II SA/Sz 1003/23

II SA/Sz 1003/23 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2024-02-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-12-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Krzysztof Szydłowski
Patrycja Joanna Suwaj /przewodniczący/
Wiesław Drabik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne
Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2492
art. 1 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 3 par. 2 pkt 1, art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 775
art. 105 par. 1, art. 104 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.), Asesor WSA Krzysztof Szydłowski Protokolant starszy inspektor sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 lutego 2024 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie z dnia 27 września 2023 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania dotyczącego nakazu uśmiercenia zwierząt I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie na rzecz skarżącego M. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 27 września 2023 r. nr [...] znak [...] Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Szczecinie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i poz. 803), dalej: "k.p.a.", i art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2022 r. poz. 2629 i poz. 2727 oraz z 2023 r. poz. 412 i poz. 588), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. G. od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z dnia 20 grudnia 2022 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu uśmiercenia indyków pochodzących z gospodarstwa zlokalizowanego w S. [...] i przebywających w kurniku nr 2 w ilości 880 szt., w kurniku nr 3 w ilości 880 szt., w kurniku nr 4 w ilości 880 szt. oraz w kurniku nr 5 w ilości 880 szt., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie I instancji w całości.
Z uzasadnienia ww. decyzji z dnia 27 września 2023 r. wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
W dniu 2 grudnia 2022 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. otrzymał od Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii pismo Głównego Inspektora Jakości Handlowej Produktów Rolno-Spożywczych z dnia 30 listopada 2022 r. z informacją dotyczącą podejrzenia stosowania przez producenta ekologicznego M. G. w żywieniu ekologicznych indyków, niedozwolonego w tej produkcji leku metronidazolu (który jest również niedozwolony w hodowlach nieekologicznych w Polsce).
Tego samego dnia organ I instancji pobrał w położonej w miejscowości S. [...] a należącej do M. G. fermie drobiu - indyki rzeźne ([...]), próbki wody do pojenia indyków i paszy, a w dniu 5 grudnia 2022 r. - próbkę osocza od indyków. Próbki zostały przekazane do Państwowego Instytutu Weterynaryjnego Państwowego Instytutu Badawczego w P. w celu przeprowadzenia badania w kierunku wykrywania substancji z grupy A6 - nitroimidazole i metabolity nitroimidazoli.
W wyniku przeprowadzonych badań stwierdzono metronidazol w próbce osocza indyka z kurnika nr 3. Natomiast nie stwierdzono obecności substancji z grupy nitormidazoli, w tym metronidazolu, w próbce paszy oraz w próbce wody.
W dniu 9 grudnia 2022 r. organ I instancji - stosownie do art. 6 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/2090 z dnia 19 czerwca 2019 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 w odniesieniu do przypadków podejrzenia lub stwierdzenia niezgodności z przepisami Unii dotyczącymi stosowania lub pozostałości substancji farmakologicznie czynnych dopuszczonych w weterynaryjnych produktach leczniczych lub jako dodatki paszowe bądź z przepisami Unii dotyczącymi stosowania lub pozostałości zakazanych lub niedopuszczonych substancji farmakologicznie czynnych (Dz. U. UE. L. z 2019 r. Nr 317, str. 28) - pobrał ze wszystkich obsadzonych kurników tj. nr 2, 3, 4, 5, 7 i 8 próby osocza od indyków, wody do pojenia indyków, piór oraz paszy i przekazał je do ww. Instytutu w celu przeprowadzenia badania w kierunku wykrywania substancji z grupy A6 - nitroimidazole i metabolity nitroimidazoli.
W wyniku przeprowadzonych badań stwierdzono obecność metronidazolu w próbkach wody z kurników nr 2, 4 i 5. Nie stwierdzono natomiast obecności ww. substancji w próbkach wody z pozostałych kurników ani też w próbce paszy.
W toku prowadzenia dochodzenia i przed otrzymaniem sprawozdań z badań próbek pobranych w dniu 9 grudnia 2022 r. organ I instancji decyzją z dnia 12 grudnia 2022 r. objął indyki utrzymywane w obiektach nr 2, 3, 4, 5, 7 i 8 urzędowym zatrzymaniem.
Po otrzymaniu sprawozdań z badań próbek pobranych w dniu 9 grudnia 2022 r. organ I instancji, decyzją z dnia 20 grudnia 2022 r. nakazał M. G. uśmiercenie indyków pochodzących z gospodarstwa zlokalizowanego w S. przebywających w kurniku nr 2 w ilości 880 szt., w kurniku nr 3 w ilości 880 szt., w kurniku nr 4 w ilości 880 szt., w kurniku nr 5 w ilości 880 szt. w związku ze stwierdzeniem nielegalnego leczenia metronidazolem oraz usunięcie zwierząt zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009. Na podstawie art. 108 k.p.a. decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że na podstawie art. 10 § 2 k.p.a. odstąpiono od czynnego udziału strony w postępowaniu.
M. G., pismem z dnia 22 grudnia 2022 r. złożył do organu I instancji wniosek o przeprowadzenie drugiej ekspertyzy próbek krwi z kurnika nr 2 oraz próbek wody z kurnika nr 2, 4 i 5, jednak organ poinformował stronę, że wniosek o pobranie prób jest spóźniony, ale istnieje możliwość powołania eksperta, który może dokonać oceny badania urzędowego od chwili próbkobrania do uzyskania wyniku badania. Strona w piśmie z dnia 30 grudnia 2022 r. podniosła zarzuty dotyczące pobierania próbek i wniosła o przegląd dokumentów dotyczących pobierania próbek, przeprowadzenia analizy, badania lub diagnostyki przez innego uznanego i odpowiednio wykwalifikowanego eksperta z Uniwersytetu Przyrodniczego we W. lub Uniwersytetu Przyrodniczego w L..
W dniu 4 stycznia 2023 r. M. G. wniósł od ww. decyzji z dnia 20 grudnia 2022 r. odwołanie.
Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii, postanowieniem z dnia 6 lutego 2023 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania, wskazując, że zaskarżona decyzja z dnia 20 grudnia 2022 r. dotychczas nie została doręczona stronie w trybie określonym przepisami k.p.a. - nie weszła ona zatem do obrotu prawnego.
Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. w dniu 8 lutego 2023 r. ponownie wydał decyzję w przedmiocie nakazu uśmiercenia indyków pochodzących z gospodarstwa zlokalizowanego w S. przebywających w kurniku nr 2 w ilości 856 szt., w kurniku nr 3 w ilości 856 szt., w kurniku nr 4 w ilości 856 szt., w kurniku nr 5 w ilości 856 szt. w związku ze stwierdzeniem nielegalnego leczenia metronidazolem oraz usunięcia zwierząt zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009. Na podstawie art. 108 k.p.a. decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.
W dniu 16 lutego 2023 r. do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w K. wpłynęło odwołanie M. G. od ww. decyzji z dnia 8 lutego 2023 r. W uzasadnieniu odwołania skarżący zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie przepisu art. 156 § 1 k.p.a. w taki sposób, że ww. decyzja rozstrzyga tę samą sprawę, która została rozstrzygnięta decyzją z dnia 20 grudnia 2022 r.
Przy piśmie organu I instancji z dnia 13 marca 2023 r. do Wojewódzkiego Inspektoratu Weterynarii w Szczecinie wpłynęła kopia drugiej ekspertyzy sporządzonej w dniu 3 marca 2023 r. przez prof. dr hab. K. R. z Katedry Epizootiologii z Kliniki Ptaków i Zwierząt Egzotycznych Uniwersytetu Przyrodniczego we W..
Organ II instancji pismem z dnia 27 marca 2023 r. zwrócił się następnie do Państwowego Instytutu Weterynaryjnego - Państwowego Instytutu Badawczego w P. z prośbą o ustosunkowanie się do ww. ekdspertyzy. W dniu 27 kwietnia 2023 r. do Wojewódzkiego Inspektoratu Weterynarii w Szczecinie wpłynęło pismo Państwowego Instytutu Weterynaryjnego - Państwowego Instytutu Badawczego w P. z dnia 18 kwietnia 2023 r. z opinią do uwag zawartych w opinii sporządzonej przez prof. dr hab. K. R..
W dniu 18 maja 2023 r. Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii wydał decyzję o uchyleniu decyzji z dnia 8 lutego 2023 r. w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Po otrzymaniu ww. decyzji, organ I instancji dokonał prawidłowego doręczenia stronie decyzji z dnia 20 grudnia 2022 r.
Pismem z dnia 13 czerwca 2023 r. M. G. złożył odwołanie od niniejszej decyzji wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej natychmiastowego wykonania.
Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2023 r. Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii odmówił wstrzymania natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji, a następnie zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie poprzez ustalenie w drodze oględzin rzeczywistego stanu liczebności stada indyków pochodzących z gospodarstwa M. G. zlokalizowanego w S. , przebywających w kurniku nr 2, kurniku nr 3, kurniku nr 4 oraz kurniku nr 5.
W dniu 30 czerwca 2023 r. strona wniosła uzupełnienie do odwołania, w którym zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:
- art. 6 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/2090 poprzez błędne przyjęcie, iż w sprawie nastąpiło nielegalne leczenie zwierząt, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przeczy powyższej tezie;
- przepisu art. 35 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych w związku z art. 7, art. 8 oraz art. 77 k.p.a. poprzez niezagwarantowanie stronie prawa do drugiej ekspertyzy, co sprawia, iż zgromadzony materiał dowodowy jest niepełny, wręcz wadliwy i nie może stać się podstawą podjęcia przez organ I instancji władczej decyzji;
- art. 14 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności poprzez błędne zastosowanie, podczas gdy przepis ten odnosi się do wymogów w zakresie bezpieczeństwa żywności wprowadzanej na rynek i ma na celu ograniczenie ryzyka dla zdrowia i życia ludzi oraz tym samym zapewnienie bezpieczeństwa zdrowia publicznego;
- art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 102 § 3 k.p.a. poprzez brak rozpoznania sprawy w pełnym zakresie i oparcie się na wybiórczej analizie materiału dowodowego, poprzez naruszenie przepisów przez inspektorów w dniu kontroli;
- art. 231 § 1 Kodeksu poprzez naruszenie przepisów przez inspektorów w dniu kontroli;
- art. 75 § 1, art. 76, art. 81a k.p.a. przez uznanie, iż inspektorzy nadużyli władzy zdobywając podstępem, zastraszaniem i niewiedzą podpis strony na dokumencie;
- art. 8 k.p.a. poprzez brak bezstronności i nierówne traktowanie obywatela.
Pismem z dnia 30 czerwca 2023 r. organ I instancji zawiadomił stronę o terminie przeprowadzenia oględzin w celu ustalenia rzeczywistego stanu liczebności stada indyków objętego decyzją, natomiast w dniu 13 lipca 2023 r. wpłynęło do organu II instancji pismo zawierające dokumenty potwierdzające dokonanie uśmiercenia indyków utrzymywanych w gospodarstwie należącym do M. G. w związku z wykonaniem decyzji z dnia 20 grudnia 2022 r.
W dniu 3 sierpnia 2023 r. wpłynęły do organu wyjaśnienia skarżącego dotyczące ujawnionej różnicy pomiędzy danymi odnośnie liczebności stada indyków utrzymywanych w gospodarstwie. Skarżący wyjaśnił, że na różnicę mogło mieć wpływ wiele czynników. Niemniej skarżący stwierdził, że wszystkie zwierzęta, które były utrzymywane w kurniku 2, 3, 4 i 5 zostały uśmiercone. Skarżący w piśmie dodatkowo zawarł twierdzenie, że uznanie sprawy za bezprzedmiotową ze względu na fakt uśmiercenia ptaków w jego ocenie byłoby wadliwe.
Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii wskazał, że zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w toczącym się postępowaniu, a może ona powstać także w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracji publicznej. Bezprzedmiotowość postępowania wynikać będzie z kilku różnych przyczyn, które można podzielić na podmiotowe (co nie kłóci się z formułą przepisu stanowiącego o "bezprzedmiotowości") oraz przedmiotowe. Przyczyny te mogą powstać na skutek faktów naturalnych lub na skutek zdarzeń prawnych.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy organ II instancji stwierdził, że jest on zobligowany do wydania orzeczenia w sprawie według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania przez niego decyzji. Wobec powyższego, organ II instancji ma obowiązek uwzględniać aktualny stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji. W niniejszej sprawie nakazy zaskarżonej decyzji zostały wykonane dobrowolnie przez stronę i wszystkie zwierzęta, które były utrzymywane w kurniku 2, 3, 4 i 5 zostały uśmiercone, co zostało potwierdzone przez skarżącego.
Odnosząc się z kolei do zarzutów odwołania organ II instancji stwierdził, że są one w całości nietrafne i nieprawdziwe. Prawdą jest, iż w pobranych próbkach stwierdzono obecność metronidazolu, co przesądza o prawidłowości rozstrzygnięcia decyzji organu I instancji w związku ze stwierdzeniem nielegalnego leczenia ww. lekiem. Wyjaśniano to we wszystkich decyzjach, jakie wydane zostały w związku z przedmiotem postępowania. Rozstrzygnięcie organu I instancji miało na celu zapewnienie bezpieczeństwa zdrowia publicznego.
Ponadto, organ II instancji wskazał, że w odwołaniu oraz w jego uzupełnieniu skarżący zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania z uwagi na fakt, iż w kurnikach 2, 3, 4, 5 nie przebywa już po 880 szt. indyków, lecz jest ich tam mniej. Zatem, zdaniem skarżącego, bezprzedmiotowe jest nakazanie uśmiercenia indyków w liczbie stanowiącej różnicę pomiędzy liczbą wskazaną w zaskarżonej decyzji a stanem faktycznym na dzień wnoszenia odwołania. Wobec powyższego, organ odwoławczy stwierdził, że w tym zakresie rozstrzygnięcie niniejszej decyzji jest zgodne z żądaniem skarżącego. Ponadto, zdaniem organu, zarzut skarżącego, iż nie można uznać bezprzedmiotowości postępowania z uwagi na ewentualne roszczenia odszkodowawcze nie ma znaczenia w tym postępowaniu. Niniejsze rozstrzygnięcie nie zamyka bowiem stronie drogi ewentualnych roszczeń odszkodowawczych.
Pismem z dnia 30 października 2023 r. M. G. wniósł skargę na ww. decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie:
- art. 35 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych (Dz. Urz. UE L z 2017 r., poz. 95, str. 1, z późn. zm.,) w związku z art. 7, 8 oraz 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775, z późn. zm.), przez uznanie, iż niezagwarantowanie stronie prawa do drugiej ekspertyzy (badań kontrprób) można uznać za działanie prawidłowe, wystarczające do nałożenia na stronę tak daleko idących obowiązków jak nakaz uśmiercenia zwierząt, podczas gdy w ocenie skarżącego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był niepełny, wręcz wadliwy, i nie mógł stać się podstawą podjęcia przez organ I instancji władczej decyzji. Co więcej, w sprawie zgodnie z ww. przepisem wypowiedział się uznany ekspert - prof. dr hab. K. R., który wskazał na wadliwość procedury pobrania prób, co jednocześnie oznacza, iż badań będących podstawą decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. nie można było uznać za wiarygodne. W tym miejscu wskazać również należy, iż organ II instancji nie wziął w ogóle pod uwagę twierdzeń wyrażonych przez ww. eksperta co sprowadza prawo strony do dodatkowej ekspertyzy do prawa iluzorycznego, zupełnie tak jakby nigdy nie można było uznać, iż pobór prób był wadliwy (co jest oczywistą nieprawdą z logicznego punktu widzenia);
- art. 6 ust. 2 tiret trzeci rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/2090 przez błędne przyjęcie, iż w sprawie nastąpiło nielegalne leczenie zwierząt podczas, gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przeczy powyższej tezie, w szczególności przeczy temu opinia prof. dr hab. K. R.;
- art. 14 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady przez niezauważenie przez organ II instancji, iż przepis ten nie mógł stać się podstawą decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K., gdyż dotyczy on środka spożywczego (żywności), a nie zwierząt.
- art. 107 § 3, art. 6 oraz art. 8 w związku z art. 105 k.p.a. przez zawarcie w uzasadnieniu decyzji merytorycznego odniesienia się do zarzutów odwołania, podczas gdy organ II instancji stwierdzając bezprzedmiotowość postępowania nie miał żadnej podstawy prawnej do zajmowania jakiegokolwiek merytorycznego stanowiska, co w sposób oczywisty wpływa na wynik sprawy - strona nie ma pewności co do tego, czy postępowanie było bezprzedmiotowe, czy organ wybrał tę drogę jako bardziej korzystną ze względu na przedłużające się postępowanie i skomplikowanie sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023, poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie uchylająca decyzję organu I instancji i umarzająca postępowanie I instancji w całości w sprawie nakazu uśmiercenia zwierząt w związku ze stwierdzeniem nielegalnego leczenia metronidazolem.
Spór pomiędzy stronami dotyczy m.in. ustalenia, czy organ II instancji prawidłowo uznał, że postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie – które, w wyniku wykonania przez stronę skarżącą decyzji nakazującej uśmiercenie pochodzących z jej gospodarstwa indyków, stało się, zdaniem organu odwoławczego, bezprzedmiotowe – winno było zostać umorzone na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Tym przedmiotem jest konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest zatem bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego np. z uwagi na brak właściwości do rozpoznania danej sprawy. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne, pozytywne czy negatywne, staje się prawnie niedopuszczalne.
W piśmiennictwie i orzecznictwie akcentuje się jednak konieczność i celowość rozróżnienia bezprzedmiotowości postępowania i bezzasadności żądania strony (J. Borkowski [w:] Komentarz, 1996, s. 463; wyrok NSA w Warszawie z 6.05.1988 r., IV SA 251/88, ONSA 1989/1, poz. 8). Organ administracji, stwierdzając bezzasadność żądania strony, nie może umorzyć postępowania, gdyż będzie to niezgodne z prawem uchylanie się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, ale jest zobowiązany do wykazania bezzasadności takiego żądania w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty. A zatem brak ustawowej przesłanki uwzględnienia ww. żądania nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania strony.
Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, brak było jakichkolwiek podstaw do przyjęcia bezprzedmiotowości postępowania, w znaczeniu, jakie temu pojęciu nadaje przepis art. 105 § 1 k.p.a. Niewątpliwie sprawa nakazu uśmiercenia indyków pochodzących z gospodarstwa zlokalizowanego w S. i przebywających w kurnikach nr 2-5 nie utraciła swojego prawnego bytu i ciągle pozostaje aktualna, pomimo wykonania przez stronę skarżącą decyzji organu I instancji i uśmiercenia ww. zwierząt (na marginesie wskazać należy, że całkowicie nietrafne jest wskazanie przez organ II instancji, że nakaz ów został wykonany dobrowolnie przez stronę skarżącą, mając na uwadze, że decyzji organu I instancji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności).
Jak wyżej wskazano od bezprzedmiotowości odróżnić należy bezzasadność żądania strony. W takim przypadku organ winien wydać decyzję, o jakiej mowa w art. 104 § 1 k.p.a., rozstrzygającą sprawę co do istoty, wyjaśniając powody odmowy uwzględnienia żądania. W niniejszej sprawie skarżący zakwestionował prawidłowość wydania nakazu uśmiercenia należących do niego zwierząt, zatem obowiązkiem organu II instancji było merytoryczne ustosunkowanie się do żądania strony, nie zaś stwierdzenie, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, ponieważ skarżący "dobrowolnie" wykonał ów nakaz. Umorzenie zatem postępowania w niniejszej sprawie naruszało treść art. 105 § 1 k.p.a. Takie rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończyło ją bez załatwienia jej co do istoty.
Z uwagi na powyższe, stwierdziwszy, że naruszenie wskazanych powyżej przepisów k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) uchylił zaskarżoną decyzję.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni przedstawioną w tym orzeczeniu ocenę prawną i po dokonaniu niezbędnych dla wyniku sprawy ustaleń, wyda rozstrzygnięcie co do istoty sprawy.
O kosztach postępowania, obejmujących uiszczony w sprawie wpis od skargi w kwocie 200 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.