II SA/Sz 1112/22

II SA/Sz 1112/22 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2023-04-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-12-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Katarzyna Sokołowska /sprawozdawca/
Krzysztof Szydłowski
Renata Bukowiecka-Kleczaj /przewodniczący/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 3 pkt 3, art. 29 ust. 2 pkt 6
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 15, art. 136 par. 1 i 2, art. 7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi [...] Radia – Regionalnej Rozgłośni w S. [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r., wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 j.t.
ze zm.), dalej również jako "u.p.b." i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej jako "k.p.a.", Prezydent Miasta S., po rozpatrzeniu zgłoszenia złożonego dnia 9 sierpnia 2022 r. przez P. S.A. z s. w S., dalej jako "wnioskodawczyni", "skarżąca", "spółka", "inwestorka", wniósł sprzeciw co do wskazanych w zgłoszeniu robót budowlanych polegających na montażu ekranu zewnętrznego LED P4, o wym. 3840x2400 mm ze sterowaniem oraz instalacją wolnostojącej konstrukcji ekranu LED z dociążeniem umiejscowionym na podłożu; wysokość całkowita konstrukcji 5440 mm, przy al. [...] (na rogu z ul. [...]) w S. (działka nr [...], obręb [...]).
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że na mocy art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c u.p.b. zgłoszenia robót budowlanych wymaga instalowanie tablic
i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.
Według organu z analizy powyższego przepisu, w którym jest mowa
o "instalowaniu" bezpośrednio i literalnie wynika, że chodzi tu o instalowanie tablic
i urządzeń reklamowych na istniejących już obiektach, a nie na gruncie. Ponadto
w ocenie organu, wskazany sposób połączenia z gruntem "ekranu zewnętrznego LED P4" poprzez dociążenie konstrukcji do podłoża betonowymi blokami balastowymi stanowi budowę trwale połączonej z gruntem budowli, a nie jej "instalowanie" na obiekcie.
Organ podkreślił, że obiekt budowlany trwale związany z gruntem musi co do zasady posiadać prefabrykowany lub murowany fundament albo odpowiednio przygotowane podłoże wymagające wykonania stosownych robót ziemnych. Należy przez to rozumieć mocne połączenie w takim stopniu, że odłączenie spowodowałoby zasadniczą zmianę w sensie technicznym uniemożliwiającą np. ponowne posadowienie danego obiektu w innym miejscu bez konieczności ponownego przygotowania podłoża. Sama tylko techniczna możliwość przeniesienia obiektu w inne miejsce nie ma zatem, zdaniem organu istotnego znaczenia.
Z kolei przez "trwałe związanie z gruntem", w kontekście art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, należy rozumieć takie połączenie danej budowli z gruntem o charakterze techniczno - użytkowym, które uwzględnia, z jednej strony, określony typ tablic reklamowych (ze względu na podłoże, do którego są one przymocowywane), a z drugiej strony, bierze pod uwagę fakt, iż tablice reklamowe jako konstrukcja przestrzenna muszą stawiać czoło parciu wiatrów oraz innym czynnikom atmosferycznym. Wyżej przedstawione poglądy prawne organ zaczerpnął z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Ponadto, organ zwrócił uwagę na to, że teren, na którym inwestorka zamierza wykonać roboty budowlane opisane w zgłoszeniu znajdują się na obszarze "[...]" wpisanego do gminnej ewidencji zabytków i stwierdził, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego może wpłynąć negatywnie na układ urbanistyczny miasta, pogorszając tym samym stan zachowania zabytków.
W ocenie organu spółka dokonała błędnej kwalifikacji prawnej zgłaszając roboty budowlane wyszczególnione we wniosku na podstawie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c ustawy Prawo budowlane. Zadaniem organu zgłoszony obiekt budowlany stanowi budowlę w myśl art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego, jako wolno stojąca trwale związana z gruntem świetlna tablica informacyjna. Budowa przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego może zostać wykonana jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1). Inwestorka winna złożyć wniosek o pozwolenie na budowę dołączając dokumenty wymienione w art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.
P. w S. S.A. działając przez adwokata, wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta, domagając się jej uchylenia.
Decyzji spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego: art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c u.p.b. poprzez jego błędną wykładnię oraz art. 30 ust. 6 pkt 1 u.p.b. poprzez jego zastosowanie.
W uzasadnieniu odwołania spółka podniosła, że w sprawie nie występuje trwałe związanie z gruntem, albowiem zamierzona konstrukcja w zamyśle ma być konstrukcją mobilną. Ponadto pojęcie "instalowania" nie posiada definicji legalnej. W sprawie dojdzie do zainstalowania konstrukcji metalowej, na istniejącym już podłożu, choć podłoże to nie będzie miało charakteru fundamentu. Z kolei za zupełnie bezzasadne inwestorka uznała dywagacje organu dotyczące ewentualnego zagrożenia dla układu urbanistycznego miasta.
Decyzją z dnia [...] października 2022 r., nr [...],
na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy odwołując się do przepisów ustawy Prawo budowlane wyjaśnił, że na ich gruncie oprócz instalowania tablic i urządzeń reklamowych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę wyodrębniono również wolnostojące tablice i urządzenia reklamowe trwale związane z gruntem, o których mowa w art. 3 pkt 3 u.p.b. zawierającym definicję budowli. Takie tablice i urządzenia reklamowe, w przeciwieństwie do wymienionych w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c u.p.b., nie powstają w wyniku instalowania, zatem w myśl zasady określonej w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane ich wykonanie powinno być poprzedzone uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Następnie Wojewoda, po analizie treści zgłoszenia stwierdził, że sposób posadowienia urządzenia reklamowego, wbrew wyjaśnieniom inwestorki zawartym w treści odwołania, wskazuje na jego trwałe związanie z gruntem. Pojęcie trwałego związania z gruntem nie oznacza bowiem tylko posiadania przez obiekt fundamentów, czy zagłębienia w gruncie. Decydujące znaczenie ma to, czy urządzenie reklamowe będzie się opierało czynnikom takim jak wiatr, śnieg, czy obciążeniom dynamicznym mogącym zniszczyć jej konstrukcję, gdyż wówczas musi być w odpowiedni technicznie sposób powiązana trwale z gruntem, nawet jeśli nie będzie zagłębiona w ziemi.
Organ odwoławczy dodał, że o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to, czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego wiązania. Powyższe poglądy prawne organ zaczerpnął z orzecznictwa sądowego.
W konsekwencji organ II instancji uznał, że będące przedmiotem zgłoszenia urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem. Stanowi zatem budowlę zdefiniowaną w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, a jego wykonanie jest budową,
o której mowa w art. 3 ust. 6 ustawy Prawo budowlane. Zamierzenia zwolnione
z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wyliczone zostały w art. 29 ustawy Prawo budowlane. W przepisie tym brak jest urządzeń reklamowych wolnostojących, trwale związanych z gruntem.
Wojewoda jest zdania, wbrew podnoszonym przez spółkę argumentom, że roboty budowlane podejmowane przez inwestorkę będą polegały na wykonaniu obiektu budowlanego w określonym miejscu, a nie na instalacji urządzenia reklamowego, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c ustawy Prawo budowlane. Instalowaniem nie można bowiem określać budowy samodzielnej konstrukcji jaką stanowi objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe.
Użyty w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego termin "instalowanie" nie obejmuje wykonywania nowego obiektu budowlanego, lecz zawiera takie prace budowlane, które są związane z już istniejącym obiektem.
Według organu odwoławczego wyraz "instalowanie" w orzecznictwie, odnosi się wyłącznie do wykonywania robót budowlanych polegających na umocowaniu (połączeniu, złączeniu) jakiegoś elementu do istniejącego już podstawowego obiektu budowlanego (istniejącej już konstrukcji nośnej). Wprawdzie pojęcie "instalowania" nie jest zdefiniowane w Prawie budowlanym, jednakże określając jego zakres znaczeniowy odnieść się należy zarówno do znaczenia tego słowa w języku potocznym, jak i do sposobu użycia go przez ustawodawcę w innych przepisach prawa budowlanego. I tak zarówno definicje słownikowe pojęcia "instalowania czegoś", jak również jego potoczne rozumienie, zakłada każdorazowo związek techniczny lub funkcjonalny z istniejącym (funkcjonującym) wcześniej obiektem (rzeczą). Natomiast pojęcie "instalowanie" jest przez ustawodawcę używane w prawie budowlanym zawsze w sposób zakładający związek instalowanego elementu (urządzenia) z istniejącym już obiektem np. instalowanie krat na obiektach budowlanych, instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych. Tymczasem, według załączonego do zgłoszenia opisu projektowanego obiektu, sporna inwestycja ma polegać na wykonaniu elementu wsporczego na konstrukcji stalowej zamocowanej w czterech blokach balastowych, posadowionych na płytach żelbetowych na poziomie gruntu.
Dlatego Wojewoda jest zdania, że w wyniku wskazanych prac budowlanych powstaje "od podstaw", w określonym miejscu, nowy obiekt o znacznych gabarytach, stanowiący budowlaną i techniczno-użytkową całość, a zatem nie znajduje
tu zastosowania omawiany art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego.
Argumenty odwołującej się o mobilności urządzenia tj. możliwości przeniesienia na inne miejsce, według organu odwoławczego, pozostawały bez wpływu na prawidłową kwalifikację spornego obiektu jako budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, w postaci wolnostojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem. Przedmiotowa konstrukcja przestrzenna, stanowi budowlaną i techniczno-użytkową całość, a jej stabilny sposób posadowienia nawet na powierzchni gruntu i parametry techniczne, a zwłaszcza wielkość, nie pozwalają na odmienną kwalifikację przedmiotowych robót budowlanych inaczej niż dokonał tego organ I instancji.
Przy czym Wojewoda zaznaczył, że dla oceny sprawy nie ma znaczenia poczyniona przez organ I instancji uwaga o możliwym negatywnym wpływie planowanej inwestycji na układ urbanistyczny miasta.
P. w S. [...] S.A. działając przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę nie zgadzając się z decyzją Wojewody.
Decyzji spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania:
- art. 15 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpoznanie przez Wojewodę zarzutów podniesionych w odwołaniu skarżącej od decyzji Prezydenta z dnia [...] sierpnia 2022 roku, a w konsekwencji zaniechanie przez organ II instancji poczynienia własnych ustaleń faktycznych i w rezultacie uchybienie zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;
- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie polegające na nieuchyleniu decyzji organu I instancji oraz na jej niezmienieniu zgodnie z żądaniem skarżącej zawartym w odwołaniu.
W odniesieniu do prawa materialnego skarżąca wskazała na naruszenie:
- art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c u.p.b., poprzez jego błędną wykładnię
i przyjęcie, że "trwale związana z gruntem" jest również konstrukcja stalowa, dociążona betonowymi blokami (taka jak projektowana) albowiem "stawia czoła parciu wiatrów", podczas gdy przepis ten wyłożony prawidłowo prowadzi do wniosku, że "trwałe związanie z gruntem" oznacza fizyczne i trwałe z nim połączenie;
- art. 30 ust. 6 pkt 1 u.p.b., poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy brak było podstaw do wniesienia sprzeciwu, a w tym nie mogły takiej podstawy stanowić niedookreślone uwagi o rzekomym zagrożeniu dla układu urbanistycznego miasta oraz nieprawidłowa kwalifikacja samej konstrukcji jako "trwale związanej z gruntem".
Stawiając powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Skarżąca w uzasadnieniu wskazała m.in., że naruszenie zasady dwuinstancyjności wynikające z uzasadnienia zaskarżonej decyzji polega na niepodjęciu przez organ II instancji własnej inicjatywy dowodowej i niepozyskaniu w swoim imieniu dowodów, nie mówiąc już o pozyskaniu stosownego i aktualnego opracowania technicznego.
Z kolei wskazując na wadliwość uzasadnienia spółka argumentowała m.in.,
że zaskarżona decyzja w zasadzie pozbawiona jest merytorycznego odniesienia
do zarzutów podniesionych w odwołaniu skarżącej i niemal w całości stanowi powielenie fragmentów poglądów prawnych orzecznictwa sądowego.
Rozwijając zarzuty naruszenia prawa materialnego skarżąca powtórzyła argumentację odwołania, wzmacniając wypowiedź poglądami prawnymi orzecznictwa sądowego, końcowo wskazując, że zainstalowanie konstrukcji objętej zgłoszeniem wypełnia znamiona instalowania konstrukcji tablicy LED, przy czym równocześnie
w omawianym przypadku nie dochodzi do trwałego połączenia z gruntem.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:
Na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
Skarga okazała się niezasadna, bowiem dokonana przez Sąd – stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 – j.t.), kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten prawa nie narusza.
Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S., wnoszącą sprzeciw od zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych opisanych w zgłoszeniu z dnia 9 sierpnia 2022 r. (data wpływu do organu).
Organy obu instancji uznały, że roboty objęte zgłoszeniem wymagają uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę jako, że zgłoszony obiekt – wolno stojąca trwale związana z gruntem świetlna tablica informacyjna stanowi budowlę w myśl art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.
W pierwszej kolejności wskazać zatem należy, że punktem wyjścia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji powinno być prawidłowe określenie charakteru urządzenia reklamowego, o którym mowa z zgłoszeniu.
Zgodnie z art. 3 pkt 3 u.p.b. ilekroć w ustawie jest mowa o budowli należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak między innymi wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe. Ocenie zatem podlegało, czy kwestionowane urządzenie spełnia opisane wyżej warunki, w szczególności, czy można je uznać za trwale związane z gruntem.
W kwestii interpretacji pojęcia "trwałe związanie z gruntem" wypowiadał się wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrażając pogląd, iż o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to, czy wielkość urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (por. wyroki NSA: z dnia13 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3037/14, z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn.. akt II OSK 25/10, z dnia 10 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1596/09, z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08, dostępne w Internecie na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle przedstawionego wyżej poglądu, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, należało zatem w dokonanej ocenie uwzględnić gabaryty urządzenia reklamowego, jego konstrukcję, jak również miejsce jego posadowienia, co prawidłowo uczynił organ II instancji. O właściwej kwalifikacji urządzenia reklamowego przesądza, zdaniem Sądu fakt, iż jest to budowla dużych rozmiarów, której bezpieczne użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem wymaga stabilności i odporności na podmuchy wiatru, co jest szczególnie istotne z uwagi na miejsce w jakim została umieszczona – w centrum miasta, w sąsiedztwie ruchliwej drogi. Temu też celowi ma służyć posadowienie go na płytach żelbetowych umiejscowionych na poziomie gruntu, na których posadowione zostaną cztery bloki balastowe z zamocowaną na nich stalową konstrukcją, co stanowić ma gwarancję stabilności urządzenia.
Nie ulega, zdaniem Sądu wątpliwości, że tak opisana inwestycja stanowi budowlę w rozumieniu przywołanego art. 3 pkt 3 u.p.b. Za taką oceną przemawia wielkość urządzenia, jego wysokość, a także konieczność zastosowania w jego konstrukcji, ze względów bezpieczeństwa, takich rozwiązań, które w praktyce czynią niemożliwym jego szybki demontaż, a przez to przesądzają o trwałym związaniu z gruntem.
W tym stanie rzeczy organ II instancji zasadnie uznał, że urządzenie to jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b., której wykonanie wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Nie zasługiwał tym samym na uwzględnienie wyrażony w skardze pogląd, iż zastosowanie w niniejszej sprawie powinien mieć art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. Przepis ten zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wykonywanie prac polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, ale obejmuje swym zakresem tylko takie prace, które nie wymagają pozwolenia na budowę.
Podkreślenia wymaga, że planowanych robót nie można zakwalifikować jako instalowania tablic i urządzeń reklamowych, pod pojęciem tym należy rozumieć tylko takie prace, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego, a więc na przykład są związane z umiejscowieniem tablicy lub urządzenia reklamowego na istniejącej już konstrukcji.
Nie ma więc racji skarżąca spółka wywodząc, że doszło do naruszenia prawa materialnego w sposób wskazany w skardze. Sąd nie podzielił również zarzutów prawa procesowego. Nie doszło bowiem w niniejszej sprawie do naruszenia zasady dwuinstancyjności, o której mowa w art. 15 k.p.a. Zasada ta wyraża się w prawie strony do dwukrotnego rozpoznania sprawy w jej całokształcie. Przy czym organ odwoławczy może prowadzić postępowanie dowodowe jedynie w ograniczonym zakresie. Ramy postępowania uzupełniającego zakreśla art. 136 1 i 2 k.p.a. Nie ma natomiast organ odwoławczy obowiązku poszukiwania dowodów w celu wydania rozstrzygnięcia oczekiwanego przez stronę.
Podkreślić należy, że organ odwoławczy posiada samodzielną legitymację do dokonania oceny, czy zgromadzony w toku postępowania przed organem I instancji materiał dowodowy jest kompletny i nie wymaga uzupełnienia. W badanej sprawie ocena ta została dokonana prawidłowo. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był kompletny i stanowił wystarczającą podstawę do dokonania oceny charakteru planowanego obiektu, a organ odwoławczy – wbrew wywodom skargi w sposób wyczerpujący wyjaśnił w uzasadnieniu rozstrzygnięcia motywy, którymi się kierował przy podejmowaniu decyzji.
Niezrozumiały jest zarzut nieuzyskania przez organ II instancji opracowania technicznego w sytuacji, gdy w skardze nie wskazano czego opracowanie to miałoby dotyczyć i przez kogo zostać sporządzone. Zauważyć przy tym należy, że strona postępowania administracyjnego – stosownie do art. 7 k.p.a. ma prawo do czynnego udziału w postępowaniu, w tym naprowadzania wniosków dowodowych, z którego to prawa skarżąca nie skorzystała.
W tym stanie rzeczy, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 239 – j.t.), skargę oddalił.