II SA/Rz 974/04

II SA/Rz 974/04 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2007-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Krystyna Józefczyk. /sprawozdawca/
Ryszard Bryk
Stanisław Śliwa /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 60 ust. 1 i ust. 2, art. 62 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2000 nr 80 poz 903
art. 6, art. 17
Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - tekst jedn.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 28, art. 30
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Ryszard Bryk WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 16 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku nr 35 w J. przy ul.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku nr 35 w J. przy ul. M. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
II SA/Rz 974/04
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania Zespołu Wspólnot Mieszkaniowych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] r. nr [...]w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie rampy wyładowczej z zadaszeniem przy istniejącym budynku handlowym M. D.C. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Jak wynika z akt administracyjnych wnioskiem z dnia [...]r. M.D.C. A.G. i T.D. Spółka Jawna zwróciła się do Burmistrza Miasta o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie rampy wyładowczej przy istniejącym budynku branży meblowej oraz adaptacji tego budynku dla celów handlu artykułami spożywczymi.
Na terenie przeznaczonym pod planowaną inwestycję brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wg ustaleń Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta przedmiotowa działka zlokalizowana jest w obszarze oznaczonym symbolem "MS 2" przeznaczonym jako "śródmiejska strefa mieszkaniowo-usługowa".
Organ administracji wszczął postępowanie administracyjne zawiadamiając zainteresowane strony.
Zastrzeżenia złożyli przedstawiciele Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku Wielorodzinnego 35 przy ul. M. reprezentujący właścicieli nieruchomości oznaczonej nr. ewidencyjnym 3091. W uzasadnieniu podnieśli uciążliwość już istniejącego obiektu handlowego polegającą na dużym ruchu samochodów i braku miejsc parkingowych dla klientów sklepu oraz faktu, iż droga wewnętrzna jest zbyt wąska i jeżdżące do sklepu samochody dostawcze stwarzają zagrożenie.
Droga ta nie jest przystosowana do ruchu pojazdów dostawczych.
W piśmie skierowanym do wnioskodawców organ poinformował, iż adaptacja sklepu branży meblowej na sklep spożywczy nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, a jedynie spełnione muszą być wymogi dla sklepów przeznaczonych do handlu artykułami spożywczymi.
W aktach znajdują się pozytywne uzgodnienia dla tej inwestycji pod względem ochrony gruntów rolnych i leśnych.
Zastrzeżeń nie wniósł Wojewoda dla tego przedsięwzięcia.
Pod względem zgodności z ustaleniami Strategii Rozwoju Województwa zamierzenie inwestycyjne zaopiniował Zarząd Rozwoju Województwa. Wobec tego Burmistrz Miasta ustalił warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu wskazał, iż przedmiotowa rampa wyładowcza ma być budowlą przeznaczoną dla potrzeb istniejącego pawilonu handlowego, której brak utrudniać będzie prowadzenie działalności handlowej.
Realizacji przedsięwzięcia nie sprzeciwiły się organy opiniujące i uzgadniające. Poza tym dla terenu nieruchomości objętej inwestycją uzyskano zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów na inne cele.
W odwołaniu od tej decyzji Zespół Wspólnot Mieszkaniowych WAM podniósł, iż nie uwzględniono zastrzeżeń złożonych przez Wspólnotę Mieszkaniową budynku nr 35, a oni reprezentują interesy tej Wspólnoty.
Po jego rozpoznaniu organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.
W uzasadnieniu naprowadził, iż problematykę decyzji o warunkach zabudowy regulują przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. nr 80, poz. 717/.
W oparciu o art. 60 ust. 1 ustawy decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz lub prezydent po uzgodnieniu z kompetentnymi organami i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi /art. 62 ust. 1/.
Decyzję taką wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, zarządem województwa oraz zarządem powiatu w zakresie zadań samorządowych i rządowych /art. 60 ust. 2/.
Wydanie zaś decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie wówczas, gdy spełnione zostaną warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy, a to:
Zdaniem organu planowana inwestycja spełnia te wymogi, a równocześnie nie daje ona podstaw do rozpoczęcia planowanej budowy. Jest niejako jej zapowiedzią i określa jedynie wskazane warunki jakie inwestor musi spełnić, aby ubiegać się o pozwolenie na budowę.
Decyzja w pkt. 1e zawiera rozstrzygnięcie, że inwestycja projektowana nie może być źródłem uciążliwości, tj. hałasu, wibracji, zakłóceń energetycznych, promieniowania i zanieczyszczeń.
Skargę na tą decyzję złożył Z.W.M. WAM, który nie zgadza się z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na niedostosowanie przejezdności drogi osiedlowej do ruchu pojazdów dostawczych. Nadto zwrócił uwagę na uciążliwości jaki powoduje działalność handlowa dla mieszkańców.
Ostatecznie zwrócił się z żądaniem innych rozwiązań komunikacyjnych na osiedlu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych względów niż podnosi skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa.
Rozpoznając skargę Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270/.
Wskazać należy, iż zgodnie z art. 127 k.p.a. prawo do wniesienia odwołania ma strona, a więc podmiot, który spełnia warunki określone w przepisach art. 28, art. 29 i art. 30 k.p.a.
Na gruncie wymienionych przepisów legitymację ma podmiot, który wykaże, że decyzja organu I instancji dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku prawnego.
Kodeks postępowania administracyjnego nie wprowadza ograniczeń formalnych ani materialnych legitymacji strony do wniesienia odwołania, tym samym nie uzależnia legitymacji strony do wniesienia odwołania od udziału jej w postępowaniu przed organem I instancji.
Prawo do wniesienia odwołania ma nie tylko strona, która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją, ale również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu, ale jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a.
Pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 k.p.a. oraz pozostałe przepisy Kodeksu, może być wyprowadzone z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu odróżnić trzeba interes faktyczny, czyli stan w którym strona jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak poprzeć tego zainteresowania przepisami prawa powszechnie obowiązującego.
W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania inwestycja objęta decyzją o warunkach zabudowy prowadzona jest na działce nr ew. 3090, zaś działką sąsiadującą jest 3091 a jej właścicielem jest Wspólnota Mieszkaniowa Budynku Wielorodzinnego nr 35 przy ulicy M. Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /Dz. U. nr 80, poz. 903/ określa sposób ustanowienia odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych i zarząd nieruchomością wspólną /art. 1 ustawy/.
Właściciele lokali są zobowiązani /.../ podjąć uchwałę o wyborze zarządu, który kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz /art. 20 i 21 ustawy/.
Uchwałą nr 7/2004 Wspólnoty Mieszkaniowej wybrany został 4 osobowy zarząd, który został również upoważniony do podpisania umowy z zespołem W.M.W.A.M. o administrowanie nieruchomością wspólną.
W aktach znajduje się umowa-zlecenie datowana 29 X 2004 r. o administrowanie, a w § 2 – "zarząd zlecił Zespołowi Zarządców Nieruchomości WAM Sp. z o.o. zwykły zarząd nieruchomością wspólną, polegający na /.../".
Zaś z § 3 umowy wynika, że "w sprawach czynności przekraczających zwykły zarząd oraz w sprawach zwykłego zarządu niewymienionych w umowie do podjęcia jakiejkolwiek czynności wymagana jest zgoda właścicieli wyrażona w uchwale".
Wobec tego udzielenie pełnomocnictwa jest również czynnością, która wymaga podjęcia uchwały.
Powoływanie się Zespołu Zarządców Nieruchomości WAM Sp. z o.o. na umowę o administrowaniu Wspólnotą z której ma wynikać pełnomocnictwo nie znajduje żadnego uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.
Jest faktem, iż decyzja organu I instancji doręczona została Zespołowi Wspólnot Mieszkaniowych /obecnie Zespół Zarządców Nieruchomości/ - który w wykazie stron widnieje jako właściciel działki nr ew. 3091. Nie znajduje to potwierdzenia w załączonych do akt wypisach z rejestru gruntów.
Składowi orzekającemu znana jest opinia zawarta w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.04.2002 r. IV SA 1635/00 ONSA 2003/4/129, iż prawo wniesienia odwołania przysługuje nie tylko stronie w rozumieniu materialnoprawnym, ale także osobie, do której była adresowana decyzja organu I instancji, nawet gdyby nie była stroną w znaczeniu materialnoprawnym, osoba ta staje się stroną w znaczeniu formalnoprawnym /procesowym/.
W rozpatrywanej sprawie Zespół Wspólnot Mieszkaniowych WAM, który wniósł odwołanie cały czas podkreśla iż reprezentuje Wspólnotę, zatem wbrew jego woli trudno wywodzić uprawnienie strony, a nie wynikają one wprost z przepisów prawa materialnego.
Zatem sposób udzielenia im upoważnienia do reprezentowania Wspólnoty regulują przepisy szczególne, a to ustawa z 24 VI 1994 r. o własności lokali.
Zdolność prawną oraz zdolność do czynności prawnych oceniać należy wg Kodeksu cywilnego – art. 30 k.p.a.
W związku z treścią art. 33 K.c. przyjęto, iż wspólnota mieszkaniowa nie jest osobą prawną, skoro brak przepisu szczególnego, który by jej taką osobowość przyznawał.
Skoro jednak zgodnie z art. 6 ustawy o własności lokali wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywaną a stosownie do art. 17 ustawy odpowiada bez ograniczeń za zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej, to przyjąć należy, że może być podmiotem praw i obowiązków oraz wchodzić w stosunki prawne z innymi podmiotami. To zaś przesądza, że ma ona przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a.
Organ odwoławczy prowadząc ponownie postępowanie winien ustalić w pierwszej kolejności, czy odwołanie zostało wniesione przez uprawniony podmiot.
Wyjaśnić wypada również rozbieżność między wypisem z rejestru gruntów, a wykazem stron dołączonym do decyzji organu I instancji.
Z tych względów na zasadzie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.
O kosztach orzeczono na zasadzie przepisów art. 200 ustawy cyt. wyżej.