzeciwu od decyzji ostatecznej w części odnoszącej się do ujętego w niej ograniczenia czasu sprzedaży alkoholu i wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji w tej części należało uznać za uzasadniony.
Niewątpliwie wprowadzenie reglamentacji czasowej sprzedaży napojów alkoholowych w decyzjach zezwalających na ich sprzedaż stanowi rażące naruszenie przepisu art. art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, który nie daje uprawnień organowi wydającemu zezwolenie na czasowe ograniczenie sprzedaży alkoholu. i na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa zaszły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji w tej części.
Podkreślić należy, iż żądanie Prokuratora nie dotyczyło wycofania decyzji z obrotu, a jedynie stwierdzenia jej nieważności w części odnoszącej się do ograniczenia czasowego polegającego na wskazaniu, iż napoje alkoholowe mogą być sprzedawane jedynie w godzinach otwarcia lokalu.
Powołując się na wskazaną powyżej argumentację podnoszoną zarówno w sprzeciwie jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący dodatkowo zauważa, iż w świetle art. 94 Konstytucji organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, a zasady i tryb ich wydawania określa ustawa. Na gruncie niniejszej sprawy takim aktem prawnym jest ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym. Jak bowiem wynika z treści art. 40 ust. 1 na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Charakter formalnoprawny przedmiotowej regulacji wskazuje explicite, iż jest to nawiązanie do upoważnień zamieszczonych w różnych ustawach dających gminie możność wydania tego rodzaju przepisów. Jedną z takich ustaw jest ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz. U. z 2002r. Nr 147, poz. 1231 z późn. zm./. Zgodnie z brzemieniem jej art. 12 ust. 2 rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Konsekwencja powyższego stanu rzeczy jest to, iż wydane na tej podstawie przepisy gminne muszą bezwzględnie mieścić się w granicach omawianego przepisu ustawy. W tym też aspekcie zasadniczego znaczenia nabiera stwierdzenie, czy w pojęciu warunków sprzedaży napojów alkoholowych mieści się określenie godzin detalicznej ich sprzedaży. Jak wynika z orzecznictwa NSA rada gminy nie jest uprawniona do regulowania w trybie przepisów powszechnie obowiązujących czasu sprzedaży napojów alkoholowych na podstawie delegacji upoważniającej ją do określenia warunków sprzedaży napojów alkoholowych /vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 1998r.,sygn. II SA 368/98, opublikowany w Wokandzie z 1998r., nr 11, str. 42, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 1998r., sygn. II SA 1394/98, opublikowany w Prawie Gospodarczym z 1999r., nr 3, str. 46/.
Zaskarżona decyzja nakłada ograniczenia w sprzedaży alkoholu, a to jako ograniczenie konstytucyjnej zasady wolności działalności gospodarczej z art. 20, art. 22, art. 32 ust. 2 oraz art. 65 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP/ wymaga regulacji ustawowej. Tym samym zaskarżone rozstrzygniecie jako wydane z przekroczeniem ustawowej kompetencji pozbawione jest podstawy prawnej. Wszakże nie ma w tym zakresie przepisu prawego, ujętego w akcie prawa miejscowego, jako źródle powszechnie obowiązującego prawa. Tym samym naruszona została zasada praworządności formalnej, określona w art. 6 Kpa, stanowiąca ustawowe unormowanie konstytucyjnej reguły, zawartej w art. 7 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP.
Jednocześnie Prokurator podnosi, iż zaskarżona decyzja rażąco narusza art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz. U. z 2002r., Nr 147, poz. 1231 z późn. zm./. Na gruncie wskazanej regulacji niedopuszczalne jawi się reglamentowanie czasu sprzedaży alkoholu. Taki wniosek koresponduje wprost ze stanowiskiem NSA zawartym w wyroku z dnia 18 grudnia 1998 r., sygn. II SA 1086/98, opublikowanym w Wokandzie z 1999r., nr 4, str. 43 oraz Orzecznictwie Sądów w sprawach Gospodarczych z 1999r., nr 5, poz. 77, str. 781.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Kolegium wniesione zarzuty są bezzasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Można się zgodzić z twierdzeniami skarżącego, że przepisy ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002r. Nr 147 poz. 1231 z późno zm.) nie dają organowi wydającemu zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych upoważnienia do określenia czasu sprzedaży tych napojów. Takich uprawnień nie posiada też rada gminy, na co wskazują przepisy ustawy z dnia 8 czerwca 1990r. o samorządzie gminnym, jak i ukształtowane już w tym zakresie orzecznictwo sądowe.
Zważyć należy również, że pojęcie "rażące naruszenie prawa" jest pojęciem niedookreślonym i dopiero stwierdzenie w danym stanie faktycznym, że ma ono taki charakter może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, a tym samym do jej eliminacji z obrotu prawnego w części lub całości. Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja w części jest aktem wadliwym o tak ciężkim ciężarze gatunkowym, że jej byt prawny należałoby podważyć.
Zarzut Prokuratora poprzez sformułowanie, że informacja zawarta w decyzji o możliwości sprzedaży napojów alkoholowych w godzinach otwarcia prowadzonego lokalu stanowi szerokie ograniczenie praw strony jest trudny do zrozumienia i zaakceptowania. Trudno byłoby bowiem nawet hipotetycznie przedstawić stan faktyczny, który uprawniałby przedsiębiorcę do sprzedaży alkoholu po zamknięciu punktu handlowego, w którym napoje alkoholowe są sprzedawane. Zezwolenie na sprzedaż tych napojów konkretyzuje bowiem miejsce, w którym ta sprzedaż ma być prowadzona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz.1269 ) Sąd właściwy jest do kontroli działalności administracji publicznej w oparciu o kryterium zgodności z prawem.
Na podstawie art.3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm. ) kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje organów administracyjnych. Tak więc uchylenie decyzji administracyjnych przez Sąd następuje w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, zaś stwierdzenie nieważności decyzji następuje w przypadku, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kpa lub w innych przepisach.
W niniejszej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji , a tym bardziej stwierdzenia jej nieważności.
Podkreślenia wymaga na wstępie, że przedmiotem skargi do sądu jest decyzja ostateczna wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, wszczętego na skutek sprzeciwu prokuratora wniesionego w trybie art. 184 § 1 Kpa, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] r. w sprawie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych. Wobec powyższego, wniesienie skargi do sądu administracyjnego spowodowało poddanie kontroli, według kryterium zgodności z prawem, decyzji Kolegium, a wobec tego odniesienie się do decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta [...] możliwe było wyłącznie w kontekście ustaleń i ocen prawnych zawartych w zaskarżonej decyzji, czego – jak wynika to z argumentacji skargi- nie dostrzega skarżący, kierując zarzuty do decyzji ostatecznej będącej przedmiotem sprzeciwu, a nie odnosząc się do stanowiska i zapatrywań organu zawartych w uzasadnieniu decyzji ostatecznej kończącej postępowanie wszczęte na skutek tego sprzeciwu.
Z uwagi jednak na granice rozstrzygania sądu administracyjnego zakreślone w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm.), Sąd poddał ocenie zaskarżoną decyzję i doszedł do wniosku, że prezentowane w niej stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] prawa nie narusza.
W świetle art. 107§ 1 Kpa określającego niezbędne- z punktu widzenia wymogów procesowych - elementy decyzji oraz w kontekście art. 18 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) niewątpliwie nie znajduje podstawy prawnej zamieszczenie w decyzji- zezwoleniu na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych, obok właściwego rozstrzygnięcia, także zapisu o treści: "Sprzedaż napojów alkoholowych może być prowadzona w godzinach : otwarcia lokalu".
Istota problemu polega jednak na tym, że sprzeciw prokuratora, który z mocy art. 184 § 1 Kpa dotyczy decyzji ostatecznej, nie otwiera drogi do kontroli objętej nim decyzji w zwykłym trybie, lecz prowadzi do uruchomienia jednego z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznej. Jedną z konsekwencji zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 16 § 1 Kpa, jest zakaz rozszerzającego stosowania przepisów dotyczących nadzwyczajnych trybów postępowania, do których należy między innymi postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej lub części takiej decyzji. Postępowanie to ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznych dotkniętych poważnymi wadami prawnymi, o czym świadczy zamknięty katalog przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji zawarty w art. 156 § 1 Kpa. Dlatego, za w pełni zasadne uznać trzeba rozważenie przez Kolegium sensu owego spornego zapisu zawartego w kwestionowanej decyzji Burmistrza Miasta [...], zarówno z punktu widzenia jego rangi jak i w aspekcie jego znaczenia dla praw i obowiązków strony.
Dopiero bowiem ocena znaczenia tej części decyzji z powyższych punktów widzenia dawała organowi możliwość ustalenia, czy decyzja w tej części dotknięta jest jedną z dwóch kwalifikowanych wad prawnych wymienionych w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, a więc wadą braku podstawy prawnej lub wadą rażącego naruszenia prawa – w rozumieniu tego przepisu, a wiec wadą tak dalece istotną, że wymagającą stwierdzenia jej nieważności, bowiem pozostawienie jej w obrocie prawnym sprzeczne byłoby z istotą praworządności.
W ocenie sądu, realizacja takiej, jak wyżej zostało to przedstawione, powinności organu orzekającego, w niniejszej sprawie doprowadziła do prawidłowego- z punktu widzenia logiki rozumowania- ustalenia, że sporny zapis badanej decyzji nie ma istotnego znaczenia dla praw i obowiązków strony oraz skutków gospodarczych wydanego jej zezwolenia.
Wbrew bowiem wywodom skarżącego sporny zapis nie wprowadza ograniczenia czasu sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w sposób, którego dotyczy wyprowadzany z konstytucyjnych zasad (miedzy innymi z zasady swobody działalności gospodarczej) zakaz reglamentacji działalności gospodarczej. Nie można bowiem postawić znaku równości pomiędzy określeniem – w drodze wskazania konkretnych godzin czy dni – czasu otwarcia określonej placówki handlowej ( gastronomicznej) – czego jak wiadomo kwestionowana decyzja nie zawiera, a wskazaniem, że sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych prowadzona może być w godzinach otwarcia tej placówki, której to różnicy nie dostrzega skarżący.
Dodać należy, że Rada Miasta [...] kolejnymi uchwałami, wydanymi w oparciu o art. XII § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Przepisy wprowadzające Kodeks pracy ( Dz.U. Nr 24, poz.142 z późn.zm. ), ustalała czas pracy placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych, a więc godziny otwierania i zamykania tych placówek ( obecnie obowiązująca uchwała – Dz.Urz. Woj.Zach. z 2004 r. Nr 80, poz.1394 z późn.zm. ). Uchwały te stanowią przepisy prawa miejscowego, powszechnie obowiązujące na obszarze gminy.
Tymczasem istota zaskarżonego rozstrzygnięcia polega na tym, że Kolegium, po dokonaniu oceny stwierdzonego naruszenia doszło do trafnego wniosku, że kwestionowany zapis nie wywiera żadnego wpływu na kształtowanie administracyjnego stosunku prawnego wynikającego z przedmiotowego zezwolenia, a zatem sprowadza się do zawarcia w zezwoleniu zbędnej w istocie rzeczy informacji, która z uwagi na jej błahość nie wymaga usunięcia w drodze stosowania tak szczególnego trybu postępowania jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej lub jej części.
Podzielając powyższe stanowisko, Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa, w tym także konstytucyjnych przepisów dotyczących zasady wolności działalności gospodarczej, a wobec tego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.).