II SA/Sz 1095/15

II SA/Sz 1095/15 - Postanowienie WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2015-11-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-09-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Elżbieta Makowska /przewodniczący/
Marzena Iwankiewicz /sprawozdawca/
Renata Bukowiecka-Kleczaj
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II OSK 335/16 - Postanowienie NSA z 2016-02-26
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 58 par. 1 pkt 7a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 8,9
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi K. K. i J. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 29 grudnia 2011 r. Nr XV/145/11 w przedmiocie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego terenów w obrębach: Żórawie, Żórawki, Pniewo, Bartkowo gminy Gryfino p o s t a n a w i a odrzucić skargę
Uzasadnienie
Rada Miejska w Gryfinie działając na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia
8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001, Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwana dalej ustawą "u.p.z.p.", podjęła w dniu 29 grudnia 2011 r. uchwałę Nr XV/145/11 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w obrębach: Żurawie, Żórawki, Pniewo, Bartkowo gminy Gryfino.
K.K. i J.K., właściciele działki nr [...], pismem
z dnia 16 czerwca 2015 r. wezwali Radę Miejską w Gryfinie do usunięcia naruszenia prawa, z uwagi na ustalenia wynikające z § 129 ww. uchwały, m.in. przeznaczenie terenu – teren infrastruktury technicznej – elektroenergetyka (projektowana stacja transformatorowa SN), przyjęte z pominięciem uzyskania zgody właściciela na lokalizację infrastruktury technicznej i w konsekwencji powodujące naruszenie art. 140 Kodeksu cywilnego, polegające na naruszeniu prawa do korzystania z nieruchomości zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa własności oraz naruszenie art. 6 ust. 2 u.p.z.p., polegające na ograniczeniu prawa do zagospodarowania terenu, będącego własnością wzywających do usunięcia naruszenia prawa.
Rada Miejska w Gryfinie podjęła uchwałę Nr X/83/15 z dnia 24 lipca 2015 r.
o nieuwzględnieniu ww. wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie organu,
z uwagi na ograniczenia już występujące w strefie oddziaływania linii elektroenergetycznej, lokalizacja stacji transformatorowej (niezbędnego elementu infrastruktury rozwijającej się miejscowości), stanowi rozwiązanie optymalne, gdyż dotyczy terenu i tak już faktycznie ograniczonego w użytkowaniu a jednocześnie niewielkiego, położonego na skraju dużej obszarowo nieruchomości skarżących
i posiadającego bezpośredni dostęp do drogi publicznej, co minimalizuje uciążliwość umiejscowienia tej funkcji w danym miejscu. Przedmiotowy teren został wyznaczony na przecięciu obu linii energetycznych, czyli w miejscu o niejako podwójnie ograniczonym w swobodzie korzystania oraz w bezpośrednim sąsiedztwie słupa linii SN, istniejącego w tym miejscu w czasie sporządzania planu. Natomiast przewidziana tam stacja transformatorowa ma służyć obsłudze przechodzącej nad terenem linii średniego napięcia 15 kV, w celu jej umieszczenia pod ziemią, co niewątpliwie poprawiłoby znacząco warunki korzystania wzywających ze swojej nieruchomości, albowiem zniknęłaby wówczas jedna ze stref oddziaływania linii energetycznej.
Za nietrafny organ uznał zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., podkreślając, że na mocy tego przepisu nie można odmówić właścicielowi nieruchomości prawa do jej zagospodarowania, w przypadku gdy przewidywane wykorzystanie nieruchomości jest zgodne z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
W dniu 13 sierpnia 2015 r. (data stempla pocztowego na kopercie), K.K. i J.K., reprezentowani przez pełnomocnika będącego adwokatem, wystąpili za pośrednictwem organu, ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, na uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie Nr XV/145/11 z dnia 29 grudnia 2011 r. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w części dotyczącej zmiany lokalizacji infrastruktury technicznej (elektroenergetyka) na terenie oznaczonym [...] oraz symbolem [...].
Zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie:
- przepisu prawa materialnego, tj. art. 140 Kodeksu cywilnego, polegające na ograniczeniu skarżącym prawa do korzystania z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa oraz prawa do rozporządzania rzeczą, poprzez uchwalenie w dniu 29 grudnia 2011 r., miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zmianę dotychczasowej lokalizacji stacji transformatorowej 15/0,4 kV oraz zaprojektowanie nowej stacji transformatorowej na nieruchomości sąsiedniej, co równocześnie wiąże się z przebudową linii elektroenergetycznej 15 kV na terenie działki skarżących nr [...], w sytuacji gdy projektowane zmiany nie są konieczne z technicznego punktu widzenia,
- przepisu prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., polegające na ograniczeniu prawa zagospodarowania terenu, będącego własnością skarżących, poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zmianę dotychczasowej lokalizacji stacji transformatorowej 15/ 0,4kV oraz zaprojektowanie nowej stacji transformatorowej na nieruchomości sąsiedniej, co równocześnie wiąże się z przebudową linii energetycznej 15 kV na terenie działki skarżących nr [...], w sytuacji gdy projektowane zmiany nie są konieczne z technicznego punktu widzenia,
- przepisów postępowania – art. 8 i art. 9 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii z zakresu energetyki i infrastruktury sieci energetycznej celem ustalenia czy projektowana zmiana lokalizacji stacji transformatorowej na terenie działek [...] oraz przebudowa linii energetycznej 15 kV na terenie działki nr [...] jest konieczne oraz celem dokonania oceny wpływu projektowanych zmian na nieruchomość gruntową [...], w szczególności poziomu hałasu oraz występującego pola magnetycznego.
Skarżący podnieśli, że nowa lokalizacja stacji transformatorowej została zaprojektowana na terenie działek nr [...] i graniczy bezpośrednio
z ich działką nr [...]. Z kolei przebudowa linii energetycznej 15 kV projektowana jest na części nieruchomości będącej własnością skarżących. Uważają, że projektowana przebudowa wpłynie w sposób znaczący na realizację ich prawa własności (art. 140 Kodeksu cywilnego). Organ nie wyważył w sposób dostateczny interesu skarżących
z interesem publicznym, gdyż brak jest uzasadnienia projektowanych zmian
z technicznego i funkcjonalnego punktu widzenia.
Podnieśli, że projektowana stacja transformatorowa na części nieruchomości skarżących wpływa na realizację prawa własności, albowiem emituje hałas, a wokół stacji występuje pole magnetyczne. Urządzenia takiego typu oddziałują negatywnie na przebywających w ich pobliżu mieszkańców. W związku z oddziaływaniem urządzenia, szczególne znaczenie ma – zdaniem skarżących – dokładne zbadanie czy projektowana stacja ma uzasadnienie techniczne, a także szczególne wyważenie interesu publicznego i interesu prywatnego. Organ był więc zobowiązany do takiego działania, aby rozważyć czy dana inwestycja ograniczająca prawo własności jest konieczna, czy interes publiczny przeważa nad interesem prywatnym, a także powinna być uzasadniona w sposób niebudzący wątpliwości. Według skarżących, w niniejszej sprawie tak się nie stało, a organ ograniczył w sposób znaczny przysługujące im prawo własności, natomiast zaniechał uzasadnienia tego przedsięwzięcia.
Argumentowali, że sporządzając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ograniczanie uprawnień wynikających z prawa własności było wyjątkiem, ponadto by było uzasadnione interesem publicznym, a także nie było ograniczeniem nadmiernym.
Gmina G., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła o oddalenie skargi K.K. i J.K. W części dotyczącej terenu działki nr [...] brak jest – zdaniem organu - legitymacji czynnej po stronie skarżących, albowiem dotyczy terenu niebędącego ich własnością, a jedynie sąsiadującego z ich nieruchomością – działką nr [...].
Jak zauważył organ, skarżący mieli zapewniony aktywny udział w procesie sporządzania planu miejscowego. Podjęte działania, w szczególności formy publicznego powiadamiana o działaniach podejmowanych w ramach procedury opracowania projektu planu były zgodne z wymogami prawnymi i umożliwiały skarżącym partycypację w jego tworzeniu. Skarżący nie zgłaszali wniosków do planu, nie uczestniczyli w dyskusji publicznej, jak również nie składali uwag do projektu planu.
Organ wskazał, że przez teren nieruchomości skarżących przebiegają dwie powietrzne linie elektroenergetyczne, jest to obszar z ograniczeniami użytkowania, wynikającymi ze stanu faktycznego poprzedzającego wejście w życie przedmiotowego planu miejscowego. Umiejscowienie stacji transformatorowej spowodowane było położeniem działki nr [...] w strefie oddziaływania ww. dwóch linii energetycznych. Stacja transformatorowa ma służyć obsłudze linii średniego napięcia, w celu umieszczenia jej pod ziemią, co niewątpliwie poprawiłoby warunki korzystania skarżących ze swej nieruchomości. Stwierdził ponadto, że podnoszony skargą wymóg proporcjonalności oznacza również konieczność wyważania dwóch dóbr (wartości), których pełna realizacja jest niemożliwa.
Zdaniem organu, w realiach niniejszej sprawy istnienie linii SN na danym terenie jest niezbędne z punktu widzenia interesu publicznego – zapewnienia dostaw energii elektrycznej. W interesie publicznym, jak również w interesie skarżących, jest również tzw. skablowanie tej linii, czyli umieszczenie jej pod ziemią wraz z budową naziemnej trafostacji, w celu uzyskania większego bezpieczeństwa i mniejszej uciążliwości użytkowania linii elektroenergetycznej SN. Ze względu na brak terenów publicznych w celu realizacji interesu publicznego konieczne było użycie terenu prywatnego, a jak wykazano wyżej przyjęte w planie rozwiązanie ograniczy w najmniejszym stopniu istniejące prawa właścicielskie.
Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 6 u.p.z.p., organ wywiódł, że ograniczenia, które mogą się pojawiać w związku
z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli mieszczą się w przyznanych ustawowo ramach, nie stanowią naruszenia prawa i nie mogą być podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały. Organ nie zgodził się też zarzutem skargi o naruszeniu art. 8 i art. 9 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu energetyki i infrastruktury, celem ustalenia czy przewidywane przedsięwzięcie jest konieczne i będzie miało wpływ na nieruchomość skarżących, poprzez hałas i pole magnetyczne. Organ wyjaśnił, że na etapie przygotowania projektu planu występował do stosownych organów o zajęcie stanowiska. Żaden z nich nie wydał negatywnej opinii, a sam projekt planu został uzgodniony i brak było tym samym podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii z biegłego. Organ wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym na dzień przystąpienia do sporządzania planu nie był zobowiązany do uzyskania opinii wszystkich organów wymienionych w aktualnym brzmieniu art. 17 pkt 6 u.p.z.p., ale tylko do uzyskania opinii gminnej komisji architektoniczno-urbanistycznej oraz wójtów gmin graniczących z obszarem objętym planem, w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym.
Na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. pełnomocnik organu w całości podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę i wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie wyjaśnił, że nieruchomość skarżących jest nieruchomością rolną niezabudowaną, pełnomocnikowi nie jest wiadome, żeby grunt ten był objęty zakazem zabudowy, w urzędzie miejskim poinformowano go, że skarżący nie podejmowali dotychczas działań zmierzających do zabudowy nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwana dalej "P.p.s.a.", obejmuje akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.
Objęta skargą uchwała Rady Miejskiej w Gryfinie Nr XV/145/11 z dnia
29 grudnia 2011 r. została podjęta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Przedmiotowa skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy
z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Warunkiem formalnym poprzedzającym wniesienie skargi jest uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa kwestionowanym zarządzeniem lub uchwałą. Wezwanie takie skarżący skierowali pismem z dnia 16 czerwca 2015 r., na które organ odpowiedział uchwałą z dnia 24 lipca 2015 r. o nieuwzględnieniu żądania. Mając na uwadze, że skarga została wniesiona, za pośrednictwem organu, w dniu 13 sierpnia 2015 r., przyjąć należy, że termin trzydziestodniowy (art. 53 § 2 P.p.s.a.) przewidziany do wniesienia przedmiotowej skargi, został zachowany.
Przedmiot sprawy dotyczy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podjęcie tego rodzaju uchwały jest przejawem władczego działania organu uchwałodawczego gminy, stanowiącego podstawę planowania przestrzennego na terenie gminy i nie budzi więc wątpliwości, że mamy do czynienia ze sprawą z zakresu administracji publicznej. Po stwierdzeniu, że wymogi formalne zostały spełnione, sąd bada legitymację strony skarżącej do jej wniesienia.
Nawiązując do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, uprawnienie do wniesienia skargi, na podstawie powołanego przepisu obejmuje każdego, kto uważa, że jego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą rady lub zarządzeniem wójta gminy. Natomiast nie stanowi podstawy do wniesienia skargi samo zagrożenie naruszeniem praw chronionych.
Warunkiem uwzględnienia skargi K.K. i J.K. było więc wykazanie, że uchwałą Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 29 grudnia 2011. został naruszony interes prawny lub uprawnienie skarżących, z jednoczesnym istotnym naruszeniem porządku prawnego. Naruszenie interesu prawnego, o którym mowa
w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi mieć charakter konkretny, własny (bezpośredni), realny i aktualny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach. Dopiero stwierdzenie takiego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia strony otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Nie wykazanie zaś takiego naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia prowadzi do wniosku, że wnoszący skargę nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały (wyrok NSA z 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, opubl. w Lex nr 81964).
Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest norma prawa materialnego. Naruszenie interesu następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OSK 205/09, sygn. akt II OSK 1981/09 - dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie jest przy tym wystarczające wykazanie potencjalnego naruszenia interesu prawnego. Konieczne jest wykazanie, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony własny, indywidualny i konkretny interes albo uprawnienie skarżącego oraz wykazanie, iż skarżona uchwała powoduje ograniczenie lub pozbawienie go uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa i to aktualnie,
a nie w przyszłości. Ponadto przedmiotowe naruszenie odnosić się powinno do prawnie chronionego interesu lub uprawnienia skarżącego.
Przechodząc do zasadniczej kwestii, tzn. czy wskutek wydania zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia interesu prawnego skarżących, które polegało na ograniczeniu im prawa do korzystania z nieruchomości zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa własności oraz rozporządzania rzeczą (art. 140 Kodeksu cywilnego) oraz ograniczenia prawa do zagospodarowania terenu (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), Sąd uznał, że okoliczności te nie zostały przez skarżących w skardze wykazane. Skarżący są właścicielami położonej na terenie objętym skarżoną uchwałą nieruchomości gruntowej, niezabudowanej, przeznaczonej pod produkcję
w gospodarstwach rolnych hodowlanych, ogrodniczych i rybackich z zabudową mieszkaniową zagrodową (oznaczenie w planie symbolem [...]). Zgodnie z zapisami planu (§ 129 ust. 1), w bezpośrednim sąsiedztwie ich nieruchomości przewiduje się przeznaczenie terenu ([...] ha) na teren infrastruktury technicznej – elektroenergetyka, projektowana stacja transformatorowa.
Skarżący poprzestali na ogólnikowym wskazaniu na ograniczenie skarżoną uchwałą ich praw właścicielskich, jednakże nie wykazali tego naruszenia, tzn. nie wskazali, w jaki konkretnie sposób ustalenia uchwalonego zaskarżoną uchwałą planu naruszyły ich prawo własności lub możliwości w zakresie zagospodarowania ich nieruchomości.
Do naruszenia interesu prawnego dochodzi wówczas, gdy ukształtowanie wykonywania prawa własności nieruchomości prowadzi do zawężenia sfery wolności związanej z tym prawem. Nie każde oddziaływanie na prawo własności stanowi naruszenie interesu prawnego. Sąd zauważa, że działka należąca do skarżących przed uchwaleniem, jak i po uchwaleniu może być nadal przeznaczona rolniczo, a ponadto może służyć pod zabudowę mieszkaniową zagrodową.
Zarzuty skargi odnoszą się do planowanej zmiany lokalizacji stacji transformatorowej i posadowienie jej na działce sąsiadującej z nieruchomością skarżących oraz przebudowę jednej z linii elektroenergetycznych na działce skarżących nr [...]. Z akt sprawy wynika, że przez działkę skarżących przebiegają dwie linii elektroenergetyczne – linia napowietrzna 220 KV [...] oraz linia SN 15kV, które istniały już w czasie planowanych zmian w planie miejscowym. Zatem, jak słusznie zwrócił uwagę organ, faktycznie fragment nieruchomości skarżących był już obszarem objętym ograniczeniami użytkowania, wynikającymi z przebiegu ww. linii elektroenergetycznych.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Z kolei art. 6 ust. 2 cyt. ustawy stanowi, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji
o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, oraz do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.
Skarżący powołali się na bliżej nieokreślone ograniczenia w korzystaniu
z nieruchomości będącej ich własnością, zgodnie ze społeczno – gospodarczym jej wykorzystaniem oraz na ograniczenia w zagospodarowaniu tej nieruchomości. W ten sposób sformułowany interes prawny jest zbyt ogólny i potencjalny. W przedmiotowej sprawie nie można zatem wywieść związku faktycznego z ustaleniami planu miejscowego objętego zaskarżoną uchwałą a powołanym przez skarżących naruszeniem interesu prawnego.
Posadowienie stacji transformatorowej przewidziane jest na sąsiadującej działce nr [...] z działką skarżących nr [...], która ma służyć obsłudze przechodzącej przez ich działkę linii średniego napięcia 15 kV, w celu umieszczenia jej pod ziemią, co jak argumentował organ miało w zamiarze poprawić warunki korzystania przez skarżących ze swej nieruchomości, albowiem zniknęłaby wówczas jedna ze stref oddziaływania linii elektroenergetycznej na ich działce. W świetle zapisów nowego planu zagospodarowania przestrzennego, umożliwiającego powyższe zamierzenie, skarżący nie objaśnili w jaki sposób doszło do niekorzystnej zmiany sytuacji prawnej nieruchomości, której są właścicielami, wpływającej na sposób wykonywania przez nich prawa własności, jego zakres, jak i prawa i obowiązki z nim związane, w tym co do sposobu zagospodarowania nieruchomości czy też możliwego rozszerzenia ograniczenia użytkowania działki w związku z przebiegiem przez nieruchomość dwóch linii elektroenergetycznych, istniejących już przed zmianą planu miejscowego, a w każdym razie zarzuty w tym zakresie, ani w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, ani w rozpatrywanej skardze, nie zostały należycie skonkretyzowane, co uniemożliwia Sądowi ocenę trafności stwierdzenia, że doszło do naruszenia interesu prawnego skarżących.
Za chybione Sąd uznał, zarzuty skarżących odnoszące się do potrzeby uzasadnienia technicznego i funkcjonalnego projektowanych zmian linii energetycznych, w tym oddziaływania stacji transformatorowej przez emisję hałasu
i pola magnetycznego. Z istoty swej zaskarżona uchwała ustanawia przepisy powszechnie obowiązujące na danym obszarze co do przeznaczenia, warunków zagospodarowania i zabudowy terenu, a także rozmieszczenia inwestycji celu publicznego. Uchwała taka nie określa środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, ani tym bardziej nie stanowi o wydaniu pozwolenia na budowę dla inwestycji, a dopiero w tych procesach będą rozpatrywane konkretne rozwiązania dla konkretnych nieruchomości.
Pozostałe zarzuty skargi, odnoszące się do procedury poprzedzającej sporządzenie planu miejscowego, czy też wyważenia interesu indywidualnego obywatela i interesu publicznego przyjętymi zapisami kwestionowanej uchwały, nie mogły być uwzględnione przez Sąd. Naruszenia interesu prawnego, jako warunku dopuszczalności skargi, nie można bowiem upatrywać w samym naruszeniu przepisów dotyczących procedury planistycznej czy redakcji przepisów uchwały. Te mogą być bowiem kontrolowane przez sąd administracyjny dopiero wówczas, gdy wykazane zostanie, że został nadto naruszony interes prawny strony skarżącej (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1765/07, opubl. Lex nr 437511). Do wniesienia skargi nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonego aktu.
Zdaniem Sądu, K.K. i J.K. nie wykazali, aby kwestionowana uchwała doprowadziła do naruszenia interesu prawnego skarżących (art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym), które to naruszenie byłoby bezpośrednie, aktualne oraz realne – i w tym aspekcie naruszające istniejący porządek prawny.
Stosownie do art. 57 a P.p.s.a., wprowadzonym ustawą z dnia 9 kwietnia
2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), sąd administracyjny odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Tego rodzaju sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż skarżący nie wykazali, że zaskarżona uchwała narusza ich interes prawny.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 7a ustawy Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę odrzucił.