II SA/Sz 1117/04

II SA/Sz 1117/04 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2005-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-11-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Arkadiusz Windak
Iwona Tomaszewska /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Grzegorczyk-Meder
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 156 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 2, art. 200, art. 209
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska /spr./ Sędziowie: Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant Katarzyna Skrzetuska - Gajos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2005 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie kary za przekroczenie czasu wykonywania transportu drogowego I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Policji z dnia [...] r. Nr [...] r., II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Komendanta Policji na rzecz skarżącego W. W. [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Komendant Policji decyzją z dnia [...]r. Nr [...], na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125 poz. 1371 ze zm.) nałożył na Spółkę A. karę pieniężną w kwocie [...] zł za nieokazanie w trakcie kontroli drogowej wykresówek lub dokumentu potwierdzającego nieprowadzenie pojazdu oraz za brak wpisania imienia kierującego na okazanych wykresówkach, co stanowiło naruszenie obowiązku wynikającego z art. 15 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001r. o czasie pracy kierowców /Dz.U. Nr 123, poz. 1354 ze zm./.
Odwołanie od tej decyzji wnieśli L. L. W. W. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Spółka A., domagając się uchylenia decyzji i umorzenia postępowania.
Po wniesieniu odwołania L. L. zmarł w dniu [...]r., w związku z tym, pełnomocnik W. W. złożył wniosek o umorzenie postępowania w stosunku do L. L. oraz o zawieszenie postępowania w pozostałej części.
Komendant Policji decyzją z dnia [...]r., Nr [...], na podstawie w art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 92 ust.1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym /Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm./, "po rozpatrzeniu odwołania L. L. – W. W. prowadzących działalność gospodarczą, od decyzji Komendanta Policji z dnia [...]r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wynikającego z ustawy o czasie pracy kierowców" – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając stanowisko organu I instancji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł W. W. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenia od organu kosztów postępowania.
Skarga została oparta na zarzutach:
1/ naruszenia prawa materialnego tj. § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 13 grudnia 2002r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać tachografy samochodowe oraz wykresówki, poprzez jego zastosowanie w charakterze przepisu szczególnego wobec unormowania art. 35 ustawy o czasie pracy kierowców,
2/ naruszenia prawa materialnego – art. 5 pkt 12 ustawy o czasie pracy kierowców poprzez jego nieuwzględnienie, a w konsekwencji uznanie, iż przedsiębiorca miał obowiązek używania tachografu także w niehandlowym transporcie dla celów prywatnych,
3/ naruszenie art. 98 kpa i art. 105 kpa.
Komendant Policji odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oznacza to, że podstawą uwzględnienia skargi mogą być zarzuty i uchybienia, których skarżący nie podniósł, a które dostrzegł Sąd z urzędu. Taka sytuacja uzasadniająca wyjście poza zarzuty skargi wystąpiła w niniejszej sprawie.
Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...]r. Nr [...] /a nie z dnia [...]r, jak błędnie wskazał to organ odwoławczy/ dotknięte są bowiem wadą nieważności.
W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do art. 107 § 1 kpa jednym z istotnych elementów decyzji jest podpis pod decyzją z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Podpis na decyzji musi być własnoręczny. Brak tego elementu w decyzji stanowi rażące naruszenie prawa.
W rozpoznawanej sprawie decyzja organu I instancji z dnia [...]r. /k. [...]-[...] akt administracyjnych/ nie zawiera podpisu osoby upoważnionej do jej wydania. Charakterystyczne w sprawie jest to, że decyzja została wydana na druku zawierającym określone rubryki.
Bezpośrednio po rubryce przeznaczonej na zamieszczone w niej pouczenie o przysługującym stronie środku odwoławczym, znajduje się rubryka przeznaczona na: "podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego kontrolującego".
Zauważyć jednak należy, że ani w tej rubryce ani w żadnej innej części przedmiotowego aktu, nie występuje własnoręczny podpis osoby, która w imieniu organu ją wydała. Innymi słowy rzecz ujmując, decyzja ta nie została podpisana przez Komendanta Policji lub przez inną upoważnioną osobę.
Z powyższego wynika, że decyzja organu I instancji nie jest podpisana, gdyż nie zawiera podpisu osoby upoważnionej do tej wydania , zatem decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa /art. 156 § 1 pkt 2 kpa/.
Na powyższe uchybienie nie zwrócił uwagi organ II instancji, który utrzymał w mocy decyzję dotkniętą wadą nieważności, zatem decyzja organu odwoławczego również rażąco narusza prawo poprzez utrzymanie w mocy takiej decyzji.
W tym stanie sprawy, zbędne jest ustosunkowanie się Sądu do zarzutów skargi, skoro w pierwszej kolejności konieczne jest usunięcie wad kwalifikowanych decyzji .
Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Orzeczenie o kosztach postępowania oparte zostało o przepisy art. 200 i art. 209 powyższej ustawy.