II SA/Sz 1129/05

II SA/Sz 1129/05 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2006-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-09-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Barbara Gebel
Joanna Wojciechowska /sprawozdawca/
Mirosława Włodarczak-Siuda /przewodniczący/
Symbol z opisem
6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne
Koncesje
Sygn. powiązane
II GSK 187/06 - Wyrok NSA z 2006-11-15
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Asesor WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Agata Banc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi M.W., M. S., W. B., T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w dniu [...] r. decyzją nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] r. Kodeks postępowania administracyjnego / Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z póź. zm./ w związku art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi / Dz.U. z 2002 r. , Nr 147, poz. 1231 z póź. zm. / po rozpatrzeniu sprawy z odwołania spółki C. od decyzji z dnia [...] r. znak: [...] wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w Pubie [...] (były klub "[...]") przy ul. [...] w [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Z uzasadnienia orzeczenia wynika, że decyzją z dnia [...] r. organ I instancji cofnął zezwolenia o nr: [...] wydane na okres od [...] r. do [...]r. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa i powyżej 4,5% alkoholu w Pubie "[...]" ( były klub "[...]" ) przy ul. [...] w [...] udzielonych: [...], bowiem mieszkańcy Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] występowali ze skargami na uciążliwości powodowane funkcjonowaniem ww. klubu. Mieszkańcy wskazywali na liczne akty zakłócania im nocnego spoczynku przez będących pod wpływem alkoholu i narkotyków konsumentów tego lokalu w postaci m.in. hałasów, krzyków, rozbijania butelek.
Kolegium stwierdziło, że przedmiotową sprawę należało rozpatrywać w oparciu o przepisy obowiązujące przed dniem 9 listopada 2002 r. tj. dniem wejścia w życie nowelizacji z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, bowiem zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz. U. Nr 167, poz. 1372/ sprawy wszczęte i nie zakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rozpatruje się na podstawie dotychczasowych przepisów. Ustalono, iż pismem z dnia [...] r. Urząd Miejski w [...] poinformował wspólników spółki C., że w związku ze skargami mieszkańców zostało wszczęte z urzędu postępowanie wyjaśniające w tej sprawie.
W niniejszym postępowaniu zastosowanie miał przepis art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi i wychowaniu trzeźwości w brzmieniu sprzed nowelizacji tejże ustawy: "zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych cofa się w przypadku powtarzającego się, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez daną placówkę.
Organ II instancji uznał, że Prezydent Miasta [...] wyjaśnił wszechstronnie sprawę, prawidłowo zebrał dowody i wykazał związek przyczynowy pomiędzy występowaniem zakłóceń porządku publicznego w okolicy ww. klubu a sprzedażą w nim alkoholu. Kolegium wskazało, że zgodnie z treścią załącznika Nr 2 do uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] r. cofnięcie zezwolenia musi zostać poprzedzone zasięgnięciem opinii Rady Osiedla, na którego terenie zlokalizowany jest punkt sprzedaży napojów alkoholowych, uzyskaniem dowodów zakłócania porządku publicznego z właściwego terenowo Komisariatu Policji, uzyskaniem potwierdzenia zakłócania porządku publicznego ze Straży Miejskiej. Fakt zakłócania porządku publicznego musi zostać potwierdzony co najmniej dwukrotnie.
W aktach sprawy znajduje się kilka pism Komendanta Komisariatu Policji [...] i Komendanta Miejskiego Policji w [...], z których wynika, że w okresie od [...] r. do [...]r. na terenie ww. klubu i w jego pobliżu odnotowano kilkadziesiąt naruszeń porządku publicznego począwszy od kradzieży rzeczy, pieniędzy, dokumentów, rozbojów, zakłóceń ciszy nocnej, poprzez krzyki młodzieży powracającej z lokalu. Podkreślono, że przechodnie narażeni są na zaczepki ze strony nietrzeźwych osób, będących gośćmi klubu. Pod wpływem alkoholu młodzież tłucze szkło, dewastuje reklamy, puszcza głośną muzykę w samochodach.
Rada Osiedla Stare Miasto wydała dwie negatywne opinie o działalności pubu [...]. Podkreślono w nich naganne zachowania młodzieży opuszczającej klub pod wpływem alkoholu m.in. głośne krzyki, rozbijanie butelek.
Kolegium stwierdziło, że pisma Policji są wystarczającym, w pełni wiarygodnym dowodem pozwalającym stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Brak jest podstaw do kwestionowania prawdziwości faktów potwierdzonych przez organy powołane do utrzymania porządku publicznego.
Zakłócania porządku publicznego powstałe w związku ze sprzedażą alkoholu w ww. klubie zostały potwierdzone. Organ wskazał, że w postępowaniu o cofnięciu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych nie są wymagane prawomocne orzeczenia sądowe w stosunku do konkretnych osób winnych tychże naruszeń.
Wobec udokumentowanych faktów zakłócania porządku publicznego, które to zdarzenia w zdecydowanej większości miały miejsce w godzinach nocnych, za dowód w sprawie nie mogło służyć przedstawione stanowisko Straży Miejskiej, gdyż jej opinia dotyczy sytuacji zaobserwowanych do godziny 21.30 tj. w godzinach pracy funkcjonariuszy Straży Miejskiej.
Kolegium odparło zarzut wspólników spółki o naruszeniu przez organy orzekające treści art. 10 Kpa, który jest pozbawiony faktycznych podstaw. Na każdym etapie postępowania skarżący mogli zapoznać się z zebranym materiałem dowodowym i mogli wnosić swoje uwagi i dołączać dodatkowe wyjaśnienia w sprawie, co wynika z akt postępowania.
Organ II instancji zaznaczył, że na prowadzących sprzedaż napojów alkoholowych ciążyła odpowiedzialność za porządek w prowadzonej przez siebie placówce jak i w jej bezpośrednim sąsiedztwie. Deklarowane przez skarżących działania na rzecz poprawy stanu bezpieczeństwa w prowadzonym przez nich klubie nie przyniosły spodziewanych rezultatów, gdyż świadczą o tym kolejne napływające skargi ze strony Wspólnoty Mieszkańców z dnia [...] r., [...] r. i [...] r. oraz [...] r. Tym samym, organ nie zgodził się ze stanowiskiem wspólników spółki, że zebrany materiał dowodowy był nieaktualny.
Kolegium podkreśliło, że cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie jest równoznaczne z zamknięciem Pubu [...]. Właściciele lokalu, choć w ograniczonym zakresie i przy zapewne zmienionym profilu, będą w dalszym ciągu mogli kontynuować działalność lokalu.
Organ zgodził się z zarzutem skarżących na przewlekłość postępowania organu I instancji, gdyż z akt sprawy wynika, iż nie było przeszkód faktycznych i prawnych do wcześniejszego zakończenia postępowania. Powyższe uchybienie nie miało wpływu na ocenę zebranego materiału dowodowego. Przedłożone dowody, zdaniem Kolegium w pełni potwierdziły występowanie zakłócania porządku publicznego mającego związek ze sprzedażą napojów alkoholowych w ww. klubie. Zaistnienie powyższych okoliczności obligowało organ administracji publicznej do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.
Pełnomocnik wspólników spółki C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na powyższą decyzję i wniósł o jej uchylenie. Zarzucił organom administracji błędną interpretację art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez przyjęcie, że stwierdzone zdarzenia zaistniałe w obrębie lokalu i jego bezpośrednim sąsiedztwie miały związek z działalnością lokalu i nie wykazanie, iż miały związek ze sprzedażą alkoholu przez klub [...]. Według pełnomocnika brak jest podstaw do przyjęcia związku przyczynowego pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego a faktem handlu napojami alkoholowymi przez ww. pub. Tym bardziej, że zakłócenia porządku publicznego miały polegać na kradzieży torebek, dokumentów tożsamości, telefonów komórkowych i odzieży, hałasów ulicznych, głośnej muzyki z samochodów, dewastacji reklam i tłuczenia szkła. Nie zidentyfikowano osób winnych tychże zakłóceń i nie można przyjąć, że byli nimi klienci ww. klubu, bowiem pub położony jest w centrum miasta , gdzie mieści się wiele lokali i sklepów monopolowych czynnych cała dobę. Ponadto podniósł, że skargi mieszkańców mogły być inspirowane przez konkurencję wspólników spółki C. Pełnomocnik nie zgodził się ze stanowiskiem Kolegium, że cofnięcie zezwoleń na sprzedaż alkoholu wspólnikom spółki nie jest równoznaczne z zamknięciem klubu. Organ nie dokonał właściwej " analizy ekonomicznej strony działania pubu- w tym także stanu zatrudnienia pracowników".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację jak w zaskarżonej decyzji. Wskazało, że przy wydaniu powyższej decyzji kierowało się treścią art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, który nie nakazuje organowi badania sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy. Każdy podmiot prowadzący działalność związaną ze sprzedażą alkoholu podlega przepisom ww. ustawy i musi liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z ich nieprzestrzegania. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika, by skargi mieszkańców były inspirowane przez rynkowych konkurentów skarżących. Podnoszony przez skarżących zarzut naruszenia interesu społecznego i słusznego interesu strony / art. 7 Kpa/ przez wydanie przez organ administracji niekorzystnej dla nich decyzji nie jest zasadny, bowiem organ rozstrzygając sprawę brał pod uwagę słuszny interes strony jak i interes społeczny mieszkańców okolicznych budynków i całej społeczności miasta.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Skarga nie jest zasadna .
Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, jej uzasadnienie faktyczne zawiera wskazania okoliczności, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, zaś jej uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawę prawną orzeczenia z przytoczeniem przepisów.
Organ prawidłowo uznał, że przedmiotową sprawę należało rozpatrywać w oparciu o treść przepisu art. 18 ust. 6 pkt 2 obowiązującą przed dniem 9 listopada 2002 r. tj. dniem wejścia w życie nowelizacji z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, bowiem zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz. U. Nr 167, poz. 1372/ - sprawy wszczęte i nie zakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rozpatruje się na podstawie dotychczasowych przepisów. W niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte w 2001 r.
Zgodnie z treścią załącznika Nr 2 do uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 30 [...] r. cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu skarżącym zostało poprzedzone zasięgnięciem opinii Rady Osiedla, na którego terenie zlokalizowany jest punkt sprzedaży napojów alkoholowych, uzyskaniem dowodów zakłócania porządku publicznego z właściwego terenowo Komisariatu Policji oraz ze Straży Miejskiej. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w ww. klubie [...].
Zgodnie z art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, organ administracyjny cofa zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych konkretnemu podmiotowi w przypadku powtarzającego się, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez daną placówkę.
W niniejszej sprawie bezspornie zaistniały przypadki zakłócenia porządku publicznego na terenie ww. lokalu i w jego najbliższym sąsiedztwie, co wynika z załączonych do akt pism Policji, które opierały się na urzędowych rejestrach interwencji jak i rozmów z mieszkańcami pobliskich budynków.
Zdaniem Sądu, zebrany materiał dowodowy wskazuje na zaistnienie normalnego /typowego / związku przyczynowego pomiędzy występowaniem zakłóceń porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez daną placówkę. Z akt sprawy wynika, iż ww. zakłócenia mają miejsce w późnych godzinach nocnych i wczesnych rannych, przeważnie w weekendy, co wiążę się ściśle z prowadzeniem działalności rozrywkowej przez klub / organizacja dyskotek/ i negatywnym zachowaniem opuszczających lokal klientów, będących po spożyciu w nim alkoholu.
Z pism mieszkańców jednoznacznie wynika, że zakłócenia porządku publicznego takie jak krzyki, akty dewastacji spowodowane są przez osoby, wychodzące z ww. klubu a będące pod wpływem alkoholu.
Okoliczność, że w klubie i jego sąsiedztwie dochodzi do kradzieży, pobić czy rozbojów, o których mowa w pismach Policji świadczy nie tyle o zakłóceniach porządku publicznego co o wpływie działalności tegoż lokalu na wzrost przestępczości w tym miejscu w centrum miasta / wzmożenie patroli policji/.
Nie stwierdzenie zakłóceń porządku prawnego w klubie i jego otoczeniu przez Straż Miejską do godz. 21.30 nie wyklucza zaistnienia tego rodzaju naruszeń w godzinach późniejszych, tym bardziej że są one potwierdzone przez policję.
Fakt powtarzających się zakłóceń porządku publicznego nie musi być stwierdzony orzeczeniami sądu ani zidentyfikowaniem konkretnych osób winnych tych naruszeń. Stanowisko takie ma oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 listopada 1996 r. / sygn. akt SA/Kr 2456/95 / stwierdził : " Należy zgodzić się, że pojęcie powtarzających się "zakłóceń porządku publicznego" w rozumieniu art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi/ będącego podstawą prawną rozstrzygnięcia/ nie musi być całkowicie utożsamiane z czynami opisanymi w art. 51 Kodeksu wykroczeń, a zwłaszcza fakty takich zakłóceń nie musza być ustalone w orzeczeniu kolegium ds. wykroczeń. Za nieuzasadniony należy także uznać pogląd strony skarżącej, że zakłócenia porządku publicznego w rozumieniu ustawy "antyalkoholowej" mają mieć charakter zawiniony, oraz że musza być stwierdzone ustaleniami innych organów państwa. W przepisach prawa formalnego nie ma zakazu ustalania faktów, które mogą stanowić podstawę ponoszenia przez określone osoby odpowiedzialności karnej lub odpowiedzialności za wykroczenie. Przyjęcie poglądu wyrażonego w skardze skutkowałoby niemożność wyciągania ustawowych konsekwencji wobec osoby posiadającej zezwolenia w sytuacji, gdy z różnych względów / niewykrycie sprawców, brak wniosku poszkodowanego/ w sprawach dotyczących "zakłóceń porządku publicznego" postępowanie przed sądem lub kolegium ds. wykroczeń nie mogło się toczyć".
Z zebranego materiału dowodowego nie wynika, by skargi mieszkańców były inspirowane przez rynkowych konkurentów skarżących, jak wskazuje pełnomocnik wspólników spółki.
Organy administracji rozpoznając sprawę brały pod uwagę zarówno słuszny interes strony jak i interes społeczny mieszkańców okolicznych budynków i całej społeczności miasta.
Przy wydaniu powyższej decyzji organy kierowały się treścią art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, który nie nakazuje im badania sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy ani wpływu na nią decyzji o cofnięciu zezwoleń na sprzedaż alkoholu. Tym samym zarzut skargi w tym zakresie nie jest zasadny. Każdy podmiot prowadzący działalność związaną ze sprzedażą alkoholu podlega przepisom ww. ustawy i musi liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z ich nieprzestrzegania. W orzecznictwie podkreśla się, że również na przedsiębiorcy prowadzącym działalność gospodarcza m.in. w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych, spoczywa obowiązek zorganizowania jej w taki sposób, by klienci zachowaniem swoim nie naruszali przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi / wyrok NSA z dnia 22 maja 2001 r. sygn. II SA 1452/00/.
Deklarowane przez skarżących w toku postępowania, działania na rzecz poprawy stanu bezpieczeństwa w prowadzonym przez nich klubie nie przyniosły spodziewanych rezultatów, bowiem świadczą o tym kolejne skargi ze strony Wspólnoty Mieszkańców, zawarte w aktach.
Zebrany w toku sprawy materiał dowodowy, na którym opierały się organy przy wydaniu decyzji był aktualny co do występowania naruszeń porządku publicznego przez klientów klubu, wynikające ze spożycia w nim alkoholu, bowiem zachowania takie były powtarzalne w okresie całego trwania postępowania administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz.1270 z póź. zm./ orzekł jak w sentencji.