II SA/SZ 1001/22
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSprawa dotyczyła skargi L. K. i S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy D. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolno stojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, studni i zbiornika bezodpływowego. Organy administracji uznały, że w wyznaczonym obszarze analizowanym brak jest zabudowy, która mogłaby stanowić wzorzec dla wnioskowanej inwestycji, a także że nie ma podstaw do poszerzenia tego obszaru. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, w tym błędne ustalenie wskaźnika zabudowy, niezastosowanie utrwalonej praktyki orzeczniczej oraz naruszenie prawa własności. W uzasadnieniu skargi podnosili, że organ pierwszej instancji stosował różne metody obliczania wskaźnika zabudowy w podobnych sprawach, a także że opinia urbanistyczna została pominięta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę. Sąd uznał, że organy prawidłowo wyznaczyły obszar analizowany zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a brak zabudowy w tym obszarze uniemożliwiał rozszerzenie go. Sąd podkreślił, że rozszerzenie obszaru analizowanego jest dopuszczalne tylko w wyjątkowych sytuacjach, gdy istniejąca zabudowa jest rozproszona lub zróżnicowana, co nie miało miejsca w tej sprawie. Ponadto, sąd stwierdził, że sposób obliczenia wskaźnika zabudowy zastosowany przez organy był zgodny z przepisami rozporządzenia, a argumentacja skarżących dotycząca odwoływania się do części powierzchni działek lub zabudowy zagrodowej nie znalazła uzasadnienia w prawie. Sąd oddalił również zarzuty naruszenia Konstytucji RP i Kodeksu postępowania administracyjnego, wskazując na indywidualny charakter każdej sprawy i brak podstaw do kwestionowania oceny dowodów przez organy.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaUstalanie warunków zabudowy w przypadku braku planu miejscowego, wyznaczanie obszaru analizowanego, obliczanie wskaźnika zabudowy, interpretacja zasady 'dobrego sąsiedztwa'.
Dotyczy specyficznej sytuacji braku zabudowy w obszarze analizowanym i braku podstaw do jego rozszerzenia.
Zagadnienia prawne (4)
Czy organ prawidłowo wyznaczył obszar analizowany dla ustalenia warunków zabudowy, czy istniały podstawy do jego rozszerzenia?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, organ prawidłowo wyznaczył obszar analizowany zgodnie z przepisami ustawy, a brak zabudowy w tym obszarze uniemożliwiał jego rozszerzenie.
Uzasadnienie
Rozszerzenie obszaru analizowanego jest dopuszczalne tylko w wyjątkowych sytuacjach, gdy istniejąca zabudowa jest rozproszona lub zróżnicowana. W tej sprawie w obszarze analizowanym nie było żadnej zabudowy, co wykluczało potrzebę rozszerzenia.
Czy sposób obliczenia wskaźnika powierzchni zabudowy był zgodny z prawem, w szczególności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, sposób obliczenia wskaźnika zabudowy był zgodny z prawem.
Uzasadnienie
Przepisy rozporządzenia określają sposób obliczania wskaźnika zabudowy, a odwołanie się do całej powierzchni działki, a nie jej części, było prawidłowe. Nie było podstaw do stosowania innych metod obliczeń niż wskazane w rozporządzeniu.
Czy organy administracji stosowały utrwaloną praktykę orzeczniczą w sposób spójny i równy dla wszystkich stron?
Odpowiedź sądu
Nie, nie stwierdzono naruszenia zasady równego traktowania.
Uzasadnienie
Każda sprawa o ustalenie warunków zabudowy jest rozpatrywana indywidualnie, a decyzja wynika z analizy konkretnej sytuacji faktycznej i prawnej. Nie można mówić o tożsamości spraw w sposób uzasadniający stosowanie identycznych rozwiązań bez uwzględnienia specyfiki każdej nieruchomości.
Czy odmowa ustalenia warunków zabudowy narusza prawo własności skarżących?
Odpowiedź sądu
Nie, prawo własności doznaje ograniczeń wynikających z przepisów prawa.
Uzasadnienie
Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopuszczają możliwość ograniczenia prawa własności w celu kształtowania ładu przestrzennego, co miało miejsce w tej sprawie.
Przepisy (22)
Główne
u.p.z.p. art. 61 § 1
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
u.p.z.p. art. 61 § 5a
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego art. 5 § 1
k.p.a. art. 138 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
p.p.s.a. art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
u.p.z.p. art. 59 § 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
u.p.z.p. art. 64 § 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
u.p.z.p. art. 15 § 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Określenie intensywności zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej.
Pomocnicze
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego art. 5 § 2
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie art. 3 § 3
Definicja zabudowy zagrodowej.
p.p.s.a. art. 134 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
k.c. art. 140
Kodeks cywilny
Konstytucja RP art. 7
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja RP art. 21
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja RP art. 64 § 3
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
k.p.a. art. 7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 7a § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 8
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 9
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 77 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Argumenty
Odrzucone argumenty
Błędne wyznaczenie obszaru analizowanego i brak podstaw do jego rozszerzenia. • Prawidłowe obliczenie wskaźnika zabudowy zgodnie z przepisami rozporządzenia. • Brak naruszenia prawa własności. • Brak naruszenia zasady równego traktowania i utrwalonej praktyki orzeczniczej.
Godne uwagi sformułowania
brak zabudowy, która mogłaby stanowić wzorzec dla ustalenia charakterystycznych cech i funkcji planowanej inwestycji • rozszerzenie granic ponad przewidzianą treścią tego przepisu minimalną odległość od granic działki inwestycyjnej może mieć miejsce jedynie w wyjątkowych sytuacjach • ratio legis przywołanych regulacji sprowadza się do tego, aby za wzorzec dla nowej zabudowy przyjmować te parametry charakterystyczne, które mogą stanowić kontynuację (np. wysokość) bądź powtórzenie parametrów zabudowy znajdującej się w najbliższym sąsiedztwie • nie można mówić o zabudowie rozproszonej, skoro w obszarze analizowanym żadna zabudowa nie występuje • nie mają przy tym racji skarżący wywodząc, że ustalenie wskaźnika zabudowy mogłoby być dokonane w inny sposób, aniżeli wynika to z § 5 rozporządzenia • działki te znajdują się poza granicami obszaru analizowanego, który w ocenie Sądu został wyznaczony prawidłowo i brak było w realiach badanej sprawy do jego rozszerzenia i włączenia do niego wskazanych działek • takie procedowanie organu oznaczałoby bowiem poszukiwanie jakiejkolwiek zabudowy, która mogłaby stanowić wzorzec dla zamierzenia inwestycyjnego skarżących, co stanowi praktykę niedopuszczalną • jest to więc zabudowa o innej funkcji, aniżeli funkcja mieszkaniowa jednorodzinna i również z tego względu nie mogłaby stanowić wzorca dla planowanej inwestycji
Skład orzekający
Katarzyna Sokołowska
przewodniczący sprawozdawca
Marzena Iwankiewicz
sędzia
Krzysztof Szydłowski
asesor
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ustalanie warunków zabudowy w przypadku braku planu miejscowego, wyznaczanie obszaru analizowanego, obliczanie wskaźnika zabudowy, interpretacja zasady 'dobrego sąsiedztwa'."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji braku zabudowy w obszarze analizowanym i braku podstaw do jego rozszerzenia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje kluczowe zasady ustalania warunków zabudowy, co jest istotne dla prawników i inwestorów w branży nieruchomości. Pokazuje, jak sąd interpretuje przepisy dotyczące obszaru analizowanego i wskaźnika zabudowy.
“Jak ustalić warunki zabudowy, gdy wokół nic nie stoi? Sąd wyjaśnia.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.