II SA/Sz 1079/17

II SA/Sz 1079/17 - Postanowienie WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2017-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-09-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Marzena Iwankiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6166  Łowiectwo
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Sejmik Województwa
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 58 par 1 pkt 6 i par3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 25 czerwca 2013 r. Nr XXVI/362/13 w przedmiocie podziału Województwa Zachodniopomorskiego na obwody łowieckie postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Uzasadnienie :
W dniu 29 sierpnia 2017 r. A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 25 czerwca 2013 r. Nr XXVI/362/13 w przedmiocie podziału Województwa Zachodniopomorskiego na obwody łowieckie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł jej odrzucenie, uzasadniając swoje stanowisko faktem, że strona już poprzednią skargę odrzuconą postanowieniem z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 651/17 poprzedziła wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego przedmiotową uchwałą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny Szczecinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane
w art. 58 § 1 pkt 1-5, wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Stosownie do treści art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2016 r., poz. 486), w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (art. 17 ustawy nowelizującej), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca poprzedziła skargę wezwaniem z dnia 11 lipca 2017 r. (data wpływu 28 lipca 2017 r.) Sejmiku Województwa do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego uchwałą Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 25 czerwca 2013 r. Nr XXVI/362/13.
Jednakże jak słusznie zauważył organ, na uwadze należy mieć fakt, że już wcześniej, tj. pismem z dnia 17 lutego 2017 r. (data wpływu 22 luty 2017 r.) skarżąca dokonała analogicznego wezwania organu do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego kwestionowaną uchwałą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 26 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 651/17 orzekł o odrzuceniu skargi na przedmiotową uchwałę, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić bezpieczeństwo tego obrotu. Nie mówiąc już o tym, że takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 90ust. 1 u.s.w. w pozycji bardziej uprzywilejowanej niż inne podmioty, wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. W konsekwencji opowiedzenie się za stanowiskiem, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP. Strony którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia) nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej, niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 90 ust. 1 u.s.w. Prowadzi to do wniosku, że wezwanie do usunięcia interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w cyt. przepisie jest czynnością prawną przysługującą danemu podmiotowi w stosunku do jednej uchwały (zarządzenia) tylko raz; następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu nie są wezwaniami w rozumieniu przepisu art. 90 ust. 1 u.s.w. (por. postanowienia NSA w składzie 7 sędziów z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. OSA 2/02; z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2737/12, co prawda dotyczące art. 101 ust. 1 u.s.g. ale znajdujące w pełni zastosowanie do regulacji art. 90 ust. 1 u.s.w. z uwagi na tożsamość treści obu przepisów).
W świetle powyższego, ponieważ skarżąca składała już wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wezwanie z dnia 11 lipca 2017 r., dotyczące tej samej uchwały, zawierające to samo żądanie, jak wezwania z dnia 17 lutego 2017 r., nie może zostać uznane za wezwanie w rozumieniu art. 90 ust. 1 u.s.w. i nie wywołuje skutku prawnego w postaci uprawnienia do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.