II SA/Sz 117/24

II SA/Sz 117/24 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2024-04-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-02-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Świerzko-Bukowska
Katarzyna Sokołowska
Patrycja Joanna Suwaj /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne
Szkolnictwo wyższe
Sygn. powiązane
III OSK 1916/24 - Wyrok NSA z 2025-12-02
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 742
art. 86 ust. 1 i 4 , art. 89, art. 93 ust. 2 pkt 1, ust. 4, ust. 7,  art. 94 ust. 4, art. 359 ust. 1
Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
art.7, art. 7a, art. 8 par. 1, art. 11, art. 12 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 81a, art. 105 par. 1, art. 107 par. 1 i 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 30, art. 68 ust. 3, art. 69, art. 70 ust. 4
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] z dnia 18 grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stypendium dla osób niepełnosprawnych uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] z dnia 17 listopada 2023 r. nr [...]
Uzasadnienie
1. Decyzją z 17 listopada 2023 r., nr [...], wydaną na podstawie na podstawie art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a.") oraz art. 86 ust. 2 oraz art. 93 ust. 4,5,6,8 ustawy z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2023 r., poz. 742 ze zm., zwanej dalej "p.s.w.n."), § 3 ust. 3-4,6 zarządzenia nr 98/2023 Rektora Uniwersytetu S. z 7 lipca 2023 r. w sprawie ustalenia Regulaminu zasad i trybu przyznawania świadczeń dla studentów i doktorantów Uniwersytetu S. w roku akademickim 2023/2024 (zwanego dalej "Regulaminem"), Komisja Stypendialna Uniwersytetu S. (zwana dalej: "Organem I instancji"), po rozpatrzeniu wniosku z 20 października 2023 r. nie przyznała D. Z. (zwana dalej: "Stroną" lub "Skarżącą") stypendium dla osób niepełnosprawnych.
Organ I instancji w uzasadnieniu wydanej decyzji wskazał, że Strona nie spełnia przesłanek umożliwiających pobieranie stypendium dla osób niepełnosprawnych, gdyż upłynął okres, w którym Strona była uprawniona do pobierania świadczeń z funduszu stypendialnego. Na podstawie danych z zintegrowanego systemu informacji Organ ustalił, że Strona łącznie na studiach pierwszego stopnia studiowała 26 semestrów, licząc od 1 października 2010 r. do dnia 30 września 2023 r.
Oznacza to, zdaniem Organu, że zgodnie z aktualnym stanem prawnym Strona nie posiada uprawnień do otrzymania stypendium socjalnego, stypendium rektora, stypendium dla osób niepełnosprawnych oraz zapomogi.
2. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji Organu I instancji.
Według Strony, Organ niesłusznie odmówił jej prawa do stypendium dla osób niepełnosprawnych, bowiem nie wziął w ogóle pod uwagę, całkowicie pominął, że:
- niepełnosprawność Strony powstała w trakcie studiów na Uniwersytecie S. w roku akademickim 2019/2020, co winno doprowadzić Organ do wniosku, że zastosowanie ma art. 93 ust. 7 znowelizowanej ustawy, który stanowi, że w takim przypadku przysługuje prawo do pobierania stypendium dla osób niepełnosprawnych przez dodatkowe 12 semestrów z zastrzeżeniem ust. 4 i 6 - na studiach I stopnia 9 semestrów.
- Sąd w prawomocnych wyrokach sygn. akt II SA/Sz 596/20 oraz II SA/Sz 179/21 (także NSA sygn. akt III OSK 4082/21, którym oddalił kasację Organów od wyroku sygn. akt II SA/Sz 596/20), w których zachodzi tożsamość osoby i przedmiotu sporu wskazał Organom uczelni, że cyt.: "żadna z regulacji nie wiąże prawa do stypendium z nadmiernie długim okresem studiowania, który może być spowodowany nie tylko nie przykładaniem się do nauki, lecz sytuacją zdrowotną (jak w przypadku Strony), losową czy ekonomiczną", w znowelizowanej ustawie nie zmieniono rozumienia pojęcia "przysługiwania świadczeń", albowiem nie to było intencją ustawodawcy, co wynika z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej (druk nr IX.1569), wg którego celem zmiany było cyt.: "zróżnicowanie okresu przysługiwania świadczeń dla studentów w zależności od czasu trwania studiów, a także doprecyzowanie sposobu ustalania tego okresu." Z żadnego z zapisów znowelizowanej ustawy nie wynika, że okres przysługiwania stypendium dla osób niepełnosprawnych rozpoczyna się w momencie podjęcia studiów i nabycia praw studenta po raz pierwszy (na pierwszym kierunku studiów), zwłaszcza w przypadku, o jakim mowa w art. 89 p.s.w.n., tj. kiedy niepełnosprawność powstała w trakcie studiów.
3. Decyzją z 18 grudnia 2023 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 86 ust. 1-2 p.s.w.n. Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu S. (zwana dalej: "Organem II instancji") orzekła o umorzeniu postępowania wszczętego przez Stronę w przedmiocie przyznania stypendium dla osób niepełnosprawnych.
W uzasadnieniu wydanej decyzji Organ II instancji wskazał, że wniosek o przyznanie stypendium dla osób niepełnosprawnych w roku akademickim 2023/2024, Strona złożyła w dniu 20 października 2023 r. Decyzja odmowna Organu
I instancji z 17 listopada 2023 r., została skutecznie doręczona Stronie w dniu 22 listopada 2023 r. W dniu 23 listopada 2023 r. Strona ukończyła studia stacjonarne pierwszego stopnia na kierunku wychowanie fizyczne, na którym złożyła wniosek o przyznanie stypendium.
Zdaniem Organu II instancji, z uwagi na ukończenie przez Stronę studiów pierwszego stopnia zachodzi potrzeba umorzenia postępowania (art. 105 § 1 k.p.a.)
w przedmiocie przyznania ww. stypendium. W niniejszej sprawie brak jest bowiem strony postępowania. Stroną postępowania jest student, a Strona utraciła ten status
w momencie ukończenia studiów.
4. D. Z. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Szczecinie ze skargą na decyzję Organu II instancji z 18 grudnia 2023 r. wnosząc
o jej uchylenie i skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.
Wydanej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie:
1). art. 95 ust. 1 pkt 2 p.s.w.n. w zw. z § 22 ust. 1 Regulaminu, poprzez uznanie,
iż Skarżąca nie posiadała statusu studenta, podczas gdy w momencie składania wniosku o przyznanie stypendium dla osób niepełnosprawnych posiadała ten status;
2). przepisów postępowania, tj. art. 105 § 1 k.p.a., poprzez umorzenie postępowania, mimo iż w tej sprawie nie wystąpiła żadna okoliczność stwierdzająca,
że postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Jak argumentowała Skarżąca w uzasadnieniu skargi, posiadając na dzień
20 października 2023 r. status studenta i oczekując na ustalenie terminu egzaminu dyplomowego zgodnie z § 22 ust. 1 Regulaminu, złożyła w ww. dniu wniosek o przyznanie stypendium dla osób niepełnosprawnych.
Według Skarżącej, Organ I instancji opierając się wyłącznie na zintegrowanym systemie informacyjnym, wskazał okresy studiowania, a pominął posiadaną dokumentację, z której wynikało, że niepełnosprawność Skarżącej powstała w trakcie studiów w roku akademickim 2019/2020. Zdaniem tego Organu, tylko przez pierwsze
12 semestrów liczonych od momentu podjęcia studiów po raz pierwszy Skarżąca uprawniona do pobierania stypendium dla osób niepełnosprawnych, mimo iż:
1). w momencie podjęcia studiów po raz pierwszy w 2010 r., aż do 22 listopada 2019 r., Skarżąca była osobą w pełni sprawną,
2). osobą niepełnosprawną Skarżąca stała się w roku akademickim 2019/2020, w którym spełniła podstawowy wymóg dla możliwości ubiegania się o stypendium dla osób niepełnosprawnych, o jakim mowa w art. art. 89 p.s.w.n., uzyskując od dnia 22 listopada 2019 r. stopień niepełnosprawności.
Nawiązując do ww. wywodów, Skarżąca podniosła, iż Organ I instancji całkowicie pominął, że:
1). Skarżąca przebywała na urlopie zdrowotnym udzielonym przez Uniwersytet
na podstawie orzeczenia Studenckiej Komisji Lekarskiej z 3 grudnia 2019 r.
2). od 22 listopada 2019 r. Skarżąca została uznana za osobę niepełnosprawną w stopniu lekkim (orzeczenie z 15 stycznia 2020 r.),
3). od 1 marca 2020 r. orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS Skarżąca została uznana za całkowicie niezdolną do pracy wg uzasadnienia (orzeczenie, o którym mowa w art. 5 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych),
4). orzeczeniem właściwego organu Skarżąca została uznana za osobę niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym (orzeczenie z 27 maja 2020 r.).
5). orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z 9 sierpnia 2022 r. Skarżąca została uznana za całkowicie niezdolną do pracy (orzeczenie, o którym mowa w art. 5 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - równoważne z umiarkowanym stopniem na stałe),
6). Organ I instancji posiadał również istotne dla sprawy, orzeczenie właściwego organu z 13 lutego 2014 r., z którego wynika, że Skarżąca w 23 roku życia nie była osobą niepełnosprawną - była osobą w pełni sprawną co było istotne dla ustalenia,
że niepełnosprawność Skarżącej powstała w trakcie (studiów), a nie wcześniej.
Skarżąca uważa, że Organ I instancji pomijając istotną dla wyniku sprawy dokumentację, pominął zarazem rozważenie art. 93 ust. 7 p.s.w.n., zgodnie z którym
w przypadku, kiedy niepełnosprawność powstała w trakcie stypendium dla osób niepełnosprawnych, to świadczenie to przysługuje przez dodatkowy okres 12 semestrów.
Jak zauważyła Skarżąca, decyzję odmowną Organu I instancji otrzymała
22 listopada 2023 r., a 23 listopada 2023 r. zdała egzamin licencjacki i tym samym utraciła status studenta.
W odniesieniu do zaskarżonej decyzji Skarżąca podniosła, że Organ II instancji w ogóle nie rozpatrzył jej odwołania, nie ustosunkował się do jej zarzutów. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Organu II instancji, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Argumentowała, iż to, że 23 listopada 2023 r. ukończyła studia i tego dnia utraciła status studenta, nie stanowi na gruncie przedmiotowej sprawy zmiany stanu faktycznego wpływającego na rozstrzygnięcie w sprawie i skutkujące bezprzedmiotowością postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Organ II instancji nie uwzględnił charakteru przedmiotowego postępowania administracyjnego związanego z tym, że dotyczy ono świadczenia (stypendium dla osób niepełnosprawnych) za ściśle określony okres, tj. za czas, w którym Skarżąca posiadała status studenta w tym przypadku za październik i listopad 2023 r. Właśnie to determinuje ramy tego postępowania, ma wpływ na sposób ustalania stanu faktycznego i jego ocenę na tle przepisów prawa. Nie rozpatrzenie odwołania i umorzenie postępowania, tylko z tego powodu, że w trakcie tego postępowania Skarżąca utraciła status studenta podważa zaufanie do organów państwa, łamie zasadę dwuinstancyjności postępowania, gdyż sprawia, że posiadane prawo do rozpatrzenia odwołania przez Organ II instancji okazało się prawem fikcyjnym. Z dalszej części skargi wynika, że w ciągu 2 lat od diagnozy [...] (12 lutego 2020 r.) stan Skarżącej uległ istotnemu pogorszeniu, w przebiegu choroby rozwinęło się przewlekłe zapalenie zatok i zewnątrzwydzielnicza niewydolność trzustki (vide: zaświadczenie lekarskie z 21 czerwca 2022 r.), co generuje zwiększone koszty leczenia. Skarżąca dołączyła kopie pism, w tym orzeczeń, które powołała w uzasadnieniu skargi.
5. W odpowiedzi na skargę Organ II instancji, zastępowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie argumentując, że zarzuty skargi są chybione i całkowicie bezzasadne, a nadto nie poparte żadnymi dowodami.
Organ podnosił, że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa treść przepisu art. 93 ust. 4 p.s.w.n., jest jednoznaczna, a jego interpretacja nie budzi wątpliwości. W obecnym stanie prawnym wyraźnie doprecyzowano, że okres łącznego przysługiwania świadczeń wynosi 12 semestrów (w przypadku studiów pierwszego stopnia nie dłużej niż przez 9 semestrów), nie ma natomiast znaczenia okres ich pobierania przez studenta (vide wyrok WSA w Lublinie z 29 czerwca 2023 r., sygn. akt. III SA/Lu 134/23).
Dalej Organ wskazał, iż w toku postępowania drugiej instancji ustalono,
że Skarżąca w dniu 23 listopada 2023 r. ukończyła studia stacjonarne pierwszego stopnia. O przyznaniu świadczeń wymienionych w art. 86 ww. ustawy mogą ubiegać się studenci, czyli osoby przyjęte na studia, które nabyły prawa studenta (po złożeniu ślubowania), nie zostały prawomocnie skreślone z listy studentów i nie ukończyły studiów. Organ podkreślił, że sama Skarżąca w swojej skardze przyznała, iż 23 listopada 2023 r. ukończyła studia i tego dnia utraciła status studenta. Powołując się na art. 95 ust. 1 pkt 2 p.s.w.n. oraz § 22 ust. 1 Regulaminu, Organ argumentował, że inne dokumenty, niż wymienione w ww. przepisach, w tym dokumentacja medyczna, zaświadczenia lekarskie albo dokumenty o niepełnosprawności wydane przez organ orzekający w innym kraju nie stanowią podstawy przyznania tego stypendium. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, organ wydaje decyzję w sprawie na podstawie stanu faktycznego i prawnego, istniejącego w dniu wydania decyzji administracyjnej, tym samym zarzut Skarżącej jakoby to, że "w dniu 23 listopada 2023 r. ukończyła studia i utraciła status studenta nie stanowi na gruncie rozpatrywanej sprawy zmiany stanu faktycznego wpływającego na rozstrzygnięcie w sprawie i skutkujące bezprzedmiotowością postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a." jest całkowicie bezzasadny. Jak słusznie bowiem wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ II instancji, z uwagi na ukończenie przez Skarżącą studiów pierwszego stopnia na kierunku wychowanie fizyczne, a tym samym utratę statusu studenta, co przyznaje w skardze sama Skarżąca, Organ II instancji był zobowiązany do umorzenia postępowania wszczętego w dniu 20 października 2023 r. z uwagi na stwierdzenie jego bezprzedmiotowości.
Organ nie podzielił zarzutu Skarżącej jakoby niepełnosprawność powstała
u niej w trakcie trwania studiów w roku akademickim 2019/2020, a nie wcześniej, albowiem z dokumentów zgormadzonych w sprawie nie wynika, aby niepełnosprawność Skarżącej powstała w ww. roku akademickim, wręcz przeciwnie - z dokumentów tych wynika, iż niepełnosprawność istnieje od 11 roku życia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
6. Stosownie art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne są powołane do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przeprowadzona w tak zakreślonych ramach sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także z mocy art. 135 p.p.s.a. poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji, doprowadziła Sąd do uznania, że akty te nie odpowiadają prawu.
Sąd wyjaśnia zarazem, że stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi taki wniosek, a żadna
z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku
nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę na wniosek Skarżącej przy braku sprzeciwu Organu. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
7. Na wstępie należy nakreślić ramy prawne sprawy, której przedmiot dotyczy umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stypendium dla osób niepełnosprawnych.
Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r., poz. 742 ze zm., zwanej dalej: "p.s.w.n."), student może ubiegać się o:
1) stypendium socjalne;
2) stypendium dla osób niepełnosprawnych;
3) zapomogę;
4) stypendium rektora;
5) stypendium finansowane przez jednostkę samorządu terytorialnego;
6) stypendium za wyniki w nauce lub w sporcie finansowane przez osobę fizyczną lub osobę prawną niebędącą państwową ani samorządową osobą prawną.
W myśl art. 93 ust. 4 powołanej ustawy, łączny okres, przez który przysługują świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1, wynosi 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, z zastrzeżeniem że w ramach tego okresu świadczenia przysługują na studiach:
1) pierwszego stopnia - nie dłużej niż przez 9 semestrów;
2) drugiego stopnia - nie dłużej niż przez 7 semestrów.
Do okresu, o którym mowa w ust. 4 i 5, wlicza się wszystkie rozpoczęte przez studenta semestry na studiach, o których mowa w ust. 1, w tym semestry przypadające w okresie korzystania z urlopów, o których mowa w art. 85 ust. 1 pkt 3, z wyjątkiem semestrów na kolejnych studiach pierwszego stopnia rozpoczętych lub kontynuowanych po uzyskaniu pierwszego tytułu zawodowego licencjata, inżyniera albo równorzędnego. W przypadku kształcenia się na kilku kierunkach studiów semestry odbywane równocześnie traktuje się jako jeden semestr (ust. 6).
Stosownie do art. 89 p.s.w.n., stypendium dla osób niepełnosprawnych może otrzymać student posiadający orzeczenie o niepełnosprawności, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenie, o którym mowa w art. 5 oraz art. 62 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
W myśl art. 93 ust. 7 ww. ustawy, w przypadku gdy niepełnosprawność powstała w trakcie studiów lub po uzyskaniu tytułu zawodowego, świadczenie, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 2, przysługuje przez dodatkowy okres 12 semestrów. Przepisy ust. 4 i 6 stosuje się odpowiednio.
Natomiast zgodnie z art. 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."), gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe
w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.
10. Sporne w sprawie pozostają trzy kwestie. Pierwsza związana jest z przyjętym przez Organ II instancji założeniem, że w sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, bowiem Skarżąca utraciła status studenta, z uwagi na ukończenie studiów pierwszego.
Druga kwestia związana jest z prezentowaną przez Organ wykładnią art. 93 ust. 4 p.s.w.n., w świetle której powiązano sam okres studiowania przez studenta z uprawnieniem do ubiegania się przez niego o przyznanie świadczenia.
Trzecia kwestia dotyczy zbadania przez Organ okoliczności, czy niepełnosprawność Skarżącej powstała w trakcie studiów, a także wykładnia art. 93 u. 7 p.s.w.n.
W zaistniałym sporze Sąd przyznał trafność zarzutom skargi.
11. Sąd zauważa, że nie jest sporne w sprawie, że Skarżąca w dniu 20 października 2023 r., będąc wówczas studentką Uniwersytetu S. , na studiach pierwszego stopnia, na kierunku wychowanie fizyczne, złożyła wniosek o przyznanie stypendium dla osób niepełnosprawnych w roku akademickim 2023/2024. W dniu 17 listopada 2023 r. Organ I instancji odmówił Skarżącej przyznania wnioskowanego stypendium z uwagi na przekroczenie okresu, w trakcie którego Skarżąca była uprawniona do pobierania świadczenia. W dniu 23 listopada 2023 r. Skarżąca ukończyła studia stacjonarne pierwszego stopnia. Organ II instancji rozpoznając w ww. okolicznościach odwołanie od ww. decyzji Organu I instancji uznał, że brak było strony postępowania, skoro Skarżąca utraciła status studenta w momencie ukończenia studiów.
Sąd nie podziela ww. oceny dokonanej przez Organ II instancji. Należy zwrócić uwagę, na stanowisko judykatury, które skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela i uznaje za własne, a mianowicie, że ukończenie studiów przez stronę skarżącą nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego dotyczącego prawa (świadczenia stypendialnego) przysługującego mu za okres, w którym był studentem (por. wyroki WSA w Gorzowie Wielkopolskim: z 19 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Go 309/23; z 13 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 578/23). Należy uwzględnić charakter postępowania administracyjnego, związanego z tym, że dotyczy ono świadczenia (stypendium dla osób niepełnosprawnych) za ściśle określony okres. To determinuje ramy tego postępowania, ma wpływ na sposób ustalania stanu faktycznego i jego ocenę na tle przepisów prawa. Nie ulega wątpliwości, że w momencie złożenia ww. wniosku (październik 2023 r.) obowiązujący był rok akademicki 2023/2024, Skarżąca była wówczas studentką studiów pierwszego stopnia Uniwersytetu S. . Ukończenie tychże studiów przez Skarżącą nastąpiło w następnym miesiącu, licząc od złożenia ww. wniosku. Okoliczności te wyznaczają granice okresu, za który Skarżąca mogła ubiegać się o wnioskowane świadczenie. Wbrew zatem stanowisku Organu II instancji, okoliczność ukończenia przez Skarżącą studiów w dniu 23 listopada 2023 r. i to że aktualnie nie przysługuje jej status studenta, nie stanowi na gruncie sprawy zmiany stanu faktycznego wpływającej na rozstrzygnięcie w sprawie i skutkującej bezprzedmiotowością postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
12. Sąd nie podziela dokonanej przez Organy obu instancji wykładni art. 93 ust. 4 p.s.w.n., wedle której jedynym kryterium, jakie w zakresie zastosowania ww. przepisu powinno być ustalone, to okoliczność przez jaką ilość semestrów wnioskodawca mógł ubiegać się oświadczenie z art. 86 ust. 1 pkt 1-4 p.s.w.n., z tego względu, że posiadał status studenta. Wbrew stanowisku Organu, że norma nie wymaga wykładni i jest czytelna, jej interpretacja nie daje jednoznacznych rezultatów i napotyka w praktyce poważne wątpliwości w stosowaniu.
Orzekający w tej sprawie skład Sądu, aprobuje te poglądy judykatury, które uznają, że prawo do świadczenia należy wiązać z jego przyznaniem i pobieraniem,
nie zaś z okresem studiowania (por. wyroki: WSA w Poznaniu z 6 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Po 136/23; WSA w Poznaniu z 11 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Po 476/23; wyrok WSA w Gliwicach z 25 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 667/22; wyrok WSA w Krakowie z 5 października 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 407/23; wyrok WSA w Łodzi 3 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 476/22).
W ocenie Sądu, wadliwe jest założenie, że zawarte w art. 93 ust. 4 ustawy wyrażenie "świadczenie przysługuje" jest pojęciem tożsamym z wyrażeniem "posiada status studenta". Takie rozumienie tego wyrażenia nie wynika z treści przepisów p.s.w.n. Nie występuje definicja legalna użytego w art. 93 ust. 4 p.s.w.n, wyrażenia "świadczenie przysługuje". Omawiane wyrażenie należy odczytywać zgodnie z jego znaczeniem w języku powszechnym, zgodnie z którym "przysługiwać" to "należeć się komuś z mocy ustawy, prawa, przywileju" (Słownik języka polskiego PWN pod red. W. Doroszewskiego). Na tej podstawie należy stwierdzić, iż dla biegu okresu, o którym mowa w art. 93 ust. 4 ustawy ma znaczenie to, czy dane świadczenie zostało przyznane Skarżącej po spełnieniu wszystkich warunków uprawniających do pobierania danego świadczenia.
Nie sposób zrównać znaczenia wyrażenia "świadczenie przysługuje", o którym mowa w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, z wyrażeniem "przysługuje możliwość ubiegania się o świadczenie". Analogiczny pogląd został zaprezentowany
w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 15 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 4082/21; z 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3596/21; z 8 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3913/21; z 1 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3967/21; z 3 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4304/21. Prezentowany jest w także przez wojewódzkie sądy administracyjne, np. w wyrokach: WSA w Szczecinie z 10 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 222/20; WSA w Gdańsku z 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 461/20 i z 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 460/20; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Go 155/20; WSA w Łodzi z 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 105/20 i z 3 września 2020 r., III SA/Łd 109/20; WSA w Poznaniu z 17 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Po 773/20; WSA w Krakowie z 25 stycznia 2021 r., sygn. akt 394/20; WSA w Bydgoszczy z 19 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 1223/20; WSA w Warszawie z 10 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2166/20.
Do prawidłowego odkodowania normy stanowiącej podstawę ww. rozważań pomocne jest ponadto odwołanie się do uzasadnienia rządowego projektu ustawy p.s.w.n. (druk nr VIII.2446), w którym wskazano, że "realizując cel wynikający z art. 70 ust. 4 Konstytucji RP, w projekcie ustawy zawarto regulacje pozwalające na pobieranie stypendiów i zapomóg do momentu uzyskania wykształcenia wyższego, ale nie dłużej niż przez 6 lat". Sześcioletni okres o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 17 grudnia 2021 r. powiązano zatem bezpośrednio z pobieraniem świadczenia, a nie z posiadaniem statusu studenta przez osobę ubiegającą się o jedną z form pomocy materialnej. Równocześnie w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie zawarto przepisu ograniczającego lub wyłączającego prawo do świadczeń ze względu na posiadanie statusu studenta przez okres dłuższy niż sześć lat. Z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej (druk nr IX.1569) nie wynika natomiast, aby intencją ustawodawcy była zmiana dotychczasowego rozumienia pojęcia "przysługiwania świadczenia".
Dodać należy, że w ustawie p.s.w.n. nie zawarto przepisu ograniczającego lub wyłączającego prawo do świadczeń ze względu na posiadanie statusu studenta przez zbyt długi okres. Sytuacje, w których studentowi nie przysługuje prawo do stypendium lub kiedy wygasa decyzja o przyznaniu świadczenia zostały wyczerpująco unormowane w art. 93 ust. 3 i art. 94 ust. 2 ustawy. Wskazane przepisy nie wiążą prawa do stypendium z nadmiernie długim okresem studiowania (por. wyroki NSA: z 15 czerwca 2021 r., sygn.. akt III OSK 4082/21; z 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3596/21; z 8 lipca 2021 r., sygn.. akt III OSK 3913/21; z 1 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3967/21; z 3 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4304/21).
Powyższe rozważania, należy uzupełnić o formułę ochrony, którą gwarantują ubiegającemu się o przedmiotowe świadczenie przepisy Konstytucji RP.
W art. 30 ustawy zasadniczej, znajduje się odwołanie do godności człowieka i uznanie jej za wartość o pierwotnym wobec państwa i nadrzędnym wobec prawa stanowionego. Przesłanką poszanowania tak rozumianej godności człowieka jest między innymi istnienie pewnego minimum materialnego, zapewniającego jednostce możliwość samodzielnego funkcjonowania w społeczeństwie oraz stworzenie każdemu człowiekowi szans na pełny rozwój osobowości w otaczającym go środowisku kulturowym i cywilizacyjnym (por. wyrok TK z 4 kwietnia 2001 r., sygn. akt K 11/00, opubl. OTK 2001/3/54). Norma art. 68 ust. 3 Konstytucji RP nakłada na władze publiczne zobowiązanie do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej osobom niepełnosprawnym. Artykuł 69 Konstytucji RP gwarantuje wprost pomoc władz publicznych dla osób niepełnosprawnych, odsyłając do szczegółowych uregulowań ustawowych dotyczących pomocy w zabezpieczeniu egzystencji, przysposobieniu do pracy (nauki) oraz komunikacji społecznej. Władze publiczne tworzą i wspierają systemy indywidualnej pomocy dla studentów, które mają niwelować różnice w dostępie do edukacji. Taką rolę pełni m.in. stypendium dla osób niepełnosprawnych. Tak więc organy wydając rozstrzygnięcie, w razie wątpliwości interpretacyjnych danej normy prawnej, powinny ją rozstrzygać na korzyść strony. Zasada ta wynika z art. 7a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a.), ma ona celu ochronę praw strony, która to nie może być pokrzywdzona na skutek niewłaściwego czy też niedokładnego tworzenia przez ustawodawcę przepisów prawa.
Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 grudnia 2022 r. (sygn. akt III OSK 1698/21), obecny stan prawny nie przewiduje odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a., a zatem w sprawach załatwianych w drodze decyzji administracyjnych przepisy k.p.a. powinny by stosowane wprost, do całego postępowania przed organami uczelni, choć oczywiście przy uwzględnieniu specyfiki działania uczelni wyższej, której główną misją jest działalność edukacyjna (patrz wyrok NSA z 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 4974/21). Zatem w sprawach przed organami uczelni wyższych z zakresu świadczeń materialnych przepisy k.p.a. a zatem i ww. reguła, mają zastosowanie.
Należy przy tym zaznaczyć, że nie ma podstaw do wliczania do okresu przysługiwania studentom świadczeń, o jakich mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 ustawy, które im przysługiwały na podstawie przepisów uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2183 z późn. zm.). Z art. 93 ust. 4 ustawy wynika, że przepisy te odnoszą się wyłącznie do świadczeń uzyskanych na gruncie tej ustawy, a zatem rozpoczęcie biegu tego terminu (niezależnie od tego jak go rozumieć) nie mogło mieć miejsca wcześniej niż z dniem wejścia w życie tych regulacji, to jest z dniem 1 października 2019 r.
13. Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt tej sprawy oraz uwzględniając dane zebrane w aktach administracyjnych - zdaniem Sądu - nie sposób wywieść wniosku, żeby okresy studiowania podejmowane przez Skarżącą wyłączały ją z grona osób, którym stypendium do osób niepełnosprawnych przysługuje.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, na podstawie danych zebranych w Zintegrowanym systemie informacji o nauce i szkolnictwie wyższym POL-on Organ I instancji wywiódł, iż skoro Skarżąca studiowała 26 semestrów licząc od 1 października 2015 r. do 30 września 2023 r., to zgodnie z aktualnym stanem prawnym nie posiada ona uprawnień do otrzymania stypendium.
Organ niezasadnie skupił się jedynie na potrzebie ustalenia, przez jaki okres Skarżąca posiadała status studenta. Jednakże całkowicie pominął ustalenie okresu pobierania przez Skarżącą świadczeń wymienionych w art. 86 ust. 1 pkt 1 - 4, co
- zdaniem Sądu – o ile nie zachodzą wyłączenia, z ust. 3 i 4, co ma charakter kluczowy.
14. Niezależnie od ww. kwestii, należy w kontrolowanej sprawie mieć na względzie podnoszoną przez Skarżącą przesłankę powstania u niej niepełnosprawności w trakcie trwania studiów. Analiza uzasadnień kontrolowanych decyzji prowadzi do wniosku, że Organy obu instancji nie podjęły w tym kierunku jakichkolwiek wyjaśnień. Stanowisko w tym zakresie Organ II instancji umieścił dopiero w odpowiedzi na skargę, a nie w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji, co zapewne wynikało z dokonanej przez niego błędnej wykładni art. 93 ust. 4 p.s.w.n.
Sąd nie podziela stanowiska Organu II instancji, który w odpowiedzi na skargę argumentował, iż na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów, nie wynika, aby niepełnoprawność Skarżącej powstała w roku akademickim 2019/2020, a więc podczas trwania studiów na Uniwersytecie S. .
Sąd uważa, że kwestia ta nie została należycie zbadana przez Organ, a świadczy o tym choćby dokumentacja, którą Skarżąca dołączyła do skargi. Z orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z 13 lutego 2014 r. wynika, że Skarżąca nie została zaliczona do stopnia niepełnosprawności umiarkowanego symbol niepełnosprawności 07-S. Treść orzeczenia właściwego organu z 15 stycznia 2020 r., wskazuje, że Skarżąca została zaliczona do stopnia niepełnosprawności lekkiego, a niepełnosprawność istnieje od 11 roku życia. Zaznaczyć przy tym należy, że zgodnie z ustaleniami Organu Skarżąca rozpoczęła studia pierwszego stopnia na Uniwersytecie S. od 1 października 2015 r. Należy uwzględnić także kolejną okoliczność mająca wpływ na status Skarżącej, jako osoby niepełnosprawnej, bowiem z orzeczenia właściwego organu z 27 maja 2020 r., wynika, że stan zdrowia Skarżącej uległ zmianie, i została zaliczona do stopnia niepełnosprawności umiarkowanego.
Co istotne, aktualnie Skarżąca legitymuje się Orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z 9 sierpnia 2022 r. stwierdzającym, że jest ona całkowicie niezdolna do pracy. Śledząc zatem sytuację zdrowotną Skarżącej, należy uznać, że w trakcie studiów stan zdrowia Skarżącej uległ znacznemu pogorszeniu. Jak wynika z tych dokumentów oraz wyjaśnień Skarżącej przedstawionych w uzasadnieniu skargi, pierwotnie została rozpoznana u Skarżącej choroba astmy. Kolejne rozpoznanie wskazuje na występowanie u Skarżącej od 2019 r. nowej jednostki chorobowej, zaliczanej do chorób przewlekłych, dalej postępującej – [...]. Skarżąca powoływała się na zaświadczenie lekarza specjalisty z 21 czerwca 2022 r.
Organ II instancji przeciwstawił ww. okolicznościom twierdzenie, że inne dokumenty (niż wymienione w art. 22 § 1 ust. 1 Regulaminu) w tym dokumentacja medyczna, zaświadczenia lekarskie itp., nie stanowią podstawy przyznania stypendium. Sąd kontrolujący sprawę dostrzega, że art. 89 p.s.w.n., zawiera katalog orzeczeń właściwych organów, które mają potwierdzać niepełnosprawność osoby ubiegającej się o przyznanie stypendium dla osób niepełnosprawnych. Przepis ten wskazuje na prawo do otrzymania przez studenta stypendium dla osób niepełnosprawnych, jednakże bez bliższego określenia warunków uzyskania tego stypendium. Bez wątpienia przedstawione przez Skarżącą orzeczenia stanowią dowód istnienia niepełnosprawności oraz daty lub okresu jej powstania, a także daty lub okresu powstania stopnia tej niepełnosprawności.
Sąd podkreśla, że w k.p.a. określone zostały dyrektywy pomocne do rozpatrzenia sprawy przez organ administracji publicznej. Stosownie do art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Co więcej, organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.) oraz obowiązane są do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy (art. 11 k.p.a.). Organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Wskazane zasady postępowania administracyjnego, w tym i zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a., organ realizuje między innymi poprzez prawidłowe, a więc zgodne z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji administracyjnej, załatwiającej daną sprawę.
Uwzględniając powołaną wyżej zasadę szybkości postępowania, a także zasadę proporcjonalności i powoływaną już wyżej zasadę przyjaznej interpretacji z art. 7a § 1 k.p.a., należało w sprawie zastosować adekwatne wymagania dowodowe do charakteru sprawy, a więc przede wszystkim do wartości, które stoją za stosowaniem danej normy, ale także dostosować rozmiar mającej być udzielonej pomocy. Trzeba mieć bowiem na względzie, że chodzi o pomoc, która ma być udzielona osobie niepełnosprawnej, której domaga się jej na okres dwóch miesięcy.
Organ badający sprawę ma możliwość skorzystania z obszernej dokumentacji oferowanej przez Skarżącą na potwierdzenie okoliczności z art. 93 ust. 7 p.s.w.n. Kierując się dyrektywą z art. 81a k.p.a., ewentualne nasuwające się wątpliwości co do powstania u Skarżącej, w trakcie studiów, niepełnosprawności wiązanej z nową jednostką chorobową, powinny być rozstrzygane na korzyść strony. W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, niepełnosprawność Skarżącej, którą obrazują m.in. orzeczenia, o których mowa w art. 89 p.s.w.n., należy ocenić, jako świadczące o spełnieniu przesłanki w rozumieniu art. 93 ust. 7 p.s.w.n.
15. Na gruncie sprawy konieczne jest też poświęcenie uwagi samemu przepisowi
z art. 93 ust. 7 p.s.w.n., którego brzmienie może nasuwać wątpliwości interpretacyjne, w kontekście treści art. 93 ust. 3 p.s.w.n. Z literalnego brzmienia ostatniego ze wskazanych przepisów wynika m.in., że uzyskanie któregokolwiek z wymienionych w tym przepisie tytułów zawodowych uniemożliwia przyznanie świadczeń stypendialnych, wymienionych w art. 86 ust. 1 pkt 1-4, tej ustawy, jednak dalsza część przepisu art. 93 p.s.w.n. na możliwość taką wskazuje. Nasuwa się też pytanie, czy pobieranie przez studenta świadczeń przez łączny okres przewidziany w art. 93 ust. 4 p.s.w.n., uniemożliwia przyznanie stypendium na warunkach, określonych w ust. 7. Sąd uznaje, że z treści przepisu art. 93 ust. 7 p.s.w.n. wprost wynika, że stypendium dla osób niepełnosprawnych przysługuje, i to w dodatkowym okresie 12 semestrów, gdy niepełnosprawność tych osób powstała w trakcie studiów lub po uzyskaniu tytułu zawodowego. Sąd w tej sprawie, w pełni podziela stanowisko, które przedstawił w ww. kwestii Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 3 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 476/22.
W sytuacji wnioskodawcy, który deklarował wystąpienie niepełnosprawności
w trakcie studiów (posiadał wymagany status studenta), nawet zakładając, że pobierał uprzednio świadczenia wymienione w art. 86 ust 1 p.s.w.n., przez łączny okres przewidziany w ust. 4, ta ostatnia okoliczność nie mogłaby stanowić wystarczającej podstawy do odmowy przyznania stypendium dla niepełnosprawnych. Za prawidłowością przedstawionego stanowiska przemawia bowiem samo brzmienie przepisu, który wydłuża okres przyznawania świadczenia studentom niepełnosprawnym o dodatkowy okres 12 semestrów, w zależności od momentu powstania niepełnosprawności, także w przypadku tych studentów, którzy pobierali świadczenia przez łączny okres i tytuł zawodowy już posiadają, co wynika wprost z treści przepisu.
Przepis ten, wprowadza odstępstwo od wyrażonej w art. 93 ust. 3 i 4 p.s.w.n. reguły, pozwalając osobie niepełnosprawnej na pobieranie przedmiotowego świadczenia przez dłuży okres, niż w przypadku innych świadczeń materialnych przewidzianych dla studentów, którzy nie posiadają orzeczeń o niepełnosprawności. Nie może przy tym budzić wątpliwości, że osoby niepełnosprawne w RP podlegają szczególnej ochronie (art. 69 Konstytucji RP). Przy czym, użycie w tym przepisie spójnika: "lub" oznacza, że przepis ten zawiera dwie niezależne od siebie przesłanki, w których studentowi może przedmiotowe stypendium przysługiwać, to jest w sytuacji powstania niepełnosprawności w trakcie studiów lub po uzyskaniu tytułu zawodowego.
16. Podsumowując, dokonana przez Organy obu instancji wadliwa wykładnia przepisów prawa materialnego, nie pozostała bez wpływu na istotne naruszenie przepisów procedury administracyjnej (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), poprzez nieprzedstawienie pełnych ustaleń stanu faktycznego sprawy i jego oceny, mających istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji, bowiem jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy (art. 135 p.p.s.a.).
17. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ uwzględni przedstawioną przez Sąd wykładnię art. 93 ust. 4 i 7 p.s.w.n. oraz podejmie czynności wyjaśniające w celu ustalenia spełnienia przez Skarżącą wszystkich przesłanek do przyznania wnioskowanego stypendium. Organ umożliwi Skarżącej przedstawienie dokumentacji medycznej, na potwierdzenie okresu, w którym powstała niepełnosprawność Skarżącej. Organ uwzględni w ocenie tego materiału wytyczne, które Sąd przedstawił w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia, a wynik całościowych ustaleń przestawi w rozstrzygnięciu zawierającym pełne uzasadnienie rozważań w świetle art. 107 § 1 i 3 k.p.a.
18. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Organu I instancji.
Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.