II SA/Sz 1095/21

II SA/Sz 1095/21 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2021-12-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Arkadiusz Windak /przewodniczący sprawozdawca/
Krzysztof Szydłowski
Patrycja Joanna Suwaj
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 730/22 - Postanowienie NSA z 2022-11-03
II OSK 720/22 - Wyrok NSA z 2024-12-11
II SA/Kr 730/21 - Wyrok WSA w Krakowie z 2021-09-29
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 35, art. 32 ust. 1 pkt 1,
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Starosta K. działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku P. Spółka z o.o. w W. z dnia 16 lutego 2021 r., decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] na działce nr [...], w obrębie D., w gm. K..
Od decyzji P. Spółka z o.o. wniosła odwołanie, wskazując na naruszenie:
1) przepisu art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), dalej określanej jako "k.p.a.", poprzez odmówienie wiarygodności "Kwalifikacji przedsięwzięcia";
2) przepisu art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie w swych ustaleniach opracowania inwestora w postaci "Kwalifikacji przedsięwzięcia" i uznanie karty katalogowej anteny za wystarczającą przesłankę do przesądzenia danej okoliczności w sytuacji, gdy dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu przeciwnego, a sam inwestor przedstawił dowód na te same okoliczności;
3) przepisów art. 6 i art. 8 k.p.a. na skutek braku działania na podstawie przepisów prawa i stania na straży praworządności;
4) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1-4 w zw. z art. 33 ust. 1 i 2 , art. 34 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że Starosta powinien ingerować w treść wniosku poprzez badanie inwestycji w zakresie nie wskazanym przez inwestora, tj. analizować przedsięwzięcie w zakresie w jakim inwestor nie zamierza z niego korzystać, w szczególności w zakresie maksymalnych i minimalnych tiltów.
W wyniku rozpoznania sprawy na skutek złożonego odwołania Wojewoda, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r., [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał zamierzenie inwestycyjne, tj. że jego przedmiotem jest stalowa wieża rurowa o wysokości całkowitej 46,30 m n.p.t., stanowiąca konstrukcję nośną dla 3 anten sektorowych oraz 2 anten radioliniowych wraz z urządzeniami pomocniczymi. Na każdym z azymutów umieszczone mają być: po 1 antenie sektorowej (50°, 180° i 310°) oraz anteny radiolinii przewidziane do zawieszenia pod antenami sektorowymi. Anteny sektorowe są instalacjami pracującymi w paśmie 2100 MHz. Projektowane wartości maksymalne EIRP (równoważnej mocy promieniowanej izotropowo) na pasmo przedstawiono w projekcie budowlanym (tabela str. 14, 44 i 50). Do projektu budowlanego dołączono opracowania sporządzone w kwietniu 2021 r. pn. Kwalifikacja przedsięwzięcia oraz pn. Analiza występowania obszaru pól e-m (...) instalacji radiokomunikacyjnej [...] [...] Opracowania te przygotowano w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) i rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448). W ww. opracowaniach przyjęto pochylenie anten sektorowych oraz ich moce deklarowane przez inwestora.
Dla każdego z projektowanych trzech sektorów odpowiednio na azymucie 50°, 180° i 310°, przyjęto równoważną moc promieniowaną izotropowo EIRP - mieszczącą się w przedziale od 1000W do mniej niż 2000W (1981 W) oraz zakres kątów pochylenia w przedziale od 2° do 6°.
W oparciu o ww. wartości w kwalifikacji przedsięwzięcia dokonano oceny odległości miejsc dostępnych dla ludności od osi głównej wiązki promieniowania na odcinku 70 m od środka elektrycznego anten. Przedstawione w formie tekstowej i graficznej wnioski wskazują, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania projektowanych anten w odległości do 70 m, mierzonej od środka elektrycznego anten nie występują miejsca dostępne dla ludności.
Ponadto, w odpowiedzi na postanowienie Starosty K. z [...] maja 2021 r. inwestor przedłożył nowe opracowania w postaci analizy i kwalifikacji przedsięwzięcia, sporządzone w maju 2021 r., uwzględniające maksymalne pochylenie elektryczne anten wynikające z karty katalogowej urządzenia, tj. 12°. Dokumentacja ta również wykazała, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania projektowanych anten w odległości do 70 m, mierzonej od środka elektrycznego anten nie występują miejsca dostępne dla ludności.
Zdaniem Wojewody, inwestor nie wykazał jednak jaki wpływ na środowisko będzie miała projektowana inwestycja w przypadku zastosowania maksymalnych mocy z jakimi mogą pracować przewidziane do zawieszenia anteny. Analiza dokumentacji, przy założeniu możliwości wykorzystania maksymalnej faktycznej mocy anten powoduje, że nie można wykluczyć, iż osie główne wiązek promieniowania znajdą się w miejscach dostępnych dla ludności. Z tych względów niezbędnym jest dla prawidłowej oceny, czy projektowana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów anten z uwzględnieniem ich faktycznych możliwości technicznych. Kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga bowiem uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania pola z tego urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania (por. wyrok WSA w Łodzi z 19 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 791/19, wyroki NSA: z 7 września 2017 r. sygn. akt II OSK 3083/15 i z 11 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 907/18).
W ocenie organu, skoro przedmiotem oceny jest ściśle określone przedsięwzięcie to właściwym jest przeanalizowanie wszystkich potencjalnych oddziaływań mogących występować przy użyciu konkretnych urządzeń, wchodzących w skład planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. To, czy operator będzie miał potrzebę wykorzystania maksymalnych mocy i pochyleń anten jest kwestią nieistotną z punktu widzenia celu, dla jakiego dokonuje się analizy przedsięwzięcia pod kątem jego potencjalnego oddziaływania na środowisko (wyroki WSA sygn. akt II SA/Sz 519/20 z 10 września 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 128/20 z 8 października 2020 r.).
Przedstawione przez inwestora opracowania nie są wystarczające dla potwierdzenia, że projektowana stacja bazowa nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko i w konsekwencji nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Opracowania sporządzone zostały wprawdzie z uwzględnieniem maksymalnego pochylenia anten do 12°, jednakże nie określają maksymalnych możliwości emisyjnych urządzeń. Nie wyjaśniają zatem czy planowane przedsięwzięcie nie osiągnie progów określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dopiero uwzględnienie maksymalnych możliwych mocy z jakimi mogą pracować anteny pozwoli na określenie, czy w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (1000 W < EIRP < 2000 W) znajdują się miejsca dostępne dla ludności, jak jest to normowane w przepisach ww. rozporządzenia.
Starosta K. w trakcie prowadzonego postępowania zwrócił się do pełnomocnika inwestora m.in. o załączenie kart katalogowych planowanych do zawieszenia anten oraz wykazanie, że załączona do projektu budowlanego dokumentacja w postaci kwalifikacji przedsięwzięcia oraz analizy środowiskowej projektowanej instalacji radiokomunikacyjnej uwzględnia faktyczne możliwości techniczne co do emisji mocy anten, a tym samym jednoznaczne wykazanie czy planowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - w określonym terminie z zastrzeżeniem, że nieprzedłożenie wskazanych dokumentów może spowodować odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. W uzupełnieniu dokumentacji (pismo z 30 maja 2021 r.) przedstawiono dodatkowe wyjaśnienia wskazujące, że inwestor nie zamierza wykorzystywać urządzeń w sposób ponadnormatywny, tj. w zakresie parametrów szerszych niż uzyskane właściwym pozwoleniem.
W ocenie organu odwoławczego, nieuprawnionym jest dokonanie kwalifikacji przedsięwzięcia z pominięciem maksymalnych parametrów anten sektorowych jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Nieuwzględnienie w kwalifikacji przedsięwzięcia możliwości faktycznej maksymalnej emisji mocy anten (większej od deklarowanej przez inwestora) uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie czy projektowane przedsięwzięcie należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ odwoławczy nie może również dokonać takich ustaleń samodzielnie na podstawie złożonych przez inwestora dokumentów. W związku z powyższym nie jest możliwe dokonanie prawidłowej oceny zgodności projektowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, co uniemożliwia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.
P. Spółka z o.o. zaskarżyła w całości opisaną wyżej decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty K. z dnia [...] czerwca 2021 r. oraz o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię:
1) art. 35 ust. 1 pkt 1-4 i ust. 4 w zw. z art. 33 ust. 1 i 2, art. 34 i art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - poprzez bezpodstawne przyjęcie przez Wojewodę, że organy administracji powinny ingerować w treść wniosku poprzez badanie inwestycji w zakresie nie wskazanym przez inwestora, tj. analizować przedsięwzięcie w zakresie w jakim inwestor nie zamierza z niego korzystać, w szczególności w zakresie maksymalnych i minimalnych tiltów;
2) art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane - poprzez przyjęcie przez Wojewodę, że analizując projekt budowlany należy analizować "potencjalne" możliwe wykorzystanie terenu, a nie takie jakie obowiązuje w zakresie istniejącego stanu zagospodarowania.
Skarżąca nie zgadza się interpretacją przepisów przyjętą przez organy w zakresie ingerencji w treść wniosku. Organ nie wskazał na podstawie jakich przepisów domaga się analizy przedsięwzięcia, w zakresie w jakim inwestor nie zamierza go wykorzystywać. Zdaniem skarżącej, ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 Prawa budowlanego).
W dalszej części, dla poparcia zasadności zarzutów skargi, strona przytoczyła wybrane fragmenty wyroków sądów administracyjnych, odnoszące się do zakresu badania przez organy architektoniczno-budowlane zgodności projektu architektoniczno-budowlanego (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 sierpnia 2018 r. o sygn. akt II SA/Po 128/18; wyrok NSA z dnia 26 października 2017 r., o sygn. akt II OŚK 2743/16; wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2017 r. o sygn. akt II OSK 1003/15; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2019 r. o sygn. akt IV SA/Po 796/19; wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2017 r., o sygn. akt II OSK 1003/15).
Skarżąca nie zgadza się również ze sposobem rozumienia art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska, poprzez odwołanie się do nieobowiązującego już stanu prawnego, co jednoznacznie wskazują przywołane wyroki sądów administracyjnych oraz nakazanie sprawdzania "potencjalnego" wykorzystania terenu. Stoi to w oczywistej sprzeczności z aktualnym brzmieniem art. 124 ust. 2, który stanowi, że przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Nieprawidłowe jest w związku z powyższym odwołanie się przez organy do orzecznictwa sądów administracyjnych odnoszącego się do innego stanu prawnego, co wyraźnie wynika z przywołanych dat wyroków.
Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zajęte stanowisko w sprawie w szeroko przedstawionej argumentacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.
Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych.
Przedmiotem wniosku inicjującego postępowanie administracyjne, które zostało zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Zakres badania przez organ architektoniczno-budowlany spełnienia warunków niezbędnych do pozytywnego rozpatrzenia przedłożonego przez stronę wniosku, określają w szczególności przepisy art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.). W ramach tego badania organ ma m.in. obowiązek sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane).
Istotne są również postanowienia art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, wedle którego, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021, poz. 2373), decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2 pkt 1 i 2). Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje m.in. przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy).
Z ww. przepisów wynika, że rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest ustalenie, czy inwestycja objęta wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Organ administracji architektoniczno-budowlanej zobligowany jest w tym celu dokonać kwalifikacji projektowanej inwestycji w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839).
Aby dokonać prawidłowej oceny planowanej inwestycji w zakresie jej wpływu na środowisko konieczne jest należyte określenie przez inwestora jej parametrów. Rolą organu jest przy tym zweryfikowanie tych danych i poczynienie odpowiednich ustaleń. Nie jest to jednak możliwe, jeżeli inwestor nie przedstawi wszystkich parametrów techniczno-budowlanych planowanego przedsięwzięcia.
W rozpoznawanej sprawie inwestor, pomimo wezwania organu, nie przedstawił maksymalnych wielkości (mocy) sygnału anten, które mają wchodzić w skład stacji bazowej telefonii komórkowej. Rację należy przyznać organowi odwoławczemu, że brak informacji w tym zakresie uniemożliwia poczynienie rzetelnych ustaleń co do zakresu występowania w przestrzeni ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego w kontekście miejsc dostępnych dla ludności, zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021r. poz. 1973). Uniemożliwia to ocenę, czy inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Ustalenie ww. okoliczności jest tym bardziej konieczne w kontekście wyjaśnień skarżącej Spółki złożonych w odwołaniu, wedle których, poziom energetyczny sygnału (zwany niekiedy maksymalną mocą nieniszczącą) nie ma nic wspólnego z normalnymi warunkami pracy, w jakich operują tego typu anteny w rzeczywistych warunkach operacyjnych oraz w jakich operują moduły nadawczo-odbiorcze, z jakimi współpracują anteny pasywne. Tym niemniej skarżąca przyznała, że moce te (z definicji nazywane "maksymalnymi") będą wykorzystywane tylko w przypadku bardzo dużego obciążenia stacji, co w praktyce zdarza się rzadko.
W ocenie Sądu, skoro nawet skarżąca przyznała możliwość pracy anten z maksymalnymi mocami, to okoliczność ta potwierdza konieczność dysponowania przez organy informacjami na temat maksymalnych parametrów pracy anten dla oceny zakresu oddziaływania pól elektromagnetycznych.
Wobec tego, że przedłożona przez inwestora dokumentacja projektowa nie zawierała ww. informacji i strona ich nie uzupełniła, pomimo wezwania w trakcie prowadzonego postępowania, to organ miał prawo wydać zaskarżoną decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowie udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.
Podsumowując. Możliwości techniczne przedsięwzięcia, którym jest stacja bazowa telefonii komórkowej wraz z konkretną ilością i usytuowaniem anten oraz ich parametrami technicznymi, w tym możliwości pochylenia anten (skierowania osi wiązki głównej promieniowania) oraz ich maksymalnej mocy, są istotne dla rozstrzygnięcia kwestii kwalifikacji przedsięwzięcia. Zakres oddziaływania anten na środowisko, a tym samym ustalenie obszaru ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego niewątpliwie związany jest z mocą poszczególnych anten. Skoro przedmiotem oceny jest ściśle określone przedsięwzięcie to właściwym jest przeanalizowanie wszystkich potencjalnych oddziaływań mogących występować przy użyciu konkretnych urządzeń, wchodzących w skład planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. To, czy operator będzie miał potrzebę wykorzystania maksymalnych mocy i pochyleń anten jest kwestią nieistotną z punktu widzenia celu, dla jakiego dokonuje się analizy przedsięwzięcia pod kątem jego potencjalnego oddziaływania na środowisko.
Wydając zaskarżoną decyzję organ dokonał właściwej wykładni i prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy prawa materialnego jak i procesowego, przedstawiając motywy rozstrzygnięcia w jego uzasadnieniu, spełniającym wszystkie wymogi stawiane przez przepis art. 107 § 3 k.p.a.
Z przedstawionych przyczyn za niezasadne Sąd uznał zarzuty podniesione w skardze. Skoro organ nie dopuścił się naruszenia prawa wskazywanego przez stronę skarżącą, zaś Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się uchybień, które skutkować musiałyby uwzględnieniem skargi, uzasadnionym było oddalenie skargi, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).